• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Hadewijch (2009)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Χάντεβιτς

Δραματική | 105'
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Γαλλικά - Αραβικά
Δημοτικότητα: 0.03 %
Αξιολόγηση: 5.50/105.50/105.50/105.50/105.50/105.50/10   (5.50/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 25 Νοεμβρίου 2009

Ο Bruno Dumont είναι ένας δημιουργός που επιλέγει την πρόκληση μέσα από το σινεμά του και το γεγονός αυτό δε μας ξενίζει. Αυτή τη φορά, όμως, καθίσταται περισσότερο προβοκάτορας από ποτέ, γιατί η υπόγεια διαβολή βρίσκεται παντού στη νέα του ταινία. Από τη σεναριακή δομή και την επιλογή της σκηνοθετικής τακτικής, σε κάθε τι που δέχεται τυφλά τις θρησκευτικές θεωρίες ή τις γενικευμένες ανθρώπινες αξίες.

Η Céline (ερμηνευμένη εξαιρετικά από την Julie Skolowski) είναι μία δόκιμη μοναχή, που αναζητά την ουσία της ζωής μέσα στο Χριστιανισμό. Όταν όμως θα εκδιωχθεί από το μοναστήρι, προκειμένου να επιστρέψει στον εξωτερικό κόσμο και να έρθει αντιμέτωπη με τους πειρασμούς, για να αντιληφθεί καλύτερα την έννοια του μοναχισμού, εκείνη θα στραφεί σε επικίνδυνα μονοπάτια για να βρει εκείνο που πραγματικά ψάχνει.

Ο σκηνοθέτης βάζει την ηρωίδα του μπροστά σε έναν συναισθηματικό γκρεμό, με σκέψεις να βομβαρδίζουν συνέχεια το μυαλό της και της δίνει τη χαριστική κλωτσιά. Καταδύεται με μία ανάσα στην ψυχική της άβυσσο και περιπλανάται μέσα σε αυτή, για να ανακαλύψει μαζί της, έναν πολυπόθητο συναισθηματικό θησαυρό. Η ταινία του, αυτή τη φορά, στοιχειώνεται από τα πανέμορφα κάδρα και τη σκοτεινή ατμόσφαιρα των εικόνων και αφήνει το θεατή να επεξεργαστεί τις αντιδράσεις τις ηρωίδας, που το παρουσιαστικό της ξεγελάει, παραπέμποντας σε ξαναμμένη νεαρή, η οποία χρησιμοποιεί ως πρόσχημα τις θρησκευτικές κατευθύνσεις και εντολές για να χαλιναγωγήσει τις επιθυμίες της. Στην πραγματικότητα, όμως, επιζητά με οποιοδήποτε κόστος το υπέρτατο ανθρώπινο αγαθό, απορρίπτοντας τις σεξουαλικές επαφές, ενώ δεν υποτάσσεται πλήρως σε θρησκευτικά ή ανθρώπινα καθεστώτα. Αρνείται την αλλοίωση της ατομικής της ταυτότητας και στοχεύει μέσα από τη προσωπική μελέτη του κόσμου να πάρει μία αγκαλιά απ`όπου και αν προέρχεται αυτή.

Οι εικόνες του Dumont έχουν εσωτερική δύναμη, το σενάριο είναι λιτό αλλά χρησιμοποιεί βαθιά και δυσνόητα επικοινωνιακά τρικ. Ο σκηνοθέτης απλώνει τη θεματική του με πρόσχημα κάτι υπέρτατο που επιδιώκει το κεντρικό πρόσωπο. Αναλύει θέματα κατά βάση θρησκευτικού περιεχομένου, κλεισμένα μέσα σε έναν αινιγματικό φλοιό, τον οποίο αφαιρεί με προσεκτικές, εγκεφαλικές κινήσεις. Δεν αποκαλύπτει καμία από τις βασικές προθέσεις του και όταν φτάνει στο φινάλε, σε σοκάρει με την αποκάλυψη της συναισθηματικής ιδιοσυγκρασίας των κεντρικών προσώπων. Η δυσκολία με αυτό το φιλμ έγκειται στο γεγονός ότι είναι λυρικά φτιαγμένο και στηρίζεται πάνω στις εσωτερικές συγκρούσεις. Η αρετή του είναι ο επιβλητικός ρυθμός, όμως ταυτόχρονα αυτό είναι και η μεγάλη του αδυναμία.

Αυτή η θεματική και αφηγηματική υπέρβαση, οδηγεί τον δημιουργό στη σύγκριση δύο θρησκειών, προσπαθώντας να αναδείξει ευρύτερα τα ζητήματα της πίστης, αλλά και την προσπάθεια των θρησκευτικών οπαδών να δείξουν αγάπη στο Θεό που πιστεύουν, ελπίζοντας να λάβουν ως αντίκτυπο την επίγεια ευτυχία και τον μεταθανάτιο παράδεισο. Ο Dumont στρέφει την ηρωίδα σε δύο θρησκείες που δεν έχουν σημείο τομής και αναζητά διαμέσου αυτών, ψυχικά αγαθά. Στη συνέχεια επικεντρώνεται στον άνθρωπο, για να τον καταστήσει πηγή αμφιλεγόμενων και ποικίλων συναισθημάτων και να αφορίσει μέσα σε ένα λεπτό, όλα όσα φωτογράφισε με μινιμαλιστική χειρουργική τακτική, τοποθετώντας την Céline απέναντι στο θνητό ον, που η παρουσία του μπορεί να αποβεί σωτήρια για την ύπαρξή και την ψυχική αγαλλίαση. Εξερευνά τις ανθρώπινες ανάγκες και πάνω εκεί αποτυπώνει τις σκέψεις του, που αρκούνται στη λογική της τυπολατρίας και της αυστηρής προσήλωσης που διδάσκει ο Χριστιανισμός ή του βίαιου κόσμου που επικαλείται ο Μουσουλμανισμός. Εξισώνει και αθροίζει τα αρνητικά των δύο θρησκειών, όμως άθελά του οδηγείται σε σεναριακούς εγκλωβισμούς, δείχνοντας σε στιγμές, τόσο από τις πράξεις, όσο και από τα λόγια της ηρωίδας, ότι καταλήγει σε εκείνα που αρνείται.

Ο Dumont ως άνθρωπος δηλώνει την άρνηση του στα θεία και αυτό το περνάει στην ταινία με το αποκαλυπτικό φινάλε. Νομίζω ότι πρόκειται για την πιο ώριμη, προσωπική αλλά κυρίως αμφιλεγόμενη ταινία του και γι`αυτό ακριβώς πρέπει να διατηρείτε επιφυλάξεις όταν βρεθείτε αντιμέτωποι με τις πρώτες εικόνες του φιλμ. Όχι μόνο θεματικά, αλλά και από άποψη αντοχών και εγκεφαλικής διαύγειας. Η ταινία αυτή δεν έχει ένταση και αυτό τη διαφοροποιεί από τις υπόλοιπες, παίζει με το μυαλό, χάρη στη βοήθεια της εικόνας, γιατί κάθε τι που αναδεικνύει ως θέμα, με τόση εμμονή στο κάδρο, στο ανατρέπει αστραπιαία. Είναι ένα κινηματογραφικό παζλ με τρία βασικά σεναριακά κομμάτια, τα οποία σου παρουσιάζονται μεμονωμένα, προσεκτικά και εντελώς φωτογραφικά, με σαφή εμπρηστική διάθεση, σκοπεύοντας να δεις μέσα και πίσω από αυτά.

Διεισδυτική ματιά στο εγώ μέσα από πλάνα που επιδιώκουν την αισθητική δοκιμασία, η οποία αγγίζει όρια αφηρηματικά και παρουσιάζει αφηγηματικές ανακολουθίες, σε μια προσπάθεια διερεύνησης θεμάτων πίστης, εσωτερικής πάλης, πλάνης και ψυχικών δοκιμασιών. Αγγίζοντας την αφαιρετική λογική, η ταινία αναδεικνύεται σε ένα δύσκολο κινηματογραφικό φιλοσόφημα, που μεταφράζει τη δυναμική του σε υπαινιγμούς, οπτικά σύμβολα και μία ακατάπαυστη αινιγματική διάθεση. Τη συστήνω αποκλειστικά στους φανς.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Βασίλης Καγιογλίδης


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.