• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Frost/Nixon (2008)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Frost/Nixon: Η Αναμέτρηση
- Γνωστό και ως:
Frost Nixon

Ιστορική | 122' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 12 Φεβ 2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 14/07/2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 14/07/2009
Διανομή: UIP
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.12 %
Αξιολόγηση: 6.80/106.80/106.80/106.80/106.80/106.80/106.80/10   (6.80/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

400 εκατομμύρια άνθρωποι περίμεναν την αλήθεια.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 5 Ιανουαρίου 2009

Ότι εκκρεμότητες άφησε η ταινία Καληνύχτα και Καλή Τύχη του George Clooney, έρχεται να τις περαιώσει αυτή η ψυχαγωγική δίωρη ταινία χαρακτήρων.

Είναι τόσο επιτυχημένη η διασκευή που έκανε ο Peter Morgan στο ομώνυμο θεατρικό του, που το Frost/Nixon δε θα μπορούσε να περιοριστεί σε ένα και μόνο χαρακτηρισμό, αυτό της πολιτικής ταινίας. Η πανούργα και ταυτόχρονα ταλαντούχα πένα του Morgan, σε συνδυασμό με την main stream νοοτροπία του Ron Howard και την Οσκαρικών προδιαγραφών ερμηνεία του Frank Langella, ανάγουν το Frost/Nixon σε μια ισχυρή πολιτική ταινία, που καταφέρνει να είναι απόλυτα περιεκτική σε πολιτικά και ιστορικά θέματα. Επιπλέον, κατανοητή, εύγλωττη και αρκούντως ψυχαγωγική μέσα από τον έξυπνο διαχωρισμό χαρακτήρων, στοιχείων και αληθινών γεγονότων.

Το Frost/Nixon επιτυγχάνει τη ρεαλιστική απεικόνιση μίας σύγκρουσης γοήτρου και φιλοδοξίας, τη φωτογράφιση δύο προσώπων που προσπαθούν να προβάλλουν με κάθε τρόπο την ατομική τους δύναμη. Δύο εκ διαμέτρου αντίθετων προσωπικοτήτων που ως συνδετικό κρίκο έχουν την άρνηση τους να υποστούν επουδενεί μία ενδεχόμενη ήττα, την αγαστή επιθυμία τους για κυριαρχία, πολιτική και δημοσιογραφική, την οποία κατάφεραν να μεταφέρουν μέσα σε ένα μικρό «τηλεοπτικό πλατό». Κι ο Howard είναι εκεί για να την καταγράψει και τελικά να τη χωρέσει ολόκληρη μέσα σε μόλις δυόμιση κινηματογραφικές ώρες. Η απαραίτητη δόση δράσης που σπέρνει ο Morgan μέσα στο ήδη συμπυκνωμένο (σε πολικά στοιχεία) σενάριο του, κινηματογραφημένο με μια -επιτέλους- χαρακτηριστική ωριμότητα από τον Ron Howard, καθιστούν το Frost/Nixon την πιο ενδιαφέρουσα πολιτική ταινία της χρονιάς, μετά βέβαια από το Il Divo του Paolo Sorrentino.

Εκείνο το στοιχείο που ανάγει μία από τις πιο προβεβλημένες τηλεοπτικές συνεντεύξεις στην καλύτερη στιγμή της καριέρα του Howard είναι ακριβώς τα ίδια τα γεγονότα. Δηλαδή, η δυναμική προσπάθεια που καταβάλει ένας δημοσιογράφος και ένας πολιτικός, στην ύστατη προσωπική του στιγμή ο καθένας, να «συνθέσει» τη δική του ιστορία. Τελικά, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων το κατάφεραν κι οι δύο, με ένα δικό τους, αποκλειστικά προσωπικό τρόπο.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Βασίλης Καγιογλίδης




Πέμπτη 29 Ιανουαρίου 2009

Ένα γεγονός τηλεοπτικής, αλλά και πολιτικής σημασίας, ανάγεται σε μια αγωνιώδη και ζωντανή ταινία που ψυχογραφεί, γρήγορα και αποτελεσματικά, δύο ανθρώπους σε μια μονομαχία επιβεβαίωσης του γοήτρου τους, της προσωπικότητάς τους και κυρίως της βιτρίνας τους, αναδεικνύοντας τελικά τις ομοιότητες των δύο κόσμων που ανήκουν, της τηλεόρασης και της πολιτικής, αντίστοιχα.

Η ισορροπία στο τηλεοπτικό σκοινί της επικαιρότητας και της τηλεθέασης, συγκρούεται με την ματαιοδοξία για μακροβιότητα του πολιτικού αναστήματος, έχοντας όμοια όπλα, την φιλοδοξία, την έπαρση, την αλαζονεία, την ευφυή δολιότητα και την χρηματική εξαγορά. Η αναμέτρηση έχει έπαθλο την φήμη ενός από τους δύο και είναι σκληρή μπροστά στις κάμερες στον προσυμφωνημένο τηλεοπτικό χρόνο αλλά και πίσω από αυτές, όταν οι προσωπικοί δαίμονες παίζουν με την ανασφάλεια και τις ενοχές. Ο Frost, ένας παρουσιαστής χαμηλού βεληνεκούς, ρισκάρει να κάνει το τηλεοπτικό άλμα του, ή να πατώσει, με τις συνεντεύξεις που του παραχωρεί με σκοπό να αποκαταστήσει την λερωμένη λόγω του σκανδάλου Watergate πολιτική εικόνα του, ο μοναδικός παραιτηθείς πρόεδρος Αμερικής, Richard Nixon, ο οποίος νοιώθει ασφαλής επιλέγοντας έναν τέτοιο δημοσιογράφο, ειδικά σε μια εποχή όπου ο τύπος και τα media είχαν κερδίσει την αυτοπεποίθησή τους, αναλαμβάνοντας τον κανονικό τους καθήκον, που είναι το ερευνητικό ρεπορτάζ. Ο δις εκλεγμένος Richard Nixon, ήταν υπεύθυνος για το εφιαλτικό σκάνδαλο κατάχρησης εξουσίας στην Αμερική, εν μέσω πολέμου Βιετνάμ, γνωστό ως Watergate, το οποίο ξεσκεπάστηκε από δύο άσημους ρεπόρτερ του τύπου.

(Όμως αυτήν την ιστορία την αφηγείται η ταινία All the President`s Men)

Οντας ατιμώρητος από την μετέπειτα πολιτική ηγεσία, άφησε να γίνει βορά στην διψασμένη τηλεοπτική αρένα με αντίπαλο έναν κομψό γόη παρουσιαστή.

Γενναιότητα, συντριβή, ή υστεροβουλία, μαρτυρά η πράξη του; Μένει να το ανακαλύψετε μόνοι σας.

Το σενάριο του Peter Morgan, που είναι μετατροπή του θεατρικού του έργου που γνώρισε επιτυχία στο Broadway, με πρωταγωνιστές του ίδιους ηθοποιούς στους ίδιους ρόλους, συνεργάζεται άψογα, και με την σκηνοθεσία του Ron Howard, και με τις ερμηνείες του Frank Langella πρωτίστως, σαν συγχρονισμένη κολύμβηση στα οσκαρικά νερά, όπου θα γίνει η...τελική αναμέτρηση.

Ο διασταλμένος από τον Frank Langella δραματικός χαρακτήρας του Nixon, ίσως να δώσει βραβείο αΑ ανδρικού ρόλου. Ως εκεί όμως, κατά την γνώμη μου.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Μαρίνα Μαζλουμίδου




Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2009

Ο Ron Howard σε κάτι που δε μας έχει συνηθίσει. Σε μια αμιγώς πολιτική ταινία πάνω στο debate των Frost και Nixon που διενεργήθη στα πλαίσια της υπαρκτής συνέντευξης του Πρόεδρου της Αμερικής πέρι στα 1970.

Ο Frost (Michael Sheen), ένας δημοφιλής talk showman, θα συνάψει συμφωνία συνέντευξης με τον ίσως πιο αγαπητό Πρόεδρο της Αμερικής. Τον Richard Nixon (Frank Langella), ο οποίος παρουσιάζεται (μόνο επιφανειακά) ως ένας ματαιόδοξος, φιλάργυρος και γυναικάς πολιτικός, που παρ`όλα αυτά με κάποιο παράξενο χαμαιλεοντικό τρόπο επιτυγχάνει να είναι συμπαθής. Εμείς θα παρακολουθήσουμε το χρονικό της συμφωνίας, της προετοιμασίας και της πραγματοποίησης της επικείμενης συνέντευξης. Με έμφαση στα δύο τελευταία στάδια. Ο Frost κατά τη μακροχρόνια προετοιμασία, με σκοπό να στριμώξει τον Πρόεδρο, έχει στο πλευρό του τον αγαπημένο του παραγωγό (Matthew MacFadyen), έναν πολιτικό αναλυτή (Oliver Platt) και έναν συγγραφέα και φανατικό αντίμαχο του Nixon (Sam Rockwell).

Ο Ron Howard θα αφηγηθεί με έναν ακαδημαϊκό μεν, αλλά εντυπωσιακό τρόπο. Οπτικά η ταινία είναι πολύ συμπαγής, κάτι που χρωστάει στις πυκνοσυρραμένες εικόνες. Όμως αντιθέτως, το σενάριο εμφανίζεται επιεικώς κάτω του αναμενόμενου. Αυτοπεριορισμένο σε μια δημοσιογραφική (με την κακή έννοια) κλιμάκωση της πλοκής, αμβλύνοντας το πολυπαθή ιστορικό πλαίσιο στο οποίο εξελίσσονται τα γεγονότα. Έιναι εμφανής οι προθέσεις απομυθοποίησης ενός ούτως ή άλλως θεοποιημένου χώρου, αυτού της πολιτικής. Ωστόσο έχει μεγάλη διαφορά το να παρακολουθείς εξονυχιστικά (όπως ας πούμε στο Il Divo) το σύστημα των εγκεφαλικά υποκινούμενων συμπεριφορών του πολιτικού χώρου, με το να αφηγείσαι με αφέλεια τύπους "πολιτικάντων". Το "πολιτικάντων" εννοούμενο με την Αριστοτελική ερμηνεία: "ο άνθρωπος είναι ον πολιτικό".

Έτσι, έχοντας χάσει το ενδιαφέρον για τη συνέντευξη, η οποία εξελίσσεται αποκλειστικά ως ένα παιχνίδι εντυπώσεων, θα ήθελα να σταθώ σε κάτι άλλο. Στον ήρωα Frost. Ο οποίος στα μάτια μου, δεν είναι παρά ο απόλυτος εκπρόσωπος της ευτυχίας του Αμερικάνικου τρόπου. Ο Frost είναι ένας ατάλαντος showman, ένας ελαφρύς και εξωστρεφής νέος, ο οποίος βαυκαλίζεται με φαιδρά όνειρα. Στο απόγειο μιας τέτοιας ονειρικής καύλας, να πάρει συνέντευξη από τον Nixon, διατίθεται να ρισκάρει τη ζωή και την περιουσία του. Όπως και πράττει. Απομονώνεται και ατομιστικά κάμπτει τις (εύλογες) αντιστάσεις των συνεργατών του. Ωστόσο, παρά την ύβρις του αριβισμού, στέφεται κατακτώντας βασιλικό αξίωμα στην κοινή γνώμη. Πλάι του ένα ακόμα τρόπαιο, μια πανέμορφη γυναίκα (καλά πως μεταμόρφωσαν έτσι την Rebecca Hall;), η οποία έρχεται να συμπληρώσει τη γυαλιστερή εικόνα του και να τον εξυψώσει στην κορυφή της Αμερικάνικης αίγλης. Και σε αυτά λοιπόν τα πλαίσια θέτω το εξής ερώτημα: Ποιος είναι ο αντιήρωας, ο Frost ή ο Nixon (με μέτρο τον τρόπο παρουσίασής τους στο film);

To Frost/Nixon, με τις μύτες στο γκρεμό, πατάει σε ποικίλες σεναριακές ανατροπές. Ωστόσο προσωπικά θα περίμενα κάτι παραπάνω από τον Ron Howard, ο οποίος κάπως άγαρμπα μοιάζει να περιπλανιέται στο δρόμο που χάραξε ο Welles, προσπαθώντας να εξασφαλίσει μια μικρή αμνηστία στον ήρωα του, τον Nixon, δίνοντας του Kane-ικό βάθος. Στα αρνητικά προστίθεται και το εκνευριστικό voice over του finale. Όπου δια στόματος Sam Rockwell χαλάει μια από τις ελάχιστες μαγικές στιγμές της ταινίας. Συγκεκριμένα αναφέρομαι στο ερμηνευτικό ξέσπασμα του Frank Langella. Αυτό το σβησμένο, αποχρωματισμένο πρόσωπο, πού το προαναφερθέν voice over στερεί στο θεατή το "δημοκρατικό" δικαίωμα να το αποδομήσει αυτοβούλως.

Εν κατακλείδι για το Frost/Nixon: μια ακόμα ιστορία παρα/απο-πλάνησης του κινηματογραφικού κοινού.

Βαθμολογία: 4.5/10 Stars4.5/10 Stars4.5/10 Stars4.5/10 Stars4,5/10 Stars (4.5/10)

Γιώργος Ευθυμίου


 
Legacy - jb - Unverified - Παρ 16 Ιαν 2009 - 16:19
Ωραια ταινια, γρηγορη σε ρυθμους και παρα το πολιτικο της θεμα προσωπικα δεν με κουρασε. Καλοστημενη, αν και πολυ mainstream σκηνοθεσια απο τον Ron Howard, με ενα δυνατο σεναριο που σκιαγραφει αψογα τους δυο πρωταγωνιστες, δυο πολυ καλους ηθοποιους στους πρωταγωνιστικους ρολους (προσωπικα μου αρεσε περισσοτερο ο Sheen απο τον Langella) και μια απιστευτα ομορφη Rebecca Hall!! Η ταινια βεβαια, οπως ειναι λογικο, βρωμαει Αμερικη απο παντου και εν τελει θαρρω πως εκλεισε πολυ βιαστικα και χαπιεντιστικα και οχι τοσο εντονα και συγκλονιστικα οπως περιμενα!! Σε καμια περιπτωση δεν ειναι χασιμο χρονου, αφου το ολο στορι εχει αρκετο ενδιαφερον, απλα η αποτυπωση της στο πανι ειναι αρκετα συντηριτικη και δεν εχει αυτο το "κατι" που θα σε συναρπασει και θα σε κανει να πεις οτι η ταινια που ειδες ητανε κατι παραπανω απο καλη!


6/10
jb
 
Legacy - gmanatos - Unverified - Τετ 25 Φεβ 2009 - 01:25
Εαν και δυσκολο σαν θεμα,(οπως ειναι παντα οι πολιτικες ταινιες), παρολα αυτα εχει ρυθμο,πολυ καλη σκηνοθεσια(εαν συνυπολογισεις το θεατρικο του θεματος),καλες ερμηνιες(πολυ καλος ο Langella, το ιδιο αναπαντεχα καλος και ο "..Lucian")και μ`ενα καταπληκτικο αποφευγμα..."η πρωτη και μεγαλυτερη απατη της Τ.v.ειναι οτι απλοποιει,μειωνει μεγαλες ιδεες,τασεις των εποχων και ολοκληρες καριερες να υποβαθμιζονται σ`ενα απλο στιγμιοτυπο..."Επαξια στις finalist..
gmanatos
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.