• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Il Divo: La Spettacolare Vita di Giulio Andreotti (2008)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Il Divo

Βιογραφική | 110'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 13 Νοε 2008
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 28/04/2009
Διανομή: Odeon
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Ιταλικά
Δημοτικότητα: 0.08 %
Αξιολόγηση: 7.83/107.83/107.83/107.83/107.83/107.83/107.83/107.83/10   (7.83/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Η θεαματική ζωή του Τζούλιο Αντρεότι.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 14 Νοεμβρίου 2008

Εν έτη 2008, το Ιταλικό cinema φέρεται εξ αρχής να επαναπροσεγγίζει και εν συνεχεία να επαναπροσδιορίζει την πολιτική ταινία. Αρχικά ήταν ο Matteo Garrone με τα Gomorra, σε μια υποδειγματική χρήση του ρεαλισμού. Και τώρα, ο Paolo Sorrentino με μεγαλύτερες φιλοδοξίες ως προς τη φόρμα, και παρά τις όποιες ελλείψεις στο περιεχόμενο, θα φτιάξει μια εξίσου αξιοπρόσεκτη ταινία.

Με άροτρο ένα από τα σημαντικότερα πολιτικά κεφάλαια της Ιταλίας, τον Giullio Andreotti, μεταφερόμαστε στο πολιτικό και ιστορικό γίγνεσθαι του τελευταίου μισού αιώνα. Αστραπιαία στο πανί παρελαύνουν ονόματα και θέματα όπως οι: Mino Pecorelli, Don Mario, Vittorio Sbardella, Franco Evangelisti, Aldo Moro, οι Ερυθρές Ταξιαρχίες και πολλοί άλλοι. Ο 38χρονός σκηνοθέτης θα σκιαγραφήσει αιχμηρά, με έναν ευρηματικότατο σκηνοθετικό τρόπο, το πολιτικό πορτραίτο της εποχής. Τα περισσότερα των γεγονότων υπονοούνται και αυτοαποκαλύπτονται σταδιακά, οριοθετώντας τον γιγαντισμό ενός διαπλεκόμενου συστήματος που αποτελεί την πολιτική μηχανή του τόπου. Ένας γιγαντισμός που μέσα από την απάθεια του, εκλογικοποιεί εμετικές πολιτικές και αποφάσεις, προς τιμήν απώτερων στόχων.

Η σκηνοθεσία μας εισάγει δυναμικά στο "παιχνίδι". Ένα πολύ ρυθμικό μοντάζ, εναρμονισμένο με την απανταχού παρούσα μουσική και τα περίτεχνα οπτικά τεχνάσματα, μαρτυρεί την πρωτοποριακή αντίληψη του δημιουργού για το κάδρο και τον φιλμικό χώρο. Η λειτουργικότητα των οποίων εξυπηρετούν αριστουργηματικά την πλοκή στη δέση της ιστορίας. Δε λείπουν ωστόσο και οι υπερβολές στη φόρμα που καταδεικνύουν τις υπέρμετρες φιλοδοξίες του Il Divo. Υπερβολές που γίνονται πιότερο ορατές με την θεματική εξασθένιση των εικόνων, που φθίνουν δια της επαναλήψεως στον κορμό της ταινίας.

Τεράστιο ενδιαφέρον ενέχει η στάση του Paolo Sorrentino να παρομοιάσει τον πολιτικό χώρο με ένα αλλόκοτο θέατρο. Κάθε εμπλεκόμενος στο πολιτικό σύστημα παρουσιάζεται με δυναμισμό και λαμπερούς υπότιτλους. Τέτοιους υπότιτλους που θα παρουσίαζαν τους stars μιας κινηματογραφικής υπερπαραγωγής. Επιτρέποντας και προτείνοντας την κρίση του πολιτικού χώρου ως προς τις υποκριτικές του δεξιότητες και όχι τις πολιτικές του ιδεολογίες! Αυτές είναι, εκ της γέννεσης τους, ταγμένες σε ανήθικα συμφέροντα και κίνητρα. Έτσι ο Ιταλός σκηνοθέτης είναι σαν να μας λέει ότι: "Κάθε άνθρωπος με την ανάληψη πολιτικών καθηκόντων αναλαμβάνει ταυτόσημα και έναν θεατρικό-κινηματογραφικό ρόλο!"

Και ποια η ιδανικότερη επιλογή από τον Giulio Andreotti; Μια ανθρώπινη καρικατούρα που έχει αποδεχτεί πειθήνια την νέκρωση του "είναι" και έχει αναγάγει την ζωή του, προσωπική και κοινωνική, σε ένα ερμηνευτικό κρεσέντο υποκρισίας. Ακόμα και η μορφή έχει διαβρωθεί στην αποδοχή του θανάτου του περιεχομένου. Και η οξυδέρκεια του αιχμαλωτισμένη στην εφεύρεση τρόπων στο αιώνιο κυνηγητό αλλά και βαριά τραυματισμένη. Τα τραύματα έχουν όνομα, μοναξιά λέγονται, και βαθαίνουν διαρκώς στις ρυτίδες του χρόνου. Αν και εδώ ίσως περιμέναμε μια πιο ολοκληρωμένη προσέγγιση. Αυτόν τον Giulio Andreotti υποδύεται ο Toni Servillo, με μια λειτουργική και έντονα θεατρική ερμηνεία. Και μέσα από τον ήρωα αντιλαμβανόμαστε πως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Ποτέ δεν ήταν. Η πολιτική είναι ένα άνευ ορίων διαπλεκόμενο σύστημα που απλώνει τα πλοκάμια του έτοιμο να υποδηλώσει την ανθρωπότητα.

Το Il Divo περιέχει ακόμα μια πολύ εύστοχη παρομοίωση. Η πολιτική καθρεφτίζεται στα μάτια της θρησκείας και αντιστρόφως. Τονίζοντας τη σύμπλευση και την ενθρόνιση του καπιταλιστικού συστήματος απάνω στα εκκλησιαστικά θεμέλια. Δυο τερατόμορφοι θεσμοί, που καπηλεύονται τη Θεϊκή ύπαρξη (και ανυπαρξία) ως αναπόσπαστα στοιχεία της ταυτότητας τους. Έτοιμοι να καθοδηγήσουν και να παρασύρουν το πάσας φύσης ποίμνιο μέσα στις ανήθικες, ακόλαστες και έκφυλες κερδοσκοπικές ορέξεις τους.

Το Il Divo αποτελεί μια πολύ τολμηρή ταινία που εναντιώνεται κραυγαλέα στην πολιτική ανηθικότητα. Μέσα από την προσωποποιημένη μορφή της απαιτεί στοιχειώδη γνώση της (Ιταλικής) ιστορίας. Αλλά και σε περίπτωση παντελής έλλειψης της αποτελεί κινητήριο μοχλό στην εξερεύνηση της...

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7,5/10 Stars (7.5/10)

Γιώργος Ευθυμίου




Τετάρτη 22 Απριλίου 2009

Ιδού, κύριοι ψηφοφόροι, οι κυβερνήτες μας…


Αρχίζοντας η ταινία, παραβάλει μια φράση της μητέρας του Αντρεότι… «Όταν δεν έχεις να πεις κάτι καλό για κάποιον, μην πεις τίποτα». Εγώ έχω να πω… «Όταν δεν μπορείς να κατηγορήσεις άμεσα, μην κάνεις πολιτική ταινία». Ο Paolo Sorrentino δεν είναι ότι δεν θέλει να σωριάσει τον θρύλο Τζούλιο Αντρεότι, αλλά τελικά απλά τον παίρνει «ξώφαλτσα»…

Ως πολιτικό πορτρέτο είναι, όμως, άψογο. Η ταινία σε βάζει πίσω από τις κλειστές πόρτες και ταυτόχρονα ενώπιον κάθε ιστορικής στιγμής που σημάδεψε την προσωπικότητα του ιταλού πολιτικού. Ως σκηνοθετική προσέγγιση είναι πρωτοπορία. Φανταστείτε την πολυπρόσωπη διάσταση του φελινικού Θυμάμαι, με τον προκλητικό Pasolini των τελευταίων χρόνων, τον πολιτικό Bertolucci των πρώτων χρόνων και τον Coppola του Νονού 3, μαζί με το ειρωνικό χιούμορ του Marco Ferreri και δώστε τα όλα αυτά στον Sokurov να τα βάλει σε γρήγορη κίνηση! Αυτός είναι ο Sorrentino του Il Divo και το αποτέλεσμα είναι καινό και άκρως εντυπωσιακό.

Όμως, και το «όμως» αυτό είναι μεγάλο… πριν δείτε την ταινία μπείτε στην βιβλιοθήκη της ιταλικής πρεσβείας και μάθετε απέξω το τι συνέβη στην ιταλική πολιτική σκηνή των 1970-80. Κινδυνεύετε να γίνεται θύμα του χαοτικού σεναρίου, στο οποίο παρελαύνουν αδιάκοπα δεκάδες ονόματα, για τα οποία μοιάζει να πρέπει ήδη να γνωρίζετε. Δεν είναι κακό να γυρίζεις μια ταινία πρώτιστα για την πατρίδα σου, αλλά δεν είναι, εξίσου, λογικό η διεθνής κριτική και το εκτός πραγμάτων κοινό να πρέπει να το ασπαστούν. Όμως και πάλι, θα καταλάβετε με ευκολία ότι ως καταγγελία η ταινία μοιάζει με τις δίκες επί του Αντρεότι, με το πέρας των διακυβερνήσεων του. Απλά, μοιάζει σαν να πρέπει να αθωώσουμε τον ιταλό καθεστωτικό, λόγω έλλειψης στοιχείων. Η ταινία δεν κάνει περεταίρω έρευνα από το εμφανές και δεν έχει στα χέρια της αυτά τα στοιχεία που θα την κάνανε «μπόμπα» στα θεμέλια της σύγχρονης, ιταλικής πολιτικής ιστορίας.

Θέλετε την ερμηνεία της χρονιάς; Μέχρι στιγμής, κανείς δεν υπερκαλύπτει το ερμηνευτικό θαύμα που καταφέρνει ο Toni Servillo στον κύριο ρόλο. Δεν παίζει τον Αντρεότι, είναι ο αληθινός Αντρεότι, σε όψη, σε ουσία, σε εσωτερισμό, στην ψυχρή του πραότητα, στην κρυφή του ειρωνεία. Ο ναπολιτάνος ηθοποιός έμεινε χρόνια εκτός παιχνιδιού, αλλά αν συνυπολογίσουμε ότι εμφανίζεται και στα Γόμορρα, καιρός είναι να τον αποδεχτούμε στην «φαμίλια». Δίκαιο και το βραβείο της κριτικής επιτροπής στις Κάνες, αφού είναι μια ταινία με όραμα, ακόμα και που δεν το ολοκληρώνει.

Κριτική Σύνοψη
Μια ταινία βγαλμένη από τα σπάργανα του ιταλικού κινηματογράφου, με μεγάλη βοήθεια εκ του ρωσικού. Ο Paolo Sorrentino είναι ένας δημιουργός με μεγάλο όραμα, άσχετα που δεν κάνει τον κόπο να ανακαλύψει τρόπους, ώστε να κάνει την ταινία του πιο διεθνή. Εκεί που χάνει σαν εγκυρότητα καταγγελίας, κερδίζει ως πολιτικό πορτρέτο και δίνει μαθήματα σε σκηνοθέτες σαν τον Oliver Stone, που, μετά το W. του και το Νίξον του, δεν θέλω να τον ξέρω. Θαυμάστε, απλά θαυμάστε, την αψεγάδιαστη ερμηνεία του Toni Servillo στον ρόλο του Αντρεότι, ως το καλύτερο μάθημα στρατευμένης ερμηνείας. Πολύ καλή δουλειά και ως παραγωγή και κατά την ταπεινή μου άποψη, η καλύτερη φετινή ταινία από την Ιταλία, ακόμα και που δεν έχει το τελικό θάρρος να βγάλει την χώρα της από το κινηματογραφικό της τέλμα…

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/5)

Σταύρος Γανωτής




Τρίτη 20 Ιανουαρίου 2009

Η Ιταλία μας εξέπληττε με τις αντιφάσεις της: Πρόκειται για μια εκβιομηχανισμένη χώρα με τα ποιοτικά και γνωστά για τις επιδόσεις τους αυτοκίνητα, την αξιόλογη συμβολή της στον κινηματογράφο, τη μουσική, τις τέχνες, χωρίς να ξεχνάμε ότι αυτή η χώρα είναι μία μεγάλη οικονομική δύναμη. Ωστόσο, δίπλα από αυτά τα θετικά στοιχεία συνυπάρχει η μαφία, η αταξία και μερικές φορές η έλλειψη δικαίου. Σ`αυτή την αντινομία θα μπορούσαμε να προσθέσουμε το προοδευτικό πνεύμα των δεκαετιών `70 και `80 απέναντι στον επίκαιρο για πολλούς συντηρητισμό. Η κινηματογραφική ταινία Il Divo μας επιτρέπει να καταλάβουμε καλύτερα πως λειτουργεί αυτή η παράδοξη χώρα η οποία συγχρόνως γοητεύει και απογοητεύει.

Η ζωή ενός μεγάλου πολιτικού ανθρώπου μέσα από μία ιταλική ταινία μας δίνει μία καλύτερη ιδέα για τα τεκταινόμενα αυτής της χώρας. Αν και θεωρητικά αυτό το έργο είναι βιογραφικό και ασφαλώς ο Σορρεντίνο προσπαθεί να σεβαστεί την ιστορική αλήθεια, ωστόσο ο θεατής αισθάνεται την αινιγματική προσωπικότητα του προσώπου και τους λόγους για τους οποίους εκλέχτηκε εφτά φορές στην Ιταλία, παρόλο που η συμπεριφορά του δεν ήταν και τόσο ευχάριστη και το ιταλικό κοινό φημίζεται για τον αυθορμητισμό του. Το δράμα της κοινωνίας της γειτονικής μας χώρας η οποία σπαράζεται από την ισχύ της παρανομίας και τις εσωτερικές διαμάχες, αυτό λοιπόν αναμφίβολα ενέπνευσε τον Σορρεντίνο ο οποίος είχε περισσότερο την πρόθεση να κάνει ένα έργο τέχνης και λιγότερο μία βιογραφία. Αυτό γίνεται αντιληπτό από τις εικόνες που υπερβαίνουν τα όρια του ρεαλισμού καθώς δε και της μουσικής. Ωστόσο η βραδύτητα της πλοκής μπορεί να κουράσει τον θεατή και να μην θελήσει να παρακολουθήσει προσεκτικά την εξέλιξη της ιστορίας.

Γεώργιος Κόκκινος (Συνεργαζόμενος Αναγνώστης)


 
Legacy - ataxxic - Unverified - Σάβ 02 Ιαν 2010 - 17:02
35 χρονια πολιτικης παρουσιας,7 φορες πρωθυπυργος,ντουζινες τα σκανδαλα..Ενας ομως ο Δαιμονας,μια και η Ταινια. Ο Τζουλιο Αντρεοτι για πανω απο 3 δεκαετιες υπηρξε το κεντρικο προσωπο της ασθενους ιταλικης πολιτικης σκηνης αναγκαζοντας τον Παολο Σορεντινο να πραγματωσει τη διαβολικη του σκηνοθετικη τοιχογραφια,χρησιμοποιωντας ολα τα αχρηστα υλικα που εδω και χρονια προσφερει η χωρα.
Διπολο το σκηνοθετικο πονημα του Ιταλου..Απο τη μια η ετοιμοθανατη δημοκρατικη (ο Θεος να την κανει..) Ιταλια και απο την αλλη το γεννημα-θρεμα της, Τζουλιο Αντρεοτι. Στοιχεια αναποσπαστα και αυτοθρωα,σφιχτοδεμενα και αρρηκτα.
Απο τη μια λοιπον η ΄΄κοινωνια΄΄ των πολιτικων,θρησκευτικων και επαγγελματιων επιχειρηματιων.Διαπλοκη η απολυτη,σε ενα συστημα που τα παντα διενεργουνται υπογειως.Η Δυναμη ειναι στα χερια του Τερατος.Πολιτικοι ψηφιζουν,επιχειρηματιες ενεργουν.Τα ποδια,η σκοτεινη Ρωμαιοκαθολικη Εκκλησια που το λαο κατευθυνει και την ευλογια τους δινει..Αποτελεσμα ο βουρκος που παντρευονται το χρημα με την εξουσια,γεννωντας δημοκρατικα Τερατα.
Απο την αλλη ο Νους του Τερατος,ο κινητηριος μοχλος της δημοκρατικης βιομηχανιας.Μεσα απο τη ματια του Σορεντινο,ο Αντρεοτι αποφασιζει και διαταζει,αρχει και παυει.Μια υπαρξη μικροκαμωμενη με το παρουσιαστικο διστακτικου υπαλληλου και περπατημα φοβισμενου αστου.Δεν ειναι τυχαιο που στοχος του φακου γινεται διαρκως η ασχημη οψη του Αντεροτι με τα τεραστια αυτια και τα μυωπικα γυαλια καθρεφτιζοντας στην ασχημια (πρωτα την εσωτερικη και λιγοτερο την εξωτερικη) την ουσια του Τερατος.
Σκηνοθετικα ο Παολο Σορεντινο στηνει ενα πανηγυρι.Μακρια απο οποιαδηποτε αλλη πολιτικη βιογραφια( μακρια απο οτιδηποτε εχει κανει ο Oliver Stone δηλαδη..), εναλλασσει τις εικονες του με ασυνηθιστα γρηγορους ρυθμους,φερνει τον θεατη προσωπο με προσωπο με τον Αντρεοτι ακομη και στις πιο αμηχανες στιγμες του,σατυριζει ασταματητα την αισχρη πραγματικοτητα με τις ατελειωτες μικροσκηνες που στηνει (ιδιαιτερα τη στιγμη της δυσφοριας του Αντρεοτι οταν αντιλαμβανεται το πορτρετο του Λενιν στο δωματιο του σ’ενα ταξιδι του στη Ρωσια..).Δεν ειναι τυχαιο αλλωστε που μουσικοι οπως οι Γκαβιν Ρασον,Ντελια Γκονζαλες,Κασιους,Μπεθ Ορτον και Veils επιλεχθηκαν απο τον ιδιο τον Σορεντινο να συνοδευσουν τα οσα διαδραματιζονται στην οθονη ειτε προκαλωντας φρενιτιδα στο γελοιο παρτυ νικης των εκλογων που στηνεται,ειτε τονιζοντας τις βαθια μοναχικες στιγμες του Αντρεοτι και αποδοδοντας περιστασιακα οπερατικα ψηγματα στο ολο Μωσαικο.
Αυτη ειναι η τριτη φορα που Σορεντινο και Τονι Σερβιλο συνενωνονται σε ενα φιλμ και ισως η αποτελεσματικοτερη.Τα επιπεδα αμοιβαιας επιστοσυνης τους διαφαινονται και απο την αρνηση του ιδιου του Σερβιλο να μπει στη διαδικασια μελετης της προσωπικοτητας του Αντεροτι,μιας και αρκεστηκε στην καθοδηγηση του Σορεντινο οσον αφορα το ερμηνευτικο κομματι,προσδισιοντας κατα αυτον τον τροπο στη δικη τους σχεση το στοιχειο της συνυπαρξης.Η ερμηνεια του Σερβιλο προσφερει ενα μαθημα υποκριτικης ενω παραλληλα στα χερια του σκηνοθετη καθισταται χρησιμο εργαλειο εμβαθυνσης μιας απο τις πιο σκοτεινες υπαρξεις στο ευρωπαικο πολιτικο σκηνικο.
Το φιλμ βραβευτηκε στο Φεστιβαλ των Καννων με το ειδικο βραβειο της Επιτροπης επαναθετοντας στο προσκηνιο το νεο Ιταλικο Σινεμα( μαζι με το ετερο Γομμορα του Ματεο Γκαρονε..).Εξαλου το φιλμ πηρε τελικα την ‘’εγκριση’’ και του ιδιου του Αντρεοτι,αφου πρωτα αλλαξε την εκπεφρασμενη του αποψη για του για τους δημιουργους της…Κακοβουλοι Υβριστες…ειπε ο Διαβολος..
Με Δυο Λογια: Οι Ημερες και τα Εργα του Τζουλιο Αντρεοτι στο διαστημα που εκτεινεται απο την τελευταια του εκλογη του ως Πρωθυπουργου εως την πτωση του απο το θρονο και τη εναρξη της πολυκροτης δικης φοτωμενης με κατηγοριες αναμειξης του στη Μαφια.


ataxxic
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.