• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Η Σκόνη του Χρόνου (2008)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
The Dust of Time

Σινεφίλ | 125'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 12 Φεβ 2009
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 5/11/2010
Διανομή: Audio Visual
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά - Ελληνικά - Ρωσικά - Γερμανικά
Δημοτικότητα: 0.10 %
Αξιολόγηση: 6.91/106.91/106.91/106.91/106.91/106.91/106.91/10   (6.91/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 24 Νοεμβρίου 2008

Αγγελόπουλος σε κρίση. Αγγελόπουλος σε σύγχυση. Αγγελόπουλος σε πλήρη αποσύνθεση. Το σινεμά που υπηρετεί σαράντα ολόκληρα χρόνια ο Θόδωρος Αγγελόπουλος μισήθηκε τόσο πολύ από κάποιους, όσο αγαπήθηκε από κάποιους άλλους. Όμως όπως και να έχουν τα πράγματα, αυτό τον καταξίωσε παγκοσμίως και τον ανέδειξε σε έναν από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες διεθνώς. Δε χωράει αμφιβολία ότι ο κινηματογράφος του είναι μεγαλειώδης, είτε αρέσει αυτό είτε όχι. Εδώ όμως ο σκηνοθέτης που ξέραμε απουσιάζει τελείως.

Η Σκόνη του Χρόνου μοιάζει με ένα ξένο και νεκρό σώμα πάνω στο οποίο είναι χαραγμένα τα σημάδια του Αγγελόπουλου. Εμπορευματοποιώντας το σινεμά που τον ανέδειξε, ο σκηνοθέτης περιορίζει τη διάρκεια της ταινίας του και την αποστερεί από καθηλωτικούς ρυθμούς και μεγαλόπνοες εικόνες. Απούσα η συνήθης ποιοτική ατμόσφαιρα, απόντα και τα μελαγχολικά πλάνα. Δεν είναι πληθωρικό και μεγαλειώδες, αλλά φτωχό, παλιομοδίτικο και ετοιμόρροπο, ευπαθές στο μεγάλο λάθος. Όμως ταυτόχρονα είναι απόλυτα ευανάγνωστο και καθαρό.

Έντονα τα σημάδια εξάντλησης, αποκαλύπτουν τη σκηνοθετική του κόπωση, την έλλειψη ευρηματικότητας και την ανάγκη εξυγίανσης του είδους που υπηρετούσε πιστά τέσσερις ολόκληρες δεκαετίες. Εδώ δε θυμίζει τίποτα από τα παλιά. Ο Αγγελόπουλος αποπειράται να ανανεωθεί σεναριακά και σκηνοθετικά, όμως χάνεται μέσα στον κικαιώνα των προθέσεων του. Μπλέκει λοιπόν μεταξύ τους κομμάτια διαφορετικών χρονικών περιόδων, που άλλοτε θυμίζουν παλιές καλές εποχές και άλλοτε τίποτα απολύτως. Η αφήγησή του εξελίσσεται, όμως η κάμερα παραμένει καθηλωμένη στα λάθος σημεία, με αποτέλεσμα να λείπει η ομοιογένεια και η συνοχή στις εικόνες, το σενάριο να μπάζει νερά, να τρέχει ακατάπαυστα υπερπηδώντας τα ουσιώδη γεγονότα και άλλοτε να πλατειάζει αδικαιολόγητα. Τα ιστορικά γεγονότα μάλλον αποτελούν πρόσχημα για να χαρακτηριστεί η ταινία ως ιστορική ή πολιτική.

Η Σκόνη του Χρόνου περνάει κρίση τρίτης ηλικίας και μοιάζει να μην μπορεί να σταθεί στα ίδια της τα πόδια. Αδύναμοι να στηρίξουνε την ταινία στην οποία πρωταγωνιστούν μοιάζουν ο Willem Dafoe, ο οποίος ήταν η χειρότερη επιλογή για τον ρόλο του κεντρικού ήρωα και ο Michel Piccoli του οποίου η παρουσία είναι σχηματική και αδιάφορη. Η Irene Jacob καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες να αναδείξει τον ρόλο που της δόθηκε και όχι να βγει από την κινηματογραφική της αφάνεια, όμως γελοιοποιείται πίσω από το έντονο μεικ απ, την άσπρη τρίχα και το ρυτιδιασμένο της πρόσωπο, παριστάνοντας την ίδια ηρωίδα μέσα σε τρεις διαφορετικές δεκαετίες.

Η μουσική της Ελένης Καραΐνδρου σε κάποια άλλη ταινία του Αγγελόπουλου ή αποκλειστικά ως αυτόνομος δίσκος της συνθέτριας θα πετύχαινε τα μέγιστα. Εδώ κακοποιεί βάναυσα τις εικόνες του σκηνοθέτη αφού τοποθετείται η λάθος σύνθεση στα λάθος πλάνα και παρά το ότι είναι μεγαλειώδης, ικανή να αναδείξει και να αναδειχθεί, στέκεται παθητικά απέναντι σ`αυτό που χαρακτηρίζουμε ως «νέα» ταινία του Αγγελόπουλου. Ίσως η χειρότερη στιγμή στην καριέρα του μεγαλύτερου Έλληνα σκηνοθέτη.

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/10)

Βασίλης Καγιογλίδης




Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2009

Τι λόγος μου πέφτει; Αφού (σχεδόν) σύσσωμη η επίσημη κινηματογραφική κριτική αποφάσισε να πετάξει στον καιάδα αυτή την ταινία. Και εγώ ο έρμος -ανεξοικείωτος με το cinema του Theo- χρειάστηκα και συμπληρωματική προβολή, για να δηλώσω πως έχω κάτι (ασήμαντο) να γράψω. Χωρίς να χάνω λοιπόν χρόνο, σας εξιστορώ από κάτω την σινε-θεατική εμπειρία μου.

Τίποτα δεν τελειώνει. Όλα παρελθόν, παρόν και μέλλον θαμμένα κάτω από ομιχλώδες τοπίο. Που περιμένουν το φύσημα ενός αέρα για να τα αποκαλύψει κάτω από τη σκόνη του χρόνου. Ένας σκηνοθέτης, ανώνυμος (Willem Dafoe), μέσα από ένα αυτοβιογραφικό film θα σχηματίσει το παζλ της ζωής του, το οποίο εμείς βιώνουμε εξ`ολοκλήρου στο τώρα. Θα ακολουθήσουμε κυρίως την περιπετειώδη ζωή των γονιών του (Michel Piccoli, Irène Jacob). Ενός έρωτα που βασανίστηκε από αντιξοότητες, πολιτικές εξορίες και που ευδοκίμησε μόνο πολύ αργότερα. Ενώ στο ενδιάμεσο, μια παράξενη ιστορία φιλίας και αγάπης δημιουργήθηκε μεταξύ της μητέρας του σκηνοθέτη (Irène Jacob) και ενός φίλου (Bruno Ganz), τους οποίους έδεσαν τα πολυπαθή χρόνια της κοινής τους εξορίας. Μια σχέση που όμως αναπνέει παντοτινά μέσα από τα θραύσματα του μονομερή και ανεκπλήρωτου έρωτα. Σε αυτό το παζλ διάχυτο και το μέλλον. Που φανερώνεται μέσα από την σχέση του σκηνοθέτη-πατέρα με την κόρη του. Μια κόρη που ασθμαίνει στους ισοπεδωτικούς και αβέβαιους καιρούς του σήμερα και του αύριο. Τίποτα δεν τελειώνει. Και ο Αγγελόπουλος με την διπλή του ιδιότητα (σεναριογράφος-σκηνοθέτης) θα εξιστορήσει ποιητικά (λογοτεχνικά και εικονοπλαστικά), άλλοτε λυρικά και άλλοτε με πομπώδες τρόπο, το αδιαίρετο του χρόνου.

Τα μονόπλανα στο σινεμά του Αγγελόπουλου, και εδώ, είναι πάντα σημείο αναφοράς. Ακόμα και αν αυτή η ταινία εξελίσσεται δύο ταχύτητες πιο πάνω. Άλλωστε το μοντάζ, που τόσο αποφεύγει, για αυτόν δεν είναι παρά η βάρβαρη καταπάτηση του κινηματογραφικού μέσου. Ο Έλληνας auteur εδώ θα προσπαθήσει κάτι πολύ τολμηρό, ίσως και πρωτοφανή. Θα προσπαθήσει, όπου είναι αυτό εφικτό, να απαλλαγεί από το μοντάζ. Και πως θα το πράξει αυτό; Με έναν τρόπο σχεδόν μαγικό! Σε ορισμένες σκηνές (βλέπε ξενοδοχείο και μπαρ), στο ίδιο κάδρο, με τους ίδιους ηθοποιούς (ανεξαρτήτως εξωτερικής ηλικίας), θα αφηγηθεί ιστορίες που απέχουν μεταξύ τους ίσως και 30 χρονολογικά έτη, σύμφωνα με το επιβεβλημένο σύστημα μέτρησης του χρόνου. Ακόμα, δε λείπουν σκηνές (βλέπε αεροδρόμιο) που το μοντάζ δεν έχει παρά το ρόλο του "πορτιέρη" στην άναρχη χρονικά πλοήγηση μας. Γιατί ο χρόνος εδώ παρουσιάζεται ενιαίος και αδιαίρετος, απαλλαγμένος από τον Δυτικό τρόπο σκέψης. Και ο Αγγελόπουλος κυνηγάει κάτι που σε άλλες περιπτώσεις θα φαινόταν παντελώς ουτοπικό. Κυνηγάει να τεντώσει τη φόρμα του, ούτως ώστε να χωρέσει στο τώρα, ανεξαρτήτως της χρονικής στιγμής που διαδραματίζεται αυτό, το σήμερα, το αύριο και το χθες.

Για αυτό και "Η Σκόνη του Χρόνου" δε δίνει ιδιαίτερη έμφαση στα εξωτερικά γνωρίσματα του πανδαμάτωρ χρόνου. Το μακιγιάζ, για παράδειγμά, είναι υποτυπώδες. Ο Αγγελόπουλος δηλώνει σχετικά: "Επίσης, οι ηλικίες χάνονται κι αυτό είναι ένα από τα πιο τολμηρά πράγματα που κάνω." Και όντως είναι κάτι πολύ τολμηρό, εξίσου γοητευτικό, παρ`ότι ελοχεύει ο κίνδυνος να δημιουργηθεί σύγχυση στο κοινό.

Και μέσα σε αυτόν το ενιαίο και αδιαίρετο χρόνο, κάτω από τη σκόνη του, παρουσιάζονται έρωτες, σχέσεις αγάπης, όνειρα που επισκιάζονται διαρκώς από την αίσθηση του ανεκπλήρωτου. "Το τρίτο φτερό είναι η μόνη ουτοπία", ακούγεται χαρακτηριστικά. Τονίζοντας την ανθρώπινη αδυναμία για εσωτερική ολοκλήρωση και πληρότητα. Όλα αυτά τοποθετούνται σε ένα εξηκονταετή ιστορικό πλαίσιο, από τον εμφύλιο πόλεμο (στον off χρόνο), στις έκπτωτες μέρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, στην πτώση του Τείχους του Βερολίνου και στους ισοπεδωτικούς σημερινούς καιρούς. Σε ένα επίσης αδιαίρετο ιστορικό πλαίσιο, απ`το οποίο μοιάζουν να ξεπηδούν διαρκώς τα ίδια προβλήματα με άλλο πρόσωπο. Ακούγεται επίσης χαρακτηριστικά, σε μια αριστουργηματική σκηνή, "Η ιστορία μας πέταξε στο περιθώριο". Έτσι, ο Έλληνας σκηνοθέτης, που βλέπει την ιστορία σαν το καθρέφτισμα του καθενός μας στο σύνολο (και το αντίστροφο), δε χάνει την ευκαιρία να εκφράσει το παράπονο του για την παρουσία μας σε αυτή. Ή καλύτερα την απουσία μας. Τίποτα όμως δεν τελειώνει. Και εμείς θα παρακολουθήσουμε το βρεγμένο χέρι, όπου πρωτίστως κύλησε ολόκληρο το ποτάμι της ζωής (σε μια λυρικότατη σκηνή), σε παιδική του πλέον μορφή, να σφιχτοδένεται με το παρελθόν για να κινήσει να επαναλάβει μια ιστορία που κρατάει αιώνες...

Και αν κάτι μοιάζει να μένει άθιχτο στο χρόνο, αυτό είναι τα έργα της μεγαλοφυΐας και της Τέχνης. Ο Αγγελόπουλος που φαίνεται να βάζει και ένα προσωπικό στοίχημα, μας φανερώνει εν έτη 1999 τη συμφωνία του Μπετόβεν. Άθιχτη παρά τα παχιά στρώματα σκόνης που πέρασαν από πάνω της. Όπως επίσης άθιχτο μας παρουσιάζει, ένα κυριολεκτικά καλυμμένο από σκόνη αρμόνιο, που σαν οίνος πορφυρός γίνεται αισθαντικότερο, καθώς περνούν από πάνω του οι αιώνες...

Και θα μιλούσαμε για ένα τεράστιο αριστούργημα, αν επιτυγχανόταν μια καλύτερη χημεία μεταξύ σκηνοθετικού team και ερμηνευτών. Και το λέω αυτό, γιατί ενώ παρακολουθούμε έναν εκπληκτικό Bruno Ganz και μια συγκλονιστική Irène Jacob, τόσο ο Willem Dafoe και ο Michel Piccoli παρουσιάζονται εκτός των νερών τους. Ενώ τέλος, εμφανής είναι και η αδυναμία του σκηνοθέτη να αναπαραστήσει το σήμερα στα ελάχιστα πλάνα που του αφιερώνει. Να μην παραλείψουμε, πώς τις ποιητικές εικόνες ντύνει η καθηλωτική μουσική της Ελένης Καραΐνδρου.

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7,5/10 Stars (7.5/10)

Γιώργος Ευθυμίου


 
<Χωρίς Τίτλο> - ghalepas - Τετ 21 Μαρ 2012 - 21:07
Αρκετά καλή ταινία σε στυλ παντα Αγγελοπουλικο! ..έχει ενα ενδιαφερον παντα κατα την γνώμη μου αφου ειναι και η τελευταία του.Η Καραινδρου εντυπωσιάζει για άλλη μια φορά με την μουσική της  !Θεωρω πως Καραινδρου και Αγγελοπουλος ειναι καταπληκτικο διδυμο και αξιοι εκπροσωποι της χωρας μου για το τι σημαίνει νεοελληνικος πολιτισμος και κουλτουρα  στο εξωτερικο! ...αυτο γιατι καπου διαβασα για εμπορευματοποιηση κλπ κλπ ...μια μεγαλη πολυδαπανη παραγωγη οπως αυτη εχει αρκετα εξοδα ρωταω λοποιν;: ...ειναι απιθανο  ολοι αυτοι οι χωρηγοι που εχουν συγκεντρωθει κλπ κλπ ...να ειναι εξαιτιας της φημης που εχει ο συκεκριμενος σκηνοθετης και της γενικης του αποδοχης στο εξωτερικο; ..Ασφαλως δεν ειναι η καλυτερη του και σιγουρα δεν τον βαζω στην ιδια μοιρα με τον Θιασο η πχ το Λιβαδι που δακρυζει ...αλλα 9 αστερακια απο εμενα γιατι θα ηθελα συντομα να βρεθει ενα κηνιματογραφικο διαμαντι σαν τον Teo  που οι ταινιες του να ειναι διεθνους αποδοχης και να "μυριζουν" Ελλαδα  ..τελος ειναι καλο οτι διχαζει και προβληματιζει τοσους πολλους αφου αυτο διχνει οτι δεν μας πασαρουν οτι θελουν μεσω τις tv αλλα αντιθετα υπαρχει και ενα υγιές κομματι cinefil που δεν "κοιμαται"!  
Το επεξεργάστηκε ο/η ghalepas συνολικά 3 φορές
 
Legacy - Δημήτρης Κουντούρης - Unverified - Παρ 13 Φεβ 2009 - 06:16
Παρ` οτι φανατικος οπαδος του Τεο οφειλω να κρινω τη συγκεκριμενη ταινια ως υποδεεστερη απο ολες τις ταινιες του Τεο μεχρι σημερα... Βασικο προβλημα της ταινιας το σεναριο το οποιο ειναι εξαιρετικα προβληματικο σε βαθμο που προκαλει απορια σε οσους ξερουν το ποσο τελειομανης ειναι ο μεγαλος Τεο... Επισης τα πολιτικα - ιστορικα στοιχεια της ταινιας μπαινουν εντελως σε δευτερη μοιρα & δινεται εμφαση στην πορεια των ηρωων μεσα στο χρονο. Ο Νταφοε "λιγος", πραγματικα ακαταλληλος γι` αυτο το ρολο, αλλα & οι υπολοιποι πρωταγωνιστες, αν εξαιρεσουμε την εξαιρετικη ερμηνεια του Μπρουνο Γκατζ, δεν ανταποκρινονται στις αναγκες της ταινιας. Όσο για την πρωταγωνιστρια, διατρεχοντας 5 δεκαετιες με μονο βοηθο το μακιγιαζ πραγματικα ορισμενες φορες αναρωτιεσαι σε ποια ηλικια ειναι! Τελος αυτο που λειπει απ` την ταινια & ειναι ισως πολυ βασικο για ολους τους λατρεις του Τεο ειναι η ελλειψη της πρωτοτυπιας που χαρακτηριζει τα περισσοτερα εργα του... Λειπει το μεγαλειωδες πλανο, η μεγαλειωδης σκηνη που θα κανει τη διαφορα, σαν να εχει στερεψει η φαντασια του σκηνοθετη! Παρ` ολ` αυτα δεν παυει να ειναι μια ακομη "αγγελοπουλικη" ταινια, με ολα τα θετικα αυτου & σημειωτεον φοβερη - για μια ακομη φορα - η φωτογραφια του Ανδρεα Σινανου. Σε καμια περιπτωση η κριτικη δεν πρεπει να αποτρεψει καποιον απ` το να απολαυσει αυτην την ταινια.
Δημήτρης Κουντούρης
 
Legacy - Ιωάννης Παπαδόπουλος - Unverified - Πεμ 26 Φεβ 2009 - 23:20
Θα συμφωνησω με τον Βασιλη Καγιογλιδη, δυστυχως (ειμαι μεγαλος θαυμαστης του Τεο Αγγελοπουλου): Προκειται για οδυνηρη αποτυχια. Κατα καποιον τροπο, ολα τα συστατικα που εχουν διαμορφωσει την ποιητικη ιδιαιτεροτητα του Αγγελοπουλειου σινεμα ειναι παροντα, αλλα το αποτελεσμα μας αφηνει παντελως αδιαφορους και ψυχρους. Επιπλεον, αποτελει μια επιτομη αποτυχιας σε ολα τα επιπεδα: μονταζ, διευθυνση ηθοποιων, αφηγηματικη δυναμη. Εν ολιγοις, εχουμε να κανουμε με μια στομωμενη και κουρασμενη κινηματογραφικη γλωσσα. Κινηματογραφος που μυριζει φορμολη. Ας μου επιτραπει δε να επισημανω, με ολο το σεβασμο που οφειλω στο πολιτικο παρελθον του συγκεκριμενου δημιουργου, οτι ο Αγγελοπουλος δειχνει να εχει πληρως αποκοπει απο οποιαδηποτε προσπαθεια κατανοησης της πραγματικοτητας γυρω του, οπως φαινεται με εναργεια απο την προσχηματικη και γελοια ιστορια των "υπαρξιακων" προβληματων της νεαρης Ελενης, μιας εφηβου ταχα του καιρου μας.

Παρεστην στην προβολη στο "Ολυμπιον" στη Θεσσαλονικη την Τεταρτη 25 Φεβρουαριου 2009, με την παρουσια του σκηνοθετη. Για πρωτη φορα η εκ των υστερων "επεξηγηση" του νοηματος του εργου απο τον ιδιο τον Αγγελοπουλο ηταν πιο πειστικη απο το ιδιο το φιλμικο γεγονος. Η αγωνια του σκηνοθετη να προβει σε μια ερμηνευτικη αποκατασταση των ελλειμματων του εργου του με εκανε να ντραπω γι` αυτον.

Προκειται για μια κακη ταινια και σιγουρα για τη χειροτερη ολης της καριερας του Αγγελοπουλου. Δεν μπορω παρα να αναλογιστω οτι οι διευθυντες των Φεστιβαλ Καννων και Βενετιας προφυλαξαν την υστεροφημια του μη αποδεχομενοι την προβολη τους εκει. Επισης, δεν μπορω παρα να νοσταλγω τα μεγαλα του αριστουργηματα μεχρι το "Μετεωρο βημα του πελαργου"...
Ιωάννης Παπαδόπουλος
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.