• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Imaginarium of Doctor Parnassus (2009)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Φανταστικός Κόσμος του Δρ. Παρνάσους
- Γνωστό και ως:
L`Imaginarium du Docteur Parnassus

Φαντασίας | 123' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 26 Νοε 2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 29/4/2010
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Ρωσικά - Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.13 %
Αξιολόγηση: 6.54/106.54/106.54/106.54/106.54/106.54/106.54/10   (6.54/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Διασχίστε τον καθρέφτη.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2009

Ο Terry Gilliam πάντα φανέρωνε πως ήταν λάτρης των ειδικών εφέ, αλλά, τώρα που αυτά τελειοποιήθηκαν, αυτός είναι σκιά του «βραζιλιάνικου» εαυτού του. Εδώ μαζεύει όλες του τις εμμονές πάνω σε θέματα που αγαπούσαν οι συγγραφείς προηγούμενων αιώνων, αλλά ξεχνάει να κάνει κάτι βασικό που εκείνοι είχαν πρώτο στο νου: ένα γενικό νόημα ύπαρξης του έργου. Έτσι, απομένει ένα φαντασμαγορικό παραμύθι για μικρά και μεγάλα παιδιά που το απολαμβάνεις κατά τη διάρκεια, αλλά δεν θα το έβαζες ποτέ στις αγαπημένες σου διαδρομές. Ακόμα κι έτσι, ο έσχατος ρόλος του Heath Ledger κρίνεται ένδοξος και δεν αποκλείεται το απίστευτο, να είναι για δεύτερη φορά υποψήφιος για Όσκαρ… μεταθανάτια…

Ανάμεσα σε μια πανδαισία εφέ κι ένα πνευματώδες κείμενο, γίνεται φανερή η έλλειψη απώτερου νοήματος. Όπως κι ο θίασος της ταινίας αναζητεί θεατές, έτσι και η ταινία επικαλείται τη λάμψη της για να σε τραβήξει. Η φαντασία εκθειάζεται αλλά ούτε κρίνεται ούτε παίρνει διαλογική υπόσταση. Έξυπνες ιδέες πάνε χαράμι, αφού δίπλα τους πλασάρονται ευκολίες στην πλοκή. Κλασικές σκηνές (ο χορός ανάμεσα στα γυαλιά, παραπομπή στη Κυρία από την Σαγκάη) κι ένας απίθανα γκροτέσκος Tom Waits-διάβολος, πλάι σε ιδέες που θα λειτουργούσαν πολύ ουσιαστικότερα μέσω του Tim Burton. Η ταινία δεν χάνει τον χαρακτήρα του «γεγονότος», αλλά αφήνει αυτόν του «γεγονότος της χρονιάς» σε άλλους πιο φρέσκους δημιουργούς.

Βαθμολογία: 2.5/10 Stars2.5/10 Stars2,5/10 Stars (2.5/5)

Σταύρος Γανωτής




Δευτέρα 21 Δεκεμβρίου 2009

Ένα αιωνόβιο τσίρκο γιορτάζει τον ξεπεσμό του σαν ξεθωριασμένο κουφάρι που σβήνει απ`τις κραυγές του χρόνου. Χωρίς την παύση της ύπαρξης. Καταδικασμένο στο ακατάπαυστο του αθανάτου. Και αν τα πάντα εξηγούνται αιτιοκρατικά, η φαινομενική τεκμηρίωση αυτής της αθάνατης ύπαρξης έγκειται στην εκπλήρωση των "πικάντικων" στοιχημάτων του Doctor Parnassus (Christopher Plummer) με τον διάβολο. Στοιχήματα που εμπλέκουν την αιώνια άβυσσο, τη μάχη μεταξύ καλού και κακού, καθώς τη θυγατέρα του Parnassus (Lily Cole) και τους φιλόδοξους εραστές της.

Ο Terry Gilliam οχυρωμένος στα προπύργια της φαντασίας, αυτής που τον χαρτογράφησε στον κινηματογραφικό Άτλαντα, εκτοξεύει πολύχρωμα παραμύθια σ` ένα μάλλον υποψιασμένο κοινό. Τα παραμύθια είναι αληθινά; Ή η αλήθεια είναι ένα παραμύθι; Όπως και να το διαβάσεις το "The Imaginarium of Doctor Parnassus" είναι ένα βύθισμα στους κόσμους της εναλλακτικής πραγματικότητας. Αυτής του ονείρου. Αυτής της αυτοσχέδιας ταξιδευτικής μηχανής που παρανομεί ασυστόλως κατά της ανέραστης γεγονοτολογικής υφής της πραγματικότητας. Του μοναδικού ανθρώπινου επινοήματος, έμφυτου και κατεκτημένου, που μεταφέρει το σάπιο του χειροπιαστού χωροχρόνου σε υποφερτές κλίμακες. Σε αθάνατες κλίμακες. Φαντασία, Τέχνη, παραμύθι, όνειρο: σαν να λέμε οι αιώνιες σταλαγματιές που αντιμάχονται τη λήθη του θανάτου. Του πραγματικού θανάτου.

Βέβαια αυτή η αιωνιότητα που θα συναντήσουμε στον Doctor Parnassus δεν οφείλεται σε κάποιον ατέρμονο χρόνο. Ούτε καν σε κάποιο άπειρο τόπο. Επίσης, σε καμία περίπτωση δεν οφείλεται στην κυριαρχία της Τέχνης, της φαντασίας και του παραμυθιού έναντι της ζωής. Τουναντίον. Η αιωνιότητα του ήρωα, αλλά και της ιστορίας, οφείλεται σε εκείνο το υπερόγκως ανυπόφορο συναίσθημα της παρακμής, παρελθούσας της ακμής. Η στιγμή της παρακμής, ή καλύτερα το στιγμιότυπο, ως αιωνόβιος οδυνηρός κόσμος. Εσωτερικός κόσμος. Και μόνη παρηγοριά θέρμανσης της εσωτερικής ψύξης η ύπαρξη κάποιου κινήτρου. Κίνητρο, όπως λέμε κινητήριο μόχλευμα κατά της δυσκαμψίας του γύψου της λήθης. Ακόμα και αν προέρχεται από την ψευδαίσθηση της φαντασίας. Στην ταινία, τα κίνητρα αυτά αποτυπώνονται εύκολα -και μάλλον άκομψα- μέσα από τα στοιχήματα του πρωταγωνιστή με τον διάβολο. Και αφού μιλήσαμε για τη νομοτελειακή χρονική αλληλοδιαδοχή ακμής και παρακμής, διαφαίνεται τραγικά ειρωνικός ο τρόπος που αυτή εφαρμόζεται στον σκηνοθέτη και καλλιτέχνη Terry Gilliam. Ίσως και ο Terry Gilliam, εν αγνοία του, ποιεί (γοητευτικές) προσωπικές ταινίες, στα πλαίσια μιας (μάταιας) μονομαχίας με τον νομοτελειακό ερχομό της προσωπικής παρακμής του.

Όπως και να διαβάσετε το "The Imaginarium of Doctor Parnassus", ο Gilliam συντηρεί τις εμμονές του, αυτές που τον ανέδειξαν, και μας χορεύει στο ταγκό της φαντασίας του. Ένα από τα πιο μεγαλόπνοα project του, παρά τις γνωστές πλέον δεισιδαιμονίες που το έπληξαν, φλερτάρει επίμονα με την αδιαφορία και αυτό οφείλεται στη δραματουργική αρρυθμία, στα άγαρμπα κομπιάσματα, αλλά και στην (ενίοτε) παρωχημένη σημειολογία του. Όμως, παρ`όλα τα προηγούμενα -όσο βαριά και αν ακούγονται- για τους εθισμένους στο άρωμα του μεγάλου παραμυθά, μια βουτιά στον μαγικό καθρέφτη κρίνεται άκρως απαραίτητη!

Βαθμολογία: 6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6,5/10 Stars (6.5/10)

Γιώργος Ευθυμίου




Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2010

Είναι τραγικό πως ένας θάνατος μπορεί να φέρει την ευρεία αναγνωρισιμότητα που ένας σκηνοθέτης έψαχνε στη καριέρα του. Ο Terry Gilliam έχει γυρίσει ταινίες που οι περισσότεροι από μας έχουμε δει έστω και κατά τύχη αλλά ποτέ δεν έγινε ο σκηνοθέτης που όλοι περιμένουμε την επόμενή του δουλειά. ‘Έπρεπε να έρθει ο άδοξος θάνατος του Heath Ledger κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων για να πάρει την μεγάλη φήμη που απέκτησε τώρα και να γεμίσει αίθουσες με ανθρώπους που δε τον είχαν καν ακουστά, γεγονός που επανέφερε και το μεγάλο όνειρο του Gilliam, την επανέναρξη παραγωγής του αδικοχαμένου The Man Who Killed Don Quixote.

Τα trademarks του σκηνοθέτη είναι λίγο πολύ γνωστά σε όλους και εδώ επανέρχονται με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο. Τα απίστευτα σουρεαλιστικά σκηνικά χωρίς την ανάγκη καλοφτιαγμένων παρά “σχιζοφρενικών” οπτικών και ψηφιακών εφέ, η μεγάλη επιστροφή της χάρτινης δισδιάστατης οπτικής που έχει δημιουργήσει σχολή και το επιτηδευμένο χιούμορ που εδώ παρουσιάζεται σε μια από τις πιο επιτυχημένες προσπάθειές του, φωνάζουν παρών και επιτέλους μας θυμίζει τον “θεατρικό κινηματογράφο”.

Η φράση που διάβαζα στις κριτικές για την ταινία είναι το “It`s not a movie for everyone”. Εδώ θα διαφωνήσω κατηγορηματικά. Η ταινία χρησιμοποιεί την κλασική ιστορία του Φάουστ ξεδιπλωμένη με έναν πιο ευαίσθητο και υπερφυσικό τρόπο, που όλοι λίγο-πολύ ξέρουμε δανειζόμενος από τον τίτλο της Aλίκης “Through the Looking Glass” τον καθρέφτη, ώστε να προσθέσει το πολυπόθητο στοιχείο του παραμυθιού. Δύο είναι τα στοιχεία που θα ξενίσουν το κοινό, ένα τρομερά κουραστικό 20λεπτο στην αρχή-προς-μέση της ταινίες που είναι διαδικαστικό και υποτίθεται ότι μας δίνει σκόρπια στοιχεία για την ιστορία την οποία όμως λίγο πολύ έχουμε καταλάβει και αυτός ο χρόνος πάει στα σκουπίδια, και το σκοτεινό μη-παραμυθένιο αλλά ταυτόχρονα και οπτιμιστικό ύφος της που θα πιάσει εξ απήνης αυτούς που είδαν το trailer και περίμεναν να δουν έναν... Tim Burton.

Από τους τρεις ηθοποιούς που αντικατέστησαν τον Ledger στις ολιγόλεπτες σκηνές τους, προσωπικός αγαπημένος ήταν ο Jude Law με τον πιο κόντρα ρόλο σε σχέση με αυτά που τον έχουμε δει, έντονα φυσιογνωμικός παρά ερμηνευτικός και ασυναγώνιστα “τρελλιάρης”. Ο Johnny Depp ήταν φυσικά εξαιρετικός στο πιο μικρό sequence από τους τρεις αλλά από πρωτόγνωρο σύνολο, ο Depp ήταν κάτι που είχα ξαναδεί… ξανά και ξανά. Δυστυχώς, πολύ κακός ο Colin Farrell στο τελευταίο, σημαντικότερο και πιο μεγάλο sequence. Από το υπόλοιπο cast, εξαιρετικός ο καθαρά κωμικός ρόλος του Verne Troyer με ατάκες που τσακίζουν κόκαλα και σπάνε την βαριά ατμόσφαιρα. Πολύ ενδιαφέρον και το απροσδόκητο cameo του Peter Stormare. Όσο για τον Ledger, χμμμ, μάλλον τον παραείχαν επηρεάσει τα αντικαταθλιπτικά-υπνωτικά γιατί εδώ δίνει μια πολύ μέτρια ερμηνεία εκτός ελαχίστων σκηνών που μας θυμίζει γιατί άξιζε και με το παραπάνω το αγαλματάκι.

Μη δείτε το trailer, μη περιμένετε ένα χαλαρό παραμυθάκι, κρατηθείτε και μη φύγετε κατά τη διάρκεια του 20λεπτου που προανέφερα και θα αποζημιωθείτε.

Βαθμολογία: 6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6,5/10 Stars (6.5/10)

Αλέξανδρος Κυριαζής


 
<Χωρίς Τίτλο> - cinemaniak_76 - Παρ 13 Μαϊ 2011 - 14:23

Ενα παραμυθι που συναρπαζει με πολλους διαφορετικους τροπους (απο τα ειδικα εφε μεχρι τα μαγικα τοπια και τα κρυφα νοηματα που κρυβονται πισω απο τους μαγικους καθρεφτες του Παρνασσους)

Η τελευταια ταινια -δυστυχως- του χιθ που μας ειχε καταπληξει μετα την καταπληκτικη του ερμηνεια στον σκοτεινο ιπποτη.Επιτελους μια αξιολογη ταινια απο τον Γκιλιαμ.

7/10

Το επεξεργάστηκε ο/η cinemaniak_76 συνολικά 3 φορές
 
Legacy - cp25 - Unverified - Κυρ 29 Νοε 2009 - 17:11
Αρκετα καλη για τους λατρεις της φαντασιας και των παραμυθιων. Ενδιαφερον παρουσιαζουν και οι σκηνες αντικαταστασης του Χιθ Λετζερ. Απο την αλλη πλευρα σε καποια σημεια ο ρυθμος πεφτει δημιουργωντας μερικα χασμουρητα. 6,5.
cp25
 
Legacy - ANGEL - Unverified - Τρί 01 Δεκ 2009 - 20:07
ΦΑΝΤΑΣΙΑ,ΠΑΡΑΜΥΘΙ,ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑ! ΤΑ 3 ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΓΚΙΛΙΑΜ! ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΣΤΥΛ ΤΟΥ ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΤΑΙΝΙΑ!ΔΕΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΙ ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΞΕΤΡΕΛΑΙΝΕΙ!
ANGEL
 
Legacy - elmaria - Unverified - Δευ 07 Δεκ 2009 - 12:37
Damm it! Την περιμενα καλυτερη. Το concept της ταινιας ηταν ωραιο αλλα δεν το ανεπτυξαν καλα και το αποτελεσμα ηταν βαρετο.
elmaria
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.