Το sequel του αριστοτέχνη Guy Ritchie, «Sherlock Holmes» έρχεται να μας εντυπωσιάσει για ακόμα μια φορά. Οι δύο ταινίες σκιαγραφούν την ιδιαίτερη προσωπικότητα του ιδιοφυούς Sherlock Holmes και του βοηθού του Dr. John Watson κατά τη διάρκεια της διαλεύκανσης δύο πολύ μυστήριων υποθέσεων εγκλήματος που ταλανίζουν το Λονδίνο την δεκαετία του 1860.

Κάποιος ίσως να αναρωτιόταν: πως είναι δυνατό να μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη μια σειρά αστυνομικών περιπετειών που κυρίως αντικατοπτρίζουν νοητική δράση; Η απάντηση έρχεται κατά τη θέαση. Η νοητική δράση και διαδικασίες του Holmes και του βοηθού του Watson, απεικονίζονται επιτυχημένα με την παράθεση πολλών στιχομυθιών, κατάλληλων παύσεων ώστε να σκεφτεί ο θεατής, γρήγορη κινηματογράφηση και σεναριακά ευέλικτων σκηνών. Και οι δύο ταινίες εμφανίζουν εξαιρετικά γρήγορη κινηματογραφική πλοκή με πολλές και έξυπνες σεναριακές ανατροπές καθώς και πλούσια οπτικά εφε. Με τον Robert Downey Jr. να συνεχίζει την ανοδική του πορεία δίνοντας μας ολοένα και καλύτερες ερμηνείες, με τον ο Jude Law σε μια αρκετά καλή ερμηνεία και με τον Guy Ritchie στη σκηνοθεσία οι ταινίες του Άγγλου ντέντεκτιβ αποτελούν καλή επιλογή για τις καλοκαιρινές νύχτες που έρχονται.

από: ο δρόμος του Cinema: http://theroadofthecinema.blogspot.gr/2012/08/sherlock-holmes-2009-2011.html

Μου έκανε εντύπωση το πόσο αντικρουόμενα μπορεί να είναι συχνά τα σχόλια για μιά ταινία... Το θέμα είναι βέβαια και ... φιλοσοφικό, ως προς το υποκειμενικό των απόψεων. Όμως ας βάλουμε κάποια κριτήρια, αλλιώς θα "χαθούμε στη μετάφραση"... Σέρλοκ Χόλμς, "μεταμοντερνιζέ", εξαιρετικά εφέ τύπου μάτριξ, πλοκή, ανατροπές, κινηματογραφοποιημένη παρακολούθηση νοητικών διαδικασιών των δύο αντιπάλων Χόλμς και Μοριάρτυ, τέλος που... ε, ας μην το πούμε... Λίγα είναι για να πάει κάποιος να ξεχαστεί από αυτά που μας περιστοιχίζουν;;