• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


District 9 (2009)


Επιστημονικής Φαντασίας | 112' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 26 Νοε 2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 17/2/2010
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 17/2/2010
Διανομή: Audio Visual
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Αφρικάανς - Ζουλού - Σότο
Δημοτικότητα: 0.23 %
Αξιολόγηση: 7.32/107.32/107.32/107.32/107.32/107.32/107.32/107.32/10   (7.32/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Δεν είστε καλοδεχούμενοι εδώ.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009

Έχω την εντύπωση πως επιβάλλεται να καλωσορίσουμε τον Neill Blomkamp, αφού με την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία προκαλεί αίσθηση. Παίρνει ένα τόσο εξαντλημένο θέμα, όπως οι εξωγήινοι, και το προσαρμόζει σε κάτι το νέο, το έξυπνο, το mainstream ανεξάρτητο, το cult της χρονιάς. Ως Νοτιοαφρικανός, δεν έχει ξεχάσει τις πληγές της χώρας του και περιτριγυρίζει τη νοηματική του γύρω από το Απαρτχάιντ και τον ρατσισμό. Απλά, τώρα οι έγχρωμοι είναι κραταιοί και οι εξωγήινοι είναι τα απολειφάδια της κοινωνίας μας. Πολύ πρωτόλεια μηνύματα, βέβαια, για να θεωρηθούν και πρωτότυπα, αλλά η εποχή μας χρειάζεται συνεχές ενέσεις λογικής πάνω στο ζήτημα, γιατί δεν μοιάζει να βάζει μυαλό…

Αυτή είναι η δεύτερη ανάγνωση του έργου, αφού η πρώτη είναι μια ταινία δράσης με την σκηνοθετική τεχνική του Ridley Scott. Σε αυτό το επίπεδο, το έργο δεν εντυπωσιάζει πέρα από την ντοκιουντράμα νοοτροπία του, που όμως δεν κρατάει σε μόνιμη ανάπτυξη. Πάνω σε αυτό και πάνω σε κάποιες άλλες λεπτομέρειες, ο Blomkamp επιλέγει εύκολες λύσεις, προτιμά να αφήσει αναπάντητα κενά και να πάρει δάνεια από υπάρχουσες δουλειές. Από την άλλη, δεν κατάλαβα αν του ξέφυγε ένας υπόγειος σατιρικός υπαινιγμός (αλά Men in Black) ή το έκανε ηθελημένα για να επενδύσει στην cult διάσταση του έργου του. Η ταινία, συνολικά, ικανοποιεί φαν πολλών ειδών, σε κρατάει σε ένταση, σου γεμίζει το μάτι. Νιώθεις ότι συμμετέχεις σε νέα μορφή κινηματογράφου, ακόμα κι αν δεν είναι απόλυτα. Στην τελική, δεν είναι ακόμα μια ζούφια περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας κι αυτό, από μόνο του, επισύρει αναγνώριση.

Βαθμολογία: 3/5 Stars3/5 Stars3/5 Stars (3/5)

Σταύρος Γανωτής




Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2009

Διαστημόπλοιο, λόγω τεχνικών προβλημάτων, καθηλώνεται πάνω από τον ουρανό του Γιοχάνεσμπουργκ. Εξωγήινοι-μετανάστες (this is the clue), δίχως επιθετική συμπεριφορά, τοποθετούνται από τις κυβερνούσες αρχές σε μια απομονωμένη και περιφρουρημένη περιοχή της πόλης, το λεγόμενο District 9, ζώντας σε εξαθλιωτικές συνθήκες. Έπειτα από 20 χρόνια παρουσίας, οι ίδιες κυβερνήσεις θα αποφασίσουν μια "ανακατάταξη" και μεταφορά στο Distrinct 10. Το project ανήκει στο MNU (σας θυμίζει ΟΗΕ;) και όλα βαίνουν καλώς μέχρι που ο άξεστος και αποκρουστικός (λέγε με δημοσιογράφο) Wikus Van De Merwe (ο ανερχόμενος Sharlto Copley) ήρθε σε επαφή μ`ένα εξωγήινο υγρό.

Πρωτού ασχοληθούμε με το "τι" λέει αυτό το μυστήριο District 9, ας αναφέρουμε το "πως". Κατ`αρχάς, όπως διαφαίνεται (βλέπε και Moon), διανύουμε μια χρονιά που το sci fi genre βρίσκει το καλό πρόσωπό του. Εδώ, όσο και αν ακούγεται παράταιρο με την εξωγήινη θεματολογία, ακολουθείται μια ντοκυμαντεριστική γραφή. Το πρώτο μέρος της ταινίας κινηματογραφείται με κάμερες που προσομοιώνουν την αισθητική τηλεοπτικού ρεπορτάζ, υπηρετώντας πιστά τον ρεαλισμό(!) του θέματος! Ο νέος Νοτιοαφρικάνος σκηνοθέτης Neill Blomkamp αφηγείται με ταχύτατο μοντάζ, κάμερα στο χέρι και πολύ πάθος την ιστορία του. Έχει το support -αλλά και την επιρροή- ενός έμπειρου στο χώρο, και των ίδιων χνώτων, του Peter Jackson. Έτσι κάνει μια ωμή και σοκαριστική ταινία, έστω και αν αποσπασματικά υποκύπτει στον υπέρμετρο σκόπελο των εφέ. Άλλωστε το σενάριο το δικαιολογεί.

Ας πάμε τώρα στο "τι". To District 9 είναι μια ταινία σπουδή στην ξενοφοβία και στον ρατσισμό. Άνευ χρώματος. Μια διεισδυτική (πολιτική) ματιά ενοχοποίησης, των κυβερνώντων μηχανισμών. Και όχι μόνο των κυβερνώντων. Ο Neill Blomkamp θα καυτηριάσει (και) τους γηγενείς Αφρικανούς, ως παγιδευμένους στις εντόπιες δεισιδαιμονίες και ως διψασμένους για εξουσία-κυριαρχία. Δίψα ως καθρέφτης της βιωμένης καταπίεσης, προκάτοχοι της νυν εξαθλιωτικής θέσης των εξωγήινων-γαρίδων. Η μεγαλύτερη κριτική όμως ασκείται στα κυβερνώντα γρανάζια. Πολυεθνικές, διψασμένες για το κέρδος. Η βιομηχανία των όπλων αποτελεί το χρυσό δόντι στη μασέλα τους. Στη μασέλα που κατασπαράζει και ξεσκίζει τα πάντα με μόνο γνώμονα την επιχρύσωσή της. Το κέρδος, το χρήμα, ως Θεός της κοινωνίας. Ανθρωπιστικές οργανώσεις, επιστήμονες, ακτιβιστές, στρατόκαυλοι, ως περιφερόμενα κωλοτρυπίδια. Εξασκούν το δικαίωμα της -λέγε με δημοκρατία- άποψης. Απόψεις και ξανά απόψεις από την άνεση των τηλεοπτικών παραθύρων, περιχυμένες με κροκοδείλια δάκρυα, ή τον ύστατο κόπο μιας φανατισμένης ιαχής. Ο πολύς κόσμος, ο μέσος κόσμος, στολίζει το σκηνικό με την απουσία του. (Ξανά)λέγε με δημοκρατία! Που σημαίνει μεταθέτω με πληρεξούσιο τις ευθύνες μου σε τρίτους, και με την ανοχή μου, αποδοχή μου, και κυρίως αποχή μου ευεργετώ το κυβερνητικό σώμα.

Αν το καλοσκεφτούμε, το Distrinct 9, παρά το φαινομενικό της εξωγήινης θεματολογίας του, αποτελεί μια ακριβή μικρογραφία του σήμερα! Άντε, ίσως και του κοντινού μέλλοντος! Και είναι παραπάνω από αποθαρρυντικό να χρειαζόμαστε μια σημειολογία του εξωπραγματικού για να αναλογιστούμε και να προβληματιστούμε πάνω στην απτή, στην ρεαλιστική πλευρά του κόσμου μας. Γιατί κάτι τέτοιο δηλώνει ότι η επαναλαμβανόμενη έκθεσή μας στην φύση αυτού του αλλόκοτου κόσμου, δια των μηχανισμών της συνηθισιοποίησης, έχει επιβάλλει το θόλωμα της όρασης και της κρίσης μας. Και αυτή η συνήθεια που επιφέρει το θόλωμα, επιφέρει με τη σειρά της αποδοχή. Και η χρόνια αποδοχή, τελικά επιφέρει πίστη. Ο σταυρός μας σε αυτόν τον άνισο κόσμο. Και αυτή η πίστη λοιπόν, ευθύνεται για την ανεξέλεγκτη τροχιά αλλοφροσύνης, δίχως φρένα, και δίχως πλευρικά όρια! Βουβοί παρατηρητές, και μοχλεύματα ώθησης μιας μανιώδης παραφροσύνης.

Για να κλείσουμε, το District 9 θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ένα αριστούργημα. Αρκεί να μην έριχνε που και που το βλέμμα στο ταμείο, και να μπορούσε να αποσπαστεί από τους αντίστοιχους συμβιβασμούς. Βλέπε (τραβηγμένους) δραματικούς συναισθηματισμούς και την αχρείαστη(;) προαναγγελία -και συνεπώς δραματουργική δέσμευση- ενός sequel.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Γιώργος Ευθυμίου




Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2010

Το District 9 είναι η δεύτερη φετινή ταινία, μετά το 9 που ξεκίνησε σαν ταινία μικρής διαρκείας, εκτιμήθηκε το έργο του σκηνοθέτη και πήρε την ανάλογη χρηματοδότηση για να γίνει και μεγάλου μήκους. Σε αυτή τη ταινία το ρόλο του πορτοφολιού παίζει ο μεγάλος Peter Jackson, που μετά την αδυναμία να ξεκινήσουν τα γυρίσματα του Halo, έδωσε στον σκηνοθέτη Neill Blomkamp 30.000.000$ να τα αξιοποιήσει σε ότι ταινία θέλει, και αυτός έκανε remake του δικού του Alive in Joburg.

Το Johannesburg δεν είναι ο συνηθισμένος προορισμός εξωγήινων και λοιπών περίεργων φαινομένων όπως χαρακτηριστικά μας λέει ο αφηγητής στην αρχή, όμως αυτή είναι η πόλη που διάλεξε ένα διαστημόπλοιο να έρθει και ουσιαστικά να απενεργοποιηθεί αιωρούμενο πάνω από τα κεφάλια των κατοίκων. Η στασιμότητα προκάλεσε την περιέργεια και τελικά τη προσπάθεια των ανθρώπων να ανακαλύψουν το εσωτερικό του όπου βρήκαν μια ολόκληρη φυλή εξωγήινων σε άθλια κατάσταση, τους οποίους και μεταφέρουν σε μια περιοχή ακριβώς έξω από την πόλη, την Περιοχή 9, όπου και παραμένουν για περίπου 30 χρόνια. Παρά την σταδιακή δυνατότητα επικοινωνίας μεταξύ των εξωγήνινων ή prawns και των ανθρώπων, οι κατάσταση είναι μονίμως τεταμένη και η District 9 γίνεται ένα κανονικό γκέτο που κανείς δεν επιτρέπεται να μπει ή να βγει. Γιατί όμως η κυβέρνηση δε βρίσκει ένα τρόπο να τους ξεφορτωθεί αφού το μόνο που προκαλούν είναι προβλήματα και οι κάτοικοι της πόλης διαμαρτύρονται για "πεταμένα" λεφτά.

Η παραπάνω ιστορία είναι, ας πούμε, η εισαγωγή της ταινίας που μας παρουσιάζεται σε μορφή documentary με συνεντεύξεις "ειδικών" και διαρκεί τον εξωφρενικό χρόνο των 40` από τα συνολικά 110 της ταινίας. Η συνέχεια, παρ`ότι εξελίσσεται λίγο η ιστορία έχει τόσο ανούσιες και επαναλαμβανόμενες σκηνές που λες, δε μπορεί κάποτε θα αρχίσει το καλό. Ο ρυθμός ανεβαίνει πάρα, μα πάρα πολύ αργά και αποτελεί περισσότερο απεικόνιση ενός κοινωνικού φαινομένου παρομοιάζοντας ξεκάθαρα τους prawns και την District 9 με τα γκέτο των μεταναστών, παρά για περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας. Αυτό που σε εξιτάρει δεν είναι αυτό που βλέπεις αλλά αυτό που περιμένεις να δεις. Έχει εξαιρετικές ιδέες όπως το αρχικό concept αλλά και πολλές άλλες ακόμα και στο κομμάτι πραγματικής δράσης που βλέπουμε μόνο στα τελευταία λεπτά τα οποία έχουν εξαιρετική σκηνοθεσία και σκηνές τόσο εντυπωσιακές που σου μένουν τυπωμένες.

Μια πανέξυπνη αρχική ιδέα που όμως όσο το έβλεπα με κουυυύρασε. Πολύ αντιφατικά σχόλια από διαφορετικά σημεία του εγκεφάλου μου. Ο μισός θέλω να του βάλω 7 και ο άλλος μισός 4. Τελικά και μόνο η αξιοποίηση του σχετικά μικρού budget δίνει το κάτι παραπάνω για να ανέβει λίγο πάνω από το μέσω όρο των δύο ημισφαιρίων μου.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Αλέξανδρος Κυριαζής




Τρίτη 6 Απριλίου 2010

Αν στο άκουσμα της έννοιας «ταινία με εξωγήινους» έχετε στο νου σας κάτι ανάμεσα στον E.T. και στα Transformers χωρίς τη Megan Fox, που να περιλαμβάνει τα κλισέ και των δύο, ο Neill Blomkamp είναι εδώ για να αποκαταστήσει τη φήμη των εξωγήινων στον κινηματογράφο και να μας τους ξανασυστήσει με ένα τρόπο διαφορετικό.

Οι σχέσεις ανθρώπων εξωγήινων δεν είναι το επιφανειακό «τρέξε μη σε φάει ο μπαμπούλας κι άμα λάχει τον σκοτώνεις». Ο μπαμπούλας υπάρχει, αλλά είναι ο άνθρωπος. Οι εξωγήινοι λαμβάνουν το ρόλο μιας κοινής μειοψηφίας και μέσω της συμπεριφοράς του ανθρώπου απέναντι τους συνειδητοποιούμε καλύτερα σχεδόν από ποτέ τι είμαστε ικανοί να κάνουμε στο όνομα της δήθεν ασφάλειας μας έναντι κάθε μειοψηφίας αλλά και το ότι ο εχθρός μας δεν τριγυρνάει κάπου έξω, μα έχει για τα καλά θρονιαστεί μέσα μας.

Εντάξει, όλοι έχουμε ξανακούσει για τα δεινά του ρατσισμού, όμως δεν τα έχουμε ξανακούσει και κυρίως δεν τα `χουμε ξαναδεί μ`αυτόν τον τρόπο. Ο σκηνοθέτης μέσω του ντοκιουντράμα κι άγνωστων αλλά εξαιρετικών ηθοποιών μάς χαρίζει μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που δεν μπορεί όμως να παραμείνει στη φαντασία μας. Αντίθετα, μετά το τέλος της θα ανοίξετε δειλά-δειλά τα παντζούρια και θα κοιτάξετε ψηλά και μόνο όταν συνειδητοποιήσετε ότι στο οπτικό σας πεδίο δεν υπάρχει κανένας εξωγήινος και κανένα διαστημόπλοιο θα ηρεμήσετε.

Ναι τα κλισεδάκια υπάρχουν και είναι κυρίως σκηνοθετικά κι όχι σεναριακά, όμως με το φινάλε της η ταινία καταφέρνει να τα αποβάλλει από τα μυαλό μας, αν όχι να μας πείσει να κάνουμε πως δεν τα είδαμε. Δείτε το, διαφωτιστείτε κι εντέλει παθιαστείτε με το καλύτερο sci-fi των τελευταίων ετών.

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/5)

Σοφία Γουργουλιάνη


 
<Χωρίς Τίτλο> - kapoios - Δευ 13 Ιουν 2011 - 17:35
 Πολύ ωραία παραβολή που χρησιμοποιεί το οικείο θέμα των εξωγήινων, για να καταπιαστεί με ένα όντως υπαρκτό και δυσεπίλυτο ζήτημα των σύγχρονων κοινωνιών, αυτό της λαθραίας μετανάστευσης...
οι παραπομπές αμέτρητες (μεταξύ άλλων η κοινωνική απομόνωση, η ρατσιστική συμπεριφορά, η επιφυλακτική στάση, ο αποκλεισμός από πτυχές της ζωής, η στέρηση δικαιωμάτων), αλλά και η υπενθύμιση ότι ανά πάσα στιγμή ο κυνηγός μπορεί να γίνει θήραμα (όπως και ο ίδιος ο ήρωας άλλωστε)...
σαν περιπέτεια βέβαια δεν έχει κάτι το φοβερό να επιδείξει, αλλά η δράση κάνει τα μηνύματά της περισσότερο προσιτά στο θεατή...
αξίζει να το δει κανείς με αντικειμενική ματιά και να προσέξει τους άβολους πλην ρεαλιστικούς συμβολισμούς...
πρέπει να σημειωθεί η πετυχημένη δουλειά που έγινε στους τομείς των οπτικών εφέ και του μακιγιάζ, η οποία είχε αποτέλεσμα μία προσέγγιση πολύ διαφορετική από τις συνηθισμένες στο θέμα (π.χ. οι εξωγήινοι μοιάζουν με έντομα)...
 

  8/10...

  anfield09...
Το επεξεργάστηκε ο/η kapoios συνολικά 2 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - vigal - Τετ 30 Μαρ 2011 - 15:25
Νεα οπτική στις ταινίες επιστημονικής φαντασίας.Φρέσκια ταινία που έχει λόγο ύπαρξης.
8/10
 
Legacy - Eldameldo - Unverified - Τετ 28 Οκτ 2009 - 00:00
Καταπληκτικο, προτοτυπο, αριστοτεχνικο, ασυνηθιστο. Μονο με αυτες τις λεξεις μπορω να περιγραψω το District 9, το οποιο στα πρωτα του λεπτα με εκανε να πω: Α... αλλη μια αντιγραφη του Independence Day. Κι ομως αυτο εμεινε μονο για την αρχη, καθως μετα σε βαζει στο κλιμα της σαν ταινια δρασης-επιστημονικης φαντασιας, αλλα με τον δικο της ξεχωριστο τροπο. Ειναι γυρισμενο με τετοιο τροπο, ετσι ωστε να σε κανει να πιστευεις πως οι σκηνες που βλεπεις ειναι αληθινες απο καποιο σημαντικο γεγονος που εχει συμβει στον πλανητη μας και πιστευω πως αυτο ηθελαν να επιτυχουν οι δημιουργοι τις ταινιας. Για μενα ειναι μια απο τις καλυτερες ταινιες του 2009. Αρκετα ομως με τα λογια. Καλυτερα να το δειτε, ειδικα στο cinema.

Βαθμολογια: 9/10
Eldameldo
 
Legacy - Giorgos Xaritodiplomenos - Unverified - Κυρ 29 Νοε 2009 - 15:24
αυτο που δεν καταλαβα ηταν τι ηθελε να κανει ο δημιουργος,μια ταινια-βιντεογκειμ,κοινωνικο σχολιο,περιπετεια με γκαου πιου σκοτωματα με αλιενς;

απεκει κ περα το εκπληκτικο του θεματος ειναι τα πρωτα λεπτα που ισοπεδωνουν το συμπαν
αν καποιος ζουσε αποκομμενος απο τον κοσμο για πολυ καιρο και ξαφνικα εβλεπε ολο αυτο θα το πιστευε ανετα
φοβερα καλοφτιαγμενο

τα υπολοιπα ειναι μια μετρια αμερικανια
Giorgos Xaritodiplomenos
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.