• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


White Material (2009)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Λευκή Υπεροχή

Δραματική | 106' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 29/2/2012
Διανομή: Σπέντζος/Audio Visual
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.08 %
Αξιολόγηση: 6.00/106.00/106.00/106.00/106.00/106.00/10   (6.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Στην καρδιά της Αφρικής, μια γυναίκα στέκει μόνη.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Κυριακή 28 Οκτωβρίου 2012

Στη διάρκεια ενός αφρικανικού εμφυλίου, μια γυναίκα γαλλικής καταγωγής αρνείται να εγκαταλείψει τη φυτεία καφέ που για χρόνια ανήκει στην οικογένεια της και δίνει σκληρή μάχη για τα όνειρα της, ενώ οι δικοί της ετοιμάζονται να πουλήσουν τη γη και να διαφύγουν κι ο έφηβος γιος της αντιδρά εμπλεκόμενος στα εμφυλιακά με τρόπο άτσαλο.

Η Γαλλίδα σκηνοθέτις Κλερ Ντενίς μεγάλωσε στην Αφρική και δεν είναι η πρώτη φορά που περνάει παλιά βιώματά της σε φιλμ. Εδώ, δεν έχουμε να κάνουμε με κοινωνικές καταγγελίες (παρόλο που ο πόλεμος διατρέχει, ποτίζει την ιστορία), ούτε με ρομαντικούς απόηχους της αποικιοκρατίας όπως στο Ινδοκίνα, αλλά με ένα πείσμα μιας γυναίκας που θέλει να κρατήσει τη φυτεία αδιαφορώντας για την επερχόμενη καταστροφή. Είναι ένα υπαρξιακό πείσμα, στα όρια της τρέλας. Αυτή η γη και οι αισθήσεις της αποτελούν ένα ποιητικό «θρήσκευμα» στο οποίο παραμένει σταθερή. Δεν υπάρχουν εύκολες εξηγήσεις της συμπεριφοράς της (ηθελημένα από τη σκηνοθέτιδα), αλλά είναι φανερό ότι η ηρωίδα δεν αισθάνεται Γαλλίδα αλλά γνήσιο παιδί της γης της. Η Γαλλία είναι κάτι ξένο. Η Ντενίς καταγράφει μια σταδιακή διάλυση των πάντων χωρίς «φασαρία», όλα αποδιοργανώνονται «σιωπηλά», χωρίς αίσθηση έπους, χωρίς τον ρυθμό μιας περιπέτειας, ως μια ασαφής απειλή που τα σημάδια της διαχέονται βασανιστικά εδώ και εκεί. Αυτή η οργανωμένη αποδόμηση μιας «περιπέτειας» αποτελεί τη μαεστρία της Ντενίς. Οι αντάρτες, οι κυβερνητικοί, τα παιδιά με τις ματσέτες και τα όπλα, οι εργάτες που εγκαταλείπουν κι άλλοι που έρχονται από ανάγκη για δουλειά, οι νεκροί από σφαίρες ή σφαγμένοι που συναντούμε, τα ανήσυχα βλέμματα παντού, οι εύθραυστες ισορροπίες σε κάθε συναλλαγή που μπορούν να οδηγήσουν σε μια συμφωνία ή σε ένα σκοτωμό, όλα αυτά αντί να αποτελέσουν μια «δραματική περιπέτεια», αντί να «δένονται» σε σκηνές έντασης, εδώ προκύπτει κάτι άλλο. Χάρη στο ρυθμό, το μοντάζ, τις αποστασιοποιημένες λήψεις, συχνά με ντοκιμαντερίστικο ρεαλισμό και κάμερα στο χέρι, και με μια μουσική επένδυση υπνωτιστική, έχουμε εντέλει έναν παράξενο εξπρεσιονισμό με ρεαλιστικό υλικό, που φέρνει κάπως στο νου τον Πίτερ Γουίρ (Το Μυστικό του Βράχου των Κρεμασμένων). Και για ένα τέτοιο ύφος, ποια θα μπορούσε να αποδώσει αυτή την ανεξιχνίαστη ψυχική κατάσταση από την Ιζαμπέλ Ιπέρ που μπορεί όσο καμιά άλλη να ερμηνεύει τους ρόλους σαν χρησμούς κι όμως να σε πείθει να δέχεσαι τις πράξεις της. Εντέλει, έχουμε ένα παράξενο μείγμα ωμού ρεαλισμού και ποίησης, που αγγίζει τουλάχιστον έναν σινεφίλ.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

(0 κακή | 1/5 Stars μέτρια | 2/5 Stars2/5 Stars ενδιαφέρουσα | 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars καλή | 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars πολύ καλή | 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars αριστούργημα)

Χάρης Καλογερόπουλος


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.