• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Moon (2009)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Φεγγάρι

Επιστημονικής Φαντασίας | 97' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 22 Οκτ 2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 22/12/2009
Διανομή: Seven Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά - Ισπανικά
Δημοτικότητα: 0.24 %
Αξιολόγηση: 6.89/106.89/106.89/106.89/106.89/106.89/106.89/10   (6.89/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Το τελευταίο μέρος που θα περίμενες ποτέ να βρεθείς.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2009

Όταν ακούμε sci-fi και βλέπουμε ένα υπεραισιόδοξο trend μας πιάνει ένα τρέμουλο τα τελευταία χρόνια. Όχι γιατί έχουμε θέμα με το είδος του sci-fi, άλλωστε ο κινηματογράφος είναι ένας, τα είδη είναι απλά εργαλεία για την εξερεύνηση του. Το τρέμουλο προκύπτει διότι τα τελευταία χρόνια το sci-fi genre έχει αυτοπεριοριστεί για ένα teenage κοινό. Καρπώνεται το έδαφος της ασύδοτης θεματικής (όχι δημιουργικής) ελευθερίας και παράγει μια σωρεία ασυνάρτητων μπουρδών! Με το Moon, αν και το διαστημικό επίπεδο προσφέρει άπλετο χώρο για χαοτικές μπουρδολογίες, τα πράγματα είναι για καλή μας τύχη πολύ καλύτερα!

Σε αντίθεση με την υπερφορτωμένη τάση του σύγχρονου sci-fi, o Duncan Jones σκηνοθετεί σε ένα extremely minimal περιβάλλον, απ` την παραγωγή που είναι εξαιρετικά μικρή, ως και το cast. Όλη η ταινία είναι παράσταση για έναν ρόλο, και αυτόν τον υποδύεται έξοχα ο Sam Rockwell, υποδυόμενος έναν αστροναύτη που εργάζεται, με τριετή σύμβαση, σε έναν διαστημικό σταθμό στο φεγγάρι, με μόνη συντροφιά ένα ρομπότ, τον GERTY, του οποίου τα φωνητικά έχει αναλάβει ο Kevin Spacey. Η μονότονη καθημερινότητα-ρουτίνα του Sam Rockwell διαταράσσεται από ένα ατύχημα. Μετά το πέρας αυτού, θα μοιραστεί τη διαστημική του "σουίτα" με ένα ομοίωμα. Ομοίωμα μορφολογικό, ψυχολογικό και οντολογικό! Και από κοινού, οι δύο Sam Rockwell, καλούνται να λύσουν το μυστήριο της διπλής ύπαρξης τους. Τέλος, να μην παραλείψουμε ότι τη μουσική επιμελείται ο Clint Mansell!

Το Moon είναι μια ταινία που αναμένεται να συναρπάσει, με την αγνότητα και την καθαρότητα της. Ωστόσο, αν η υστερική παραφωνία του κλεισίματος απουσίαζε, θα ήταν ακόμα καλύτερα!

Η συνέχεια του κειμένου περιέχει spoilers! Ω, σύγχρονε άνθρωπε πόσο σε λυπάμαι! Μα πως τολμώ και σε αποκαλώ άνθρωπο. Είσαι μόνο ένας ανθρωπόμορφος κλώνος. Μορφολογικά μπορεί να `χεις ταυτότητα δική σου, αν αυτό σε κάνει να εφησυχάζεις. Ναι, διαφέρεις ως προς τη στρώση του παχουλού δέρματος, γιατί το καλούπι της κλωνοποίησης δεν ήταν άνθρωπος. Είσαι κλώνος μιας ιδέας. Όλες αυτές τις αντιδράσεις και τα ερεθίσματα που λογαριάζεις δικά σου δεν είναι παρά το αποτέλεσμα μιας έκφυλης και σκοτεινής σποράς. Και όλες οι μνήμες σου δημιουργήθηκαν μέσα στα πλαίσια της συλλογικής και κοινωνικής ζωής σου. Μέσα, πιο μέσα δε γίνεται, στο πεδίο της κλωνοποίησης σου. Λειτουργείς, δρας και πράττεις μέσα στο ενιαίο οικονομικό-κοινωνικό-πολιτικό σύστημα. Κάθε μέρα σου φορτώνονται μοσχεύματα νέων αναμνήσεων. Σε πάνε όπου θέλουν. Μα εσύ νομίζεις πως κρατάς τα νήματα. Και έτσι νομίζεις πως αποκτάς τη ζωή σου. Έτσι ψεύδεσαι. Και έτσι αγκαλιάζεις την κλωνοποιημένη ύπαρξη σου, αυτεπιβάλλοντας την σαν δική σου. Αυτή η λατρεία σου να αυθυποβάλλεσαι είναι και ο μηχανισμός της κλωνοποίησης σου.

Ω, άνθρωπε τρέμω για τη στιγμή της κρίσης. Όχι δε μιλάω για κάποια βιβλική στιγμή. Μόνο για κείνη της συνειδητοποίησης της κλονωποιημένης ύπαρξης σου. Τότε που θα αντιληφθείς την πραγματική φύση όλων των εμφυτευμάτων που λογάριαζες για δικά σου. Τότε που θα νιώσεις πως ο κόσμος, ο δικός σου κόσμος, σε αναπαρήγαγε με εξονυχιστική ακρίβεια. Τότε που θα καταλάβεις πως είσαι μόνο ένα εξάρτημα από τη μηχανή του. Τότε που θα διαπιστώσεις πως τα όνειρα σου για φεγγαρένιες απογειώσεις δεν είναι παρά η υλική επίστρωση της κούφιας και μεθοδικά κατασκευασμένης ύπαρξης σου. Εύχομαι τότε να μη λυγίσεις...

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Γιώργος Ευθυμίου




Παρασκευή 16 Οκτωβρίου 2009

Το μήλο έπεσε κάτω από την μηλιά, έστω κι από την άλλη πλευρά του δέντρου. Ο γιος του David Bowie κάνει την πρεμιέρα του στην μεγάλη οθόνη θέτοντας σε χρήση, κι αυτός, την pop culture. Η ταινία του φανερώνει έναν δημιουργό που σέβεται το σινεμά, αρέσκεται στην άποψη της ευρείας μάζας, αλλά το pop σημαίνει και μικρή έκρηξη, εξού και το ποπ-κορν. Απογυμνώνοντάς το από την κύρια εικόνα που γίνεται εύκολα αρεστή, δεν θα βρεις, όσο κι αν αναζητήσεις, βαθύ σινεμά. Η ταινία είναι ίσως η αγαπημένη φούσκα της χρονιάς κι αυτό, στην προκειμένη, δεν το εκφέρω ως μεγάλο ελάττωμα…

Το σκηνικό και η φωτογραφία είναι δανεισμένα από το Άλιεν του Ridley Scott. Η στατικότητά του σε κάποια σημεία και η όλη του αίσθηση προετοιμάζουν για διαλόγους αλά Σολάρις. Το ρομπότ, ο Γκέρτι, είναι άμεση παραπομπή στον Χαλ, του 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος. Αυτό στα μαθηματικά λέγεται «δεδομένα». Πάμε και στις αφαιρέσεις. Η ταινία έχει ατμόσφαιρα θρίλερ, αλλά πουθενά αγωνία. Τα μικρά ερωτηματικά που θέτει πλάθουν ένα μυστήριο για να κινηθεί η πλοκή, αλλά ποτέ δεν ιντριγκάρουν σοβαρά. Οι διάλογοι δεν έχουν καμία φιλοσοφική υπόσταση και, γενικά, αν αναζητείτε έναν απόγονο των μεγάλων στιγμών της επιστημονικής φαντασίας, μην τον ψάξετε εδώ. Το ρομπότ δεν λέει τίποτα, είναι ένας χαρακτήρας βοηθητικός χωρίς συμμετοχή στον ψυχολογικό τομέα. Η μεγάλη αρετή της ταινίας είναι η παραδοσιακή της υπόσταση, η ορθή κινηματογράφηση, η λιτότητα στα ειδικά εφέ και η ερμηνεία του Sam Rockwell. Πιότερο, όμως, είναι μια χαμένη ευκαιρία για πολύ μεγάλο σινεμά και κάτι που χαϊδεύει τις αισθήσεις, αλλά τις αφήνει, εντέλει, ανέπαφες.

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars (2/5)

Σταύρος Γανωτής




Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2009

Το φεγγάρι αποτελούσε πάντα τόπο μυστηρίου και προβληματισμού. Αποτελεί, λοιπόν, το ιδανικό σκηνικό για την πρώτη ταινία του Duncan Jones που θέλει να προβληματίσει το κοινό της και να παρουσιάσει ένα ξεκάθαρα σινεφιλικό θέαμα κι όχι μια απλή ταινία επιστημονικής φαντασίας, όπως τόσες και τόσες. Έχουμε σίγουρα να κάνουμε με έναν πολλά υποσχόμενο δημιουργό, με ένα ιδιαίτερο σενάριο, αλλά με μια ταινία χωρίς σαφή στόχο και προσανατολισμό.

Ο Duncan Jones προσπαθεί να διαχειριστεί τόσα θέματα και τελικά τα αφήνει όλα στη μέση. Προσπαθεί να δείξει σεβασμό στις επιρροές του και τελικά δεν μας δίνει κάτι καινούριο και διαφορετικό. Προσπαθεί να συγκινήσει και τελικά πέφτει στα κλασικά χολιγουντιανά κλισέ.

Συμπερασματικά, πρόκειται για μια ταινία που σε γενικές γραμμές θα σας ικανοποιήσει καθώς έχει ρυθμό, ιντριγκαδόρικο σενάριο και μια εκπληκτική ερμηνεία από τον Sam Rockwell. Μην περιμένετε κάτι που δεν έχετε ξαναδεί, αλλά να περιμένετε σίγουρα πολλά περισσότερα από τον Duncan Jones τα επόμενα χρόνια...

Βαθμολογία: 2.5/10 Stars2.5/10 Stars2,5/10 Stars (2.5/5)

Σοφία Γουργουλιάνη




Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2009

Σκηνοθεσία

Παρθενική εμφάνιση του Duncan Jones (υιός του θρύλου David Bowie) καθώς το προηγούμενο του πόνημα, Whistle (2002) ήταν μία ταινία μικρής διάρκειας. Σκηνοθέτης και συγγραφέας, το σενάριο το έχει προσαρμόσει ο Nathan Parker, ο Jones εκπλήσσει και μας κάνει να αναρωτιόμαστε που κρυβόταν μέχρι αυτή τη στιγμή. Το Φεγγάρι είναι λαμπρό και συνάμα σκοτεινό. Η σκηνοθεσία είναι εξαιρετική, συνοδεύεται από μία φωτογραφία σε πλήρη ισορροπία, τόσο στα κοντινά πλάνα του ηρώα η τα απρόσωπά του σταθμού όσο και στα μεγάλα κάδρα της Σελήνης και των βουβών μηχανών. Θα ξεχωρίσουν αναντίρρητα, οι μονόλογοι και οι "διάλογοι" ενώ θα καταφέρουν να τονίσουν ακόμα περισσότερο την καταπληκτική ερμηνεία του πρωταγωνιστή.

Ερμηνεία
Sam Rockwell. Ο απίστευτος αυτός τύπος, που απλά δεν γίνεται να λησμονήσω την οσκαρική του ερμηνεία στο Confessions of a Dangerous Mind (2002) η ακόμα και στο ικανοποιητικά καλό The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007), κρατάει ολομόναχος μία ταινία. Είναι ο πρωταγωνιστής, ο μόνος πρωταγωνιστής. Ο ήρωας του, Sam Bell, έχει ως συντροφιά έναν υπολογιστή με το όνομα GERTY (τη φωνή του οποίου, έχει αναλάβει με ανατριχιαστικά ανθρώπινο τόνο ο Kevin Spacey). Βαρετό? Καθόλου! Ο Rockwell ζωγραφίζει ανθρώπινες ανησυχίες, αισθήματα και κυρίως αντιμετωπίζει τα διάφορά πραγματικά γεγονότα και τους μεταφορικούς παραλληλισμούς, με αίσθηση καθήκοντος, καχυποψίας, κούρασης, πονηριάς σε ένα γενικότερο πλαίσιο μοναξιάς και αναζήτησης. Βλέπετε, η μόνη ελπίδα που τον κρατάει στα 2 του πόδια, είναι το γεγονός ότι θέλει να ξαναδεί την γυναίκα και το παιδί του, 2 μακρινές αναμνήσεις στο πίσω μέρος του μυαλού του. Η βάση στην Σελήνη έχει χάσει την επαφή σε ζωντανό χρόνο με τα κεντρικά γραφεία της Γης, όποτε ο Sam κρατάει ένα είδος ημερολογίου. Οι σκηνοθετικές εναλλαγές μας απαγορεύουν να βαρεθούμε έστω και ένα λεπτό καθώς ο ήρωας θα μας χαρίσει ουκ ολίγες εκπλήξεις, και κάπου εκεί προς το τέλος, όπου το σενάριο μας αποκαλύπτει ένα απροσδόκητο, το Όσκαρ αναπαύεται στους βραχίονες του GERTY.

Εν κατακλείδι
Sarang. Τι μας κάνει ανθρώπους; Σε ποιό χρονικό σημείο μίας απομόνωσης αρχίζουμε και χάνουμε την ψυχολογική υγεία μας; Πόση άξια έχει το άγγιγμα ενός αγαπημένου μας προσώπου; Πόση δύναμη κρύβει μέσα της η τροφοδοτούμενη με ελπίδα, αναμονή; Η φωνή είναι αρκετή ως μέσο επικοινωνίας; τα μάτια; το χαμόγελο; το φιλί; Ο Duncan Jones ως σύγχρονος Ziggy, ξοδεύει αρκετή "αστερόσκονη" στο Φεγγάρι και δημιούργει σε ελάχιστο χρόνο, με ελάχιστο κόστος, ένα σύνολο το οποίο όχι μόνο θα σας προκαλέσει συναισθηματικά αλλά και νοητικά, θα σας αναγκάσει να πάρετε τηλέφωνο ένα αγαπημένο πρόσωπο και να μετριάσετε την μοναξιά που πιθανόν αντιμετωπίζει, θα σας ανταμείψει όταν διαπιστώσετε ότι υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα στην ζωή από μία "προσωρινή" και κατ`επιλογήν κατάσταση μοναξιάς. Αγάπη.

Για μοναχικούς cowboys και μοναχικές cowgirls που τους τελείωσε η Dolly και οι Daltons, για νεαρούς που σκέφτονται τους γύρω τους, για μεγαλύτερους που περιμένουν το τηλέφωνο να χτυπήσει, τίποτα λιγότερο από 8/10 για ένα σύνολο που είναι τίμιο, ειλικρινές και κυρίως, αληθινό έστω και αν διαδραματίζεται στον δορυφόρο της Γης, και όχι σε ένα διαμέρισμα, σε μία μονοκατοικία, σε ένα μακρινό χωριό της χώρας μας - σε πλήρη συμφωνία με το απόλυτο 8,0/10 του IMDb.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Δημήτρης `YpNoS` Παπαγεωργίου


 
Legacy - cp25 - Unverified - Κυρ 25 Οκτ 2009 - 23:23
ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΑ ΚΑΛΗ, ΜΕ ΕΥΦΥΕΣ ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟ ΣΕΝΑΡΙΟ. 8/10
cp25
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.