• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Le Heros de la Famille (2006)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Family Hero

Δραμεντί | 103'
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 12 Ιουλ 2007
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 25/9/2007
Διανομή: Σπέντζος
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.14 %
Αξιολόγηση: 6.00/106.00/106.00/106.00/106.00/106.00/10   (6.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 11 Ιουλίου 2007

Κάποτε στον Νότο – Η είδηση θα πέσει σαν κεραυνός, στην μικρή κοινωνία των καλλιτεχνών που συμμετέχουν στο πρόγραμμα του καμπαρέ Le perroquet bleu, στην κοσμοπολίτικη Νίκαια. Ο για τέσσερις δεκαετίες δημιουργός, ιδιοκτήτης και βασική ατραξιόν του, τις ημέρες θριάμβου, όταν στο σανίδι του υποδυόταν την drug queen Γκαμπριέλ, θα αφήσει στον ύπνο του την τελευταία του πνοή. Στην ανακοίνωση της διαθήκης, προς μεγάλη έκπληξη του πιο αφοσιωμένου του συνεργάτη, του ταχυδακτυλουργού Νίκι, η επιχείρηση μεταβιβάζεται στα δύο του ενήλικα παιδιά, τον Νινό, έναν παριζιάνο γκέι λογιστή και την ατίθαση ετεροθαλή αδελφή του, Μαριάν, που εργάζεται ως αρχισυντάκτρια σε ένα περιοδικό μόδας. Για τους δύο νέους, τεχνοκρατικής αντίληψης, ιδιοκτήτες του νάιτ κλαμπ, οι θρυλικές στιγμές του παρελθόντος, δεν λένε απολύτως τίποτα. Βασικός σκοπός τους είναι πλέον να το πουλήσουν, το συντομότερο δυνατό, στην πιο συμφέρουσα για εκείνους τιμή...

Ένα Καμπαρέ, μια ιστορία – Ασχέτων των όποιων προσδοκιών μπορεί να δημιουργεί το άκουσμα, της δραματικής κομεντί, γαλλικής κοπής, οι εισαγωγικές εικόνες του Le Heros de la Famille, με το φιλικό ράπισμα στα πισινά της ελαφρότατα ντυμένης χορεύτριας, την ίδια στιγμή που η Emmanuelle Beart, ντυμένη σε μια κατάλευκη τουαλέτα, ερμηνεύει με αισθησιασμό ρομαντικά ξενόγλωσσα τραγούδια, δημιούργησαν μέσα μου μια ιδιαίτερη θέλξη και περιέργεια γι αυτό που πρόκειται να παρακολουθήσω. Και ευτυχώς το φιλμ φρόντισε να ικανοποιήσει σε κάποιο επίπεδο τις απαιτήσεις μου, με την προσεγμένη αφήγηση του, με τους συγκινησιακά φορτισμένους διάλογους, με την νοσταλγία που πλημμυρίζει την οθόνη, σε κάθε σκέψη διατήρησης στην ζωή του Μπλε Παπαγάλου, ενός νυχτερινού κέντρου, που σύμφωνα με τον θρύλο, την σκηνή του έχουν πατήσει καλλιτέχνες, όπως η...Νάνα Μούσχουρη!

Ομοιότητες – Μα θα αναρωτηθεί ο γνώστης περί των πρακτέων στον φραντζέζικο σινεμά, κάτι παρόμοιο δεν εξιστορούσε πολύ πρόσφατα και το αναλόγου ύφους Fauteuils d`Orchestre, που μιλούσε για την επιρροή ενός διάσημου παρισινού θεάτρου, στις ζωές των γειτόνων του? Οι συμπτώσεις βεβαίως δεν είναι ούτε άστοχες, ούτε δίχως υπόβαθρο. Το σενάριο της ταινίας που σκηνοθετεί περισσότερο παρορμητικά ο ανερχόμενος Thierry Klifa, που περιστρέφει την δυναμική του γύρω από οκτώ χαρακτήρες, που συνδέουν με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο τις ζωές τους με το διάσημο καμπαρέ, υπογράφει και πάλι ο χαρισματικός Christopher Thompson. Και οι ομοιότητες δεν σταματούν εδώ, αφού το μεγαλύτερο μέρος του καστ, έχει συμμετοχή και στις δύο ταινίες. Αρχής γενομένης από τον βετεράνο ρολίστα Claude Brasseur, που ο ρόλος του εδώ ορίζει – με τον χαμό του - τον πόλο πάνω στον οποίο προσκολλώνται οι εντελώς διαφορετικοί ήρωες της υπόθεσης.

Εθνική Γαλλίας – Δηλαδή ο καλός του φίλος - σχεδόν γιος - Νίκι (ο Gerard Lanvin γέρασε...), οι δύο πρώην σύζυγοι, που κουβαλούν εμπειρίες και νευρώσεις (η Deneuve και η Miou-Miou, συνθέτουν το απόλυτο γυναικείο δίδυμο), τα δύο του παιδιά (ο ταλαντούχος Michael Cohen και η Geraldine Pailhas που ολοένα και μοιάζει περισσότερο στην Binoche) και τέλος οι αρτίστες του μαγαζιού, η τραγουδίστρια που ονειρεύεται κάποια στιγμή να ανοίξει τα φτερά της, για τόπους μακρινούς (η Θεότης Beart) και η νευρωσική χορογράφος του (εκθαμβωτικού) μπαλέτου (Lemercier). Πιθανότατα εδώ να προκύπτει η αδυναμία του φιλμ, που δεν καταφέρνει να ελέγξει και να διατυπώσει σωστά όλους αυτούς τους χαρακτήρες, στην απόπειρα μελέτης των ενδοοικογενειακών (όχι κατ ανάγκη εξ αίματος) σχέσεων. Χιούμορ, δάκρυ, σουρεαλισμοί, φορτίσεις, δίνουν ραντεβού μαζί με τα όμορφα νούμερα στην πίστα του Perroquet, που με οποιαδήποτε κόστος, σαν μια φαμίλια, θα εξακολουθήσει να ανάβει τα φώτα του, όταν ο ήλιος θα δύει στην Cote DΑAzur…

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)

Γιώργος Ζερβόπουλος




Πέμπτη 12 Ιουλίου 2007

Ώρες - ώρες αισθάνομαι ότι οι Γάλλοι την έχουν δει εντελώς Finos Films τη δουλειά. Και γιατί όχι δηλαδή, αφού το γαλλικό φιλοθεάμον στηρίζει φανατικά τις εγχώριες παραγωγές. Οπότε έρχεται από το πουθενά η τηλεοπτικίζουσα σκηνοθεσία, καταφθάνουν και δυο -τρεις σταρούμπες κορυφαίας διαλογής (Κατρίν Ντενέβ μαζί με την

Μανού Μπεάρ
, μέχρι την...αθάνατη Miou-Miou) σε δροσερά ρολάκια, κοτσάρονται και δυο-τρία έμπειρα συγγραφικά σκετσάκια (από τον Christopher Thompson των Jet Lag και Fauteuils d`Orchestre) και δέσαμε. Το ρίχνεις για καμιά χιλιάδα εισιτήρια στο καμίνι του Ιουλίου και από δω παν’ κι άλλοι. Έτσι απλά. Λίγο καμπαρετζίδικη, α λα Κλουβί με τις Τρελες ατμόσφαιρα και προβληματισμοί γύρω από τα οικογενειακά δεσμά. Να περνά η ώρα ανώδυνα.

Βαθμολογία: 3/10 Stars3/10 Stars3/10 Stars (3/10)

Τάκης Γκαρής (ΚΟΙΤΑ ΝΑ ΔΕΙΣ!)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.