• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Los Cronocrimenes (2007)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Εγκλήματα στο Χρόνο
- Γνωστό και ως:
Timecrimes

Φαντασίας | 92' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 18 Μαρ 2010
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 15/11/2010
Διανομή: Nutopia Entertainment
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Ισπανικά
Δημοτικότητα: 0.08 %
Αξιολόγηση: 6.63/106.63/106.63/106.63/106.63/106.63/106.63/10   (6.63/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Ένα ταξίδι στο χρόνο, από το παρόν… στο έγκλημα.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2009

Ακόμα και που ο ίδιος θεωρώ γενικά ατυχή την σύγκριση των δύο καλλιτεχνημάτων, θα την προχωρήσω επειδή εξηγεί επακριβώς αυτό που θέλω να υπερτονίσω. Το σενάριο παραπέμπει στην περίπτωση της Κοιμωμένης του Χαλεπά. Λογικά, ο σκηνοθέτης αντιλήφθηκε το τεράστιο σεναριακό λάθος αφού τελείωσε την ταινία, αλλιώς δεν εξηγείται η ύπαρξη του κειμένου, εξαρχής. Φυσικά και δεν θα σας το αποκαλύψω, επειδή μέσα στο γενικά μπερδεμένο σενάριο, μπορεί να μη σας περάσει από το νου και δεν έχω σκοπό να σας ακυρώσω την θέαση. Μπορεί και να είχα, αλλά η ταινία του Nacho Vigalondo στοχεύει στο μίνι-cult και σε γενικό βαθμό, το πετυχαίνει…

Η ευφυής σκέψη του Vigalondo αρχίζει και τελειώνει με το να πάρει το ίδιο γεγονός δύο φορές από αντίθετη οπτική του ίδιου προσώπου. Αυτό λειτουργεί θετικά, μέχρι, όμως, το σημείο που παρατραβιέται εις τριπλούν. Η επιτυχία σε όλο αυτό είναι πως βάζει σε εγρήγορση τον εγκέφαλο του θεατή που αναζητεί μαζί με τον ήρωα και το τι ακριβώς συμβαίνει και το πώς θα το ξεπεράσει. Μάλιστα, αν δεν υπήρχε το παιδαριώδης λάθος που προανέφερα, θα μπορούσε να θεωρηθεί μικρή έκπληξη. Ως κινηματογραφιστής, ο Vigalondo δεν έχει να προτείνει κάτι καινό πάνω στην cult σκηνοθετική αντίληψη, είναι ορατό πως προσκολλάται στην ιδέα του ως σύνολο. Επειδή θεωρώ ότι είναι καθαρά ταινία κοινού, δεν θα σας αποτρέψω να την δείτε, αλλά αντίθετα πιστεύω πως θα ικανοποιήσει πολλούς.

Βαθμολογία: 1.5/10 Stars1,5/10 Stars (1.5/5)

Σταύρος Γανωτής




Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2009

Με μικρή καθυστέρηση έρχεται και στην Ελλάδα, μάλιστα η χρονική περίοδος δε με εκπλήσσει αν αναλογιστώ την ανοδική πορεία του Ισπανικού τρομοσινεμά τα τελευταία έτη, αφού έχει ήδη σαρώσει πολυάριθμα βραβεία και φεστιβαλικές συμμετοχές. Ο Nacho Vigalondo μας συστήνει τον Ισπανικό σινεμά του φανταστικού, που αξιόλογα δείγματα του είδαμε αρκετά χρόνια πριν.

Έξυπνο και σαφώς αντιεμπορικό σενάριο, που χτίζεται πάνω σε οπτικούς γρίφους και υποτιθέμενα χρονικά τράβελινγκ. Η φαντασία συναντά τον τρόμο σε ένα άρτιο οπτικό σύνολο, στην σκηνοθετική χαρτογράφηση μίας τρομακτικής απλότητας, πίσω από την οποία κρύβεται μία εξουθενωτική πολυπλοκότητα. Ο θεατής, αρχικά, παραδίδεται στην ανησυχητική κι επίφοβη ηρεμία του τοπίου, σε παράξενους χαρακτήρες, στις μυστηριώδεις σκιές και στα μουντά χρώματα. Στη συνέχεια, όμως, εγκλωβίζεται σε έναν απρόβλεπτο χρονικό λαβύρινθο, που καταφέρνει ελάχιστες φορές να ξεκουράσει από τη λογική υπερδιέγερση, τις βολές του μυαλού και τη φρενήρη λειτουργία της σκέψης, στηριζόμενο αποκλειστικά στην απέριττη απεικόνιση του χώρου και στην σκηνοθετική αποτύπωση της φυσικότητας των πραγμάτων.

Η ταινία σου αφήνει περιθώρια να σκεφτείς, όμως δε σου επιτρέπει να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα, διότι μπλέκεται κατά τη διάρκειά της σε μία περιστροφική πορεία, γύρω από το ίδιο θεματικό άξονα, που δεν έχει τέλος και σε αφήνει εκεί αβοήθητο. Έπιασα τον εαυτό μου να εξαντλείται από την ιλιγγιώδη ταχύτητα με την οποία τα παιχνίδια του μυαλού -δίχως λύσεις- κάνουν την εμφάνιση τους και να χαμογελάει από αμηχανία -σε στιγμές- με την απόπειρα προσαρμογής τους στον υπαρκτό τρόμο, στον κόσμο το πραγματικού. Πάντως η σκηνοθετική φόρμα επιτείνει την αγωνία και βοηθάει το όλο εγχείρημα, που παραδόξως σε απορροφά σε μία συνεχή προσπάθεια χρονικής σύνδεσης των γεγονότων.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Βασίλης Καγιογλίδης




Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2009

Η Σπανιόλικη σχολή εδώ και μια δεκαπενταετία, απ`το εξαιρετικό Tesis, έχει να επιδείξει αξιοσημείωτα film στις gore και στις φανταστικές αποχρώσεις. Είναι πλέον παράδοση τα Ισπανικά ντεμπούτο, όπως και αυτό του Vigalondo, να εκκινούν από τη gore σημειολογία και είναι απορίας άξιο πως με τόσο χαμηλό budget επιτυγχάνουν να κάνουν τόσο ατμοσφαιρικές ταινίες. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι και το Los cronocrímenes, που ακολουθεί τη συνταγή της "τραχιάς" φωτογραφίας και της στενής εστίασης στα γεγονότα.

Ο Έκτορ, ένας τυπικός Ισπανός αστός, βρίσκεται να ταξιδεύει στη χρονομηχανή ενός νεαρού επιστήμονα. Μια μηχανή που σε μεταφέρει στο μέλλον, ή σε επαναφέρει απ`το παρελθόν, αφήνοντας ανεπηρέαστη την παροντική εκδοχή σου. Έτσι ο Έκτορ, εν αγνοία του, θα καταλήξει να μοιράζεται τον χρόνο με δυο πανομοιότυπες εκδοχές του, οι οποίες διεκδικούν τα προνόμια της μοναδικής πραγματικής (νόμιμης) ζωής του. Ο Nacho Vigalondo θα διηγηθεί εντός ενός χωροχρονικού λαβυρίνθου, που (ίσως) πάσχει τεκμηρίωσης, την ιστορία μιας ανελέητης πάλης αλληλοεξόντωσης, καθώς τρεις Έκτορες μάχονται για μια ζωή. Ενώ παράλληλα θα θίξει και την ανθρώπινη εμμονή, σχεδόν βιολογική, για την αλλαγή στην ροή του παρελθόντος.

Αν επιθυμούσαμε να κοιτάξουμε το Timecrimes από μια διαφορετική σκοπιά, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε πως μιλάει για τον άνθρωπο. Για τον Έναν άνθρωπο που επαναλαμβάνει αδιαλείπτως τον εαυτό του στο χώρο και το χρόνο. Υποκύπτοντας συνεχώς στο ίδιο λάθος. Στο λάθος της ανθρώπινης ύπαρξης. Που παραδομένη σ`ένα φυγόπονο πνεύμα, πηγαίνει από μέρα σε μέρα φορώντας ένα υπερπροστατευτικό καβούκι ούτως ώστε να διασχίζει ανώδυνα (και ανιαρά) τις αναπόφευκτες εσωτερικές και εξωτερικές απώλειες. Και που, επιδεικνύει μια κυριαρχική στάση στο χώρο, πασχίζοντας να κατακτήσει τα προνόμια του ενός, μέσω μιας σειράς αδιάκοπων μαχών. Αυτή η ανθρώπινη ύπαρξη είναι ο Έκτορ της ταινίας είτε ζει στο παρόν, είτε έρχεται απ`το μέλλον, είτε ανακατευθύνεται στο παρελθόν.

Άλλο ένα εμβληματικό στοιχείο της ταινίας είναι τα κιάλια και ο τρόπος που χρησιμοποιούνται. Η ανθρώπινη όραση, πιότερο των άλλων αισθήσεων, είναι εκείνη που έχει παινευτεί επιστημονικά όσο καμία άλλη. Όμως μήπως το "θαύμα" της όρασης και η παινεμένη διαδικασία της εξελικτικής προσαρμογής του οφθαλμού συνιστάται σε μια ολέθρια ανωμαλία: "Η ικανότητα της ανθρώπινης όρασης να εστιάζει, προδίδει μιαν άλλη ανικανότητα. Την ανικανότητα του οφθαλμού για καθολική θέαση των φαινομένων. Την ανικανότητα μιας πλήρης απεικόνισης-απορρόφησης του περιβάλλοντος. Έτσι, η ικανότητα του ατόμου να εστιάζει, συνάδει -ή καλύτερα προκαλεί- την εξατομικευμένη και εγωνεκτρική συνδιαλλαγή του ανθρώπου με το υποκειμενικό περιβάλλον. Καθώς ο ανθρώπινος οφθαλμός προτρέχει να οικειοποιείται το αποτέλεσμα της εστιασμένης -δηλαδή περιορισμένης- θέασης, προσδίδοντας μια ψευδώς οικουμενική διάσταση στην εξατομικευμένη εικόνα." Έτσι ο Nacho Vigalondo παρατηρεί γραφικά την εμονοληπτική διάθεση των ανθρώπων για μια διοπτρική θέαση. Τόσο που η ανθρώπινη όραση, αυτή καθ`αυτή, αποκτάει αποκλειστικά τις ιδιότητες μιας περιοριστικά επικεντρωμένης-εστιασμένης οπτικής. Αδυνατώντας έτσι να υπερβεί τον εξατομικευμένο χαρακτήρα των φαινομένων.

Όπως και να `χει, το Los cronocrímenes αποτελεί πρωτίστως μια ατμοσφαιρική ταινία φαντασίας. Κρατάει τον θεατή με την πλοκή της και μοιάζει ιδανική για το κοινό που αρέσκεται στις σπαζοκεφαλιές ... ακόμα και όταν δεν έχουν λύση!

Βαθμολογία: 6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6,5/10 Stars (6.5/10)

Γιώργος Ευθυμίου




Πέμπτη 18 Μαρτίου 2010

Σίγουρα είναι ένα σενάριο παζλ που αυτοαναιρείται, αυτοστραγγαλίζεται αλλά ίσως για αυτό προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία να βιώσουμε, έστω ποιητικά, το λιώσιμο του «εγώ», του πρώτου προσώπου όπως και την έννοια του χρόνου. Ποιος είναι αυτός που είναι; ποιόν βλέπει εκείνος και ποιόν τελικά αντιλαμβάνεται ο θεατής; Και πότε; Όλα αποδομούνται και μένει ένας ίλιγγος που σε πάει κατ ευθείαν στο Ζεν. Όλα είναι ψευδαισθητικά, νοητικές κατασκευές. Αν είχε αυτό υπ`όψη του ο Nacho Vigalondo που έγραψε και σκηνοθέτησε, το πέτυχε - χωρίς ωστόσο να μας δώσει ένα αξιοσημείωτο έργο τέχνης.

Βαθμολογία: 2/10 Stars2/10 Stars (2/5)

Χάρης Καλογερόπουλος



 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.