 | - Αυθεντικός Τίτλος:
Lady Chatterley
- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Λαίδη Τσάτερλι
|
· Είδος: Δραματική
· Παραγωγής: 2006
· Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 26 Απριλίου 2007
· Διάρκεια: 168'
· Διανομή: Rosebud
· Χρώμα: Έγχρωμο
· Γλώσσα: Γαλλικά
· Αξιολόγηση:  (4.57/10)
· Aντιφατικότητα ψήφων:
· Δημοτικότητα: 0.04 %
· Κριτική (από μέλη του Cine.gr):
Τετάρτη 25 Απριλίου 2007 - 10:44
Βικτοριανή αλλά όχι ακαδημαϊκή, λατρευτική προς την φύση αλλά σε καμία περίπτωση «καρτποσταλική», η ταινία -ποταμός της Pascale Ferran διαλέγει να εμπνευστεί από τη λιγότερο γνωστή εκδοχή του μυθιστορήματος του D.H. Lawrence «Ο Εραστής της Λαίδης Τσάτερλι». Ίσως εκεί η γυναίκα που σκηνοθέτησε τις «Μικρές διευθετήσεις με τους νεκρούς» (Petits arrangements avec les morts) να εντόπισε τις αδιόρατες, σχεδόν μυστικιστικές αποχρώσεις που χρειαζόταν ώστε να ισορροπήσει ανάμεσα στη Σκύλα και στην Χάρυβδη. Ποιες είναι αυτές; Μα, οι δύο κυρίαρχες τάσεις στην κινηματογραφική απεικόνιση του ερωτισμού: από τη μία η κτηνώδης παρόρμηση, από την άλλη ο χάρτινος ρομαντισμός. Μόνο που η Ferran δεν ενδιαφέρεται για τον επίπλαστο διαχωρισμό «σωματικού» και «ψυχικού», δηλώνει επιπλέον ότι πρόθεσή της είναι να απεικονίσει έναν μύθο με την αμεσότητα ενός ντοκιμαντέρ και αυτό ακριβώς πράττει. Εάν, λοιπόν, αυτή η απρόσμενα μοντέρνα «Λαίδη» κατορθώνει να γίνεται απείρως ερεθιστική, είναι επειδή δεν το επιδιώκει. Επειδή η κάμερά της εστιάζει στις δευτερεύουσες λεπτομέρειες, στα ημιτόνια μιας επαφής, επειδή η ηχητική της μπάντα συνθέτει ένα κοντσέρτο ανεπανάληπτης ευαισθησίας, επειδή ακόμα και το ταξικό της σχόλιο περνά μέσα στην ταινία πιο διακριτικά από χάδι. Με λίγα λόγια, η ταινία που θριάμβευσε στα φετινά Σεζάρ πρέπει χωρίς δεύτερη κουβέντα να συγκριθεί όχι με το (υπέροχο αλλά ανεπίδεκτο σύγκρισης) μυθιστόρημα του D.H. Lawrence, αλλά με τις αισθητικές συμπληγάδες μέσα από τις οποίες κατάφερε να βγει άθικτη.
Βαθμολογία: (7.5/10)
Κωνσταντίνος Σαμαράς
· Σχόλια Χρηστών:
- Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2007 - 4:08 μμ
Αφοπλιστικος νατουραλισμος,καμερα που αγγιζει,χαϊδευει και περιγραφει ενδελεχως χωρους,προσωπα και σωματα,ετσι ωστε να παραδωσει τους συμβολισμους στους οποιους το φιλμ στηριζεται,μεσοτιτλοι που αποτιουν φορο τιμης στο βωβο κινηματογραφο,μια αφηγητρια που...αφηγειται λιγα και μια ιδιοτυπη φορμα συνθετουν μια ταινια φτιαγμενη,ισως,για ν'αρεσει σε λιγους.Η σκηνοθετιδα,ομως,δε ξεφευγει στιγμη απ'εκει που επιδιωκει να επικεντρωθει εξ'αρχης,ουτε φλυαρει ασκοπα.Σκιαγραφει την προσωπικοτητα και την ψυχολογια της "Λαιδης" προτιμωντας,κυριως,να το κανει με σιωπες και εικονες παρα με τη χρηση του λογου.
citizenswt
|
