• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


300 (2007)


Δράση | 117' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 8 Μαρ 2007
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 23/07/2007
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 24/10/2008
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 1.76 %
Αξιολόγηση: 6.94/106.94/106.94/106.94/106.94/106.94/106.94/10   (6.94/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Πολύ Υψηλή (Συμφωνία ψήφων < 15%)




- Υπότιτλος:

Μολών Λαβέ.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Παρασκευή 2 Μαρτίου 2007

480 Προ Χριστού - Ο βασιλιάς της Σπάρτης Λεωνίδας, αρνούμενος να προσφέρει γη και ύδωρ, στον Πέρση αυτοκράτορα Ξέρξη, που εκστρατεύει στην Ελλάδα, με στρατό εκατοντάδων χιλιάδων αντρών, θα αψηφήσει τις εντολές των διεφθαρμένων Εφόρων και με την συνοδεία τριακοσίων γεμάτων θέληση και σθένος αντρών, θα επιχειρήσουν να φράξουν στους κατακτητές τον δρόμο για τον Νότο. Στο στενό των Θερμοπυλών, ο Σπαρτιάτης και οι αντρειωμένοι στρατιώτες του, ακολουθώντας έξυπνη στρατηγική, θα κλείσουν το πέρασμα στις πολυάριθμές ορδές του εχθρού, που παρότι διαθέτει τα πιο σύγχρονα μέσα πολέμου, δεν μπορεί να ξεπεράσει την παλικαριά των 300…

Προτιμότερο ημιμαθής, παρά παντελώς άσχετος! - Και τι δεν έχει ακουστεί μέχρι στιγμής, για το Historical Correct, της νεότερης κινηματογραφικής μεταφοράς, της θυσίας των λιγοστών Ελλήνων, ενάντια στον οργανωμένο - από εκατό επαρχίες, αναφέρουν οι πηγές, της Περσικής αυτοκρατορίας - στρατό του Ξέρξη. Αν θέλαμε να είμαστε ρεαλιστές - και ως σύγχρονοι Αθηναίοι, παλικάρια και όχι έτσι όπως μας κατονομάζει ο Λεωνίδας - όμως, θα πρέπει να εναποθέσουμε ένα «ευχαριστώ» σε αυτούς που δημιούργησαν το 300. Που ακόμη και υπό συνθήκες παράξενες για το καλλιτεχνικό φρόνημα μιας τέτοιας παραγωγής, φροντίζουν να κάνουν γνωστό (έστω και σε τόνους κόμικ) σε όλους παγκοσμίως, το μέγεθος της ηρωικής μορφής του κι εκείνων που έπεσαν τιμημένα στο πλάι του.

Με την πνιγηρή μυρωδιά του pulp - Εξ ορισμού το 300, δεν διεκδικεί καλλιτεχνικές δάφνες ποιότητας, ούτε διατείνεται άλλωστε κάτι τέτοιο σε όλο το χρονικό εύρος της έκτασης του. Βασισμένο στο περιβόητο – ιδίως κατόπιν της εξαγγελίας του πρότζεκτ της ταινίας – κόμικ που υπογράφει το δημιουργικό δίδυμο Frank Miller και Lynn Varley, παιανίζει από πολύ μακριά την πραγματική του ταυτότητα. Αποκλειστική οπτικοποίηση των σελίδων της Dark Horse, ως έναν παραπάνω φόρο τιμής αν θέλετε, στην αξιοσύνη μιας χούφτας Σπαρτιατών (αλλά και καμιάς χιλιάδας Θεσπιέων) που έπεσαν σε άνιση μάχη και αγώνα, γνωρίζοντας πως δεν έχουν καμία απολύτως τύχη, ενάντια στις περσικές στρατιές. Και σε αυτό τουλάχιστον τον τομέα το φιλμ τα πηγαίνει περίφημα. Προκειμένου να εξελιχθεί η υπόθεση ομαλότερα, οι σεναριογράφοι, προσθέτουν κάποια εμβόλιμα στοιχεία, τονίζοντας κάποιους χαρακτήρες που στο σκίτσο δεν έπαιξαν τόσο σημαντικό ρόλο. Όπως φερειπείν της ατρόμητης συζύγου του Λεωνίδα (την υποδύεται η όμορφη Lena Headey), που μέσα από τα δικά της πλάνα, με τα πέπλα, τα στάχυα και τις πιπεράτες λεπτομέρειες, το φιλμ ξεφεύγει ελαφρώς από το καρτουνίστικο, αποκτώντας πιο συναισθηματικό, πιο Gladiator χαρακτήρα…

Σκηνοθέτης μικρής εμβέλειας - Αυτές είναι ίσως και οι μοναδικές παρεμβάσεις που επιχείρησε στο πρωτότυπο θέμα ο σκηνοθέτης Zack Snyder, είτε διότι η έμπνευση του είναι περιορισμένου εύρους, είτε γιατί θέλησε να παραμείνει τόσο πιστά κοντά σε αυτό που έφτιαξε πρώτος ο Miller. Αν αναλύσει κανείς σελίδα σελίδα το κόμικ, συγκρίνοντας το με το τελικό αποτέλεσμα, δύσκολα δεν θα πιστέψει πως τα πολύχρωμα και καλοσχεδιασμένα καρε, δεν αποτελούν μέρος των προσχεδίων μιας κινηματογραφικής παραγωγής. Αν το κρίνουμε κατ αυτόν τον τρόπο – όπως άλλωστε μας παρακάλεσε σχεδόν, ο Snyder στην πρώτη προβολή του Βερολίνου – τότε το 300 αριστεύει, με ευκολία μάλιστα. Εικόνες που βγαίνουν μέσα από την μνήμη πανίσχυρων υπολογιστών, που στην παρούσα περίπτωση επεξεργάζονται όχι μόνο το μόνιμα ψηφιοποιημένο φόντο, αλλά και τα πρόσωπα των ίδιων των πρωταγωνιστών του, όπως του φωνακλά Λεονάιντας, που δύσκολα μπορεί να πιστέψει κανείς πως πίσω από το παχύ γένι κρύβεται ο Gerard Butler. Είναι αρκετή όμως η εικαστική αρτιότητα, άντε και η σύγχρονη τιμητική αναφορά σε έναν άντρα θρύλο, για να πούμε πως έχουμε μπροστά μας, μια ολοκληρωμένη καλλιτεχνική ταινία, άξια αναφοράς?

Όχι όμως και σκιτσογράφος - Φυσικά και αναφέρομαι στα κρυφά, στα μυστικά νοήματα που μπορεί να πηγάζουν μέσα από τα εκατόν είκοσι λεπτά, καταιγισμού πληροφοριών, γύρω από ένα συμβάν που ουδείς – ΟΥΔΕΙΣ – μπορεί με σαφήνεια και ακρίβεια να περιγράψει. Ακόμη και ο αγαπητός για την μέθοδο που ακολούθησε στην περιγραφή των Περσικών Πολέμων, Ηρόδοτος, χαρακτηρίστηκε κατοπινά ως υπερβολικός, ανεβάζοντας το πλήθος των στρατιών του Ξέρξη στα πέντε περίπου εκατομμύρια. Αν θα έπρεπε καλά και σώνει να βγάλω ένα συμπέρασμα από την πλευρά του σκηνοθέτη, τότε αυτό θα ήταν εντελώς κενό, αφού δεν τον κρίνω ικανό, να βγάλει την οποιαδήποτε ακραίας μορφής, προπαγανδιστική κραυγή, μέσα από τους 300. Μιας και το έργο όμως ανήκει σε εκείνον, σε πολύ μικρό, σε ελάχιστο ποσοστό και γνωρίζοντας το καυστικό, προκλητικό και ενίοτε φασιστικό νοηματικά παρελθόν του Miller, θα μπορούσα να πω, πως δεν είναι λίγες οι στιγμές, που το μυαλό οδηγείται σε τέτοια συμπεράσματα. Που και πάλι όμως δεν είναι ούτε διακριτά, ούτε αναδεικνύουν τις σαφείς θέσεις, του ποιος αντιπροσωπεύει, στον σημερινό πολιτικό και μιλιταριστικό στίβο, τον πομπώδη επιτιθέμενο ή τον ιδεαλιστή αμυνόμενο περί πάτρης…

Πάλι ο Clint μπροστά μου! - Από την άλλη μεριά όμως, σκέφτομαι μέσα μου, γιατί να μην δω το 300, με τον τρόπο που το ίδιο με εκλιπαρεί να το παρακολουθήσω, ξάπλα, χαλαρά και με τον δείκτη ανοχής μου στο συν άπειρο, μη αναζητώντας να βγάλω από αυτό τις θεωρίες, που με άνεση θα μπορούσαν να μου προσφέρουν οι πεντακόσιες και πλέον υπόλοιπες ταινίες μιας ολόκληρης σεζόν? Να δοξάσω το Α-ΟΥ των άφοβων Σπαρτιατών, δίχως να φαντάζομαι αμερικάνους, σέρβους και εβραίους να κρύβονται πίσω από την καλοσχηματισμένη φάλαγγα? Μάλλον έτσι θα πράξω! Αν ήθελα άλλωστε να μελετήσω την ψυχοσύνθεση των ψυχομένων αλλά δίχως ελπίδα 300 στο πεδίο της μάχης, θα απευθυνόμουν στο Letters from Iwo Jima, που το κάνει με πολύ πιο προσεγμένο, καλλιτεχνικό και κινηματογραφικό τρόπο...

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Γιώργος Ζερβόπουλος




Δευτέρα 2 Απριλίου 2007

Όταν στους κεντρικούς δημιουργούς ξεπροβάλλουν τα ονόματα του σκηνοθέτη του γραφικότατου remake του Dawn of the Dead και ο σκιτσογράφος του Sin City, αυτομαστιγώνεσαι συνειδητά αναμένοντας μια ψυχοσκόπηση τύπου Οικογενειακής Γιορτής του Βίντερμπεργκ. Ούτε καν το αιτιατά αναίτιο ξέσπασμα βίας των Παράξενων Παιχνιδιών μην περιμένεις. Εδώ το θέμα είναι Σπαρτιάτικο – λιτό, ευθές, αιματηρό. Το ζητούμενο δεν είναι ο τρόπος, αλλά ο χρόνος που έχει επιλέξει ο Snyder για να θέσει τα πιόνια του στη μάχη. Και μοιάζει να κατέχει το παιχνίδι του καλά, δεν τρέφει καμία αυταπάτη για τις ορέξεις των κριτών του: Προσπερνά γρήγορα το βασικό στήσιμο των κομματιών του στη σκακιέρα, ρίχνοντας σε ένα βιαστικό voice-over λίγες γραμμές από την αφήγηση του κόμικ του Frank Miller και μια δυο παρενθέσεις όσων ξεχώρισε από μια διαγώνια εγκυκλοπαιδική ανάγνωση σχετική με τον Αρχαίο Ελληνικό κόσμο. Ύστερα αναπλάθει τρισδιάστατα την περιφερειακή πλοκή του κόμικ, εικόνα προς εικόνα, επιταχύνοντας προς τη μάχη των Θερμοπυλών.

Για τον Zack Snyder όλα αυτά δεν έχουν σημασία. Γνωρίζει πως η καρδιά της ιστορίας του και το τμήμα που θα κρίνει την ταινία του είναι αυτή καθαυτή η αναπαράσταση των μαχών. Όλα τα υπόλοιπα υπάρχουν για να ξεχαστούν, όπως σε όλες τις επικές ταινίες – έτσι άλλωστε έχει οραματιστεί και τη δική του. Από το Μονομάχο θα θυμάσαι τις σκηνές της αρένας, από τον Μπεν Χουρ την αρματοδρομία, η Τροία ξεκινά με την επιβλητική εμφάνιση του Ελληνικού στόλου αγκυροβολημένου στα Μικρασιατικά παράλια. Τα παιδικά χρόνια του Λεωνίδα, οι έφοροι και η μάντισσα, οι Πέρσες αγγελιοφόροι, αποδίδονται μεν με την αυτάρεσκη επιβλητικότητα και τα τεχνικά τερτίπια ενός καλού εικονοπλάστη – συνδράμει και η πολύχρονη σταδιοδρομία στη δημιουργία τηλεοπτικών σποτ άλλωστε, αφηγηματικά ωστόσο φαντάζουν ως μια άκομψη και αμήχανη συρραφή που συνθέτει μια πολύχρωμη ζωγραφιά χωρίς εστίαση.

Όπως σε όλα τΑ άλλα, έτσι και στους χαρακτήρες του, επιφυλάσσει την τύχη του κόμικ. Και ενώ στην κινηματογραφική μεταφορά του Sin City το γεγονός αυτό λειτούργησε ευεργετικά, οι δικοί του ήρωες παραμένουν όπως στο χαρτί. Δισδιάστατοι. Και αυτό, επειδή ο Snyder παραβλέπει μια μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις δύο δημιουργίες της πένας του Miller. Η αφήγηση στα τεύχη του Sin City είναι γραμμική, οι διάλογοι συχνοί, η πλοκή κυλιόμενη, συνεχής. Αντίθετα στους αριστουργηματικούς 300 του, ο Miller λειτουργεί αφαιρετικά – παρουσιάζει συχνά μεγάλες, αυτοτελείς εικόνες, που καλύπτουν ως και δισέλιδα ολόκληρα, με λιτές και πυκνές εξιστορηματικές γραμμές. Κάθε μία παίρνει τη μορφή ενός πίνακα που χρίζει εμβάθυνσης και αναζήτησης. Η απουσία του πνεύματος του κόμικ στην ταινία είναι εμφανής.

Συν τοις άλλοις, ο Snyder προσπαθεί να αποφύγει με κάθε κόστος όλα εκείνα τα στοιχεία που βύθισαν εισπρακτικά την πιο πρόσφατη Αρχαιοελληνική αναπαράσταση: Ο Μεγαλέξανδρος του Oliver Stone άφησε στα μάτια των περισσοτέρων την αίσθηση ενός ψυχογραφήματος που υποβάθμιζε το μεγαλείο της προσωπικότητας του ήρωα, αρνούμενος έτσι μια σχετικά εύκολη διαδικασία αποδοχής από το κοινό. Ο Λεωνίδας του Snyder βρίσκεται στο άλλο άκρο: είναι περισσότερο ένας ήρωας καρτούν, κατά συνέπεια λιγότερο αληθοφανής, και πάλι δηλαδή λιγότερο ήρωας από τον Αλέξανδρο του οποίου δεν ήθελε να μοιάσει…

Η ταινία του Stone ενέπλεκε επίσης πολλά ιστορικά στοιχεία που κούρασαν το μέσο έφηβο θεατή, ο οποίος προτιμά τα έπη του ξεκούραστα για το μυαλό και πλούσια στο μάτι. Έτσι οι 300, μπορεί να μη βρίθουν ιστορικών ανακριβειών όπως φοβούνταν πολλοί (χωρίς αυτές βέβαια να απουσιάζουν), αλλά με τις παραλείψεις τους αποτυγχάνουν να αποτυπώσουν τις πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες της εποχής. Στοιχεία σημαντικά για την κατανόηση του μεγαλείου του εγχειρήματος (η συνεισφορά στον κοινό αγώνα παρά τη διαφορετικότητα των πόλεων-κρατών), αλλά και την -πέρα από ψυχολογική- πρακτική του σημασία στο ρου της ιστορίας (ναυμαχία της Σαλαμίνας).

ΑντΑ αυτών βέβαια, ο Snyder κερδίζει σε ρυθμό, που για τις δικές του προτεραιότητες είναι και το πιο σημαντικό. Και φτάνοντας στην μάχη των Θερμοπυλών, ξαμολιέται ξεσηκώνοντας κάθε γνωστό κόλπο από το εγχειρίδιο του μοντέρνου κινηματογραφιστή. Πέρα από τις αναμενόμενες σκηνές γραφικής βίας - στις οποίες αποδίδει μεστότατους καρπούς η προπόνηση του Dawn of the Dead, ένα εκπαιδευμένο μάτι εύκολα μπορεί να εντοπίσει σκηνές με άμεση επιρροή από ταινίες ανάλογης (και μη) αισθητικής. Από το Τίγρης και Δράκος μέχρι το Braveheart, από τον John Woo ως τον Peter Jackson, οι 300 δανείζονται τεχνοτροπίες ξεχειλίζοντάς τις ταυτόχρονα με γενναίες ποσότητες CGI μαγικών. Ο παραγωγικός οργασμός στην απεικόνιση των Περσών και των φονικών πρακτικών, βασισμένης μονάχα εν μέρει στα σχέδια του Miller, είναι έκρυθμος, σε σημεία εκτός ελέγχου. Ο Snyder κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα – ένα διαφημιστικό σποτ μιας ώρας, υπερτονίζοντας κάθε στοιχείο του κάδρου του: από τα κομμάτια σάρκας που εκτινάσσονται με κάθε διαμελισμό, μέχρι τις σκιάσεις των άνω κοιλιακών μυών του τελευταίου Σπαρτιάτη μαχητή. Σποραδικά καταφεύγει σε μικρά διαλείμματα επιστρέφοντας στη Σπάρτη για να ακολουθήσει μια ανούσια ιστορία πολιτικής διαπλοκής, προσφέροντας στις οφθαλμικές κόρες λίγες στιγμές ξεκούρασης πριν από το επόμενο κύμα Παρκινσονικών συσπάσεων.

Χωρίς να το συνειδητοποιεί βέβαια, ο Snyder διαπράττει ύβρη απέναντι στο φιλμικό είδος που επιχειρεί να υπηρετήσει, μαχαιρώνοντάς το πισώπλατα. Θα αποτελέσουν οι 300 του το πρότυπο των επικών ιστορικών παραγωγών του μέλλοντος; Ένα μίγμα Ελ Σιντ, Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και X-Men; Αν ναι, μπορούμε να κουνήσουμε οριστικά το μαντήλι στις επίπονες υπερπαραγωγές της παράδοσης των ΝτεΜιλικών Δέκα Εντολών και του Λόρενς του Lean. Μία και μοναδική σκηνή γυρισμένη σε φυσικό τοπίο (αυτή των ιππέων που πλησιάζουν στη Σπάρτη) σε μια πλούσια ταινία δράσης διάρκειας δύο ωρών, είναι η περίτρανη απόδειξη των όσων μπορεί να προσφέρει η τεχνολογία του σινεμά στην οικονομία μόχθου και πόρων. Αλλά και του πόσο μπορεί να απογυμνώσει την τέχνη από την τέχνη της. Μπορεί οι 300 να είναι στιλιστικά αψεγάδιαστοι, είναι ωστόσο ενοχλητικά, αποστειρωμένα αψεγάδιαστοι.

Τους λείπει η ζωντάνια της φυσικής αρένας του Μονομάχου, η σκόνη που σηκώνεται από το έδαφος και μεταδίδει στην αίθουσα ένα μέρος από την αλήθεια της, το φως του ήλιου που καταγράφει στο χώμα παλλόμενες σκιές και όχι ψηφιακούς υπολογισμούς κινήσεων. Τα τραύματα του Μάξιμου και του Λεωνίδα είναι εξίσου ψεύτικα, μόνο που του πρώτου μυρίζουν αίμα και του δεύτερου μελάνη. Και ο Russell Crowe ανταμείβεται ως ερμηνευτής, την ώρα που Gerard Butler ασφυκτιά σε ένα περιβάλλον video game.

Όσο παράδοξο και αν ακούγεται ωστόσο, ο Snyder πετυχαίνει το στόχο του και μάλιστα στο κέντρο. Σίγουρα, τα προβλήματα της ταινίας είναι πολλά και πολυεπίπεδα. Ωστόσο στη σύγχρονη κινηματογραφική εποχή, όπου δεν τίθεται ζήτημα ανεκτικότητας στην ευκολία με την οποία βαπτίζεται ως «δημιουργία» και «έργο» τόσο ο Κρυμμένος όσο και ο Hulk, δεν μπορείς παρά να είσαι επιεικής με μια ταινία που αν μη τι άλλω σέβεται το κοινό της. Αφενός οι δημιουργοί δεν δρέπουν δάφνες καλλιτεχνικής πρωτοτυπίας, δεν διατείνονται ότι έφεραν εις πέρας μια ιστορική αναπαράσταση, δεν παρουσιάζουν το προϊόν τους ως κάτι διαφορετικό από αυτό που είναι. Αφετέρου, δεν μπορώ να φανταστώ άνθρωπο που να παρακολούθησε συνειδητά τους 300 και να μην έφυγε από την αίθουσα ικανοποιημένος για κάποιον λόγο: οι λάτρεις των εφέ για την ποσοτική και ποιοτική επάρκειά τους, οι αιμοδιψείς για την πλουσιοπάροχη ανταμοιβή τους με μπόλικες φρικαλεότητες, γυναίκες και ομοφυλόφιλοι για την αλά Σπάρτακο παρέλαση μυώνων, οι Έλληνες για το χαϊδολόγημα των πατριωτικών τους φρονημάτων.

Ίσως αυτός να είναι ο λόγος της μεγάλης απόκλισης απόψεων μεταξύ θεατών και κριτικών – οι δεύτεροι δεν μπορούν να απλώσουν την αρίδα τους και να αφεθούν σε μια αμέτοχης της σκέψης οπτική αποχαύνωση, όπως η ταινία το επιβάλλει. Για το λόγο αυτό, θα αποφύγω να αναμιχθώ στις όποιες διαφαινόμενες πολιτικές - εθνικές προεκτάσεις που (θεωρητικά) ενέπνευσε το στήσιμο της ταινίας και τα «Freedom isnΑt free» του ήρωά της. Η πολιτική του σινεμά και το σινεμά της πολιτικής είναι ένα κεφάλαιο που άνοιξε ταυτόχρονα με το πρώτο άνοιγμα κινηματογραφικού φακού στην ιστορία, εντάχθηκε και θα εντάσσεται στα βαριά χαρτιά κάθε μορφής προπαγάνδας και είναι πολύ πιο αποτελεσματική όντας συγκαλυμμένη – και όχι απροκάλυπτα εξόφθαλμη ώστε να διαμαρτύρεται το σύμπαν. Αν μη τι άλλω, αν αυτή είναι η περίπτωση των 300, τότε οι υπεύθυνοι του στησίματός της έχουν πιάσει πάτο. Τουλάχιστον στη Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν είχαν κι έναν Tom Hanks…

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Βρεττός Λιάπης




Δευτέρα 2 Απριλίου 2007

Όπως όλοι θα ξέρετε εδώ και καιρό, το 300 βασίζεται στην αληθινή ιστορία της μάχης των Θερμοπυλών, όπου ένα εκατομμύριο Πέρσες στρατιώτες, Ogres, πλάσματα κατευθείαν μέσα από το Warhammer και το Doom τα βρήκαν σκούρα μπροστά σε 300 Σπαρτιάτες που, όπως πρόσταζαν οι νόμοι της πόλης, είχαν εφ όρου ζωής συνδρομή στο MenΑs Health.

Επίσης, όπως θα ξέρετε ήδη, το φιλμ είναι μια επαίσχυντη προπαγάνδα στον υπερθετικό βαθμό, αφού οι ορδές των τερατόμορφων Περσών συμβολίζουν το Ιράν και οι ηρωικοί Σπαρτιάτες συμβολίζουν τον Δυτικό κόσμο και την αντίστασή του απέναντι στους μανιασμένους Μουσουλμάνους Καμικάζι. Ή μήπως το σκληροτράχηλο γκρουπ είναι, μεταφορικά, οι Ιρανοί που αντιστέκονται σε μια παντοδύναμη αυτοκρατορία με ηγέτη έναν εγωπαθή κομπλεξικό (ΗΠΑ); Μήπως είναι οι παλαιστίνιοι που αμύνονται υπέρ βωμών και εστιών απέναντι στην φαινομενική υπεροχή του Ισραήλ; Ή τελικά είναι μια χριστιανική παραβολή κατά την οποία το νέο κίνημα για τα δικαιώματα των gay (Πέρσες) θα συντριβεί απέναντι στην σθεναρή αντίσταση των straight παλικαριών; Aφού ξεκαθαρίσαμε τις χιουμοριστικές/ σαρκαστικές μας προθέσεις απέναντι σε όσους, επαγγελματίες και μη, συμμετείχαν σε αυτό το διασκεδαστικό Rorschach test που λέγεται 300 (όπου παρατηρείς την οθόνη και βλέπεις ό,τι ταιριάζει καλύτερα στις προσωπικές σου αντιλήψεις) ήρθε η ώρα να κάνουμε κάτι πρωτότυπο: Nα ασχοληθούμε με το φιλμ.

Ο Zack Snyder, πρώην σκηνοθέτης βιντεοκλίπ και νυν καυτό όνομα του Hollywood, προσέγγισε το 300 με το γάντι. Προσδιόρισε το ύφος, έθεσε όρια και ύστερα, με προσοχή, τα ξεπέρασε. Έχοντας σαν οδηγό το κόμικ του Miller ακολούθησε την συνταγή του Sin City, χρησιμοποιώντας τα καρέ σαν storyboard. Η απλή αντιπαράθεση σκηνών της ταινίας με σελίδες από το κόμικ που θα βρείτε εύκολα Online θα σας πείσει για τον υψηλό βαθμό επιτυχίας αυτής της προσέγγισης. Έχουμε μπροστά μας μια ταινίας δράσης και ακόμα πιο συγκεκριμένα, μια ταινία δράσης που δεν κρύβει εκπλήξεις. Ξέρουμε την κατάληξη, δεν ξέρουμε το δρόμο που θα μας οδηγήσει εκεί. Ο Miller, παρά τις ελευθερίες που πήρε με την ιστορία των Θερμοπυλών (εκτός φάλαγγας warfare, ελέφαντες, έλλειψη πανοπλιών, η παρουσίαση των Εφιάλτη και Ξέρξη κλπ) κράτησε μια γραμμική διήγηση-πάντα μέσω του «αναξιόπιστου» αφηγητή Delios- και ο Snyder συνεχίζει στα χνάρια του: Δράση θέλουμε και την έχουμε. Και τι δράση: Η εναλλαγή αργής και γρήγορης κίνησης σε συνδυασμό με τις τέλεια οργανωμένες ακολουθίες μακελειού είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί-αρχαία μάχη με υπερτεχνολογική αισθητική, λες και ο παρατηρητής είναι embedded Σπαρτιάτης δημοσιογράφος υπό την επιρροή αμφεταμίνης. Ο Snyder ξέρει, προφανώς, πως η σεναριακή βάση της ταινίας είναι εύθραυστη σαν το Περσικό πεζικό, γιΑαυτό και επιμένει στην (κατά)χρηση της τεχνικής του εντυπωσιασμού. Ναι, επισημαίνουμε πως δεν υπάρχει «βάθος» ή «ανάπτυξη χαρακτήρων» στο 300, αλλά δεν υπήρχε ούτε πχ στο Gladiator. Οι ήρωες είναι αρχέτυπα, 100% «καλοί» εναντίον 100% «κακών». Μπορεί να μην έχουμε επαρκή στοιχεία ώστε να αφήσουμε τη λογική να μας υποβάλλει με ποιους θα ταυτιστούμε, αλλά στο σύμπαν του Miller δεν αποφασίζει η λογική αλλά το συναίσθημα.

Το καστ, με τον επιβλητικό Gerard Butler και την στεντόρεια, γλαφυρή και με σκληρή σαν μπρούτζο αφήγηση του David Wenham, θα το θεωρήσουμε επιτυχημένη επιλογή. Ο Butler μπορεί να φωνάζει τις περισσότερες από τις ατάκες του αλλά όπου χρειάζεται («May you live forever») δείχνει πόσο έχει ωριμάσει από την εποχή του Attila. Το πρόβλημα για τον Snyder ήταν μάλλον το μικρό μέγεθος της Graphic novel με αποτέλεσμα να πρέπει να στηριχθεί στον Kurt Johnstad για έναν σεναριακό εμπλουτισμό. Επιτυχημένο; Όχι πάντα. Η Lena Headey «γράφει» υπέροχα πάνω στην οθόνη αλλά ποιος μπορεί αν υποστηρίξει ειλικρινά πως η subplot που της επιφυλάσσεται- ή η οποιαδήποτε subplot που παίρνει την κάμερα μακριά από τις Hot Gates, έχει κάτι να προσφέρει στο φιλμ; Ο Dominic West του The Wire έχει μια ενδιαφέρουσα, μεφιστοφελική ποιότητα στην ερμηνεία του, αλλά και ο δικός του ρόλος είναι ουσιαστικά αέρας με την τελευταία του σκηνή να είναι μια αποθέωση του γρήγορου, αδιέξοδου γραψίματος. Άλλωστε, παραφράζοντας τον Gladiator, η καρδιά του κοινού βρίσκεται στο χώμα των Θερμοπυλών και όχι στα μάρμαρα της Σπάρτης. Ο Kurt Johnstad προσπαθεί, διανθίζει το φιλμ με ιστορικές φράσεις (εεε... «Come and get them»), με ατάκες που θυμίζουν NFA («Τhis is where we hold them!»), με πολεμικούς ρινόκερους και δερβίσηδες που πετούν χειροβομβίδες... το αποτέλεσμα είναι ένα –σχεδόν- απόλυτα επιτυχημένο φεστιβάλ τεστοστερόνης, αδρεναλίνης και ασυγκράτητης μαγκιάς και ένα action movie τόσο ατυπικό όσο και να παρακολουθείς το βύθισμα Περσικών πλοίων με metal υπόκρουση.

Υπερεκτιμημένο; Ίσως. Αδικοθαμμένο; Σίγουρα. Το 300, βασισμένο στο κόμικ ενός εξαιρετικά άνισου καλλιτέχνη, που με απόλυτη σοβαρότητα γράφει κόμικ «Batman Vs Αl Qaida», δεν είχε σκοπό να σαρώσει βραβεία και το συγκρατημένο budget του (60 εκατομμύρια-αν και η αξία της παραγωγής μοιάζει για παραπάνω) δείχνει πως οι παραγωγοί δεν περίμεναν καν τόσο ντόρο. Αν επιχειρεί κάτι είναι να δώσει μια νέα πνοή σε ένα είδος, αυτό του sword and sandal, που από την γέννησή του είχε μείνει απαράλλαχτο. Και, παρά τις προφανείς αδυναμίες του, το καταφέρνει.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Θοδωρής Σαρλάς




Δευτέρα 16 Απριλίου 2007 - 10:28

Πολύς ντόρος και κακό για το τίποτα τελικά. Η ταινία βέβαια έσκισε εισπρακτικά στην Ελλάδα, αλλά τουλάχιστον στο εξωτερικό φαίνεται σταδιακά να ξεφουσκώνει. Και είναι καιρός και εδώ πέρα να καταλάβουμε πλέον ότι πρόκειται για μία απλή ταινία και όχι για μάθημα Ιστορίας, ούτε προϊόν αφύπνισης του πατριωτισμού μας.

Ο Zack Snyder άλλωστε δε νομίζω ότι είχε κατά νου να κάνει τίποτα από αυτά τα δύο. Ορμώμενος από το υλικό του διάσημου πλέον κομίστα Frank Miller δημιουργεί μία εντυπωσιακή οπτικά, επική ταινία για το θάρρος και την ελευθερία. Έχοντας για μπροστάρη τον Gerard Butler ως Λεωνίδα, 300 γενναίοι Σπαρτιάτες, πηγαίνουν με δική τους πρωτοβουλία και κόντρα στις αποφάσεις των εφόρων της Σπάρτης, στο στενό των Θερμοπυλών, με σκοπό να ανακόψουν την ορμητική προέλαση των Περσών στην Ελλάδα. Κι ξεκινάει η μεγάλη σφαγή…!

Η ταινία έχει άψογη φωτογραφία. Χρωματίζει σε τόνους έντονου κόκκινου, μαύρου και χρυσαφιού και αξιοποιεί έναν κόκκο «να» με το συμπάθιο για να προσδώσει στην ταινία ατμόσφαιρα, τραχιά και βίαιη, σχεδόν heavy metal, σαν τη μουσική που συνοδεύει τα αμέτρητα ξεκοιλιάσματα. Η ταινία γυρίστηκε αν δεν κάνω λάθος εξολοκλήρου σε blue screen αλλά παρόλα αυτά, τα «ψεύτικα» σκηνικά είναι εντυπωσιακά και εξαιρετικά καλοφτιαγμένα και οι ερμηνείες των ηθοποιών δε φαίνονται αμήχανες, ή ψεύτικες.

Επαναπαυμένος όμως στη φωτογραφία και στην ομάδα των χειριστών των ψηφιακών εφφέ, ο Zack Snyder φαίνεται ενίοτε να οπτικοποιεί την ιστορία του χωρίς ιδιαίτερο πάθος και δύναμη, αφήνοντας την ένταση να φανεί περισσότερο από την εικόνα αυτή καθ αυτή, παρά από τις συνθέσεις των πλάνων του. Όχι φυσικά πως δεν έχει και τις δυνατές στιγμές του-κάθε άλλο- απλά η σκηνοθεσία αρχίζει να χάνει το δυναμισμό της, όσο η ιστορία αρχίζει να ξεχειλώνει και όσο ο Gerard Butler αρχίζει να ωρύεται όλο και περισσότερο, καλύπτοντας με αυτό τον τρόπο την απουσία…ουσίας των λόγων του. Και όντως, ολόκληρη η ταινία καλύπτεται από ένα πέπλο υπερβολής, προσπαθώντας να σκεπάσει με ένα εντυπωσιακό ομολογουμένως οπτικό κάλυμμα την έλλειψη ουσίας. Οι 300 έχουν πράγματα να πουν και μάλιστα πράγματα σοβαρά: ανδρεία, τιμή, φιλία και πάνω απ’ όλα ελευθερία. Αλλά από τι στιγμή που επενδύεις στην υπεραπλούστευση και στα απόλυτα δίπολα, η πηγή της ρητορικής σου έμπνευσης σταδιακά στερεύει και πρέπει να βρεις άλλους τρόπους να κρατήσεις ζωντανό το ενδιαφέρον του θεατή. Τα καλά νέα είναι ότι στον τομέα αυτό οι 300 τα καταφέρνουν περίφημα! Είναι κατ’ αρχάς ένα action movie και σε αυτό επενδύει, μόνο που από ένα σημείο και μετά αρχίζει να κουράζει επικίνδυνα και εν τέλει το σώζει με το έξυπνο φινάλε που μας κλείνει πονηρά το μάτι. Τίποτα δε γίνεται μάταια…

Δεν ξέρω αν υπάρχουν συμβολισμοί στο έργο. Δεν ξέρω αν οι Πέρσες είναι οι Αμερικάνοι, ή αν οι Έλληνες είναι οι Αμερικάνοι, οι αν οι Έλληνες μιλάνε με αγγλική προφορά και οι Πέρσες με βλαχοαμερικάνικη. Οι 300 μιλάνε για την ιστορία λίγων που αντιστάθηκαν στους πολλούς με ανδρεία και νομίζω πως αυτό είναι το βασικό που έχει να μας μείνει από αυτή την ταινία. Όσο για την ιστορική της πιστότητα give me a break! Ποιος ζήτησε από τον κινηματογράφο να παίξει το ρόλο του Ηρόδοτου? Το σινεμά είναι τέχνη και έχει απόλυτο δικαίωμα να διαστρεβλώνει κατά βούληση. Το μόνο που λίγο με απασχόλησε είναι η φετιχοποίηση της βίας, με την κάμερα να γλύφει ηδονιστικά τους αμέτρητους αποκεφαλισμούς κάνοντας (πιθανόν) τους θεατές να χαίρονται ενδόμυχα όχι με το αποτέλεσμα των φόνων αλλά με τις φονικές πράξεις αυτές καθ’ αυτές. Δεν το θέτω απαραίτητα ως ηθικό αρνητικό της ταινίας, ούτε ως political incorrect, απλά το καταθέτω ως προβληματισμό για μια αυξανόμενη τάση ωραιοποίησης της βίας στις σύγχρονες ταινίες. Μοιάζει πλέον με διαστροφικό εντυπωσιασμό, που αρκετές φορές έχει ως σκοπό να «φανατίσει» και να αποσπάσει την προσοχή του θεατή από την έλλειψη ουσίας που λέγαμε παραπάνω και να τον πάρει με το μέρος του με…ύπουλους τρόπους.

Αλλά αυτές δεν είναι παρά φιλοσοφίες που ακολουθούν τη θέαση της ταινίας. Οι 300 είναι ταινία ΚΑΘΑΡΑ για σινεμά, απλοϊκή, πλην όμως οπτικά εντυπωσιακή και δυναμική που ενδέχεται κάποιες στιγμές ακόμα και να σας συγκινήσει.

Βαθμολογία: 6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars (6.5/10)

Παύλος Σηφάκης




Δευτέρα 30 Ιουλίου 2007

300


25 λέξεις – Τίποτα καθώς φαίνεται δεν μπορεί να αντισταθεί στην κάθοδο των εκατομμυρίων Περσών, που καταλαμβάνουν το ένα τμήμα της Ελλάδας μετά το άλλο. Εκτός ίσως από την μαχητικότητα του βασιλιά της Σπάρτης, Λεωνίδα και των 300 καλά εκπαιδευμένων στρατιωτών του, που στο στενό των Θερμοπυλών, δείχνοντας απαράμιλλο σθένος, θα μπλοκάρουν τις επιθετικές διαθέσεις των βαρβάρων.

Στο Ράφι – Έχουν γραφεί τόσες λέξεις λέξεις για την συγκεκριμένη δημιουργία, που πέτυχε φέτος να ενώσει όσο ποτέ άλλοτε σε πανύψηλο βαθμό την κρίση του κοινού, δίνοντας σε μια ταινία που ανυψώνει το εθνικοπατριωτικό μας αίσθημα το δεκάρι σε όλους τους τομείς, που ακόμη και λίγα λόγια παραπάνω, μάλλον μπορούν να θεωρηθούν περιττά. Η δική μου άποψη, όπως εκφράστηκε άμεσα μετά την πρώτη ανάγνωση του φιλμ, είναι περισσότερο μετριοπαθής, ελάχιστα αφοριστική και όχι τόσο ενθουσιώδης. Και αυτό γιατί στην ουσία το 300, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια καλοστημένη παραγωγή, που πέτυχε να περάσει από τις πολύχρωμες σελίδες των κόμικ του Miller, το ανάλογο αίσθημα στην μεγάλη οθόνη, καταφέρνοντας μετά από πάμπολλες αποτυχημένες προσπάθειες του Χόλιγουντ, να αποδώσει τα πραγματικά γεγονότα, πιο κοντινά στην αλήθεια παρά ποτέ. Σε ότι αφορά στις εκατέρωθεν ακραίες θέσεις που αναπτύχθηκαν γύρω από το θέμα, θα ήθελα πάρα πολύ να τις ξαναδώ, σε μια ανάλογη περίπτωση, που η ιστορία δεν θα άγγιζε τις ευαίσθητες χορδές της εθνικής μας κυριαρχίας και της μαχητικότητας μας, ως έθνος, πάντως...

Disc – Το μπλοκμπάστερ της χρονιάς πάντως, αν και μέσα στο καυτό καλοκαίρι, κάνει την εμφάνιση του, έστω και σε πρώιμο στάδιο της μονόδισκης απλά προς ενοικίασης έκδοσης. Από την Audiovisual. Αν και οι περισσότεροι, πιο προοδευτικοί της τεχνολογίας, έχουν κατά νου, το πότε θα κυκλοφορήσει η HD DVD ή η Blu ray εκδοχή του φιλμ, που θα σκάσει εντός ολίγου, στις διεθνείς αγορές. Τεχνικά το φιλμ, στην DVD εκδοχή, είναι πάρα πολύ προσεγμένο, ειδικά σε ότι αφορά τον ήχο, που στην Dolby Digital 5.1 μπάντα, τιγκάρει τον χώρο με ειδικά εφέ, που σαρώνουν την οποιαδήποτε επιφάνεια του χώρου. Οπτικά δεν υπάρχουν ούτε κατά διάνοια προβλήματα στην αναπαραγωγή, στο κάδρο που αποδίδεται σε πρωτότυπη κινηματογραφική φόρμα, κυρίως λόγω του ότι τα πάντα είναι βγαλμένα ψηφιακά από πανίσχυρους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Εναλλακτικά μπορείτε να παρακολουθήσετε το φιλμ, με την συνοδεία του σχολιασμού από τον σκηνοθέτη Zack Snyder.

Η παρούσα έκδοση διατίθεται με ένα μόνο δισκάκι, αλλά μέχρι το τέλος του καλοκαιριού θα μας κτυπήσει την πόρτα και η special edition των 300, που θα περιλαμβάνει και πληθώρα πρόσθετων υλικών, που αφορούν κυρίως την πραγματική θρυλική ιστορία των Σπαρτιατών, στις περαιτέρω πληροφορίες για το τι συνέβη στα αλήθεια στις Θερμοπύλες στα 480 π.Χ. αλλά και το πως επιχειρήθηκε η μεταφορά από το σκίτσο του Miller στην μεγάλη οθόνη. Όλα αυτά σε ένα πληρέστατο πακέτο διάρκειας μεγαλύτερης των δύο ωρών, που θα ενθουσιάσει ακόμη περισσότερο τους φανατικούς φίλους της ταινίας.

Μμμμ… - Ανεπιφύλακτα προτείνεται για παρακολούθηση η ιστορία των 300 του Λεωνίδα, ειδικά για όσους δεν πρόλαβαν να την δουν στην σκοτεινή αίθουσα. Οι συλλέκτες δε, αν δεν στραφούν στο εξωτερικό που υπάρχει μια εκπληκτική έκδοση σε μεταλλικό πακέτο, μπορούν σε λίγες εβδομάδες να προσθέσουν στην συλλογή τους, μια έκδοση σημαντικής αξίας.

ΕΙΚΟΝΑ – 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)
ΗΧΟΣ – 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)
EXTRAS – 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)
3006/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)


Γιώργoς Ζερβόπουλος (CineDVD)




Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2009

Σε καμία περίπτωση μην περιμένετε να δείτε μια ταινία με πλήρη ιστορική ακρίβεια (άλλωστε δεν περιμέναμε τον Miller για να μάθουμε ιστορία). Παρόλα ταύτα θα τολμούσα να πω ότι πλησιάζει πολύ τα πραγματικά γεγονότα και σίγουρα σε σύγκριση με την "Τροία" και τον "Αλέξανδρο" (τα οποία καλύτερα να μην μπω στη διαδικασία να σχολιάσω γιατί ήταν απαράδεκτα), είναι μια ταινία που σίγουρα θα ξεσηκώσει όποιον τη δει, θα τον κάνει να νιώσει περήφανος που είναι απόγονος τέτοιων ηρώων και πάνω απ`όλα περήφανος που είναι Έλληνας (γιατί η αλήθεια είναι ότι αυτό το αίσθημα έχει χαθεί εδώ και 10ετίες). Όντως πρόκειται για μια δυναμική αναπαράσταση μιας εκ των διασημότερων μαχών όλων των εποχών, με πολύ καλό καστ με δυνατές κι έντονες ερμηνείες.

Κάπου διάβασα από έναν κριτικό την άποψη ότι πρόκειται για ένα "αιματολάγνο Videogame". Διαφωνώ κάθετα! Όλη η ταινία είναι γυρισμένη σε blue (κυρίως) και green screen κάτι το οποίο εξυπηρετεί τη δημιουργία ψηφιακών σκηνικών και τη δημιουργία όποιου περιβάλλοντος θέλει ο δημιουργός και το αποτέλεσμα μπορεί να είναι εντυπωσιακό, όπως στη συγκεκριμένη περίπτωση. Μπορεί να μην δει κάποιος το κλασσικό μπλε του ουρανού και της θάλασσας της Ελλάδας και το πράσινο των κάμπων, αλλά όταν μιλάμε για μια ταινία η οποία διαδραματίζεται σ`ένα πεδίο μάχης, όλα αυτά είναι "χαριτωμενιές". Το περιβάλλον που επέλεξαν οι συντελεστές είναι το καταλληλότερο. Σκοτεινό, υποτονικό και βοηθάει ν`αναδειχτεί με τον καλύτερο τρόπο η απέλπιδα προσπάθεια των Ελλήνων, όπως κι η έκβαση της μάχης, ακολουθώντας κατά γράμμα το ομώνυμο comic. Στο κάτω-κάτω, η Ελλάδα μας έχει να δείξει πολύ πιο σημαντικά κι όμορφα πράγματα από μερικά όμορφα στο μάτι τοπία. Άλλωστε αν ο σκοπός της ταινίας ήταν απλά το να προβάλλει βία κι αίμα, δεν θα υπήρχαν στιγμές πόνου, θλίψης, η οδύνη της απώλειας, τα συναισθηματικά κενά ή τα βαθιά αισθήματα που εκδηλώνονται. Το αίμα είναι απλά ένας καλός τρόπος να δώσεις έμφαση και ζωή σε κάτι τόσο τραγικό. Στο κάτω-κάτω δε φαντάζομαι αυτοί που όντως πολέμησαν κάποτε, να τα σκούπιζαν για να μην προκαλούν τρόμο.

Ο Snyder, βασισμένος εξ`ολοκλήρου στο ομώνυμο comic του Miller, καταφέρνει να γυρίσει μία ταινία καθόλου αρχαιόπληκτη ή παλαιομοδίτικη, με δυναμικές σκηνές, μπόλικη επική διάθεση και το κυριότερο απουσία νεκρών σημείων. Το ενδιαφέρον αυξάνεται γραμμικά και σε καμία περίπτωση δε σε κάνει να πλήττεις ή να αισθανθείς αδιάφορος.

Σκηνές μάχες άψογα μελετημένες και συγχρονισμένες, τέλεια χορογραφημένες, που παρά το τόσο "στήσιμο" η αισθητική σου όσο αφορά αυτό που έβλεπες δεν επηρεαζόταν στο ελάχιστο. Ειδικά οι slow-motion σκηνές ήταν το κάτι άλλο. Σε άφηνε να θαυμάσεις αυτό που έβλεπες και το μάτι σου να το επεξεργαστεί στο έπακρο. Θα μπορούσε κάποιος να μιλήσει για ένα τέλειο οπτικό θέαμα. Ρυθμικά μεν, χωρίς υπερβολές δε. Άλλωστε απ`τη στιγμή που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν πως ακριβώς λειτουργούσε η φάλαγγα των Σπαρτιατών, δε θα κάτσουμε να κάνουμε κι ιστορική ανάλυση.

Εκπληκτική μουσική επένδυση από τον Tyler Bates. Δυναμική, με ένταση και ρυθμό, συνοδεύει άψογα τις αιματηρές σκηνές μάχης, τις σκηνές συναισθηματικής φόρτωσης, το στόμφο της αφήγησης. Ο ήχος, που διαθέτει εύρος από rock κρεσέντο μέχρι μυστηριακές ανατολίτικες μελωδίες συνοδευόμενες από πνευστά, υπηρετούν την οπτική απόλαυση. Σε συνδυασμό με όλα τα υπόλοιπα στοιχεία του έργου, καταφέρνει να το ανυψώσει και να παρασύρει τον θεατή σ`έναν κόσμο δύναμης, θάρρους, κάνοντάς σε να πιστεύεις ότι ακόμα κι εσύ εκείνη τη στιγμή έχεις την ίδια δύναμη στην ψυχή σου.

Ο Gerard Butler ως κινηματογραφικός Λεωνίδας δίνει ρέστα. Ως ηθοποιός θεάτρου έχει τον απαραίτητο στόμφο και την κατάλληλη δυναμική κι ένταση στη φωνή, τις κινήσεις και τις εκφράσεις του προσώπου, το πάθος και τη λάμψη στα μάτια ώστε να υποστηρίξει έναν τόσο απαιτητικό ρόλο σαν αυτό. Μετά την εξίσου δυναμική εμφάνισή του στο "Φάντασμα της όπερας" όπου ουσιαστικά έκανε την μεγάλη είσοδο (αν και δεν ήταν η πρώτη κινηματογραφική του εμφάνιση - βλ. Λάρα Κρόφτ - Το λίκνο της ζωής, Το αύριο ποτέ δεν πεθαίνει, Αττίλας ο κατακτητής κ.ά.), έχει χαρακτηριστεί ως ο πλέον πολυτάλαντος ηθοποιός της νέας γενιάς (ε, ίσως όχι και τόσο νέας αν υποθέσουμε ότι είναι 38 χρονών, αλλά είναι το απόλυτο αρσενικό). Κι όπως και να το κάνουμε, το πολύ όμορφο κι αρρενωπό παρουσιαστικό του βοηθάει την κατάσταση κι έχει δημιουργήσει μεγάλο fan club.

Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε ότι κι η Lena Headey είναι εξαιρετική στο ρόλο της ως βασίλισσα Γοργώ (το όνομα βέβαια δεν αναφέρεται πουθενά στην ταινία). Δυναμική, γοητευτική, μυστηριώδης, ίσως η πιο κατάλληλη για να υποστηρίξει το ρόλο της Σπαρτιάτισσας Βασίλισσας. Χωρίς να έχει κάνει καμία μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία, κέρδισε ένα ρόλο που την έκανε να ξεχωρίσει και να της ανοίξουν οι πόρτες. Ευτυχώς που δεν διάλεξαν πρωταγωνίστρια με βάση το νούμερο του σουτιέν και το βαθμό του οξυζενέ κι έτσι είδαμε μια παρουσία που κάλλιστα θα μπορούσε να πείσει ότι είναι πραγματική Σπαρτιάτισσα.

Ε, εντάξει! Η αλήθεια είναι ότι η παρουσία του Ξέρξη δεν ήταν κι ιδιαίτερα αρρενωπή (θύμιζε κάτι μεταξύ Αιγύπτιου άρχοντα και τραβεστί), αλλά μάλλον αποσκοπούσε στο να δείξει τη διαφορά με τον Λεωνίδα. Όσο αφορά την παρουσία του Περσικού στρατού, όντως υπήρχε ο πλούτος, οι υπερβολικές στολές, η οχλαγωγία τόσων αναμιγμένων λαών, τα παράξενα ζώα ή οι διαφορετικές τεχνικές πολέμου. Απλά σίγουρα δεν ήταν τόσο υπερβολικά όσο στην ταινία, αλλά μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για μια Χολυγουντιανή παραγωγή.

Όλο το υπόλοιπο καστ (αν κι οι περισσότεροι σε ρόλο κομπάρσων) πάρα, πάρα πολύ καλοί. Ρωμαλαίοι, με πυγμή και βάθος στη φωνή και στον τρόπο ερμηνείας τους, που σε κάνουν να πιστεύεις ότι όντως θα μπορούσαν να είναι απόγονοι των Σπαρτιατών. Ειδικά οι συναισθηματικές εκρήξεις των πιο κύριων πρωταγωνιστών ήταν το κάτι άλλο. Απ`τη μία να ξυπνάει η οργή μέσα σου κι απ`την άλλη να θες να κλάψεις και να τους συμπαρασταθείς. Επιπλέον, συγχαρητήρια σε όλους τους άντρες του καστ για τον πόνο, τις στερήσεις, τις υπερβάσεις και τον ίδρωτα που χύσανε... Ξέρετε τι περάσανε γι`αυτούς τους άψογα σμιλεμένους κοιλιακούς; Από ειδικές διατροφές και δίαιτες, μέχρι 6-8 ώρες άσκηση την ημέρα.

Το τέλος της ταινίας, αν και καμία σχέση με τα πραγματικά γεγονότα, εντυπωσιακό, συγκινητικό, ανατρεπτικό μέσα στην προβλεψιμότητα του έργου, υπέροχα δραματουργικό, η απόλυτη κορύφωση...

Τελοσπάντων, για να ολοκληρώσω, θεωρώ ότι είναι μια ταινία που δεν πρέπει να τη χάσεις (ποιος, εγώ το λέω αυτό που μου πλήρωσαν το εισητήριο για να πάω - φανταστείτε αρνητικότητα που είχα και τελικά το είδα 3 φορές), σίγουρα αξίζει να τη δεις κι ακόμα πιο σίγουρα δεν θα κλάψεις τα λεφτά σου. Το πνεύμα της ταινίας επικεντρώνεται στον επικών διαστάσεων ηρωϊσμό των τριακοσίων του Λεωνίδα, τον οποίο και απροκάλυπτα υπερθεματίζει. Η ανδρεία τους αποθεώνεται, με όπλα τις καταιγιστικές σκηνές δράσεις, τους hard rock ήχους και τις slow-motion σεκάνς. Πέρα από οτιδήποτε μειονέκτημα, η ταινία του Snyder δεν παύει να είναι μία χορταστικότατη επική περιπέτεια όπου οι κεντρικές ατάκες έχουν μεγαλύτερη σημασία από την ίδια την εξέλιξη. Είναι μια ταινία που υμνεί (αν μη τι άλλο) τους άντρες εκείνους που μάθανε ποτέ να μην παραδίνονται, ποτέ να μην υποχωρούν και να πιστεύουν ότι ο ωραιότερος θάνατος είναι αν δώσεις τη ζωή σου στο πεδίο της μάχης για την ελευθερία, για όσα αγαπάς και πιστεύεις. Trust me!

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου


 
300 - achrist - Σάβ 06 Δεκ 2014 - 11:54
ΜΗΝ ΑΚΟΥΤΕ ΤΙΣ ΜΑΛΑΚΙΕΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΥΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΔΗΘΕΝ ΚΑΛΟΙ ΚΡΙΤΙΚΟΙ ΠΙΣΤΕΨΤΕ ΜΕ ΕΝΑ ΚΑΤΕΒΑΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΤΕ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΕΙ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΤΑΙΝΙΑ
ΠΗΓΕΝΕΤΑΙ ΑΜΕΣΩΣ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ
 ΕΝΑ  ΦΟΒΕΡΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΜΕ ΑΡΙΣΤΑ ΤΟ 10 ΠΑΙΡΝΕΙ 20

ΔΙΑΦΩΝΩ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΠΟΥ ΒΑΖΕΙ 9   10/10 ΑΞΙΖΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Η ΤΑΙΝΙΑ

10/10


Το επεξεργάστηκε ο/η achrist συνολικά 2 φορές
 
ΑΟΥΓΚ !!!!!!!!!!!! - stam-OS - Τετ 13 Μαρ 2013 - 00:14
Φόλα ολκής φτιαγμένη από άσχετους για ηλίθιους! Φτηνή ψηφιακή αισθητική βιντεοκλίπ που οπτικά και μόνο δεν αντέχεται ούτε για 10 λεπτά. Κωμικοτραγικές καταστάσεις με απερίγραπτα τέρατα (από Εφιάλτη μέχρι Αθάνατους) τρανς-Ξέρξη και άλλα σουρεάλ! Ιστορική κρίβεια; Ε όχι δα! Καμία σχέση απλώς! Απέφευγα χρόνια να τη δω,  μέχρι που (ξανα)παίχτηκε χτες στην ελληνική tv και είπα να της κάνω το χατήρι, πιο πολύ από περιέργεια δηλαδή. Επειδή δεν είχα ως τώρα ασχοληθεί, αγνοούσα το γεγονός ότι βασίστηκε σε κόμικ (το διαπίστωσα μόλις στους τίτλους τέλους!), αυτό όμως όχι μόνο δε δικαιολογεί την ύπαρξη της ταινίας αλλά ακριβώς το αντίθετο: έπρεπε να αρκεστούμε στο κόμικ και μόνο.
Διάβασε κανένα βιβλίο καλύτερα (λχ τις "Πύλες της φωτιάς" του Πρέσφιλντ ή "Το τέλος του Εφιάλτη" του Μπαλτάκου) κι άσε τα κόμικς και τις κομικ-οταινίες για το κοινό που απευθύνονται και μόνο.
(επιεικέστατα 1)
 
Προσπαθήστε να την αποφύγετε... - Leviathan - Σάβ 02 Ιουν 2012 - 19:31

Η αντίληψη ενός ανθρώπου για αξίες/ιδέες όπως το έθνος, η ιστορία και η "καθαρότητα" του πλυθησμού ενός κράτους (που αποτελεί το λιγότερο σημαντικό σημείο για το θέμα που θέλω να θίξω) συνδέονται με τον τρόπο με τον οποίο έχει μεγαλώσει το εκάστοτε άτομο και με το πως έχει εξελιχθεί -μέσω εμπειριών, συζητήσεων, ψαξίματος κλπ- η κριτική του σκέψη και η ικανότητα κατανόησης ορισμένων ζητημάτων. Από τη στιγμή, λοιπόν, που κάποιος μεγαλώνει έχοντας ως κύριες αξίες την πατρίδα και το έθνος, βάζοντάς τες πολλές φορές πάνω από τον άνθρωπο ως συνεχόμενα εξελισσόμενο ον αυτό καθαυτό, λογικό είναι να αναπτύξει γνώμη η οποία θα εξυμνεί σε κάθε επίπεδο τα ιδανικά του να έχει κάποιος άνθρωπος την περηφάνεια για το έθνος του.


Δεν είναι λίγες οι φορές, ωστόσο, που λόγω έλλειψης κριτικών σημείων για την ανάπτυξη της σκέψης -όπως είναι, είτε το ψάξιμο/διάβασμα/ενασχόληση με το αντικείμενο ή η αποδοχή άλλων, αντίθετων απόψεων-, είτε απλά εξαιτίας ανημπόριας του εγκεφάλου για διαμόρφωση εμπεριστατωμένης και αμερόληπτης γνώμης σχετικά με το αντικείμενο, ο άνθρωπος οδηγείται σε απόψεις εθνικιστικού-υπερβολικά πατριωτικού χαρακτήρα που, εν τέλει, μόνο καλό δεν κάνουν, διότι οποιοσδήποτε εθνικιστής έχει μπει στη διαδικασία να βάζει πάνω από την ανθρωπιά την πατρίδα. Αυτό, δε θα με ενοχλούσε καθόλου αν οποιοσδήποτε με τέτοιες ιδέες είχε σωστά και ψαγμένα επιχειρήματα να μου δώσει για ποιο λόγο ενεργεί και σκέφτεται κατ` αυτό τον τρόπο, όμως το θλιβερό είναι ότι κανείς, αν κάτσει και ψαχτεί, δεν θα έχει κάποια λογική αιτία πέρα από το "είμαι Έλληνας ρε φίλε, θέλεις τίποτα άλλο;".


Ο πρόλογος αυτός, είναι για να σας ξεκαθαρίσω, ότι η συγκεκριμένη ταινία θεωρείται σπουδαία και μεγάλη όσον αφορά στο θέμα της και στην απεικόνηση των Σπαρτιατών από άτομα που πάσχουν από την παραπάνω πάθηση (γιατί για μένα είναι πρόβλημα). Ας ξεκινήσω λοιπόν, με τα σημεία τα οποία δεν μου άρεσαν στην ταινία, και να πω και εκείνα που μου άρεσαν. Επομένως, κακά στοιχεία:


1. Ο απόλυτος ρατσισμός που διαφαίνεται από την Σπαρτιατική λογική, όπου οτιδήποτε μη-Σπαρτιατικό, και οποιοσδήποτε που δεν έχει μεγαλώσει μόνο για να μαθαίνει να παλεύει είναι κατώτερος. Και δεν είναι απλά ότι θεωρούν κατωτερότητα το να μην έχει μεγαλώσει ο άλλος έχοντας ως μόνο λόγο ύπαρξης τον πόλεμο, αλλά ο σκηνοθέτης φροντίζει να το δείξει με κάθε πιθανή ευκαιρία. Για παράδειγμα, ο Εφιάλτης παρουσιάζεται ως ένας συνδυασμός Chi Chi Larue, Βαγγέλα -ωχ η μέση μου- νταλικέρη και νόθου παιδιού του Κουασιμόδου, επειδή "δεν ήταν γραφτό να γίνει στρατιώτης-υπηρέτης των Σπαρτιατών", ο Ξέρξης μια ερμαφρόδιτη Elaine Davidson φιγούρα, ενώ όλοι οι Πέρσες στρατιώτες τόσο γίδια που παρόλο που κουβαλάνε οπλισμό με περισσότερα κιλά απ` τον Πάγκαλο και έχουν εκπαιδευτεί πάρα πολύ σκληρά για μάχες, πραγματικά ανήμποροι μπροστά στα γυμνασμένα, μπρατσωμένα, ψηλά μοντέλα Σπαρτιάτες που δεν χρειάζονται καν πανοπλία (!) για να προστατευτούν, αφού μόνη προστασία γι` αυτούς είναι οι κοιλιακοί. Δηλαδή πόσο χαζός μπορεί να είναι ένας άνθρωπος για να πιστέψει ότι είχαν τόσο μεγάλη διαφορά, ώστε οι μεν δυναμικοί, γαμάτοι, άδωνεις Έλληνες να μπορούν να νικήσουν οποιονδήποτε βρεθεί στο διάβα τους;


2. Ιστορικές ανακρίβειες σε σημείο που γελάς πιο πολύ και απ` το να ακούς chipmunked νησιώτικα της Γλυκερίας. Ναι. Πιέστηκα πάρα πολύ να μη το αναφέρω, αλλά πραγματικά ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΑΙ Η ΑΘΛΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ. Μυθικά τέρατα, ελέφαντες, ρινόκεροι, ορκ, αθάνατοι-ghostface, όλοι μέσα στη μάχη για να έχει πιο πολύ γούστο ρε αδερφέ. Και επειδή έχω ακούσει πολλούς να λένε ότι δεν πρέπει να θίγεται το θέμα της ιστορικής ακρίβειας απ` τη στιγμή που είναι βασισμένο σε κόμιξ, εγώ απαντάω ότι αν ήθελαν να πάρουν ένα πραγματικό γεγονός το οποίο σέβομαι απόλυτα και θαυμάζω, θα έπρεπε από αξιοπρέπεια και μόνο να μη το γελοιοποιήσουν. Αν επέμεναν στο να κάνουν μια ταινία η οποία θα αποτελεί συνδυασμός επικών ταινιών, ας φρόντιζαν να μην υπάρχει καμία συσχέτισή του με τα τότε γεγονότα, γιατί αυτόματα καθιστούν οι ίδιοι το θέαμα γελοίο.


3. Η θεοποίηση του μιλιταρισμού και της αντρίλας από μεριάς Σπαρτιατών. Ναι, αυτό είναι ένα από τα σημεία το οποίο δεν μπορώ να δεχτώ, ακόμα και στην τότε εποχή αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο διότι αν μη τι άλλο οι άνθρωποι ασχολούνταν με τον πόλεμο μόνο και το γούσταραν για τους εαυτούς τους, όχι για να ψήσουν κι άλλους να γίνουν έτσι. Ο λόγος όμως που απεικονίστηκαν τόσο βαρβατάντρες τύπου Νινιός-Τσαρούχας "δε με τρομάζει τίποτα-αου-ουγκ-θα πεθάνετε όλοι", είναι άλλος. Είναι για προσέγγιση χαζών θεατών που αρέσκονται σε γκαρίδες και μεγάλα λόγια, είναι επειδή αυτό πουλάει, είναι επειδή είναι Χόλυγουντ, είναι επειδή αυτό αρέσει πιο πολύ στις γκόμενες κλπ. Εξυπηρετεί δηλαδή άλλους σκοπούς που είναι ο ορισμός του Δ-Η-Θ-Ε-Ν.


4. Πομπώδεις μέχρι αηδίας ερμηνείες. Δεν ακούσαμε τίποτα πέρα από βαρύγδουπες φράσεις, "έντε λα μαγκέτε βοτανίκ" ατάκες, "This is Sparta", "Tonight we dine in hell" και ό,τι άλλο θα έκανε το φιλμ πιο αρεστό σε χαζά παιδάκια.


5. Οι υπόλοιποι περίπου 800 άντρες πέρα απ` τους Spartans, δεν αναφέρονται πουθενά πέρα από τους Αρκάδες που είναι φυσικά κατώτεροι από τους Σπαρτιάτες. Θεσπιείς, Θηβαίοι, Μυκηναίοι, Λοκροί ούτε για δείγμα.


6. Τρομερή ειρωνεία η θεωρία των Σπαρτιατών για τους υπόλοιπους Έλληνες, και κυρίως τους Αθηναίους. Τη στιγμή που λέει "those philosophers and, uh, boy-lovers" παίζει να έριξα το γέλιο της ζωής μου. Πόσο πολύ μπορεί να εθελοτυφλούσε ο Μίλλερ όταν έγραφε το κόμιξ και το βάζανε στην ταινία; Κανείς νομίζω δεν μπορεί να αμφισβητήσει τις ομοφυλοφιλικές σχέσεις στην Αρχαία Ελλάδα ανάμεσα σε Σπαρτιάτες, Αθηναίους, όλους. Σαν να μας παρουσιάζει δηλαδή τον Λεωνίδα ως υποκριτή που ηθελημένα ξεχνάει την ομοφυλοφιλία-παιδεραστία στην δική του περιοχή, μόνο και μόνο για να φανεί ότι ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ. Δηθενιά στο μεγαλείο της, για άλλη μια φορά.


7. Υπερβολική χρήση slow motion, μας έσπασε τα νεύρα. Εξάλλου η ανυπαρξία του σεναρίου υπό κανονικές -όχι τραβηγμένες απ` τα μαλλιά με slow motion- συνθήκες, θα έβγαζε το πολύ 3 τέταρτα ταινία.


8. Αστεία η επιλεκτική μετάφραση Ελληνικών λέξεων. Χοτ γκέιτς, χαχαχαχαχαχαχα.


Είναι, ειλικρινά, πολλά περισσότερα που είχα σκεφτεί να γράψω καθώς την έβλεπα, αλλά έκανα τη βλακεία να μη τα σημειώνω εκείνη την ώρα, και τώρα τα ξέχασα. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι δεν τελειώνουν εκεί τα γελοία στοιχεία του φιλμ. Παρόλα αυτά, μπορώ να δεχτώ την καλλιτεχνική-εικαστική απεικόνιση των τοπίων και των στρατιωτών.


Συμπερασματικά, χωρίς να με διατρέχει κανένα ύφος ανθελληνικότητας, η ταινία είναι απαίσια και οποιαδήποτε συσχέτισή της με τα γεγονότα και την εποχή που πραγματοποιήθηκε η Μάχη των Θερμοπυλών θα έπρεπε να απαγορευτεί. Υπερβολικά πομπώδεις-χαζές ερμηνείες, παιδικό σενάριο, ιστορικές ανακρίβειες, φιλοπολεμική λογική υπέρ πάντων, γενικά πολλά στοιχεία τα οποία θα έκαναν την τέλεια επική ταινία φαντασίας, αλλά το να πλασάρεται ως έστω και 1% ιστορική, εμένα τουλάχιστον με εκνευρίζει. Φτιαγμένη για να εντυπωσιάζει χαζά παιδάκια, φανατικούς δεξιούς εθνικιστές και όσους έχουν τα οπτικά εφέ ως τοπ στοιχείο σε μια ταινία, οι 300 του Ζακ Σνάιντερ είναι ένα δημιούργημα που του αξίζει φτύσιμο, θάψιμο, περιφρόνηση και γέλιο, τίποτα άλλο.


Βαθμολογία: 1/10.


(σσ. στο Meet the Spartans έχω βάλει 5/10, γιατί έκανε αυτό ακριβώς που ήθελα: ξεφτύλισε το τερατούργημα του Σνάιντερ όπως ακριβώς του άξιζε.)

Το επεξεργάστηκε ο/η Leviathan συνολικά 3 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - sotkil - Σάβ 23 Ιουλ 2011 - 03:11
Φασιστικό παραλήρημα , για έναν πολιτισμό στρατοκρατικής ανοησίας που πάντα έρεπε προς την προδοσία και ποτέ δεν παρήγαγε τίποτε άλλο εκτός από καλούς στρατιώτες (και οι Μογγόλοι καλοί πολεμιστές ήταν)....
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.