• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Celui qui Doit Mourir (1957)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται
- Γνωστό και ως:
He Who Must Die

Εποχής | 122' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Γαλλικά - Ελληνικά
  Δημοτικότητα: 0.10 %
Αξιολόγηση: 7.12/107.12/107.12/107.12/107.12/107.12/107.12/107.12/10   (7.12/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 14 Απριλίου 2008

Κρήτη 1920. Σ’ ένα κρητικό χωριό, όπου Έλληνες και Τούρκοι ζουν μαζί με κατανόηση κι ανοχή, ο παπάς ετοιμάζει την αναπαράσταση της Σταύρωσης του Χριστού με πρόσωπα διαλεγμένα απ’ τους κατοίκους του. Υπάρχει ο Χριστός, υπάρχει ο Ιούδας όπως κι η Μαγδαληνή. Παράλληλα μια ομάδα ξεριζωμένων ελλήνων φτάνει στο χωριό την ώρα της προετοιμασίας και η άφιξη αυτή προμηνύει μεγάλες αλλαγές. Το δραματικό δρώμενο θα καταλήξει σε εξέγερση εναντίον των Τούρκων, κι ο Μανωλιός – Χριστός θα γίνει ένας σύγχρονος χριστιανός μάρτυρας.

Οι παλαιότεροι σινεφίλ ίσως να θυμούνται τη αριστουργηματική αυτή ταινία του σπουδαίου και ανυπότακτου αμερικανού κινηματογραφιστή Jules Dassin, που πρόσφατα έφυγε από τη ζωή, ακολουθώντας τις ψυχές του Bergman και του Antonioni στο μεταθανάτιο ταξίδι που γεμίζει πόνο και νοσταλγία του θαυμαστές τους. Οι νεότεροι κινηματογραφόφιλοι, που πιθανόν μόνο ακουστά έχουν την ταινία, θα έχουν την ευκαιρία να την παρακολουθήσουν στις 17 Απριλίου στο κινηματογράφο Ιντεάλ σε μια τελείως αφιερωματική, τιμητική βραδιά στο πρόσωπο και το έργο του Jules Dassin.

« O Χριστός Ξανασταυρώνεται» είναι η πρώτη ουσιαστικά συνεργασία του σκηνοθέτη με την μέλλουσα (και παντοτινή) αγαπημένη του Μελίνα Μερκούρη μετά την γνωριμία τους και τον διπλό θρίαμβό τους στις Κάννες - αυτός με το Ριφιφί κι εκείνη με την Στέλλα του Μιχάλη Κακογιάννη-. Γυρίστηκε το 1957 εξ ολοκλήρου στην Κρήτη, την αγαπημένη πατρίδα του Νίκου Καζαντζάκη, και βασίζεται σε ελεύθερη απόδοση του γνωστού ομώνυμου έργου του. Ο Dassin με το σενάριο και την σκηνοθεσία του, πατώντας πάντα στις αρχικές σκέψεις και ιδέες του Καζαντζάκη, θέλει να δείξει ότι στον μικρόκοσμο της Ελληνικής εσχατιάς, οι ρόλοι τελικά μπερδεύονται με την πραγματικότητα για να ξεπηδήσει μια πανανθρώπινη αλληγορία για την ανάγκη μας να κρατηθούμε από κατασκευασμένα σύμβολα ξεχνώντας την ουσία της ύπαρξής μας. Μια ταινία πολύ μπροστά από την εποχή της με ακραίο θεματικό άξονα και τολμηρή κινηματογράφηση.

Ακόμα, ο Dassin καταφέρνει να συνδυάσει αρμονικά το πηγαίο του film noir στυλ με καθαρά νεορεαλιστικές αποχρώσεις φτιάχνοντας έτσι μια προσγειωμένη, ώριμη ταινία ηθικού δράματος με δηκτικό εκφραστικό ύφος από το οποίο όμως απουσιάζει ο συναισθηματισμός. Το επιθύμιο της ταινίας είναι ότι οι άνθρωποι δεν μαθαίνουν από την ιστορία τίποτα καθώς τείνουν να επαναλαμβάνουν τα λάθη του παρελθόντος. Στον Dassin εκτός από αυτή την ιδέα υπάρχει και κάτι παραπάνω, μια υπόνοια αντι-εκκλησιαστικής χλεύης και παρωδίας. Η κεντρική ειρωνεία που θέλει να τονίσει, όπως και ο Καζαντάκης έκανε πρωτύτερα, είναι ότι αυτοί που φαινομενικά είναι πιο κοντά στα διδάγματα του Χριστού, είναι αυτοί που στο τέλος τα απορρίπτουν και είναι έτοιμοι και πρόθυμοι να θανατώσουν χωρίς χριστιανικές ενοχές έναν δεύτερο Χριστό.

Τέλος, στην ταινία παρελαύνουν αξιόλογοι ηθοποιοί της εποχής, όπως ο Jean Servais (παπα Φώτης), ο Maurice Ronet (Μιχελής), ο Gert Froebe (Πατριαρχέος) και άλλοι. Ωστόσο η παρουσία και η ερμηνεία του Pierre Vaneck (Μανωλιός - Χριστός) είναι η πιο αξομνημόνευτη, καθώς υποδύεται τον αξιαγάπητο και συμπονετικό ήρωα του χωριού, που φέρνει στο νού τον πρότυπο χαρακτήρα του Χριστού, με προορισμό την δική του μεταφορική σταύρωση. Επίσης εμφανίζονται και πολλοί έλληνες ηθοποιοί της εποχής (η Μελίνα σαν Μαγδαληνή συνεχίζει ακόμα και σήμερα να μαγνητίζει με το στυλ της στο ρόλο του αιώνιου θηλυκού), και με το πέρασμα των χρόνων είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με μια κινηματογραφική πρόταση που θα μας συγκινήσει, θα μας προβληματίσει και θα μας συναρπάσει.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Αθηνά Δημητρακοπούλου




Τετάρτη 1 Απριλίου 2009

Όσο υπάρχουν άνθρωποι, ο Χριστός θα σταυρώνεται συνεχώς….


Υπάρχουν κάποιες ταινίες που θα έλεγα πως έχουμε κινηματογραφικό χρέος ως Έλληνες να τις παρακολουθήσουμε. Μία από τις πρώτες είναι και αυτή η αληθινά σπάνια μεταφορά του αριστουργήματος του Νίκου Καζαντζάκη στην μεγάλη οθόνη. Το Χριστός Ξανασταυρώνεται είναι η μία ταινία που πρέπει ένας σινεφίλ να παρακολουθήσει, ειδικά τις μέρες γύρω του Πάσχα.

Ο Jules Dassin δεν κινηματογραφεί γαλλικά, δεν τον ακολουθεί το νουάρ του δαιμόνιο, αλλά εικονογραφεί την μικρή ελληνική κοινότητα σαν γνήσιος Έλληνας. Πολύ κοντά στην λογική του Κακογιάννη δείχνει να γνωρίζει την ντόπια μας ιδιοσυγκρασία, να σέβεται τους ιδιαίτερους πόνους μας, να αγαπάει αυτόν τον τόπο σαν δικό του. Πιο ουσιαστικός κι από το Ποτέ την Κυριακή αναλαμβάνει να αναπτύξει τόσους πολλούς χαρακτήρες χωρίς να χάνει την μοναδικότητα του κάθε ενός και χωρίς να αφαιρεί από κανέναν την ουσία της τοποθέτησης του από τον συγγραφέα.

Είναι και από τις πραγματικά σπάνιες φορές (και αυτό πάει και για τις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου) που ξένοι για εμάς ηθοποιοί ερμηνεύουν Έλληνες, χωρίς να καταλαβαίνουμε την διαφορά εθνότητας. Ο Jean Servais, ο υπέροχος Gert Frobe, ο Carl Mohner και οι υπόλοιποι «αλλοδαποί» δεν υπολείπονται τίποτα ως Έλληνες της Μελίνας Μερκούρη. Και όταν μιλάμε για την Μελίνα, εννοούμε μία ακόμα μεγάλη παρουσία στο γυαλί, η πρώτη της υπό την καθοδήγηση του τότε μελλοντικού της συζύγου.

Η έννοια «μεγάλη πνοή» κυριαρχεί παντού. Κάθε σκηνή έχει κάτι το επικό μέσα της, κάτι που θέλει να αιχμαλωτίσει το βλέμμα. Υπάρχουν κι αυτά τα θαυμάσια χορωδιακά, που είτε τραγουδούν τον εθνικό μας ύμνο, είτε ψαλμό, είτε δημοτικό άσμα σου γεμίζουν την ψυχή με ευθυμία. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία χαϊδεύει τα πρόσωπα και εκμεταλλεύεται στο έπακρον τις χάρες του κρητικού ήλιου. Το σκηνικό είναι γνήσιο και λιτό, με το ίδιο το χώμα να πρωταγωνιστεί στις αισθήσεις.

Κριτική Σύνοψη
Μία πολύ μεγάλη ταινία, που έχουμε χρέος να προωθούμε σαν Έλληνες και όχι, όπως δυστυχώς συνέβη, να την κρατούμε κρυφή μέσα σε αποθήκες. Ο Jules Dassin υπογράφει την καλύτερη του ελληνικότατη ταινία, η οποία μόνο κατά πρόσχημα ανήκει στην γαλλική κινηματογραφία. Οι ξένοι ερμηνευτές «ντύνονται» Έλληνες, η Μερκούρη κεντράρει και πάλι τα βλέμματα, οι εικόνες είναι επικές ακόμα και που μιλάμε για μια μικρογραφία κοινωνίας, ενώ οι ήχοι σου γεμίζουν την ψυχή. Και όλα αυτά, ενώ σας άφησα να αναζητήσετε μόνοι σας την αθάνατη νοηματική του Νίκου Καζαντζάκη που, παρότι κινδύνευσε με αφορισμό (που στην ουσία πράχθηκε), είναι πιο Χριστιανός και πιο Έλληνας από όλους τους διώκτες του. Μία, ακόμα, ευκαιρία να τον αναγνωρίσουμε ως τον εθνικό μας συγγραφέα.

Βαθμολογία: 4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars4/5 Stars (4/5)

Σταύρος Γανωτής




Σάββατο 28 Ιανουαρίου 2012

Για τον Ζυλ Ντασέν ήταν το Ριφιφί και για την Μελίνα Μερκούρη η Στέλλα του Κακογιάννη. Γνωρίστηκαν στις Κάννες το 1955 και από κει ξεκίνησε ένας έρωτας μεγάλος. Ο Ντασέν αρχίζει να ασχολείται με την ελληνική κουλτούρα. Το `56 κατεβαίνουν στην Κρήτη και αρχίζουν να κινηματογραφούν το πασίγνωστο έργο του Νίκου Καζαντζάκη, «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», το οποίο τιτλοφόρησαν "Celui qui Doit Mourir", δηλαδή «αυτός που πρέπει να πεθάνει». Ήταν μια δύσκολη εποχή για να βάλεις τον τίτλο του βιβλίου του Καζαντζάκη πάνω στη μαρκίζα (ενώ σήμερα είναι;).

Η ιστορία παρουσιάζει τους κατοίκους της Λυκόβρυσης, ενός μικρού χωριού της Ανατολίας, οι οποίοι κάθε 7 χρόνια επιλέγουν μερικούς συγχωριανούς για να αναπαραστήσουν τα πάθη του Χριστού τη Μεγάλη Εβδομάδα. Υπάρχει ο Ιησούς, οι Απόστολοι, ο Ιούδας, η Μαγδαληνή. Ο ερχομός όμως κάποιων ξεριζωμένων, πεινασμένων και φτωχικών Ελλήνων από άλλο χωριό που έκαψαν οι Τούρκοι, με αρχηγό τον παπα-Φώτη, θα αναταράξει την ηρεμία του χωριού. Ο παπα-Γρηγόρης της Λυκόβρυσης, όμως, μαζί με τους προύχοντες θα τους διώξει κακήν κακώς συκοφαντώντας τους κι αυτοί οι πεινασμένοι άθλιοι θα καταφύγουν στο διπλανό βουνό βρίσκοντας καταφύγιο στις σπηλιές. Κάτω από τον εκτυφλωτικό ελληνικό ήλιο ο Ντασέν θα ξεγυμνώσει τον ψυχισμό των πρωταγωνιστών, θα φανερώσει το αληθινό τους πρόσωπο και δεν θα αφήσει τίποτα κρυφό. Ο τραυλός «Ιησούς» μαζί με τους «Απόστολους» θα λυπηθούν και θα προσπαθήσουν να βοηθήσουν τους κατατρεγμένους που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα αλλά θα βρούνε μπροστά τους τα εμπόδια της εξουσίας. Ο φθόνος, η περηφάνια, η απληστία και η αχαριστία θα βρεθούν αντιμέτωπες με την καλοσύνη, την ανιδιοτελή προσφορά, την ελεημοσύνη και την φιλανθρωπία.

Σπουδαία καταγραφή των ανθρώπινων παθών μέσα από πλήθος χαρακτήρων, που σκιαγραφεί πετυχημένα ο Ντασέν. Αναγκαστικά αφαίρεσε κάποιες σκηνές του βιβλίου και μείωσε κάποιους χαρακτήρες, άλλαξε και λίγο το τέλος δίνοντας περισσότερη επαναστατική νότα στο έργο μειώνοντας λίγο το θρησκευτικό στοιχείο. Παρά τα γαλλικά της ταινίας, αυτοί οι Γάλλοι πρωταγωνιστές ενσωματώνονται τέλεια στο κλίμα της ταινίας, φτιάχνοντας μια ταινία πιο «ελληνική» από πολλές άλλες δήθεν παραγωγές. Αναζητήστε την!

Ζήσης Μπαρτζώκας (5Χ5 on Classic by Zisis: European Greats)



 
Celui Qui Doit Mourir- a.k.a He Who Must Die (1958) - kprncs - Τρί 14 Απρ 2015 - 15:30
ΚΡΙΤΙΚΗ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=710127]

Celui Qui Doit Mourir- a.k.a He Who Must Die (1958)

Απο τις δυνατότερες απεικονίσεις του Πάθους του Χριστού, στηριγμένο στον διήγημα του Νίκου Καζαντζάκη " Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται".
Ο Μανολιός (Pierre Vaneck), ο τραυλός τσοπάνος του χωριού, είναι ο μόνος που πηγαινει να βοηθήσει τους φτωχούς, κατατρεγμένους χωρικούς της Σαρακίνας, που πεθαίνουν απο την πείνα.
Ο παπα-Γρηγορης (Fernand Ledoux) του πλούσιου χωριού εμπλέκει τον Αγά (Gregoire Aslan) και την Τουρκική φρουρά για να σταματήσει την "επανασταση" του παπα-Φωτη (Jean Servais), ηγέτη των φτωχων. Και το τέλος έρχεται αμείλικτο..
Σπουδαία σκηνοθεσία του μεγάλου Jules Dassin, με σπουδαίους πρωταγωνιστικούς ρόλους των Pierre Vaneck, Gert Frobe και την Μελίνα Μερκούρη. 
Μεγάλες ερμηνείες, συγκλονιστικά σκηνικά, ανθρωπιά και πάθος. [Κωστας ΚΓΠ 11/4/2014](9/10)
 
Legacy - annasak - Unverified - Πεμ 24 Απρ 2008 - 14:55
mhn to xasete!!!einai pragmatika mia foberh tainia me fantastikes h8opoiies!!!
annasak
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.