• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 18398
  • Αριθμός συν/τών: 838941
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας


Λίγο χιούμορ το έχουμε όλοι ανάγκη, ειδικά αυτά τα Χριστούγεννα. Η καταλληλότερη ατόφια κωμωδία με φόντο τις γιορτές είναι το…

Πολυθρόνα για Δύο: όταν ο Eddie Murphy είχε ακόμα τα κέφια του.

Γκρέμλινς: η αντίπραξη στα καλικαντζαράκια!

Τα Χριστούγεννα του Τρελού Θηριοτροφείου: όλοι κρύβουμε λίγο από Γκρίσγουολντ!

Μόνος στο Σπίτι: και παρέα να `χε, καλύτερα δεν θα τα κατάφερνε.

Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Kabuk (2007)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Καβούκι
- Γνωστό και ως:
Shell

Δραματική | 100'
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Τουρκικά
  Δημοτικότητα: 0.01 %
Αξιολόγηση: 9.00/109.00/109.00/109.00/109.00/109.00/109.00/109.00/109.00/10   (9.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 26 Νοεμβρίου 2008

Κλεισμένος στο Καβούκι του ο νεαρός Burhan, αρνείται επίμονα να βγει από αυτό. Απομονωμένος μέσα στον αυτιστικό του κόσμο, παρακολουθεί ηδονοβλεπτικά όσα συμβαίνουν γύρω του. Αγαπάει με ένα δικό του τρόπο, αισθάνεται και ζει με αυτόν. Ο Burhan δουλεύει σε ένα ταχυδρομείο, δεν ενοχλεί και δεν ενοχλείται από κανένα. Ερωτεύεται μία γυναίκα και αναπτύσσει τη δική του νοοτροπία στηριζόμενη πάνω σε αυτή. Όταν όμως τα πράγματα θα πάρουν μία διαφορετική από το αναμενόμενο τροπή, εκείνος θα βρει έναν ιδιαίτερο τρόπο για να μπει στη ζωή κάποιων άλλων.

Ο Uygar Asan καταφέρνει το ακατόρθωτο. Με μόλις δέκα λεπτά διαλόγων, σκιαγραφεί απόλυτα μια ψυχή εγκλωβισμένη πίσω από σίδερα. Μια σύγκρουση ψυχής και σώματος. Ένα νέο άντρα που αδυνατεί να ερωτευτεί φυσιολογικά, να κάνει φίλους και να επικοινωνήσει. Ένα νέο που αρνείται να γευτεί το ιερό αγαθό του έρωτα. Κλεισμένος λοιπόν στο δικό του Καβούκι, σε ένα επιμελώς φροντισμένο σπίτι, ζει και αναπνέει με ασπίδα την ασφάλεια της πατρικής οικίας, πίσω από ένα ανέκφραστο και χωρίς συναισθήματα πρόσωπο. Αποξενωμένος από τον έξω κόσμο, δείχνει να απολαμβάνει τη μοναξιά που βιώνει χωρίς να θέλει στιγμή να την αποχωριστεί.

Αφήνοντας την κάμερα να συλλάβει και την πιο αδιάφορη αντίδραση του ήρωά του χωρίς αυτός να πει την παραμικρή λέξη και περιλαμβάνοντας στα μακρόσυρτα και γεμάτα ενέργεια πλάνα του τις πιο ασήμαντες λεπτομέρειες του χώρου δράσης, ο Uygar Asan απεικονίζει τη λάθος στάση που παίρνει ο άνθρωπος απέναντι στη ζωή, τη φαινομενική ευτυχία που βιώνει μέσα από ανορθόδοξες καταστάσεις και την επίμονη άρνησή του να αλλάξει αυτό που είναι. Εκπληκτικό ψυχογράφημα και μια ηδονοβλετική ματιά στον αυτοδημιούργητο και παράξενο κόσμο ενός νέου που μοιάζει να ξεκινάει μια μονοδρομημένη πορεία προς την ψυχική του κατάρρευση.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Βασίλης Καγιογλίδης


 
Legacy - Γιώργος Μάντζιος - Unverified - Τρί 25 Νοε 2008 - 13:30
Ειναι πια πανθομολογουμενο οτι ο τουρκικος κινηματογραφος εχει πολλου περασει το πειραματικο του σταδιο. Μια πλειαδα νεων σκηνοθετων της τριτης γενιας, μετα τις γενιες του Yilmaz Guney και του Nuri Bilge Ceylan μας κατακλυζουν τα τελευταια χρονια με τις δημιουργιες τους που γνωριζουν μια γενικοτερη αναγνωριση. Στα πλαισια αυτης της γενιας, κι ο Uygar Asan (γεννημενος το 1967) μας εδωσε φετος μια ακρως ενδιαφερουσα ταινια, μια ταινια ομως που ελαχιστα συμβαδιζει με την καλλιεργημενη χρονια τωρα αισθητικη των που μας εχει επιβαλει χρονια τωρα το Χολιγουντ και η διεθνης κινηματογραφικη αγορα. Και επιπλεον ειναι και ταινια ψηφιακης επεξεργασιας! Και σαν να μην εφταναν αυτα, ο σκηνοθετης επελεξε να ασχοληθει με ενα θεμα αναλυσης ενος ψυχοπαθολογικου χαρακτηρα: ενας εικοσιπενταχρονος περιπου νεος, ο Μπουρχαν, ζει μονος και εργαζεται στο Ταχυδρομειο, στην ταξινομηση των επιστολων. Απο την πρωτη στιγμη καταλαβαινουμε οτι κατι παει στραβα στη συμπεριφορα του: η καμερα επιμενει στη μηχανικη επαναληψη των κινησεων του μπροστα στις θυριδες ταξινομησης, καποιες στιγμες τον βλεπουμε να ανιχνευει ανησυχος το χωρο γυρω του και, οταν βεβαιωνεται οτι δεν τον παρακολουθει κανεις, να βαζει καπου στην ακρη μια συγκεκριμενη επιστολη. Στη συνεχεια μεταφερομαστε στο διαμερισμα του, οπου διαπιστωνουμε με εκπληξη οτι η κυρια ασχολια του ειναι να ταξινομει τα … σκουπιδια που εχει αδειασει απο μια σακουλα του διπλανου σπιτιου- οπου κατοικει μια γυναικα που ποτε δε βλεπουμε- και να καταγραφει συστηματικα την ημερησια καταναλωση των προϊοντων της σε ειδικα δελτια που στη συνεχεια καρφιτσωνει σε ενα Bulletin Board πανω απο το γραφειο του. Και μια τριτη ασχολια του ειναι να αυνανιζεται ακουγοντας με ενα ιατρικο στηθοσκοπιο μεσα απο τον τοιχο, ενα ζευγαρι στο διπλανο διαμερισμα να κανει ερωτα… Έχουμε ηδη εχουμε φτασει στη μεση της ταινιας (διαρκειας εκατο λεπτων). Όπως ηταν φυσικο, το κοινο που ειχε γεμισει την αιθουσα της πρωτης-παγκοσμιας- προβολης της στο Φεστιβαλ της Θεσσαλονικης, αρχισε να αποχωρει απο την αιθουσα –διακριτικα ευτυχως – ωσπου η αιθουσα εμεινε με τους μισους περιπου θεατες! Και με τον νεαρο σκηνοθετη καθισμενο στις πρωτες θεσεις να αγωνια –φανταζομαι- για το αποτελεσμα της δουλειας του. «Έπαιζε με τα νευρα μας!» ηταν η πιο συνηθισμενη εκφραση που θα ακουγες αργοτερα. απο τους αγανακτισμενους θεατες. Όσοι ομως ειχαν γερα νευρα η ηταν καπως υποψιασμενοι, εμειναν στην αιθουσα, για να διαπιστωσουν οτι ο σκηνοθετης αποφασισε να καταπιαστει με ενα κοινοτατο αλλα δυσκολο θεμα: το συγχρονο νευρωτικο ατομο της πολης. Βεβαια εδω οι νευρωσεις του ηρωα ειναι τοσο πολλες και τοσο περιπλοκες που τον εχουν οδηγησει σε μια επικινδυνη ψυχωση: ενα ατομο που ζει, ονειρευεται και ενεργει μεσω τριτων! Ταχτοποιει και καθαριζει τα παντα γυρω του με μια σχολαστικη επιμελεια, κλεινει πισω του τις πορτες των δωματιων που μπαινει , φοραει ελαστικα γαντια οταν πιανει οτιδηποτε και πλενει τα χερια του καθε λιγο και λιγακι. Και η τηλεοραση στο σαλονι διαρκως αναμμενη, απο τη στιγμη που θα μπει στο διαμερισμα, μεχρι να φυγει… Μια τηλεοραση που ποτε του δε δινει σημασια. (Μηπως κατι απ’ αυτα σας θυμιζει καποιον γνωστο σας;) Μια νεαρη κοπελα του ριχνεται στην κυριολεξια με τον πιο χυδαιο τροπο κι αυτος το βαζει στα ποδια. Έχει επιλεξει αλλες μεθοδους αυτος για να πορευεται και σ’ αυτο το θεμα (Καπου διαβασα τελευταια οτι το 70% των συνανθρωπων μας επιλεγουν παρομοιους τροπους, αλλα βεβαια, κανεις δεν το ομολογει σε κανεναν!). Έχω λοιπον την εντυπωση οτι οι θεατες που αγανακτησαν το εκαναν γιατι προς στιγμη θεωρησαν οτι οι σκηνοθετης τους φωτογραφιζε! Ας ειναι.. Οι επιστολες που εβαζε στην ακρη ο ηρωας μας ανηκαν τελικα σε μια αγνωστη κοπελα που απευθυνοταν απεγνωσμενα σε καποιον εραστη της του οποιου τα ιχνη ειχε χασει. Και βλεπουμε τον κακομοιρη τον Μπουρχαν να κρεμαει την ταχυδρομικη σακα στον ωμο του και να επιδιδεται σ’ ενα εναγωνιο κυνηγητο των δυο αγνωστων του χαρακτηρων , για να ζησει κι αυτος, επιτελους τον μεγαλο ερωτα… Και οπως ειναι φυσικο, χωρις φροντιδα απο κανεναν, χωρις ψυχολογικη η ιατρικη παρακολουθηση, ο ηρωας μας ειναι καταδικασμενος να σερνει, μεχρι να πεθανει το ΚΑΒΟΥΚΙ του. Η καμερα του σκηνοθετη κινειται αργα, ερευνητικα θαρρεις, σαρωνοντας τον γυρω απο τον πρωταγωνιστη χωρο και επιμενοντας καποτε σε λεπτομερειες που για το θεατη ομως δε λενε τιποτε (κι αυτο ισως συγκαταλεγεται στα μειον της ταινιας). Πως να υποψιαστει λ.χ. ο μεσος θεατης οτι την ωρα που πρωταγωνιστης αυνανιζεται και η καμερα ζουμαρει σε μια στρατιωτικη στολη κρεμασμενη στον τοιχο και σ’ ενα ημερολογιο διπλα της με μια συγκεκριμενη ημερομηνια , ο σκηνοθετης σατιριζει ενα στρατιωτικο πραξικοπημα που ειχε συμβει στη χωρα του εκεινη τη μερα;). Κι επειτα ειναι και τα αποτελεσματα της ψηφιακης επεξεργασιας του φιλμ, τα οποια για τον προσεχτικο παρατηρητη ειναι μαλλον ορατα: η χαμηλη αναλυση της πρωτοτυπης καμερας κανει τη μετασχηματισμενη εικονα των 35mm αρκετα «δυσδιακριτη». Περιττο να τονισουμε οτι ο πρωταγωνιστης της ταινιας Sezgin Cengiz δινει ενα ρεσιταλ ηθοποιιας με τη βοηθεια του σκηνοθετη φανταζομαι, ο οποιος πριν γυρισει την ταινια θα ειχε εξαντλησει το σχετικο γνωστικο αντικειμενο προσεγγιζοντας το απο καθε σκοπια… Χαρα στο κουραγιο του. Φανταζομαι οτι δεν θα περιμενει να βρει αιθουσα προβολης για το πολυ κοινο…






Γιώργος Μάντζιος
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.