• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Fifty Dead Men Walking (2008)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Πενήντα Νεκροί Λιγότεροι
- Γνωστό και ως:
50 Dead Men Walking
50 Νεκροί Λιγότεροι

Πολιτικό Θρίλερ | 117' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 11 Ιουν 2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 5/10/2009
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.08 %
Αξιολόγηση: 4.30/104.30/104.30/104.30/104.30/10   (4.30/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Όταν περνάς τη γραμμή δεν υπάρχει πίσω δρόμος.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Σάββατο 6 Ιουνίου 2009

Χειρότερο σινεμά από την προπαγάνδα είναι η καθεστωτική προπαγάνδα, γιατί δεν είναι τόσο εξόφθαλμη ώστε να μην ασχοληθείς μαζί της. Θεωρώ βασικό να εξηγηθώ πρώτα σε κάτι: υπάρχει η δράση (εγγλέζικη αποικιοκρατία) και η αντίδραση (ΙΡΑ). Φυσικά και θα καταδικάσω την τυφλή βία και δεν την θεωρώ ως αληθινό όπλο αντίδρασης, πόσο μάλλον που πάντα οι υποψίες μου πηγαίνουν σε άλλα πράγματα, όταν βλέπω επαναστάτες να είναι χειρότεροι από τους πολέμιους τους. Αλλά με ποια λογική θα δεχτώ την αντίδραση στην αντίδραση (καταστολή της αντίδρασης από τους Βρετανούς) ως δίκαιη; Μήπως με την ίδια λογική που η κυρία Kari Skogland επέλεξε να βιογραφήσει με δόξες και τιμές τη δράση ενός ατόφιου ρουφιάνου;

Τόσο άπλετη ανεγκεφαλιά (;), που η Skogland δεν χρησιμοποιεί πολιτικό λόγο, αλλά δέχεται ως δεδομένο το δίκιο των Βρετανών και την δαιμονοποίηση του ΙΡΑ. Σε τέτοιο βαθμό που αναπτύσσει την βιογραφία της τόσο πλαστικά και με κενά σεναρίου, λες και βιογραφεί τον Γκάντι και είναι δεδομένη η συμπάθεια μας προς αυτόν. Και ξέρετε που εκνευρίστηκα κι άλλο; Στην μεγάλη της επιδεξιότητα με την κάμερα, κάτι που την κάνει και την ίδια «καρφί» γκεμπελικής μορφής. Μια νέα Riefenstahl; Σε πολύ μικρότερη κλίμακα θα μπορούσαμε να το πούμε κι έτσι. Τελειώνω με την περιέργως απαράδεκτη ερμηνεία του Ben Kingsley που είναι ικανός για πολλά περισσότερα από τα ψεύτικα που δίνει εδώ.

Βαθμολογία: 0/5

Σταύρος Γανωτής




Τρίτη 9 Ιουνίου 2009

Η ζωή του Βρετανικού πράκτορα Martin McGartland και μέλος του IRA, που "έδινε" τους Ιρλανδούς συμπατριώτες του, μεταφέρεται στο κινηματογραφικό πανί δια χειρός της Kari Skogland.

Στην εισαγωγή της ταινίας θα παρακολουθήσουμε το μέγεθος των εχθροπραξιών μεταξύ του Βρετανικού στρατού και των δυνάμεων του IRA, στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού (μόνο στα προσχήματα είχε άλλη ταυτότητα) πόλεμου που ξεκίνησαν οι Βρετανοί εκεί. Η κάμερα στο χέρι, το γρήγορο μοντάζ και η απειλητική διάθεση συμβάλλουν στον να μεταφέρουν τον θεατή στα γεγονότα. Όπως επίσης και η όλη αισθητική του film. Ενώ και η κατακραυγή των εξουσιολάγνων Βρετανικών αρχών, αποτελούν τα αρχικά τεχνάσματα της σκηνοθέτριας προσπαθώντας να μας πείσει πως θα ακολουθήσει μια αντικειμενική οδό στην αφήγηση της. Βέβαια το πράγμα στη συνέχεια ξεφεύγει παρασάγγης, καθώς η ταινία εξελίσσεται απολύτως ως μια Βρετανική προπαγάνδα.

Και μιλάμε για Αγγλική προπαγάνδα διότι: Η Kari Skogland αντιμετωπίζει τις δυνάμεις τους IRA αποκλειστικά ως τρομοκράτες. υπονοεί ειρηνευτική απόχρωση στις Βρετανικές επιχειρήσεις και Πασπαλίζει την Ι(ι)στορία με ασάφειες και ανακρίβειες (ως Ιστορία με κεφαλαίο ορίζω αυτή της ανθρωπότητας, ιστορία με μικρό την πλοκή της ταινίας). Και τέλος, δε θα πει όχι στον δρόμο της υπερβολής, με τον οποίο θα στολίσει-εξιδανικεύσει τους ήρωες της.

Αλλά το περισσότερο ενοχλητικό απ`όλα, είναι η ταμπέλα αγίου που προσπαθεί να κολλήσει στον Martin McGartland (Jim Sturgess), τον γνωστό Ιρλανδό πράκτορα που δούλευε για τις Βρετανικές αρχές, ο οποίος, σύμφωνα πάντα με τη σκηνοθέτιδα, καταδίδει τους τρομοκράτες IRA, με αποκλειστικό κριτήριο να σωθούν ανθρώπινες ζωές σνεξαρτήτως εθνικότητας. Μόνο που η Kari Skogland παραλείπει να μας αναφέρει τις "πολιτισμένες" μεθόδους της Βρετανικής αστυνομίας, τις συνθήκες κράτησης των μελών του IRA (βλέπε Hunger) καθώς και το μέγεθος του αφανισμού του Ιρλανδικού πληθυσμού. Επιπροσθέτως, επιστρατεύεται και μια γλυκερή απεικόνιση της προσωπικής ζωής του Martin McGartland, ώστε να εκβιαστεί η συμπάθεια μας προς αυτόν! Όλα αυτά καθιστούν το "Fifty Dead Men Walking" εξαιρετικά ρηχό και ύπουλο, που προορίζεται μόνο για εγχώρια κατανάλωση.

Τέλος, για να μην παρεξηγηθώ, θα ήθελα να διευκρινίσω κάτι. Το πρόβλημα με την ταινία δεν είναι η φιλοΒρετανική ματιά που υιοθετεί. Θα μπορούσαμε να προκύπτει ένα αριστούργημα ανεξαρτήτως αν κρατούσε ένα φιλοΒρετανικό, ένα φιλοΙρλανδέζικο ή ένα αποστασιοποιημένο βλέμμα. Θα μπορούσαμε δηλαδή όντως να δούμε μια μεγάλη ταινία που να έχει ως θετικό ήρωα τον Martin McGartland. Το πρόβλημα του film όμως, είναι η ύπουλη παράθεση των γεγονότων, καθώς και οι άνισες σταθερές στις οποίες περιστρέφεται. Στοιχεία που συνδυαστικά τελειοποιούν ένα μη τίμιων σκοπών και ανακριβή πόνημα.

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/10)

Γιώργος Ευθυμίου


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.