• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Boat That Rocked (2009)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ράδιο... Κύματα
- Γνωστό και ως:
Pirate Radio
Ροκ εν Πλω

Κωμωδία | 116' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 15/9/2009
Διανομή: Sony
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.08 %
Αξιολόγηση: 6.75/106.75/106.75/106.75/106.75/106.75/106.75/10   (6.75/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Ένα καράβι. 8 DJ. Καθόλου ήθος.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009

Σκηνοθεσία

Αυτή είναι η μόλις 2η σκηνοθετική απόπειρα του 50αρη, γνωστού σεναριογράφου, Νεοζηλανδού Richard Curtis έπειτα από το αξιόλογο Love Actually (2003). Έτσι και στην παρούσα, το όνομα του Curtis συνοδεύει τόσο την καλή σκηνοθεσία όσο και το εξαίρετο σενάριο. Δυστυχώς η σκηνοθεσία είναι απλώς "καλή", καθώς η ταινία ξεκίνα με πολλά υποσχόμενες "τάσεις" όμως κάπου στο ημίχρονο χάνει την συνοχή της, γεγονός για το οποίο ευθύνεται και το αρκετά χαλαρό μοντάζ. Με τόσα αστέρια βεβαίως, μόνο ανιαρή ή ασήμαντη δεν είναι. Ο κρυμμένος άσος του Curtis είναι το σενάριο πάνω στο οποίο βασίζεται μία απόπειρα να ευνουχιστεί ο οποίος έλεγχος απέναντι στην μουσική και τους εκπροσώπους της τότε, τους πειρατικούς σταθμούς. Μία απόπειρα με δόσεις κωμικές, δόσεις αληθοφανείς και κυρίως δόσεις που θα εξιστορήσουν μία δεκαετία ποτισμένη στα ναρκωτικά, το ατελές και συνεχές σεξ, την ροκ μουσική. Περιττό να αναφέρω ότι το soundtrack θα σας ταξιδέψει σε αφρώδη θεόρατα "Κύματα".

Ερμηνείες
Ο Βρετανός πιτσιρίκας Tom Sturridge ερμηνεύει τον χαρακτήρα του Carl. Ο Carl είναι ο συνδετικός κρίκος που μας μεταφέρει στα άδυτα του Πλοίου και μας συστήνει τους ραδιοπαραγωγούς. Πιτσιρικάς παρθένος που αναζήτα την χαρά στα σκέλια μα ταυτόχρονα και τον αληθινό του πάτερα (60`s είναι αυτά), θα δέσει με μοναδικό τρόπο με το υπόλοιπο cast. Ενδιαφέρουσα ερμηνεία χωρίς πολλές δυσκολίες.

Ο μέγιστος, ο οσκαρικός, ο πάντα λαμπερός Philip Seymour Hoffman είναι ο The Count. Ο χαρακτήρας του είναι ο μόνος Αμερικανός πάνω στο πλοίο και αποτελεί έναν κρίκο ανάμεσα στις ΗΠΑ με τα δικά της "επί 60`s-70`s μαρτύρια" και την άκρως συντηρητική Μ. Βρετανία όπου το φίμωμα χρειαζόταν μία απλή αφορμή. Εκπληκτική η εισαγωγική σκηνή με τον ραδιοπαραγωγό Κόμη σε δράση σε μία ερμηνεία οπού την χαρακτηρίζει η "γλαφυρή" κινησιολογία και φυσικά οι πάντα "στο πετσί του ρόλου" εκφράσεις του Hoffman.

Ο Nick Frost υμνεί τους παχύσαρκούς της εποχής ως Dave. Ήδη από την πρώτη του σκηνή με τον Carl, καταδυόμαστε για τα καλά στην "free" σκέψη της εποχής. Πολύ ενδιαφέρουσα η παρουσία του αν μη τι άλλο.

Προσωπικά, θα μπορούσα να γράψω μία παράγραφο για κάθε ένα από τους πρωταγωνιστές καθώς το καστ είναι πολύ πετυχημένο. Πρέπει όμως να σταθώ σε αυτούς που κατά την ταπεινή μου άποψη ξεχώρισαν. Δεν θα μπορούσα να παραλείψω τον θεατρικό και σεβαστό Kenneth Branagh σε έναν ρόλο πραγματικά έκπληξη (δεν συνηθίζει να κάνει κωμωδία). Ο Sir Alistair Dormandy είναι όλα τα αντίθετα από αυτά που πρεσβεύει η λογική του rock n roll. Στριμμένος, μοχθηρός, καταπιεστικός, πονηρός και κυρίως γεμάτος πράξεις της "ηδονής του αγγουριού". Απολαυστικός και μοναδικός σε παράξενα μονοπάτια δεδομένης της καριέρας του.

Καθώς αναφέραμε τον κύριο προηγουμένως και την διαφορετικότητα αυτού του ρόλου του, ο 60αρης και τρομακτικός κύριος Bill Nighy εμφανίζεται ως Quentin, ιδιόκτητης του σταθμού. Εκ πρώτης όψης, ανιαρό και δίχως ιδιαίτερη σημασία` όμως, ο κύριος αυτός έχει γίνει γνωστός για τον ρόλο του ως τρομακτικός, χωρίς αισθήματα ηγέτης των βαμπίρ, Viktor στην τριλογία Underworld (2003, 2006, 2009) αλλά και ως μακάβριος πειρατής Davy Jones στα 2 μέρη του Pirates of the Caribbean (2006, 2007) ενώ προετοιμάζεται ήδη για το νέο Harry Potter and the Deathly Hallows (2010 & 2011 το δεύτερο μέρος) αλλά και το Underworld 4 (2011). Αυτός ο κύριος εμφανίζεται στην παρούσα, με μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση από όλα όσα έχουμε δει [ίσως με εξαίρεση το The Hitchhiker`s Guide to the Galaxy (2005)]. Ένα λιγνός ιδιόκτητης ραδιοφωνικού σταθμού της εποχής που σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να ξέρει να χορεύει, οφείλει να μοιράζει την αγάπη (spread your love), οφείλει να υπηρέτει το rock n roll με κάθε κόστος. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τον Quentin ενώ σίγουρα ο Nighy είναι απολαυστικός σε μία λίγο άχαρη (λόγω ύψους και κατασκευής) κίνηση ακόμα και στις σκηνές του χορού. Μοναδικός!

Εν κατακλείδι
Ένα λαμπερό καστ υποστηρίζει την ιδέα ότι το Rock`N`Roll οφείλει να μην είναι καθόλου εγωιστικό η εσωστρεφές και φυσικά πρέπει να αφεθεί ελεύθερο από κλειστά αυτιά και κολλημένα μυαλά. Αλήθεια, πόσο έχουν αλλάξει οι καιροί? Η μουσική που ακούμε σήμερα είναι απενοχοποιημένη? Σίγουρα τα ακραία των `60s δεν είναι δυνατό να επαναληφθούν καθώς ο φόβος και η τρελά του κομμουνισμού και των λοιπών Μακαρθισμών ανήκουν (εύχομαι) στο παρελθόν. Από την άλλη, τα γεγονότα του παρόντος είναι το ίδιο σημαντικά και τρομακτικά είτε πρόκειται για έναν Ελληνικό "Δεκέμβρη" η για έναν παγκοσμιοποιημένο πράσινο φόβο. Ο Richard Curtis θα αποδώσει τον φόρο τιμής στο πραγματικό τότε "πειρατικό ραδιόφωνο" δημιουργώντας όμως τους δικούς του χαρακτήρες και την δίκη του ιστορία. Το αποτέλεσμα μάλλον τον δικαιώνει, με εξαίρεση την αδικαιολόγητη μεγάλη διάρκεια του έργου που οφείλεται, δυστυχώς, σε κάποιες περιττές σκηνές οι οποίες όμως δημιουργήθηκαν ως άμεσες παραπομπές στην λογική του τότε (βλέπε χορούς και πανηγύρια).

Για τους ραδιοφωνικούς pimps της χώρας και ιδίως για τους παλαιότερους που ακόμα "νοιώθουν" την μελωδία και αρνούνται να υποκύψουν στις πιέσεις μίας ανιαρής και εμπορικής playlist, τίποτα λιγότερο από 8/10 για ένα σύνολο το οποίο θα προκαλέσει γέλια, χαμογέλα, στύσεις και κυρίως, πολύ σκέψη στους θεατές του - κοντά στο 7,6 του IMDb.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Δημήτρης `YpNoS` Παπαγεωργίου




Πέμπτη 11 Ιουνίου 2009

Το πνεύμα της δεκαετίας του 60 χαρακτηρίζεται από την αντίληψη δημιουργίας ενός νέου κόσμου, την αμφισβήτηση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων και την αποκοπή από το παρελθόν. Αν και απομακρυσμένοι από αυτή την εποχή, ο απόηχός της μένει ζωντανός στις μέρες μας και το πνεύμα της αποτελεί μία σθεναρά αντίσταση σε ορισμένες οπισθοδρομικές τάσεις του ΚΑ΄ αιώνα.

Η κινηματογραφική ταινία Ροκ εν Πλω, αναπλάθει μια αληθινή ιστορία σιωπηρής και ειρηνικής εξέγερσης ενός μεγάλου μέρους της Αγγλικής κοινωνίας εναντίον του κατεστημένου μέσω της μουσικής ροκ.

Τα χαρακτηριστικά αυτής της ταινίας; Εκλεκτά κομμάτια που τοποθετούνται μαζί με τα σκηνικά σε ένα αντιπροσωπευτικό πλαίσιο αυτής της εποχής. Έχοντας την αντίληψη ότι η Βρετανική κοινωνία είναι συμβατική και συντηρητική, ο θεατής ανακαλύπτει τον επαναστατικό χαρακτήρα αυτού του κόσμου ο οποίος εκφράζεται ασφαλώς με την μουσική. Κάτι όμως το ουσιαστικότερο; Η έντονη παρουσία της αλληλεγγύης, φιλίας και αδελφοσύνης με τον διακριτικό και σιωπηρό αγγλικό τρόπο. Αντίθετα, χωρίς να κρίνουμε την πολιτική της τότε κυβέρνησης του 1966-1967, η σκληρότητά της απέναντι στο δράμα του ναυαγίου αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα απανθρωπιάς. Η αγάπη του Βρετανικού κοινού απέναντι στους επαναστάτες με απαράμιλλη αίσθηση αλληλεγγύης έσωσε αυτούς τους αμφισβητίες οι οποίοι με την σειρά τους συνέβαλλαν στην εδραίωση της ροκ μουσικής.

Πέρα από αυτά τα ζητήματα, ο σκηνοθέτης αναπτύσσει το θέμα του έρωτα και τα όρια της απελευθέρωσης των ηθών. Η σύγκρουση του πληρώματος σχετικά με την νύφη και την θέση της μητέρας σαν γυναίκα απέναντι στο ίνδαλμα της ο οποίος ήταν και σύζυγος της μας επιτρέπουν να σκεφτούμε πάνω σε αυτό που μπορεί να είναι αποδεκτό ή όχι. Ο συναισθηματισμός αυτής της ταινίας αποτελεί μία άλλη εκδοχή της τότε εποχής η οποία εκφράζεται με την μουσική. Τέλος οι εικόνες συνδέονται άμεσα με το κλίμα που κυριαρχούσε στο πλοίο και ασφαλώς ο αυθεντικός τίτλος αποτέλεσε την κύρια ιδέα του εικονολήπτη. Πάνω σε διάφορους μεταφρασμένους τίτλους, θα θέλαμε να αναφερθούμε στο Γαλλικό ο οποίος είναι Good Morning England, κάτι που υπονοεί το Good Morning, Vietnam, φράση με σιωπηρά μηνύματα απέναντι στην καθεστηκυία τάξη της Αγγλίας.

Γεώργιος Κόκκινος (Συνεργαζόμενος Αναγνώστης)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.