• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 21700
  • Αριθμός συν/τών: 764370
  • Πρόγραμμα 250 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας












Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Antichrist (2009)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Αντίχριστος

Τρόμου | 109' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 1 Οκτ 2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 3/3/2010
Διανομή: Seven Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.45 %
Αξιολόγηση: 5.62/105.62/105.62/105.62/105.62/105.62/10   (5.62/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Το χάος βασιλεύει.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 17 Σεπτεμβρίου 2009

«Η φύση είναι η εκκλησία του Σατανά». Η γυναίκα δε μπορεί να ελέγξει τον εσωτερικό της κόσμο. Ελέγχεται από τη φύση. Η λέξη φύση είναι γένους θηλυκού. Θλίψη, χάος, απόγνωση. (Συνειρμοί και λόγια μίας ταινίας).

Οι περισσότεροι από εσάς θα συμφωνήσετε ότι πρόκειται για μία από τους πιο άνισες αλλά και ιδιοφυείς σκηνοθετικές μορφές στην ιστορία του σινεμά. Χάριν ευκολίας (και εντυπωσιασμού), θα επικαλεστώ μία απλοϊκή και λαϊκίζουσα στάση και θα πω ότι οι μισές από τις ταινίες του κυρίου Lars Von Trier είναι σκατά και οι άλλες μισές αριστουργήματα. Δε θα διστάσω, όμως, να το ομολογήσω, ο Αντίχριστος είναι ένα ιδιοφυές δημιούργημα, ένα παρανοϊκό, σοκαριστικό και διεστραμμένα έξυπνο δοκίμιο που μελετά την ανθρώπινη υπόσταση, που αναζητά τα άκρα της και δοκιμάζει τις αντοχές της. Ετούτη η ταινία είναι από μόνη της ένας ολόκληρος τόμος στην σκηνοθετική εγκυκλοπαίδεια που αποκαλείται Lars Von Trier. Κεφάλαιο στην δημιουργικότητα ενός μεγάλου σκηνοθέτη.

Λίγο μακρύτερα ή αν θέλετε διαφορετικότερα απ`ότι έχει κάνει μέχρι σήμερα ο Trier, με μία ψυχοφθόρα, κλειστοφοβική φωτογραφία και ακολουθώντας μια πιο μοντέρνα οπτική, επιλέγει να αποσυνθέσει υπό μορφή θρίλερ, μεταφυσικής νουβέλας και ψυχολογικού δράματος, τη γυναικεία φύση αλλά κυρίως να ερμηνεύσει μία μεσαιωνική θεωρία γι`αυτή, η οποία μπορεί να βρει κάλλιστα εφαρμογή στο σήμερα. Δύο καταξιωμένοι ηθοποιοί γίνονται πειραματόζωα της επικίνδυνης νοημοσύνης ενός αξιόλογου σκηνοθέτη και καταφέρνουν τις καλύτερες ερμηνείες της καριέρας τους με την Charlotte Gainsbourg να παραδίδεται εξολοκλήρου στην τέχνη της κι ας γνωρίζει ότι αυτή προσεγγίζει τα όριά της.

Ο Αντίχριστος χωρίζεται σε αριθμητικά μελετημένα κεφάλαια, μετά εύστοχων συνοδευτικών τίτλων, που κρύβουν και τη λύση του μυστηρίου. Σύμβολα και στοιχεία διοχετεύονται σκόρπια στην ταινία, κρύβονται πίσω από λέξεις και πράξεις, τοποθετούνται πίσω από περίτεχνα δομημένα πλάνα και επισκιάζονται από σοκαριστικές σκηνές ανθρώπινου εξευτελισμού, ακραίας βίας και διαστροφής, που για όσους πιάσουν τα λεγόμενα του Trier, θα διαπιστώσουν τη σημασία της ύπαρξής τους. Είναι σίγουρα η πιο θεωρητική ταινία του Δανού σκηνοθέτη, η οποία κάλλιστα μπορεί να παρομοιαστεί και με σβάστικα του μισογυνισμού!!! Εγώ πάλι θα την αποκαλούσα διατριβή του ανθρώπινου ψυχισμού. Ο Trier ξεπλέκοντας περίτεχνα το σεναριακό μίτο που έπλεξε μαζί με τον αξιόλογο Anders Thomas Jensen, επικαλούμενος τα διάφορα κινηματογραφικά είδη, τιθέμενα πίσω από την ομαλή σεναριακή εξέλιξη και τελικά κορύφωση της προβάλλουσας ψυχολογικής και σωματικής βίας, τοποθετώντας το σεξ δίπλα στο θάνατο, τη σκληρή βία πλάι στην αγάπη, τον πόνο μέσα στη χαρά, καταλήγει να μιλήσει για τη γυναικεία επινοητικότητα, τη μηδενιστική αντίληψη που επικρατούσε και εξακολουθεί να επικρατεί για το γυναικείο σώμα, να αναλύσει την ύπαρξη της θεωρίας του «αδύναμου φύλλου», αλλά και να ερμηνεύσει το «σατανικό της γυναικείας υπόστασης» ως επικρατούσα άποψη ανά τους αιώνες.

Ο Αντίχριστος θέτει στο επίκεντρο το ασθενές φύλλο. Η γυναίκα, υποκείμενη στη φύση που την εξουσιάζει, άρχει και άρχεται από αυτή χωρίς δικαίωμα εμπλοκής στο σώμα και τελικά στο νου.

Σταυροδρόμι καλλιτεχνικών κινημάτων, σημείο συνάντησης σκηνοθετικών μορφών και κράμα κινηματογραφικών αναμνήσεων. Ένα καλά κωδικοποιημένο και σκόπιμα αποπροσανατολιστικό φιλμ, πίσω από το οποίο κρύβεται μία απόλυτη σκηνοθετική ιδιοφυία. Αντισυμβατικό, εφιαλτικά επώδυνο, εσκεμμένα προκλητικό και τελικά εξαιρετικό ως φιλμ. Η πρώτη μεγάλη ταινία της χρονιάς!

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Βασίλης Καγιογλίδης




Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2009

Σε ένα υψηλής διανόησης έργο, δεν είναι ευθύνη μας να κρίνουμε σύμφωνα με το κατά πόσο συμφωνούμε με το νόημα, αλλά με το πόσο καλά το έχει εκφράσει ο δημιουργός. Κι όταν έχουμε τον μεγαλύτερο εν ζωή κινηματογραφιστή, υποκλινόμαστε. Ο Lars Von Trier σε ακόμα ένα αριστούργημα, δέκα χρόνια μπροστά από την εποχή του και χιλιάδες χρόνια πίσω στην νοηματική του. Το λυπηρό είναι πως δίχασε το κοινό όχι για την άποψη του ότι η γυναίκα είναι ο αντίχριστος, αλλά για τις προκλητικές σκηνές του. Εδώ, όμως, δεν έχουμε πρόκληση για την πρόκληση, αλλά σινεμά βεριτέ στο απόγειο του. Θα δείτε μέσα σε αυτό από Bergman μέχρι Νίτσε και μια έντονη αμφισβήτηση στις απόψεις του Ρίλκε περί γυναίκας και φύσης. Λαϊκιστί, θα τα δείτε όλα…

Η ακραία άποψη του Δανού περί του θηλυκού στοιχείου με γύρισε στο πώς αντιλαμβάνεται την έννοια γυναίκα μέσα στο σύνολό της φιλμογραφίας του. Είναι ο ίδιος που την ανύψωσε σε αγία στο Δαμάζοντας τα Κύματα και το Χορεύοντας στο Σκοτάδι. Πιο πολύ αντιλαμβάνομαι την νέα του θέση ως μια ακόμα θρησκευτική παραβολή του, με απώτερο σκοπό το να παράγει το τέλειο θρίλερ τρόμου, παρά κριτική επί της γυναίκας συγκεκριμένα. Το ότι έχει μισανθρωπικές τάσεις είναι ξεκάθαρο, αλλά μέχρι στιγμής έκανε τον κόπο να τις επεξηγεί. Σε αυτή την περίπτωση, απλά τις εξαπολύει κι όποιον πάρει ο χάρος. Αυστηρά ακατάλληλη ταινία όχι μονάχα για ανηλίκους, αλλά και για όσους δεν μπορούν να διαχωρίσουν την πρόκληση από το αισχρό. Γιατί ο κύριος Von Trier δεν είναι απλά ένας ποιητής, αλλά κι αυτός που θα σε πάρει από το χέρι και θα σε πάει πίσω από τον καθρέφτη της Αλίκης, σε ένα κόσμο όπου εικόνες και φράσεις βλέπονται κι ακούγονται ανάποδα. Δεν λέω τίποτα περισσότερο από την λέξη αριστούργημα. Κι όσο κι αν βληθώ, θα την επαναλαμβάνω.

Βαθμολογία: 5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars5/5 Stars(5/5)

Σταύρος Γανωτής




Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2009

Η καρτέλα που κλείνει την πιο αμφιλεγόμενη ταινία του Φεστιβάλ Καννών 2009, γράφει «Αφιερωμένη στον Andrei Tarkovsky» και βάζει ένα ακόμη φυτίλι στις ήδη πυροδοτημένες αντιδράσεις.

Πλαισιωμένη με την θρησκευτική γαλήνη της όπερας του Georg Friedrich Handel, σκαλίζει την σκοτεινή διάσταση της Φύσης, βασανίζοντας και πάλι τον γυναικείο ψυχικό κόσμο, καταλήγοντάς τον στην αποδοχή της σατανικότητας ως φυσικό συστατικό του.

Μια γυναίκα και ένας άντρας σε μια οικογενειακή συνύπαρξη που διαταράσσεται από μια τραγική απώλεια, αντιπροσωπεύουν την δυαδικότητα του Καλού και του Κακού, που συνυπάρχουν στην Μητέρα Φύση, όπως η τάξη και το χάος, η ζωή και ο θάνατος, η αρρώστια και η θεραπεία, ο βασανισμός και η λύτρωση.

Η αγγελική Εδέμ δεν υπάρχει γιατί η αγνότητα έμεινε απροφύλακτη από την φιληδονία και έπεσε από το παράθυρο. Ο γυναικείος φόβος για την επιστροφή στην Εδέμ, στον τόπο του πρωτόπλαστου εγκλήματος, επιβεβαιώνεται από την θέα της στρέβλωσής της, όπου η αγαθότητα, η ομορφιά και η αρμονία αποβλήθηκαν και μια δαιμονική τρομακτική υπόσταση πήρε την θέση τους.

Καθώς αναζητείται η πηγή των γυναικείων φόβων αποκαλύπτεται η υποσυνείδητη σχέση ανάμεσα στον θρήνο για το θάνατο και στην κρυφή επιθυμία του, η οποία ξεπερνά τελικά τις ενοχές της, καθώς συνειδητοποιείται, τερατόμορφα, σαν αναπόσπαστο κομμάτι της Φύσης, μιας Φύσης ζωντανής, συνωμοτικής, με τα είδη της να βρίσκονται σε μια μαγική συνεργασία επιβίωσης, όπου ο θάνατος είναι αναπόφευκτη θυσία για την συνέχιση της ζωής, σαν τα βελανίδια που πέφτουν τα περισσότερα καταδικασμένα να πεθάνουν.

Η φοβία για την εγκατάλειψη της μητέρας από τον γιο, γίνεται το κανάλι εισόδου της σατανικής έκφρασης.

Η φοβία για την εγκατάλειψη της γυναίκας από τον εραστή της υποβιβάζει την σεξουαλικότητα σε μια στείρα διέγερση και σε πράξη θηλυκού υστερικού εγωκεντρισμού.

Εκεί συναντιέται η ταινία με την μεσαιωνική χριστιανική δαιμονολογία, που θεωρεί την γυναικεία σεξουαλικότητα ως όργανο του Διαβόλου και τον άντρα θύμα της γυναικείας φύσης-αγωγού της δαιμονικής δύναμης, όχι όμως για την τονίσει, ή να την επιβεβαιώσει, αλλά για να την εξορκίσει προκλητικά, θέτοντας τον εύθραυστο γυναικείο ψυχισμό θύμα στα χέρια της αλαζονικής ψυχοθεραπείας, και τελικά της ανδρικής εξουσίας και του αντρικού εγωισμού.

Εκπληκτική φωτογραφία, με μια αύρα που προκαλεί δέος, φόβο, τρόμο και σκηνές με μια μυστηριακή και παγανιστική δύναμη, γοτθικές, φέρνουν στον νου μας την ατμόσφαιρα της εικονογράφησης του Gustave Dore για το PARADISE LOST του John Milton και για το DANTE`s INFERNO. Τα κορμιά, τα πρόσωπα και το γυμνό έχουν την ίδια τραγική μεταχείριση και παρουσίαση από τον σκηνοθέτη. Οι αναφορές της ταινίας σε μυθικούς συμβολισμούς, συνθέτουν έναν υπερρεαλιστικό ιστό από μαγεία, αστρολογία, παγανισμό και ..χάος.

Το ποίημα «The Three Beggars» του William Butler Yeats (1865-1939), γίνεται τίτλος του τελευταίου κεφαλαίου της ταινίας. Το ελάφι, παγανιστικό σύμβολο της θηλυκότητας και της ευγένειας, επιδεικνύει την έκτρωση του συμβολισμού του, χωρίς ενοχή.

Η αλεπού, σύμβολο της πανουργίας και της συγκάλυψης τρώει αυνανιστικά τις σάρκες της και ανακοινώνει Chaos reigns. Το κοράκι σύμβολο της δικαιοσύνης καθοδηγεί και προοιωνίζει με τις κραυγές του την τελική κρίση.

Το Antichrist είναι αντί - ηθικό και αντί -δογματικό φιλμ. Πιστό στο μόνο δόγμα, το δικό του δόγμα του 95, ο Lars Von Trier μας έδωσε ένα υπνωτιστικό και ακραίο έργο, ένα κράμα ψυχολογικών, θρησκευτικών και φιλοσοφικών θεωρήσεων για να αντιληφθούμε μια χαώδη ισορροπία στην φύση που προϋποθέτει την ύπαρξη των αντίθετων ως λειτουργικά στοιχεία της δυαδικής πλάσης και την πάλη τους, όπου η παρακμή προϋποθέτει την ακμή και το αντίθετο, η εξιλέωση την αμαρτία, ο εξορκισμός την δαιμονοληψία. Με αυτήν την οπτική, ο μισογυνισμός δεν χαρακτηρίζει την ταινία. Ο μισογυνισμός υπάρχει στην ταινία μόνο σε συνοδεία την a priori αποδοχή της άποψης για τον Σατανά και το Κακό που εμφύτευσε η χριστιανική θρησκεία. Κι αν έχετε τέτοιες καταβολές καλύτερα να την αποφύγετε γιατί χώνεται πολύ βαθύτερα και αυτό σοκάρει προκλητικά.

Η γυναιοκτονία και η κλειτοριδεκτομή βαρύνει την συνείδηση της ανδροκρατούμενης κοινωνίας που ταλαιπωρεί και ποδοπατά επί αιώνες το γυναικείο φύλο για να ασκήσει εξουσία πάνω του. Ο Lars Von Trier απελευθερώνει τις γυναίκες από την δαιμονοποίηση τους σε μια τελική σκηνή θρησκευτικού δέους, αρκετά ταρκοφσκική.

Ο ίδιος ο Von Trier χαρακτήρισε το έργο του ως το σημαντικότερό του και τον εαυτό ως τον καλύτερο σκηνοθέτη στον κόσμο. Είπε επίσης «ο Ταρκόφσκι ήταν πολύ καλύτερος θεός από πολλούς άλλους». Κι εμείς δεν έχουμε καμία αμφιβολία.

Βαθμολογία: 9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9,5/10 Stars (9.5/10)

Μαρίνα Μαζλουμίδου




Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2009

Η πολυφωνία στην ανάγνωση των έργων Τέχνης ήταν και θα είναι πάντοτε χρήσιμη στη διαλεκτική αποτίμηση τους. Ωστόσο, οφείλουμε να προφυλάξουμε τους καλλιτέχνες και τα έργα τους από τις ανισότροπες προσεγγίσεις που εγκλωβίζονται στο προσωπικό κριτήριο. Η Τέχνη δεν είναι ένας χώρος παροχής επιβεβαίωσης και επαλήθευσης προς το κοινό της. Κάτι τέτοιο θα ήταν ιδιαίτερα εφησυχαστικό και υποτιμητικά ανιαρό για την ίδια τη θέαση. Η Τέχνη είναι χώρος δυναμικός και προωθητικός! Η Τέχνη είναι (κυρίως) σημείο αμφισβήτησης. Αδέσμευτη, πασχίζει διαρκώς να βρει νέο νόημα στις πέτρινες ιδέες. Και έτσι, οφείλουμε στον καλλιτέχνη -εφόσον αναγνωρίζουμε ως καλλιτέχνη αυτόν που έχει ξεμπερδέψει με τα δεσμά της συμβατικής πραγματικότητας- να μας μυσταγωγήσει στο αλλότριο βλέμμα. Στο βλέμμα που έχει πάψει να πλατσουρίζει στους βούρκους του τετριμμένου και του κοινότοπου. Στα πλαίσια αυτά η έλλογη (αν και αυτή η λέξη θα αμφισβητηθεί κατά κόρον στη συνέχεια του κειμένου) πρόκληση ενέχει αξιωματικά χώρο εντός του καλλιτεχνικού κειμένου. Γιατί η αρτιότητα του καλλιτεχνικού κειμένου δεν έγκειται στη συνέπεια του να επαληθεύει το θεατή, αλλά στο βαθμό της εσωτερικής του ολοκλήρωσης, δηλαδή στο βαθμό της τελείωσης ως προς τον εαυτό του.

Στα ίδια πλαίσια ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η θέση της Σούζαν Σοντάγκ σχετικά με την "πρέπουσα" προσέγγιση ενός έργου Τέχνης. "Ο θεατής έτσι πρέπει να πλησιάσει την τέχνη όπως πλησιάζει κανείς ένα τοπίο. Ένα τοπίο δεν απαιτεί από το θεατή την "κατανόησή" του, την απόδοσή μιας σημασίας, τις ανησυχίες του και τις συμπάθειές του. Απαιτεί, μάλλον, την απουσία του, ζητάει απ`αυτόν να μην του προσθέσει τίποτα. Η οραματική θέαση των πραγμάτων, για να μιλήσει κανείς επακριβώς, συνεπάγεται την ικανότητα εκ μέρους του θεατή να ξεχνάει τον εαυτό του: ένα αντικείμενο άξιο να κοιταχτεί μ` αυτό τον τρόπο είναι ένα αντικείμενο που, στην πραγματικότητα, εκμηδενίζει αυτόν που το συλλαμβάνει".

Έχουμε πει ήδη όμως αρκετά περιφερειακά, "βαραίνοντας" το κείμενο. Και είναι τόσα αυτά που θέλουμε να πούμε για την ακριβή Φύση του "Αντίχριστου", και έτσι αρχίζουμε ευθύς αμέσως. Αλλά ας ξεκινήσουμε λιγάκι soft, μιλώντας για την αισθητική της ταινίας. Ο Αντίχριστος είναι ένα φιλμ φορεμένο σε ρούχο ταινίας τρόμου, με ότι μπορεί αυτό να συνεπάγεται αισθητικά. Ωστόσο ο Lars Von Trier καταφέρνει να εναρμονίσει το στυλιζάρισμα με τις υπερφυσικά σάρκινες ανησυχίες του. Έτσι η ψηφιακή επεξεργασία της εικόνας, ή καλύτερα η αλλοίωση της, το Dogmatic `95 ταρακούνημα, αλλά και τα ηχητικά "πειράγματα", ως φορμαλιστικά εργαλεία επιτυγχάνουν να θέτουν σε διαρκή αμφισβήτηση τον ενοχικά φυσικοποιημένο ρεαλισμό. Η ωμότητα κυριαρχεί, έστω και αν το χάος που επικαλείται είναι μεθοδικά βαλμένο σε τάξη.

To "Antichrist" είναι η ταινία που ασκεί τη μεγαλύτερη επίκριση που έχει γνωρίσει ποτέ η έννοια "φυσιολογικός". Για να μην παρεξηγούμαστε, ορίζω το φυσιολογικός, ως το άθροισμα των εννοιών Φύση + λογική. Οι δυο ήρωες είναι φυσικοί. Απολύτως φυσικοί και καθάριοι. Μην απορείτε για αυτό. Δε δέχονται καμία εξωγενή επίδραση πάνω τους, τα φάρμακα έχουν αφοδευθεί ήδη σε κάποια μακρινή αποχέτευση. Η μόνη επίδραση που δέχονται είναι αυτή της φυσικής ροής της ζωής. Όσο για τη λογική, αυτή τη σαρκώνει ο Willem Dafoe, και θα αναφερθώ εκτενέστερα προς το τέλος του κειμένου.

Η ιστορία που θα αφηγηθεί ο Δανός auteur είναι επί της ουσίας η ιστορία του Αδάμ και της Εύας ανάστροφα. Η μονάδα μέτρησης του χρόνου δεν είναι η γέννηση του Μεσσία. Αλλά η απόσταση από τον κήπο της Εδέμ, δηλαδή απ`το αρχέτυπο. Αυτός ο Αδάμ και αυτή η Εύα έχουν διαπράξει το προπατορικό αμάρτημα και κάθε άλλο δαιμόνιο του πολιτισμένου κόσμου. Η ιστορία που θα μας διηγηθεί ο Δανός σκηνοθέτης δεν είναι μια ιστορία γέννησης, αλλά μια ιστορία επιστροφής. Όχι επιστροφής στο χρόνο, αλλά μια ιστορία επιστροφής στην ανθρώπινη Φύση. Το περίγραμμα μας μορφώνεται από μια σειρά θεριεμένων ενστίκτων και παρορμήσεων, που περιμένουν μια κρίση πανικού για να χυθούν ως ηφαιστιογενής λάβα στο πλαστό περιτύλιγμα μας. Ο πόνος, η θλίψη, και η απόγνωση είναι στοιχεία του ανθρώπινου DNA. Το χρέος μας δεν είναι κάποιος φυγόπονος εξορκισμός τους. Το χρέος μας είναι η συμφιλίωση μας μαζί τους. Χαρακτηριστικά (και αυτοβιογραφικά) λέγεται: "Η κατάθλιψη δεν είναι ασθένεια. Είναι η φυσική αντίδραση του οργανισμού ως προς την πραγματικότητα."

"Η Φύση είναι η εκκλησία του σατανά", μας λέει ο δαιμόνιος Lars Von Trier. Και πως μπορεί να μην είναι; Όχι, δεν κρύβεται ο εωσφόρος μέσα στη Φύση. Είναι η περιοριστική λογική μας που τον προβάλλει πάνω της. Το ανεξήγητο γεννάται στη μήτρα της λογικής, προβάλλοντας σε αυτό τη μεταφυσικότητα, καθώς, ανεξήγητο είναι αυτό που δε μπορεί να ερμηνευτεί βάσει της συγκεκριμένης και πεπερασμένης λογικής. Η μεταφυσικότητα δε νοείται εκτός της λογικής, για αυτό είναι και ο λογικός Willem Dafoe ο μόνος που "βλέπει" τους τρεις (μεταφυσικούς) επαίτες. Και ο Lars Von Trier εστιάζει στους ήρωες (Willem Dafoe, Charlotte Gainsbourg) όσο πιο φυσικά δύναται. Εστιάζει σε αυτούς ως βιολογικές υπάρξεις. Για αυτό εμμένει στο να παρακολουθεί, με περίσσια ωμότητα, τη σεξουαλική συμπεριφορά τους. Και οι σκηνές σεξουαλικού (αυτο)τραυματισμού δηλώνουν την αυτόκλητη αντίδραση στο αλλοιωμένο (από την πολιτισμένη λογική) υποκείμενο της ύπαρξης.

Βάσει όλων αυτών θα μπορούσαμε να διατυπώσουμε ότι: "Ο άνθρωπος είναι μια σάρκινη μάζα που εντός της ασφυκτιούν τα πιο μυστικά ένστικτα. Ο πόνος, η θλίψη, η απόγνωση, ο έρωτας, το άγχος είναι όλα οι αντιδράσεις της φυσικής μας υπόστασης. Κάτι που δηλώνει τον εκλογικοποιημένο ανθρώπινο σχηματισμό ως το μεγαλύτερο σφάλμα. Η λογική είναι μια ιστορία υπεκφυγής προς τη Φύση μας. Είναι η ίδια η λογική μια αβυσσαλέα μάχη υποκρισίας προς τον υπάνθρωπο που κρύβουμε εντός μας."

Και ο Willem Dafoe είναι αυτός που εκπροσωπεί τη λογική. Το λίκνο του πολιτισμού μας! Ο Lars Von Trier θα τον απογυμνώσει, απογυμνώνοντας και ό,τι αντιπροσωπεύει. Ο ίδιος είναι κυνικά αντιδραστικός ως προς τη σύζυγο του Charlotte Gainsbourg. Η λογική είναι η παραφυσική δύναμη που ασκείται πάνω μας. Ο ίδιος έχει πήλινα πόδια μέσα στη Φύση, μέσα στην εκκλησία του σατανά. Η εκκλησία του σατανά μορφώνεται ως το αρνητικό των δικών του (λογικών) ιδεωδών. Και είναι αυτός, ο λογικός άνθρωπος δηλαδή, που ως άλλος Αδάμ θα επαληθεύσει την ενστικτώδη ανθρώπινη Φύση, διαπράττοντας το βαρύτερο έγκλημα κατά τις βουλές της πολιτισμένης κοινωνίας, δηλαδή τη δολοφονία. Και τέλος, αγροικώντας τους ιερούς κανόνες-έθιμα της συλλογικής κοινότητας, καίει το σώμα αντί να το θάψει, υπακούοντας στα μεσαιωνικά ένστικτα του. Αλλά δεν είναι ο Dafoe ο θύτης. Είναι το θύμα της απόστασης από τον κήπο της Εδέμ.

Έτσι ο Lars Von Trier μας λέει πως δεν υπάρχει φυσιολογικό. Στο μεσαίωνα το φυσιολογικό ήταν να καίγονται και να λιθοβολούνται οι γυναίκες. Το 2500 μπορεί να είναι φυσιολογική μια κομπιουτεραρισμένη ζωή τύπου Wall-E. Το φυσιολογικό προκύπτει αυστηρά ως το γινόμενο των κοινωνικών συμβάσεων της εκάστοτε εποχής.

Τέλος, ο "Αντίχριστος" είναι μια ταινία που προκάλεσε ακραία οργή προς το πρόσωπο του Lars Von Trier. Όμως εδώ, ο ίδιος δεν κάνει κάτι περισσότερο απ`ότι κάνει η Τέχνη επί χρόνια. Μόνο που το κάνει ωμά! Τροφοδοτεί δηλαδή την περιοριστική ανθρώπινη λογική με επιπλέον ερεθίσματα, αποσκοπώντας να διογκώσει το στενόχωρο φάσμα των οριζόντων της.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Γιώργος Ευθυμίου




Πέμπτη 15 Οκτωβρίου 2009

Οι Γάλλοι ψηφίζουν για το επίσημο διαγωνιστικό των Καννών. Για την ταινία "Αντίχριστος" το μεγαλύτερο ποσοστό μαρκάρει την τελευταία επιλογή Pas de tout (Καθόλου καλή). Ο "Αντίχριστος", η τελευταία ταινία του Von Trier, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια κακή ταινία. Το γεγονός ότι την παρακολουθεί κανείς με συνέπεια από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, είναι μια πρώτη επιτυχία. Η ερμηνεία της Charlotte Gainsbourg ως she προκαλεί ένα σφίξιμο στο στομάχι. Η φωτογραφία, απαλλαγμένη από τους κανόνες του Δόγματος εντυπωσιάζει, τόσο στην ονειρική σκηνή, όσο και στις σκηνές της Εδέμ, αλλά και στην εισαγωγική ασπρόμαυρη σεκανς. Το ψυχολογικό παιχνίδι της πυραμίδας, όπου εφαρμόζει ο He (Willem Dafoe) στη She, κεντρίζει το ενδιαφέρον, όπως και η αναπαραγωγή των βιβλικών συμβόλων. Ο Trier με τη σκηνοθεσία του, η οποία διαφέρει από την προηγούμενη φιλμογραφία του, χειρίζεται με τεράστια ευκολία την ψυχολογία του θεατή. Ο Αντίχριστος είναι μια ταινία που μπορεί να θεωρηθεί αριστούργημα.

Όμως τίθεται ένα μεγάλο ερώτημα, το οποίο για αρκετό καιρό θα απασχολεί τα πηγαδάκια των σινεφίλ. Στο δεύτερο μισό της ταινίας, ο τρόπος που χειρίζεται ο Trier την Εύα του, είναι ισοπεδωτικός. Ο σκηνοθέτης με προβοκατόρικο τρόπο θίγει τη θέση της γυναίκας ως σύζυγο, μητέρα και ερωτική σύντροφο, φτάνοντας την κατάσταση στα άκρα. Προσωπικά δεν με σόκαραν οι σκηνές ωμής σεξουαλικής βίας, όσο το ότι χρησιμοποιούνται για την απόδειξη της εξίσωσης Γυναίκα = Αντίχριστος, μια θεωρία τόσο συντηρητική όσο και οι μεσαιωνικές αντιλήψεις. Όπως και η Ιερά Εξέταση, έτσι και ο Trier καίει το Σατανά του…

Ο μισογυνισμός αναβλύζει από τις αριστουργηματικές εικόνες του Lars Von Trier, ενός από τους σπουδαιότερους εν ζωή δημιουργούς. Όταν όμως δημιουργεί αυτές τις σπουδαίες εικόνες για να πει τη συγκεκριμένη ιστορία, δεν μπορεί παρά να βγει κανείς από την αίθουσα με ένα τεράστιο ερωτηματικό. Ο Αντίχριστος με έχει μπερδέψει πολύ. Το σίγουρο είναι ότι η προβολή της ταινίας ήταν μια εμπειρία συναρπαστική.

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/5)

Ελιζαμπέττα Ηλία – Γεωργιάδου


 
Legacy - lykopedo - Unverified - Τετ 07 Οκτ 2009 - 19:39
sxolio gia ton antixristo: THEOULH MOU
lykopedo
 
Legacy - Nikos - Unverified - Τρί 27 Οκτ 2009 - 21:03
ΔΕΚΑ ΦΟΡΕΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΒΛΕΠΩ SPIDERMAN & TRASNFORMERS ΠΑΡΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΣΟΝΤΑ...

ΗΜΑΡΤΟΝ.... ΜΑΚΡΙΑ.....

0/20
Nikos
 
Legacy - cp25 - Unverified - Κυρ 01 Νοε 2009 - 11:13
Η ΕΜΕΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΠΑΛΙ ΕΜΕΤΟΣ ΕΙΝΑΙ. Ο ΤΥΠΟΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΨΥΧΙΑΤΡΟ.
cp25
 
Legacy - siritos - Unverified - Δευ 09 Νοε 2009 - 01:38
Εναλλακτικο ψυχολογικο θριλερ του καιριου,κατα τα αλλα,δανου σκηνοθετη που τα εχει ολα εκτος απο ουσιαστικο περιεχομενο.Μια γοητευτικη κεντρικη ιδεα,στο πρωτο μισο του φιλμ,μενει σχεδον ανεκμεταλλευτη και γινεται η αφορμη για το ξεσπασμα ενος κυκεωνα βιας,στο δευτερο μισο,πραγμα που εχει ενδιαφερον μονο αν ιδωθει ως καλλιτεχνικο πειραμα και οχι ως ολοκληρωμενη ταινια ενος δημιουργου που στο παρελθον συνηθιζε να κινειται σε πολυ υψηλοτερα επιπεδα.
siritos
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.