• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Wolfman (2010)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Λυκάνθρωπος
- Γνωστό και ως:
The Wolf Man (2010)

Τρόμου | 103' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 11 Φεβ 2010
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 13/10/2010
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 13/10/2010
Διανομή: UIP
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.04 %
Αξιολόγηση: 6.33/106.33/106.33/106.33/106.33/106.33/106.33/10   (6.33/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Όταν το φεγγάρι είναι γεμάτο, ο θρύλος έρχεται στην ζωή.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2010

Αποκαταστάθηκε η τάξη! Μέσα στην πρώτη πενταετία των 1990 έγινε update στα κλασικά τέρατα της Universal. Ο αδύναμος κρίκος ήταν το Γουλφ του Mike Nichols. Σχεδόν 20 χρόνια αργότερα, έρχεται η ταινία του Johnston να καλύψει το κενό και για ένα σημαντικό συστατικό χάνει την ευκαιρία να είναι ακόμα ένας κατά Coppola Δράκουλας. Κοινά τους σημεία η εκθαμβωτική φωτογραφία, η λειτουργική μουσική, οι δεμένες με το ντεκόρ ερμηνείες, η γοτθική πανδαισία και, κυριότερο όλων, ο σεβασμός στο πρωτότυπο με ουσιαστική ανανέωση κι εκσυγχρονισμό του μύθου. Όπως ο Δράκουλας του 1992 ανανέωσε το ενδιαφέρον του κοινού για τον αιμοδιψή κόμη, έτσι κι ο Λυκάνθρωπος του 2010 θα φέρει ένα μοντέρνο κοινό προ του φόβου της Πανσέληνου…

Πρέπει, όμως, να τονίσουμε το συστατικό που «κολλάει» την ταινία. Είναι ένα γραφικό κόμικ που κάθε του φράση κι ενέργεια είναι πάνω στην πλοκή και ποτέ στους χαρακτήρες. Μάλιστα, έτσι χάνεται η ευκαιρία να παρεμβληθούν οι έννοιες της κληρονομικότητας και της σχέσης ηθοποιού-μεταμόρφωσης, οι οποίες είναι στο «πιάτο» να φαγωθούν κι εκεί εμμένουν. Πέρα από αυτό, θα ενοχλήσει λιγάκι και η μουσική που δένει μεν με τις εικόνες, αλλά είναι κακέκτυπο, δε, της αντίστοιχης του Wojciech Kilar. Όμως, το μακιγιάζ παραπέμπει άμεσα στην ταινία του 1941 και, σε αυτή την περίπτωση, προκαλεί νοσταλγικούς συνειρμούς. Ναι, γίνονται και κάποιες ακόμα χάρες για λογαριασμό του μοντέρνου κοινού, αλλά όλα συνδέονται σε ένα σφιχτό αφηγηματικά σύνολο που εντυπωσιάζει, συνεπαίρνει και σέβεται το κοινό του. Άντε να δούμε και το τέρας της μαύρης λίμνης τώρα…

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/5)

Σταύρος Γανωτής




Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου 2010

Ο filmmaker Johnston (Hidalgo, Jurassic Park III, The Adventures of Young Indiana Jones: Spring Break Adventure, Jumanji) έβαλε όλη του την μαεστρία να μας δώσει μια μπαλετική απόδοση του μύθου, με άριστη θεατρικότητα, εικαστικές επιδόσεις και προ πάντων διαμορφώνοντας το φιλμ πάνω στην σκηνοθετική χορογραφία του Δράκουλα του Coppola. Τα ρακόρ και η σχέση εικόνας και μουσικής (που, η τελευταία, μοιάζει με παραλλαγές πάνω στα μελωδικά και ενορχηστρωτικά μοτίβα και πάλι του Δράκουλα) είναι πραγματικά μια σπουδή πάνω στην διάσημη ταινία του 1992. Δραματικά στοιχεία και άξονες οργανώνονται και αποτυπώνονται με γερές πινελιές: η Ινδία ως κοινωνιολογικό αρχέτυπο, ο τσιγγάνικος παγανισμός, πάλι προερχόμενος από το Ρατζαστάν της Ινδίας, η κοινωνική λυκανθρωπία της αριστοκρατίας (βαθύτερη από την βιολογική) όπως και οι αποικιοκρατικοί απόηχοι (η έγχρωμη γυναίκα του σερ Τζον, η αφοσίωση του Σιχ στο σκοπό), η πατριαρχική κόντρα πατέρα γιού, και τέλος ο γοτθικός ρομαντισμός (η Γκουέν, όπως η Μίνα). Παρ`όλα αυτά, είναι αυτό το μπαλέτο εικόνας και ήχου που ξεδιπλώνεται με την βιασύνη ενός εξαιρετικού video clip και που κυριαρχεί, ανάγοντας το φιλμ σε κρυφο-όπερα και όχι σε δραματικό θρίλερ. Και στον Coppola υπήρχε αυτό το στοιχείο αλλά με μέτρο, χωρίς να παραλείπεται το απαραίτητο δέσιμο διαλογικών αναπνοών που ολοκλήρωναν χαρακτήρες, συναισθήματα και ιδέες. Ο Anthony Hopkins όπως πάντα εξαιρετικός αν και μέσα στη γνωστή του μανιέρα, ο Benicio Del Toro λόγω φιζίκ κατάλληλος ως σπόρος αγγλικού και ανατολικού αίματος, (χθόνιος όσο και λογικός) και η Emily Blunt αναλόγως σωστή, σε ρόλο κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της, συνδυάζοντας ευαισθησία με εσωτερική δύναμη.

Βαθμολογία: 2.5/10 Stars2.5/10 Stars2,5/10 Stars (2.5/5)

Χάρης Καλογερόπουλος




Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010

Μην έχοντας δει την ταινία του 1941, της οποίας αποτέλεσε remake η σημερινή, δεν θα μπω στην διαδικασία της σύγκρισης. Ακόμα όμως και αν είχα δει την πρωτότυπη ταινία, δεν είμαι σίγουρη κατά πόσο θα μπορούσαμε να μιλάμε για δύο όμοια πράγματα αφού, το πρώτο έχει μείνει στον χρόνο, με τα παλαιωμένα στοιχεία τρόμο της εποχής του ενώ το δεύτερο, φιλοδοξεί να προσεγγίσει και να συγκινήσει ένα κοινό μιας άλλης εποχής, πιο μοντέρνο και σαφέστατα, όχι επηρεασμένο από εικόνες περασμένων εποχών. Αυτό άλλωστε είναι μια προσπάθεια την οποία δεν βλέπουμε για πρώτη φορά.

Ήταν το 1992 όταν ο Coppola επιχείρησε να κάνει ακριβώς το ίδιο όταν πήρε στα χέρια του την κλασσική ιστορία του Dracula και την ανάπλασε έτσι ώστε να προσφέρει κάτι το νέο, φρέσκο και προσεχτικά σερβιρισμένο με ενδιαφέρον στους θεατές. Εκείνος, πέτυχε τον στόχο του δίχως άλλο, καταφέρνοντας όχι μόνο να φέρει κοντά του μια νέα μερίδα θαυμαστών του Δράκουλα αλλά, προσελκύοντας και την παλαιότερη γενιά, μυώντας την στον δικό του διαμορφωμένα κόσμο. Στην προκειμένη περίπτωση ο Joe Johnston αν και θα το ήθελε, δεν καταφέρνει να πάει τον πήχη τόσο ψηλά όμως, ο δικός του "Λυκάνθρωπος", έχει κάτι φρέσκο κι ενδιαφέρον.

Τα ειδικά εφέ κάνουν την εμφάνισή τους, θέλοντας προφανώς να τονίσουν την διαφορά των μέσων του `40 και του σήμερα. Αυτό μπορεί να είναι κάτι που να ξενίσει τους παλαιότερους όμως, σίγουρα δεν θα ενοχλήσει καθόλου τους νεότερους. Άλλωστε δεν χρησιμοποιούνται σε υπερβολικό σημείο και σε ότι έχει να κάνει με την μεταμόρφωση του ανθρώπου σε τέρας, το αποτέλεσμα οπτικά είναι κάτι περισσότερο από εντυπωσιακό. Τα εφέ χρησιμοποιούνται επίσης και σε σκηνές δράσης, οι οποίες είναι προσεκτικά μετρημένες, δεν χωλαίνουν καταναλώνοντας υπερβολικό κινηματογραφικό χρόνο και οι οποίες είναι δυναμικές και τρομακτικές.

Η ταινία αυτή δεν είναι αμιγώς θρίλερ. Δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έτσι αφού, η δράση και η βιαιότητα που προκαλείται από το τέρας του τίτλου της, είναι απλά μια φυσική συνέχεια της μεταμόρφωσής του. Η ουσία βρίσκεται στην κατάρα που τον συνοδεύει ως κληρονομικό στοιχείο, στο συγκαλυμμένο παρελθόν που για κάποιον λόγο έμεινε βαθιά θαμμένο στο μυαλό του, στη σύνδεση της αληθινής ζωής με εκείνης του ηθοποιού. Μα πάνω απ`όλα, στην αγάπη των ανθρώπων, στην δύναμη και την θέληση που κρύβουν μέσα τους, στον πόθο και στα πάθη τους, στην ικανότητά τους να ελέγξουν το μυαλό και το συναίσθημά τους, στο κουράγιο τους να θυσιαστούν.

Από τα μεγάλα ατού της ταινίας είναι η σκηνογραφία και τα κοστούμια, που αναπαριστούν με απόλυτη ακρίβεια και αληθοφάνεια την Βικτωριανή Αγγλία του 19ου αιώνα αλλά, και η φωτογραφία η οποία είναι σκοτεινή, ομιχλώδες και με συγκαλυμμένα μυστηριακά στοιχεία. Ο συνδυασμός αυτών, οδηγεί σε μια συνολική ανασύσταση ενός χώρου και χρόνου ξεχασμένου, δοκιμασμένου από τα εγκλήματα που μάστιζαν τότε την χώρα και μιας σκοτεινής υποψίας για την ύπαρξη σκοτεινών και καταραμένων πλασμάτων. Συνοδεία της ενδιαφέρουσας μουσικής του Paul Haslinger, που καταφέρνει να ισορροπήσει αρκετά ικανοποιητικά το ανθρώπινο και το παραφυσικό στοιχείο, μαγεύεσαι.

Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους συναντάμε ονόματα τα οποία, οπτικώς και ερμηνευτικώς, στέκονται στο ύψος των περιστάσεων και ο καθένας τους, προσφέρει τον καλύτερό του εαυτό. Ο Hopkins ως παρουσία είναι πάντα καθηλωτικός, αν και θα τον προτιμούσα λιγότερο μανιεριστή. Η Blunt είναι μια ευχάριστη έκπληξη αποδεικνύοντας ότι στο μέλλον μπορούμε να περιμένουμε πολλά περισσότερα από εκείνη ενώ, ο Weaving υποστηρίζει αρκούντως ικανοποιητικά τον αγγλοσαξονικό, στυφό χαρακτήρα του. Τέλος, ο Del Toro στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι άψογος, όχι μόνο γιατί τον βοηθάνε τα φυσιογνωμικά του χαρακτηριστικά αλλά, γιατί καταφέρνει να προσδώσει στον ήρωα όλη την τραγικότητα που κρύβει το κορμί και η ψυχή του με έναν όμορφα και βαθιά συναισθηματικό τρόπο έκφρασης.

Μπορεί η ταινία του Joe Johnston να υστερεί σε κάποια σεναριακά σημεία αφού, θα μπορούσε και θα θέλαμε να εμβαθύνει λίγο περισσότερο όμως, δεν παύει συνολικά να είναι μια αξιόλογη ταινία. Είναι σκοτεινή, μυστηριώδης και ατμοσφαιρική, παίζει με παγανιστικά σύμβολα και τσιγγάνικες δοξασίες για τα σκοτεινά πλάσματα της νύχτας, συνδυάζοντάς τα με τους συμβολισμούς μιας λυκανθρωπίας που πηγάζει από τα σπλάχνα τις αριστοκρατίας αλλά, και της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης. Το cast είναι εξαιρετικό, το κλίμα συναισθηματικά φορτισμένο και τρομακτικό χωρίς να υπερβάλλει ενώ, παρά που στο τέλος δεν έχει την κλιμάκωση που θα περιμέναμε για την απόλυτη ολοκλήρωση, λυρικά και συγκινησιακά μας οδηγηθεί στο μοναδικό λυτρωτικό φινάλε, ολοκληρώνοντας το πεπρωμένο του ήρωα.

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου




Τρίτη 17 Απριλίου 2012

Με μια μικρή παλιομοδίτικη αισθητική, σκοτεινή ατμόσφαιρα, αναμνήσεις από τις κλασικές επιτυχίες της Hammer, η ταινία The Wolfman κέρδισε τις εντυπώσεις μας για αυτούς και για άλλους ακόμα λόγους. Ο κυριότερος όμως ήταν το ότι ευχαριστηθήκαμε μια ταινία τρόμου (με κλασική αφήγηση και ολίγον προβλέψιμη εξέλιξη) μετά από πολύ-πολύ καιρό. Η ταινία που κάνει τη διαφορά μέσα στο συφερτό των κυκλοφοριών τύπου Twilight και Κοκκινοσκουφίτσας. Προσθέστε και την επιστροφή μετά από ένα αισθητό διάστημα απουσίας δύο αγαπημένων ηθοποιών όπως είναι ο Benicio Del Toro και ο Hugo Weaving, και έχετε μια ενδιαφέρουσα ταινία τρόμου. Στους υπόλοιπους ρόλους ο Anthony Hopkins (που όσο γερνάει εμφανίζεται σε ό,τι έργο του προτείνουν;) και η Emily Blunt (που σιγά-σιγά παίρνει όλο και μεγαλύτερους ρόλους).

Ζήσης Μπαρτζώκας



 
<Χωρίς Τίτλο> - GBIT - Δευ 25 Ιουν 2012 - 20:03
 
Legacy - χρηστος - Unverified - Κυρ 14 Φεβ 2010 - 22:01
Το the wolfman ειναι ενα απο τα καλυτερα ριμεικ, ολων τον εποχων.Πραγματικα το περιμενα να ειναι καλη ταινια αλλα οχι και τοσο ωραια εχω δει περιπου 1.400 ταινιες στην ζωη μου και σιγουρα αυτη ξεχωριζει αναμεσα στις τοσες που εχω δει. Απο εμενα παιρνει 5/5 γιατι πραγματικα του αξιζει ειλικρινα δεν θα μπορουσε η ταινια να γινει καλυτερη ενα μεγαλο μπραβο στον σκυνοθετη και στους καταπληκτικους ηθοποιους.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ:(5/5)



χρηστος
 
Legacy - χρηστος - Unverified - Κυρ 14 Φεβ 2010 - 22:01
Το the wolfman ειναι ενα απο τα καλυτερα ριμεικ, ολων τον εποχων.Πραγματικα το περιμενα να ειναι καλη ταινια αλλα οχι και τοσο ωραια εχω δει περιπου 1.400 ταινιες στην ζωη μου και σιγουρα αυτη ξεχωριζει αναμεσα στις τοσες που εχω δει. Απο εμενα παιρνει 5/5 γιατι πραγματικα του αξιζει ειλικρινα δεν θα μπορουσε η ταινια να γινει καλυτερη ενα μεγαλο μπραβο στον σκυνοθετη και στους καταπληκτικους ηθοποιους.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ:(5/5)



χρηστος
 
Legacy - Letsa - Unverified - Δευ 15 Φεβ 2010 - 01:02
Το ηθελα καπως πιο ποιητικο και με λιγο πιο προσεγμενο σπλαττερ, οχι τυχαια εντερα εδω κι εκει. Στα υπερ η μουσικη κι η σκηνοθεσια, καθως και δυο-τρεις σκηνες που πραγματικα προσεθεταν μαγεια, μα και μυστηριο στο γοτθικο μυθο του λυκανθρωπου
Κατα τ`αλλα, μια μετρια ταινια που με ενα καλυτερο σεναριο θα μας εκανε να μιλαγαμε για ενα καινουριο κλασσικο.
5,5/10
Letsa
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.