• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Up in the Air (2009)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ραντεβού στον Αέρα

Δραμεντί | 109' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 4 Φεβ 2010
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 16/11/2010
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 16/11/2010
Διανομή: UIP
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.15 %
Αξιολόγηση: 6.70/106.70/106.70/106.70/106.70/106.70/106.70/10   (6.70/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Η ιστορία ενός άντρα έτοιμου να κάνει την σύνδεση.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 28 Ιανουαρίου 2010

Ακούγεται παράδοξο, αλλά ενώ οι τρεις ταινίες του Reitman έχουν θριαμβεύσει στις ΗΠΑ για τα σενάρια τους, εγώ εκεί είναι που τους βρίσκω προβλήματα. Καταρχάς, ο Καναδός δημιουργός έχει αγγίξει με πληρότητα αυτό που ονομάζω ανεξάρτητο-mainstream. Δηλαδή, ταινίες με ανεξάρτητο αέρα, που προωθούνται όμως σαν να ήταν μπλοκ-μπάστερ και παίζουν με άνεση σε όλα τα «καθωσπρέπει» βραβεία. Αν σας απογοητεύσει το Ραντεβού στον Αέρα, όπως κι εμένα, δεν θα είναι επειδή δεν είναι καλή ταινία, αλλά επειδή τα κάνει όλα καλά ως ενός σημείου. Υπάρχει ένας αόρατος πήχης, που μονάχα οι ερμηνείες του τον ξεπερνούν...

Ενώ υπάρχει άψογη ανάλυση χαρακτήρων κι ενώ ο Reitman κρατάει με δύναμη την αφήγηση του χωρίς να πλατειάζει (καλύτερα κι από το Juno), οι δύο θεματικές που αναπτύσσονται δεν μπορούν να συνδεθούν και δεν μπορούν να απογειωθούν, έστω αυτόνομα, ποτέ, παρά το φιλότιμο φινάλε. Ως αισθηματική κομεντί δεν παρέχει το «παραμύθι» που θα της πρόσδιδε κύρος απέναντι στα συναισθήματα του θεατή. Ως καταγγελία απέναντι σε ένα θέμα καυτό της εποχής μας (τις συχνές απολύσεις) δεν γίνεται ποτέ αληθινά αιχμηρό, ενώ ο σκηνοθέτης δεν τολμά να του δώσει σατιρική χροιά. Αυτός που γνωρίζει τον θρίαμβο είναι ο Cary Grant των καιρών μας, George Clooney, που μπορεί να σου τραβήξει ερμηνεία με το τίποτα. Κάποιους θα τους αγγίξει περισσότερο (ιδίωμα των κομεντί), αλλά η δυναμική της παρουσία στα φετινά βραβεία επιβεβαιώνει περισσότερο την μέτρια φετινή σοδειά των ΗΠΑ, παρά την μεγάλη αξία της συγκεκριμένης ταινίας.

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

Σταύρος Γανωτής




Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010

Έχουμε μια εταιρία, ένα «μαγαζί» που πουλάει μια υπηρεσία. Αναλαμβάνει να απολύει υπαλλήλους άλλων εταιριών. Ο Νο1 υπάλληλος Ryan Bingham αλωνίζει αεροπορικώς όλη την Αμερική, χειριζόμενος με άνεση ψυχοθεραπευτή, τις «συνεντεύξεις μετάβασης». Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο του Walter Kirn για να ξέρω πώς χειρίζεται αυτό το στοιχείο αλλά στο σενάριο των Jason Reitman και Sheldon Turner καταλαμβάνει το ένα τρίτο ή τέταρτο του φιλμικού χρόνου. Είναι ένα στοιχείο βαρύ. Ασήκωτο. Υποχρεώνει ανελέητα την ταινία να είναι ένα βαθύ δράμα και όσον αφορά τον ήρωα και σε κοινωνικό-πολιτικό επίπεδο. Ο ρόλος του ήρωα, τηρουμένων των ιστορικών αναλογιών, είναι αντίστοιχος με αυτόν του επιστάτη σε λατομεία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, εκεί που δούλευε κι ο Σπάρτακος. Να δίνει μια σπρωξιά στο γκρεμό στους ξοφλημένους από την δουλειά σκλάβους. Απλά η βαρβαρότητα του καπιταλισμού είναι εκλεπτυσμένη. Μιλάς μια politically correct γλώσσα, πετράς φιλοσοφίες τύπου «δείτε το ως ευκαιρία για μια νέα αρχή» και επιδίδεις ένα ντοσιέ με λογιστικές οδηγίες και συμβουλές. Με τέτοιο σεναριακό πυρήνα, η ταινία δεν έχει την πολυτέλεια να είναι κάτι λιγότερο από έστω μια πικρή σάτιρα. Όμως αυτό που εν τέλει εισπράτουμε είναι ένα ανάλαφρο ψυχολογικό δράμα περί υπαρξιακού αδιεξόδου όχι λόγω της φύσης της δουλειάς αλλά λόγω του ότι ο ήρωας φοβάται να δεσμευτεί συναισθηματικά και πληγώνεται (ο καημένος) όταν τη μόνη φορά που ανοίγεται σε μια γυναίκα, βιώνει την ματαίωση του ονείρου που πάντα φοβόταν. Κάπου ανάμεσα σε μια «σοβαρή» ρομαντική κομεντί και μια σάτιρα των Coen, η ταινία παραπαίει χωρίς να ξέρει που πάει, με μόνη σανίδα σωτηρίας το ειδικό βάρος της ερμηνείας του Clooney - παρ`όλα αυτά κερδίζοντας και το βραβείο σεναρίου στις Χρυσές σφαίρες γιατί, όπως φαίνεται, τους φάνηκε «πρωτότυπο», «φρέσκο», με εμπνευσμένες ατάκες κ.λπ….

Ο αρειμάνιος καπνιστής, ιδιαίτερα πούρων, δεν μπορεί να αντιληφθεί αυτό που εισπράττουν τα καθαρά πνευμόνια του άκαπνου επισκέπτη που θα έρθει σπίτι του. Ομοίως οι σεναριογράφοι και ο σκηνοθέτης, ζώντας κι αναπνέοντας μέσα στον hardcore καπιταλισμό (ακόμη κι αν έχουν κάποιες ενστάσεις) δεν αντιλαμβάνονται πόσο εξοργιστικά απαράδεκτο είναι να βάλεις ένα τέτοιο επάγγελμα στον ήρωά σου, όχι για να εξετάσεις την δραματική διάσταση αυτής καθ εαυτής της κατάστασης που προκύπτει από το επάγγελμα αλλά απλά για να το χρησιμοποιήσεις ως εύρημα, ως γαρνιτούρα που «θα διανθίσει δραματουργικά» μια ιστορία εθελούσιας μοναξιάς που την κάνει ακόμη πιο έντονη μια σύντομη ερωτική σχέση. Αφαιρέστε το επάγγελμα και θα δείτε τι μένει. Μια ταινία για Ben Affleck και Jennifer Aniston. Αν πάλι υποθέσουμε ότι όλα αυτά έγιναν με επίγνωση των σεναριογράφων και ότι υποδηλώνουν ένα ρεαλισμό –πρόκληση, ότι η «κατάσταση των πραγμάτων» μιλά από μόνη της, θα λέγαμε ότι απλά απέτυχαν να πείσουν. Κι όσο για τα βραβεία…ένα πολυπαραγοντικό mind game είναι κι αυτό. Στο διάβα του χρόνου μοιάζει με κορδέλες από ένα παλιό πανηγύρι. Όπως και αυτή εδώ η κριτική φυσικά.

Βαθμολογία: 2/10 Stars2/10 Stars (2/5)

Χάρης Καλογερόπουλος




Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου 2010

Δεν ξέρω αν είναι οι γκρίζοι κρόταφοι, το χαμόγελο, το βλέμμα ή το υποκριτικό ταλέντο... Δυστυχώς, όμως, ξέρω ότι ένας κούκος δε φέρνει την Άνοιξη ακόμα κι όταν το όνομα του είναι George Clooney...

Ας αρχίσω από τ`ότι το Up in the Air είναι μια ταινία που θα απογοητεύσει όσους πάνε στις σκοτεινές αίθουσες με την προσδοκία να δουν ένα αριστούργημα ή μια ταινία άξια να πρωταγωνιστήσει στην βραδιά των Oscar. Έστω, μια ταινία που θα θυμούνται για καιρό. Τίποτα από αυτά δεν θα συμβεί, όχι γιατί το Up in the Air είναι κακή ταινία, αλλά γιατί δεν καταφέρνει να διαφοροποιηθεί από πολλές προκατόχους της. Εντάξει, η σκηνοθεσία προσπαθεί να προσεγγίσει το ανεξάρτητο, οι ήρωες δεν είναι οι εξ ορισμού χαζορομαντικοί κι ερωτοχτυπημένοι όπως «απαιτεί» η δραματική κομεντί. Είναι αυτά αρκετά για να κάνουν την ταινία να ξεχωρίσει; Η απέναντι όχθη του Ατλαντικού θα μου επιτρέψει να διαφωνήσω και να τη θεωρήσω άλλη μία ταινία μέσα στις πολλές. Σκεφτείτε μόνο να μην πρωταγωνιστούσε ο Clooney...

Για όσους από εσάς, βέβαια, θέλετε να περάστε ένα ευχάριστο δίωρο μακριά από βλέψεις για αριστουργήματα και ταινιάρες, μπορώ να εγγυηθώ ότι η ταινία θα σας αφήσει χαμογελαστούς και ευδιάθετους.

Βαθμολογία: 2.5/10 Stars2.5/10 Stars2,5/10 Stars (2.5/5)

Σοφία Γουργουλιάνη




Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2010

"Εγκαταλείποντας τον ουμανισμό βαδίζουμε στον οικονομισμό. Κάποτε, ακόμη και τα πιο σκληρά συστήματα, οι αδίστακτες δικτατορίες, υποστήριζαν ότι όλα τα κάνουν για τον άνθρωπο. Σήμερα, όλες οι δημοκρατίες μιλούν για την οικονομία", έχει πει ο Κώστας Γαβράς.

Ας κάνουμε ένα μάθημα διοίκησης επιχειρήσεων αγαπητοί ακροατές. Όταν εμφανίζεται ένα πρόβλημα στην επιχείρηση ο καλύτερος τρόπος να το αναλύσουμε είναι η μοντελοποιημένη προσομοίωση. Σύμφωνα με αυτή, κατασκευάζουμε ένα σύστημα που προσομοιάζει το υπό μελέτη πρόβλημα, διασπά την πολυπλοκότητά του και εστιάζει στα σημεία που επιθυμούμε να εξετάσουμε. Είναι προφανές ότι και υπό μία οπτική, κάθε ταινία συνιστά ένα μοντελοποιημένο σύστημα προσομοίωσης. Με τον δημιουργό να χτίζει ένα σύστημα που μιμείται κάποιες συγκεκριμένες πτυχές της πραγματικότητας, καθιστώντας την ανάλυση της πιο εύκολη και πιο προσβάσιμη.

Σ`ένα τέτοιο σύστημα εμείς τοποθετούμε τις εισροές και αυτό παράγει τις ανάλογες κάθε φορά εκροές. Στο μαθηματικοποιημένο όμως κόσμο της επιστήμης, οι εισροές είναι απόλυτες. Το 1 σημαίνει 1, δε μπορεί να σημαίνει 2. Το 2+2 κάνει 4, όχι τίποτε άλλο, κ.ο.κ. Έτσι και ο Reitman, παρ`ότι αναλύει τους ήρωες του, τοποθετεί στο δικό του σύστημα, το Up in the Air, μανιχαϊστικά μονοδιάστατες μεταβλητές. Ένα cool στιλάτο μεγαλοστέλεχος (ιδανικός ο George Clooney) που απεχθάνεται όποιας φύσης δέσμευση, ο απρόσωπος τεχνοκρατισμός των πολυεθνικών, φιλόδοξοι καριερίστες και οι "φτωχοί μέσοι" συμβιβασμένοι άνθρωποι με τις χλιαρές απολαύσεις είναι ορισμένες από τις απόλυτες μεταβλητές του Reitman. Το βλέμμα τώρα μετακινείται στα εξαγόμενα, τις εκροές.

Προτού όμως μιλήσω για τις εκροές, οφείλω να σας ενημερώσω πως η ποιότητα των μοντέλων προσομοίωσης εξαρτάται από τις σχεδιαστικές μας ικανότητες και ελέγχεται από την εγκυρότητα, την αξιοπιστία και την ακρίβεια των εκροών. Αν περάσουμε στο χώρο του κινηματογράφου, τα παραπάνω μεταμορφώνονται σε σενάριο, ρεαλισμό και νατουραλισμό αντίστοιχα. Οι ικανότητες του Jason Reitman(Thank you for Smoking, Juno) στο σενάριο είναι λίγο πολύ γνωστές. Για ρεαλισμό ούτε λόγο. Παρ`όλα αυτά θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις συμπαθητική την ταινία του.

Αλλά ας πάμε στις εκροές. Απ`τη ζυγαριά περνάει ο εσωστρεφής, δυναμικός, αφρώδης, και συναισθηματικά μη δοτικός κόσμος του Clooney, και από την άλλη ο φτωχικός του μέσου ανθρώπου που παραδίνεται τυπικούς συμβιβασμούς και τις χλιαρές απολαύσεις μιας παραδοσιακής ζωής για να κάμψει με "μεταφυσική" αγάπη το τέρας της μοναξιάς. Όχι, προφανώς και δεν αποδοκιμάζω την οδό αγάπης! Προσωπικά φανατικός επικροτητής. Αλλά στη μακέτα του Up in the Air όλα μοιάζουν τόσο μεταφυσικά. Ακόμα και όταν η πλάστιγγα, μετά από κραυγαλέα λαϊκιστικά επεισόδια, γέρνει εξόφθαλμα προς τον μέσο άνθρωπο, ο Reitman δεν καταφέρνει να σε πείσει. Γιατί ο λαϊκιστής Reitman δεν δείχνει μεγαλύτερη ανθρωπιστική ευσπλαχνία προς τον θεατή του, από αυτή που δείχνει ο πέτρινος Clooney όταν απολύει το προσωπικό του. Και οι δύο μας παραμυθιάζουν-νανουρίζουν με λογύδρια προσωπικής επιτυχίας/ευτυχίας!

Το Up in the Air θα μπορούσε να είναι μια μεγάλη ταινία. Καθώς θίγει σημαντικά ζητήματα που άπτονται της επερχόμενης οικονομικής κοινωνίας και της τεχνοκρατικού ιμπεριαλισμού.

Όμως, αυτό το πολυειδωμένο μήνυμα ατομοκεντρικού φιλελευθερισμού που κατακλύζει το σινεμά του Reitman, αποτελεί μονάχα ένα εμπορικό τρικάκι. Το είδαμε στο Thank you for Smoking απροκατάληπτα. Το βλέπουμε και εδώ. Όχι, δεν μπορούμε-αρκεί να κάνουμε τις σωστές επιλογές ζώντας σ`έναν κόσμο-έκτρωμα, αδιαφορώντας για το συλλογικό, παραδομένοι σε μια εγωκεντρική αποθέωση. Γιατί η συνολική εικόνα αυτού του κόσμου, δεν είναι κάποιο επιβεβλημένο δαιμόνιο. Είναι, σε μεγάλο βαθμό, οι επιλογές μας. Οι εγωκεντρικοί Θεοί μας!

Βαθμολογία: 3.5/10 Stars3.5/10 Stars3.5/10 Stars3,5/10 Stars (3.5/10)

Γιώργος Ευθυμίου


 
Up In The Air - jeandoumpier - Παρ 03 Ιαν 2014 - 11:38
 Έξυπνη, ρεαλιστική, επίκαιρη. Αυτά είναι τα κύρια θετικά χαρακτηριστικά της εν λόγω ταινίας. Αξιοπρεπείς οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών, με τον Κλούνεϊ να στέκεται επάξια στον συγκεκριμένο ρόλο και τη Φαρμίγκα να ακολουθεί ομοίως.
  Στα αρνητικά, η έλλειψη βάθους στους χαρακτήρες αλλά και στο σενάριο.
  Εν κατακλείδι, μια καλά δοσμένη προσπάθεια σε ένα αμιγώς επιφανειακό όμως κινηματογραφικά πλαίσιο. Όχι κάτι ιδιαίτερο ως ταινία, που όμως καταφέρνει να μην απογοητεύει στο τέλος, αφήνοντας μια ευχάριστη γεύση για την ώρα που καταναλώθηκε στη θέαση αυτής.

Προσωπική Αξιολόγηση : 7/10
Mps
 
<Χωρίς Τίτλο> - GBIT - Πεμ 15 Μαρ 2012 - 19:44
Θα συμφωνησω με τον Paschal, εχετε κανει μεγαλο λαθος δεν ειναι κωμωδια ουτε κομεντι ειναι καθαρα δραματικη ταινια. ...8,5/10
Το επεξεργάστηκε ο/η GBIT συνολικά 2 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - paschal - Τρί 18 Ιαν 2011 - 17:42
apo pou k ws pou auti i tainia einai kwmwdia? mpite k ligo imdb na xestravw8ite.....
Το επεξεργάστηκε ο/η paschal συνολικά 2 φορές
 
Legacy - παλαιοκωστασ - Unverified - Κυρ 10 Ιαν 2010 - 14:51
καλη ταινια καλο σεναριο.
παλαιοκωστασ
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.