• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 21831
  • Αριθμός συν/τών: 759414
  • Πρόγραμμα 308 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Η ερώτηση της εβδομάδας












Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (2007)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Sweeney Todd: Ο Φονικός Κουρέας της Οδού Φλιτ
- Γνωστό και ως:
Sweeney Todd (2007)

Μιούζικαλ | 116' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 7 Φεβ 2008
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 24/06/2008
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 22/9/2009
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.12 %
Αξιολόγηση: 7.46/107.46/107.46/107.46/107.46/107.46/107.46/107.46/10   (7.46/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Ποτέ δεν ξεχνώ. Ποτέ δεν συγχωρώ.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 7 Φεβρουαρίου 2008

Mια ταινία που αρχίζει υπό τους ήχους εκκλησιαστικού οργάνου ή παίρνει τον εαυτό της πολύ σοβαρά, ή καθόλου. Ευτυχώς το Sweeney Todd κλίνει προς την δεύτερη κατηγορία. Ο Tim Burton περιέγραψε την νέα του ταινία ως «το Sound of Music αλλά με πολύ αίμα» αλλά εμείς θα προτιμήσουμε την εικόνα ενός Kόμη Μοντεχρήστου με χάσκουσες καρωτίδες, κανιβαλισμό και τραγούδι. Πολύ τραγούδι. Για όσους δεν το κατάλαβαν (και η αλήθεια είναι πως τα trailer έδωσαν, εσκεμμένα, μια λανθασμένη εικόνα) το Sweeney Todd είναι ένα μιούζικαλ, με την πλειοψηφία των διαλόγων να είναι…τραγουδιστοί και σε ελάχιστες περιπτώσεις, απλή απαγγελία. Αυτό σημαίνει πως οι εξαιρετικοί πρωταγωνιστές (Depp, Bonham Carter, Rickman) πρέπει να βασιστούν περισσότερο στις ωδικές τους ικανότητες παρά στην υποκριτική και σε γενικές γραμμές, εκτός από την περίπτωση του πολύ καλού Depp, επικρατεί μια ουδέτερη μετριότητα. Δεν εννοούμε πως πρέπει να κρατηθείτε σε απόσταση από το Sweeney Todd, ένα τυπικό Burton-film, τεχνικά αρτιότατο ( ο Dante Ferretti δίνει πάλι ρέστα) και με στιγμές απολαυστικής σπλατεριάς-κάτι που ήδη θα καταλάβετε από τους τίτλους αρχής- απλά να έχετε υπόψη πως δεν θα παρακολουθήσετε θρίλερ αλλά μια μαύρη μουσική κωμωδία, με αξιόλογες δραματικές κορυφώσεις. Για εμάς, το θαυματουργό combo Burton-Depp τιμά, για ακόμα μια φορά, τα ευρά που θα ακουμπήσετε για εισιτήριο.

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars (7.5/10)

Θοδωρής Σαρλάς





Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2008

Εν ολίγοις πρόκειται για μια αρκετά καλή ταινία, με τον Johnny Depp χάρμα οφθαλμών. Σενάριο, σκηνοθεσία και φωτογραφία αποζημιώνουν σε γενικές γραμμές τον θεατή, ειδικά αν του αρέσουν τα μιούζικαλ, ενώ η ιστορία συνδυάζει μαύρο χιούμορ, ρομάντζο, εκδίκηση, και τραγωδία.

Ωστόσο, αν και στις περισσότερες σκηνές η μουσική φύση της ταινίας δεν καθυστερεί τη ροή της, ορισμένες λυρικές σκηνές, ειδικά εκείνες του νεαρού, καθυστερούν άσκοπα το σενάριο δημιουργώντας χασμουρητά. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, η ταινία σου κόβει την όρεξη.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Χρήστος Παπουτσής





Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2008

Όταν ξεκινούσα να δω την καινούρια ταινία του Tim Burton είχα στο μυαλό μου κάποιες συγκεκριμένες σταθερές αξίες του. Την άρτια σκηνοθεσία και τα βαθιά και έντονα πλάνα, τη φοβερή ατμόσφαιρα στο artwork και στη φωτογραφία, το καλό σενάριο, τους ωραίους διαλόγους και το πολύ καλό casting και ως εκ τούτου τις καλές ερμηνείες. Στο Sweeney Todd ικανοποιήθηκα ως προς τα περισσοτερα από τα παραπάνω. Ο μοχθηρός και πληγωμένος βαθιά κουρέας (Johnny Depp) που βρήκε την ιδανική σύντροφο για τα εγκλήματά του (Helena Bonham Carter) θα ήταν ικανός να xτυπήσει αλύπητα και στο μυαλό των θεατών αν δεν υπήρχε κάτι που να αφαιρεί όλη την προσεκτικά δημιουργημένη μαγεία της ταινίας. Η πολύ μέτρια επιλογή μουσικής επένδυσης των διαλόγων αυτού του musical (γιατι για musical πρόκειται) κατάφερε να το κατεβάσει σημαντικά από εκεί που θα βρισκόταν αν είχε μια καλύτερη και ατμοσφαιρικότερη επιλογή μουσικής. Με λίγα λόγια οι τζαζιές της Disney προσπάθησαν να κάνουν το Sweeney Todd μια πολύ καλά προωθημένη μαύρη "Μελωδία της Ευτυχίας". Ευτυχώς για μας, δεν πέτυχαν εντελώς το στόχο τους. Στα συν είναι οι ερμηνείες του πρωταγωνιστικού ζευγαριού αλλά και αυτή στο ρολάκι του Sacha Baron Cohen γνωστό από τον Ali G και τον Borat. Με λίγα λόγια, δείτε το με ωτασπίδες. Η πιο μέτρια ταινία του Tim Burton.

Δημήτρης Βαρδουλάκης




Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2008

Θα ήθελα να ξεκινήσω με το μεγαλύτερο μειονέκτημα του Sweeney Todd που δεν έχει να κάνει με την ίδια την ταινία αλλά με τη στρατηγική προώθησης του η οποία απέκρυψε το γεγονός ότι είναι musical εξαπατώντας στην ουσία το μέσο θεατή ο οποίος ούτε κριτικές διαβάζει, ούτε από το internet ενημερώνεται και πήγε να δει άλλη ταινία από αυτήν που διαφημίζονταν. Εγώ, αν και είχα ενημερωθεί μέσω internet ότι η ταινία είναι musical δεν περίμενα ότι το 90% του διαλόγου θα είναι τραγούδι. Και ανήκω σε μια μεγάλη μερίδα του κοινού που έχει μια απέχθεια για το musical. Μετά βίας μπορώ να αντέξω τα μιούζικαλ που έχουν κανονικούς διαλόγους και πιασάρικα τραγούδια και χορευτικά (Moulin Rouge!, Chicago) ποσό μάλλον αυτά που δεν έχουν σχεδόν καθόλου πρόζα και απουσιάζει ο χορός ( Phantom of the Opera, Evita). Αλλά το Sweeney Todd παρόλο που ανήκει στη δεύτερη κατηγορία με συνεπήρε.

Ο Tim Burton έχει καταφέρει να φτιάξει μια ταινία που δεν χωράει σε κανένα καλούπι. Πως θα μπορούσες να την χαρακτηρίσεις μιούζικαλ όταν πέρα από τη μουσική και το τραγούδι δεν έχει κανένα άλλο όμοιο χαρακτηριστικό; Αντίθετα μέσα από την κατάμαυρη ειρωνεία της μοιάζει να χλευάζει μέχρις εσχάτων το πλέον ανακουφιστικό και χαζοχαρούμενο κινηματογραφικό είδος. Αυτό που για δεκαετίες μάθαμε να συνδυάζουμε με καλόγριες που τρέχουν σε πράσινα λιβάδια και αυστηρές ιπτάμενες γκουβερνάντες (άντε εμείς οι Έλληνες και με τη Μαρθα Καραγιαννη με μπικίνι). Το Sweeney Todd είναι σκοτεινό, κατάμαυρο, σαρκαστικό, αιματοβαμμένο και τραγικό. Αποσχίζεται από το μιούζικαλ και φτιάχνει μια δίκη του υπό-κατηγορία που δύσκολα θα βρει συνεχιστές.

Είναι εύκολο να αναλύσουμε όλες τις επιμέρους αρετές του φιλμ από τα καταπληκτικά σκηνικά και κουστούμια, την συγκλονιστική σχεδόν ασπρόμαυρη φωτογραφία που φωτίζεται μόνο από το κόκκινο του αίματος, όλους τους β’ ρόλους που είναι πλήρως ενταγμένοι στο γκραν γκινιόλ κλίμα, τη μουσική που μπλέκει την όπερα με μελωδίες που συνηθίσαμε να ακούμε σε θρίλερ ως τον αριστοτεχνικό τρόπο που ο Burton συνθέτει όλα τα παραπάνω σε ένα ομολογουμένως παράξενο αλλά αρμονικό σύνολο. Αλλά δεν έχει καμία σημασία καθώς όλα αυτά συμπληρώνουν την πραγματική καρδιά της ταινίας που δεν είναι άλλη από τον Σουίνι Τοντ και την Κυρία Λόβετ. Και ο Burton ξέρει ότι μέσα από αυτούς τους δύο παίρνει ζωή καθετί στην ταινία και γι’ αυτό τους σκηνοθετεί σαν να είναι κάτι παραπάνω από το πρωταγωνιστικό του ζευγάρι.

Μέσα σε αυτό το γκροτέσκο κλίμα και την απόλυτη απουσία ρεαλισμού και έχοντας στο χέρι ρόλους τόσο υπερβολικούς από κάθε άποψη, οποιοσδήποτε ηθοποιός θα μπορούσε να αποτύχει. Ο Johnny Depp και η (σφόδρα υποτιμημένη από τα βραβεία) Helena Bonham Carter όμως ευτυχώς δεν πέφτουν ούτε στην παγίδα της καρικατούρας, ούτε βασίζονται στις εξαιρετικές φωνητικές τους δυνατότητες ερμηνεύοντας “ξύλινα” τα κομμάτια τους. Αντίθετα αναδεικνύουν όλη την τραγικότητα των ηρώων τους σε όλο της το φάσμα. Ο Σουίνι Τοντ και η κύρια Λόβετ δεν έχουν κανένα ηθικό ενδοιασμό, είναι σκληροί και αδίστακτοι γιατί απλά είναι νεκροί μέσα τους πολύ καιρό. Απλά αναπνέουν ακόμα ο καθένας για το δικό του λόγο. Ο πρώτος ζει μόνο για να ικανοποιήσει τη δίψα του για εκδίκηση (ακόμη και η κόρη του τον αφήνει σχετικά αδιάφορο) και η δεύτερη είναι διατεθειμένη να κάνει τα πάντα για χάρη του αρρωστημένου ερωτά της. Και οι δύο μαζί είναι εκδικητές που σπέρνουν χωρίς κανένα έλεος τον θάνατο στο σάπιο κόσμο που τους έφτιαξε μέχρι το προδιαγραμμένο τραγικό τους φινάλε.

Βασικά το Sweeney Todd είναι ένας κόσμος όπου η καλοσύνη, τα όνειρα και το φως της μέρας δεν μπορούν να ανασάνουν (όπως έξοχα μας δείχνει ο Burton στη σεκάνς του ονείρου της κ.Λόβετ που μοιάζει επίτηδες γελοία και ειρωνικά αταίριαστη με όλη την υπόλοιπη ταινία) και εγώ πιθανώς να είμαι τόσο ενθουσιασμένος γιατί με έπιασε αδιάβαστο και με κόλλησε στο τοίχο ως το πιο μαύρο φιλμ που τόλμησε να φτιάξει το Hollywood από την εποχή του Fight Club.

Επίσης καταλαβαίνω τους πολλούς που απογοητεύτηκαν από την ταινία γιατί απλά ξεγελάστηκαν από τον τρόπο που πλασαρίστηκε και περίμεναν να δουν κάτι άλλο. Και ξέρω ότι η αναιτιολόγητη εμπορική επιτυχία που γνωρίζει τώρα οφείλεται στο μεγάλο status των συντελεστών της και το πανούργο της marketing. Αλλά είμαι σίγουρος ότι ακόμα και αν δεν κέρδισε τώρα την εκτίμηση των περισσότερων που την είδαν, σε λίγα χρόνια θα έχει κερδίσει την αθανασία ενός από τα πιο παράτολμα και καινοτόμα φιλμ τουλάχιστον αυτής της δεκαετίας.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10) (Try the priest!!!!)

Γιώργος Αλεξίου




Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2008

Πρωτοπόρος και πάλι εμφανίζεται ο Tim Burton στο καινούργιο του αυτό νεκρο-μιούζικαλ. Οι ήρωες κινούνται μειλίχια και γοητευτικά στο γκρίζο πλάνο του Burton, αιμοβόροι αλλά και ηθικοί, άγγελοι και τέρατα, σε ένα εξαίσιο πάντρεμα θρίλερ και όπερας, τέχνης και σκηνοθετικής τεχνικής, με το Johnny Depp και τη Bonham Carter να κάνουν το τραγουδιστικό τους ντεπούτο-ντουέτο. Παρ`ότι οι άριες καλύπτουν το μεγαλύτερο ποσοστό της ταινίας σε καμία στιγμή δε κουράζουν το θεατή. Αντιθέτως τον οδηγούν σε ένα νεκρόφιλο παροξυσμό σε σημείο που τα άφθονα αιματηρά πλάνα τα συνηθίζει και τα έχει πλέον ανάγκη. Η ταινία σου αφήνει ένα συναίσθημα μουσικοσυνθετικής πληρότητας που εν τέλει κορυφώνεται στις τελευταίες σκηνές, όπου ο Burton ξεπερνάει τον εαυτό του και σπρώχνει τουσ ήρωες του σε ένα κολαστήριο εκδίκησης και θείας εκδίκασης συνάμα.

Με εξαιρετικές ερμηνείες των Johnny Depp και Bonham Carter αλλά και σε μικρότερους ρόλους των Alan Rickman, Sacha Baron Cohen και Timothy Spall, η ταινία, πέραν αξιέπαινης, αδιαμφισβήτητα κατατάσσεται σε μια από τις καλύτερες της φετινής χρόνιας.

Ανδρέας Καρουλάς




Πέμπτη 13 Μαρτίου 2008

Τα τελευταία χρόνια ο Tim Burton συγκαταλέγεται στους αγαπημένους μου σκηνοθέτες. Μετά απ’ αυτή την ταινία τον λάτρεψα! Για μια ακόμα φορά, βασισμένος στις ιδιαίτερες προσωπικές εμμονές του, ασχολείται μ’ έναν αντιήρωα με προσωπικά πάθη, ιδιομορφίες κι εμμονές που φαντάζει αταίριαστος με τον κόσμο γύρω του. Ίσως μιλάμε για την πιο ολοκληρωμένη του δουλειά. Η ιστορία έχει κεντρικό άξονα την εκδίκηση. Πολλές φορές αυτό το συναίσθημα αποτελεί κινητήρια δύναμη εξωθώντας τους ανθρώπους στα άκρα. Μπορεί όμως ένα τόσο ζωώδες ένστικτο να έχει καλή κατάληξη; Θα τολμούσα να πω πως όχι! Όπως έχει άλλωστε αποδείξει η ιστορία, όποιος επιζητά την εκδίκηση, καταστρέφεται από το ίδιο του το πάθος. Έτσι έχουμε λοιπόν μια τραγωδία! Για την ακρίβεια, μια αιματοβαμμένη τραγωδία. Ο Todd είναι ένας πληγωμένος άνθρωπος που η ζωή του στέρησε άδικα ότι αγαπούσε. Αυτό τον έχει αφήσει κενό, στο χολωμένο του πρόσωπο μπορεί να διακρίνει κανείς το μίσος και το πάθος για εκδίκηση και τα ξυράφια του γίνονται η δολοφονική προέκταση του χεριού του, μετατρέποντας το ταλέντο του σε διαστροφή. Απ΄ την άλλη η Lovett είναι μια πανούργα γυναίκα που τα σκληρά χρόνια της ανέχειας την έχουν κάνει πρακτική. Ξέρει να χειριστεί τον Todd και με μυστικά και ψέματα να συντηρεί τα δολοφονικά του ένστικτά, με απώτερο σκοπό να συντηρήσει τα δικά της ερωτικά και συναισθηματικά ένστικτα που δεν κατάφεραν ποτέ να βρουν αντίκρισμα.

Η μουσική του Sondheim είναι απλά μαγική! Όμορφη και στοιχειωτική ταυτόχρονα! Σε κάνει να βιώνεις το δράμα στην κορύφωσή του. Πνευματώδης και σοφιστικέ, δεν αποτελεί κάποιον από τους εμπορικούς του είδους, ίσως γιατί το κοινό δεν είναι σε θέση να τον δεχτεί. Το συγκεκριμένο αποτελεί ίσως το πιο χαρακτηριστικό του έργο κι από τους τίτλους αρχής αρκετοί είναι εκείνοι που θα θεωρήσουν γνώριμη τη μελωδία που θ’ ακούσουν. Μπορεί να είναι μιούζικαλ, αλλά μην έχετε στο νου σας ότι θα δείτε ή θ’ ακούσετε τα κλασσικά πιασάρικα μουσικοχορευτικά θέματα του τύπου. Ο Sondheim αντιμετωπίζει αυτό που κάνει ευλαβικά, παρουσιάζοντας τη θεατρική μουσική έτσι όπως θα έπρεπε να είναι. Μοιάζει με όπερα αλλά σα να είναι εμπνευσμένη από βιβλία τρόμου και μυστηρίου. Ωστόσο δεν αποστασιοποιείται από το συναίσθημα. Ο Todd πέραν της οργής, κρύβει μέσα του θλίψη και πόνο. Η Lovett το πάθος της ερωμένης και την αγάπη της μάνας. Η Joanna την απόγνωση της φυλακής της που ζητάει λύτρωση. Ο Toby αναζητάει το τρυφερό χάδι της μάνας κι ο Anthony ζει με τη λαχτάρα του εφηβικού έρωτα.

Για να μεταφερθεί το ομώνυμο μιούζικαλ στη μεγάλη οθόνη δε θα μπορούσε να τ’ αναλάβει ιδανικότερος σκηνοθέτης από τον Burton. Έμπνευση, αίμα και μαύρο χιούμορ δίνουν μια διαφορετική αισθητική σ’ αυτό το κλασσικό αριστούργημα. Γοτθική κλειστοφοβία κι αιματηρή ειρωνεία! Και το μεγαλύτερό του ίσως ταλέντο είναι, ότι ακόμα και μέσα από μια τόσο φρικιαστική ιστορία, καταφέρνει να βγάλει το κωμικό στοιχείο.

Η ταινία μοιάζει σχεδόν ασπρόμαυρη με ελάχιστα ξεθωριασμένα χρώματα να ξεχωρίσουν εδώ κι εκεί, αποπνέοντας κάτι απ’ τον αέρα παλαιότερων ταινιών τρόμου. Στο ίδιο μήκος κύματος βέβαια κινούνται και τα κοστούμια. Έτσι τονίζεται περισσότερο το κόκκινο του αίματος, το οποίο δεν είναι σαδιστικό, ούτε άχρηστο. Αποτελεί μέρος του κόσμου στον οποίο ζουν οι ήρωες. Μπορεί ορισμένες στιγμές να μην το κοιτάς εύκολα, δε μπορείς όμως να ξεκολλήσεις τα μάτια σου από την οθόνη. Έξυπνα όμως ο Burton δίνει στον θεατή κι ορισμένα λαμπερά χρωματισμένα flashback έτσι ώστε να δοθούν στον θεατή εξηγήσεις από το παρελθόν των ηρώων που οδήγησαν στις μετέπειτα φαντασιώσεις τους, δικαιολογώντας σ’ ένα βαθμό τη βιαιότητά τους, όπως μια πιο φωτεινή νότα έχουν και τα όνειρα που κάνουν για το μέλλον.

Σε μια κανιβαλιστική κοινωνία, ο Todd κι η Lovett αναγκάζουν τον κόσμο να κανιβαλίσει κυριολεκτικά. Αυτό μπορεί να σοκάρει, αποτελεί όμως μέρος της πραγματικότητάς τους που δεν ωραιοποιεί τα πράγματα. Ο Todd περιφέρεται σαν ένα άψυχο σώμα, σκοτώνοντας όχι μόνο για να εκδικηθεί όσους τον έβλαψαν, αλλά και όλους αυτούς που συμβάλλουν στη σαπίλα του συστήματος γύρω του, κάνοντας την ιστορία ν’ αποκτά πολιτικές προεκτάσεις. Αυτό ωστόσο δεν σταματάει να τον κάνει συμπαθή στα μάτια μας ούτε για μια στιγμή, συμπονώντας τον για το δράμα του μέχρι το τέλος, παρά που ο πόθος για εκδίκηση τον έχει τυφλώσει.

Αν κάτι προκαλεί απίστευτη αίσθηση είναι τα σκηνικά κι οι καλαίσθητες οπτικές γωνίες. Τα σκηνικά που χρησιμοποιήθηκαν αποτυπώνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη σαπίλα και το σκοταδισμό που επικρατούσε στο Λονδίνο του 19ου αιώνα. Ο Ferretti, έχοντας ξαναδουλέψει εξαιρετικά με το γοτθικό στυλ στο Interview with the Vampire, δημιουργεί, όχι κάτι το απόλυτα ρεαλιστικό, αλλά πανέμορφα στυλιζαρισμένο. Άλλωστε μιλάμε για ένα μύθο, οπότε η πραγματικότητα μπορεί ν’ απέχει και λίγο.

Ο Depp στον καλύτερο ρόλο της καριέρας του. Κανένας άλλος δε θα μπορούσε να ήταν στη θέση του. Άλλωστε, μαζί με τον Burton έχουν αποδείξει ότι κάνουν θαύματα. Μια ολοκληρωμένη ερμηνεία γεμάτη πάθος και γοητεία. Ακόμα και στο ρόλο ενός παρανοϊκού καταφέρνει να σαγηνέψει, εκπέμποντας έναν αρρωστημένο ερωτισμό. Στην ερμηνεία του μπορεί να διακρίνει κανείς την τραγικότητα του ήρωα. Δεν είναι τενόρος και σε καμία περίπτωση δεν προσπαθεί να γίνει. Κι αυτό είναι που τον κάνει να ξεχωρίζει! Η διαφορετικότητά του! Βαρύτονη φωνή, καθαρή χροιά και κορυφαία συναισθηματική δύναμη. Η Helena Bonham Carter, σύζυγος του Burton, απέδειξε και στο τελευταίο “Harry Potter” ότι το gothic στυλ της πάει. Φωνητικά μπορεί να μην είναι τίποτα το ιδιαίτερο, ωστόσο η παρουσία της μαγνητίζει κι ερμηνευτικά είναι εξαιρετική. Μέσα από κάθε βλέμμα της μπορείς να δεσμεύσεις ότι ακριβώς αισθάνεται εκείνη την ώρα. Ο Alan Rickman έχει αποδείξει και στο παρελθόν πως του πάνε οι ρόλοι του κακού. Κι αυτή τη φορά γίνεται πιο αντιπαθητικός από ποτέ. Απ’ τις καλύτερες στιγμές του το ντουέτο του με τον Todd, τόσο τρυφερό προς τις γυναίκες που και οι δυο τους τόσο αγάπησαν και τους οδήγησαν στις πιο φρικτές τους πράξεις, ερμηνευμένο από καθαρά αντικρουόμενες πλευρές.

Θα ήθελα όμως να κάνω και μια μικρή αναφορά στον μικρό Ed Sanders. Αρχικά ο ρόλος του Toby δε μου φάνηκε ζωτικής σημασίας. Αυτό μέχρι λίγο πριν πέσει η αυλαία, αποδεικνύοντας πως αυτός που δεν περιμένεις μπορεί ν’ αποτελέσει τον κομβικό ρόλο που θα οδηγήσει τα πράγματα εκεί που πρέπει. Το βλέμμα του στην τελευταία σκηνή με αιχμαλώτισε, μια σκηνή που για ‘μένα αποτελεί μια απ’ τις ωραιότερες και καλλιτεχνικά πιο πλήρης που έχω δει ποτέ. Πολλά θα μπορούσαν να πάνε στραβά σε μια παραγωγή σαν κι αυτή. Ωστόσο ο Burton εστίασε εκεί που έπρεπε και το αποτέλεσμα συναρπάζει. Ένα μαύρο μιούζικαλ που μπορεί να συγκλονίσει ακόμα κι αυτούς που δεν είναι λάτρεις του είδους. Μια απόλυτη ταινία για τον σύγχρονο κινηματογράφο, που συγκινεί, τρομάζει, ανατριχιάζει, προβληματίζει. Όμορφα παράξενο κι ιδιόμορφο, μοιάζει αιρετικό εν συγκρίσει με άλλα του είδους, αποτελώντας όμως ένα απ’ τα πιο όμορφα θεάματα που θα μπορούσαν ν’ αντικρίσουν τα μάτια μας. Παρά τη βιαιότητα των ηρώων, τους φόνους και το χάος, το έργο μιλάει για αγάπη. Άλλωστε πολλές φορές οι πιο βίαιες παρορμήσεις μας, έχουν σαν εναρκτήρια βάση τα πιο αγνά και τρυφερά μας αισθήματα. Δείτε το σινεμά, γιατί μια τέτοια εμπειρία είναι κρίμα να μην τη ζήσετε στη μεγάλη οθόνη.

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου




Δευτέρα 14 Ιουλίου 2008

Αν και ελάχιστοι πιστεύω είναι αυτοί που δε γνωρίζουν, τουλάχιστον τα βασικά, για την ταινία, αξίζει να αναφερθώ στο εκλεκτό cast & crew. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο musical του Broadway των Stephen Sondheim, Hugh Wheeler με την μετάφορά του σεναρίου να έχει κάνει ο John Logan σε σκηνοθεσία του μεγάλου Tim Burton. Και για να περάσουμε στο cast, πρωταγωνιστούν οι Johnny Depp, Helena Bonham Carter, Alan Rickman. Μαζί τους οι Timothy Spall, Sacha Baron Cohen, Jamie Campbell Bower, Laura Michelle Kelly, Jayne Wisener και ο μικρός Ed Sanders.

Η ιστορία θέλει το νεαρό ζευράρι Barker (Depp-Kelly) να διαλύεται μετά την παρέμβαση του διαβολικού δικαστή Turpin (Rickman) που κατηγόρησε τον Benjamin για...κάτι με αποτέλεσμα αυτός να φύγει από το Λονδίνο και την γυναίκα του με το νεογέννητο παιδί του να μείνουν πίσω με τον δικαστή. Μετά από 15 βασανιστικά χρόνια, ο Benjamin γυρίζει πίσω πραγματικά χτυπημένος από τις καταστάσεις, έτοιμος να πάρει εκδίκηση και να ξαναβρει την οικογένειά του με καινούριο όνομα και πρόσωπο ως ο διαβολικός μπαρμπέρης Sweeney Todd. Μαθαίνει ότι η γυναίκα του πήρε φαρμάκι και η κόρη του (Wisener), κοπελάρα πια ;) μένει στο σπίτι του δικαστή ως προστατευομένη του. Ο Todd βρίσκει το σπίτι που έψαχνε στην σοφίτα της ημίτρελης Mrs. Lovett (Bonham Carter) και ανοίγει το μπαρμπέρικο που θα αποτελέσει και το κέντρο του σχεδίου εκδίκησης.

Η ταινία είναι 100% musical όσο και αν προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό της στο trailer. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με τα musicals, έχω λατρέψει το Moulin Rouge, μου έχει αρέσει αρκετά το Chicago και το Across the Universe και ακόμα περισσότερο το Once αλλά πραγματικά εδώ θα ΕΠΡΕΠΕ να αφαιρεθούν οποιαδήποτε στοιχεία musical μιας και ήταν αυτά που πραγματικά χαντάκωσαν την ταινία. Ήταν παράωρα, άρυθμα, είχαν ασυγχρώνιστους στίχους, οι φωνές των ηθοποιών ήταν απλά ανεκτές και γενικά...είναι μερικές φορές να απορείς γιατί ενώ βγαίνουν τόσες πολλές αμερικανιές, δε μπορούσε και εδώ ο Burton να κάνει μια υπαναχώρηση και να αφαιρέσει τα στοιχεία musical και να γίνει ένα εξαιρετικό mystery horror. Δυστηχώς αυτά τα στοιχεία την έφεραν σε ένα τέτοιο σημέιο που αν δεν ήταν η γνωστή goth σκηνοθεσία και ατμόσφαιρα του Burton, η ταινία θα περνούσε απαρατήρητη.

Όσο για τις ερμηνείες, πραγματικά δεν υπάρχουν γιατί τα "μιλητά" λόγια της ταινίας είναι ελάχιστα και όσο καλά και να υποδύονται κατά τη διάρκεια των τραγουδιών, τα πάντα καταστρέφονται από αυτά καθ`αυτά τα τραγούδια.

Μεγάλη απογοήτευση και σίγουρα η χειρότερη συνεργασία Burton-Depp.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Αλέξανδρος Κυριαζής


 
<Χωρίς Τίτλο> - ioanna_tdbofs - Πεμ 16 Οκτ 2014 - 18:08
Προσωπικα δεν μου αρεσουν τα μιουζικαλ αλλα η συγκεκριμενη ταινια ειχε κατι που με μαγνητισε και με συναρπασε απο την πρωτη στιγμη που την ειδα.Δεν ξερω μαλλον ειναιαυτο το σκοτεινο και πλακωτικο συναισθημα που αποπνεει ειναι το πτι παιζει ο johnny depp παντως αυτη την ταινια την λατρευω και πραγματικα με συγκινει πολυ.Την εχω δει 100 φορες και θα την εβλεπα ανετα αλλες 100!!!Την συνιστω στους fun του tim burton και των σκοτεινων ταινιων
Για μενα:10/10!!!!!!!
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.