• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Pirates of the Caribbean: At World`s End (2007)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Στο Τέλος του Κόσμου

Φαντασίας | 169' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 24 Μαϊ 2007
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 29/11/2007
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 17/2/2010
Διανομή: Audio Visual
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Ολλανδικά
Δημοτικότητα: 2.21 %
Αξιολόγηση: 7.41/107.41/107.41/107.41/107.41/107.41/107.41/107.41/10   (7.41/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Στο τέλος του κόσμου, η περιπέτεια ξεκινά.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 23 Μαΐου 2007 - 10:16

Ay-Ho, Ay-Ho! – Ο νόμος που έχουν θεσπίσει οι παντοκράτορες Βρετανοί, για όποιον πολίτη τολμήσει να συνεργαστεί με τους πειρατές ή απλά να διευκολύνει το έργο τους, είναι αμείλικτος: Οι παραβάτες του, θα τιμωρηθούν με την εσχάτη των ποινών! Προκειμένου να αντιμετωπίσουν το οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης τους, από τον Στόλο της Εταιρίας της Βρετανικής Ανατολικής Ινδίας, οι πειρατές καλούνται να ενώσουν τις δυνάμεις τους, σε έναν κοινό αγώνα. Για να το επιτύχουν πρέπει οι εννέα κυρίαρχοι των επτά θαλασσών, να συναντηθούν το ίδιο τραπέζι και να θεσπίσουν ομόφωνη στάση κατά των Εγγλέζων. Γεγονός δύσκολο, αν αναλογιστούμε πως ο καθένας λειτουργεί με αποκλειστικό γνώμονα το ατομικό του συμφέρον, αλλά και διότι ένας εκ των κατόχων του συμβολικού οκτάργυρου, ο διαβόητος Τζακ Σπάροου, βρίσκεται εγκλωβισμένος, στην παγίδα που του έχει στήσει ο δαιμόνιος Ντέιβι Τζόουνς.

This Is Hollywood – Μπορεί να ξεκίνησαν την πορεία τους, περισσότερο δοκιμαστικά, στις θάλασσες της μεγάλης οθόνης, επιθυμώντας να αποτυπώσουν στο πανί, ένα από τα πιο διασκεδαστικά θεάματα, των θεματικών πάρκων της Ντίσνειλαντ. Η καθηλωτική επιτυχία της Κατάρας του μαύρου Μαργαριταριού, αλλά κυρίως το μεταφυσικό ύφος, που προσέδωσε σε ένα αγαπημένο θέμα στο κοινό, όπως το swashbuckler, ώθησαν τον παραγωγό – Μίδα, Jerry Bruckheimer, στο να στήσει άμεσα, δύο ακόμη συνέχειες, με πρωταγωνιστές τους Πειρατές της Καραϊβικής. Και αν το δεύτερο μέρος, το Σεντούκι του Νεκρού, που σάρωσε τα ταμεία, λειτούργησε περισσότερο ως συνδετικός κρίκος με τον επίλογο, δεν μπορώ να φανταστώ τι θα συμβεί με το At World’s End, που προσωποποιεί στον υπέρτατο βαθμό, με το κέφι, τις ανατροπές, τους εντυπωσιασμούς και την καλοπροαίρετη φανφάρα, την έννοια του χολιγουντιανού μπλοκμπάστερ.

Ποιοι οι καλοί? Ποιοι οι κακοί? – Όλα τα στοιχεία λειτουργούν υπέρ του Τέλους του Κόσμου, που για να ολοκληρώσει θεματικά την τριλογία, στηρίζεται στο ίδιο ακριβώς μοτίβο, που παρακολουθήσαμε στην τελετή λήξης, τόσο του Άρχοντα των Δακτυλιδιών, όσο και του Matrix. Δηλαδή την κορύφωση της μάχης, ανάμεσα στις δυνάμεις του Καλού που θέλει να επιβιώσει και του Κακού, που επιθυμεί να επικρατήσει. Το εκκεντρικό στην περίπτωση των Πειρατών, έχει να κάνει με το ότι δεν είναι διακριτοί οι ρόλοι, των θετικών και των αρνητικών πρωταγωνιστών. Να σταθούμε με την μεριά των μονίμως ιδιοτελών πειρατών, που λυμαίνονται τους ωκεανούς, δίχως να μπορούν να επιτύχουν την απλούστερη συμφωνία κυρίων μεταξύ τους και ανατρέπουν με ταχύτητα αστραπής τις όποιες συμμαχίες ή να στηρίξουμε τις ενέργειες του Νόμου, που παίρνουν σάρκα και οστά στο πρόσωπου του αντιπαθέστατου ναύαρχου Κάτλερ Μπέκετ? Ρητορικό βεβαίως το ερώτημα...

Ο Σπάροου στην χώρα των θαυμάτων – Για να φτάσουμε μέχρι του σημείου που οι δύο στόλοι θα αντιπαραταχτούν, για να ακολουθήσει η μητέρα των μαχών, ζούμε ένα πραγματικό (αν και πολυλογάδικο) παραμύθι, με πρωταγωνιστές όλους όσους χαρακτήρες μας συστήθηκαν στα προηγούμενα επεισόδια. Με τον μετρητή αδρεναλίνης στο φινάλε του Σεντουκιού, να σταματά στο κόκκινο, όταν ο μισοτρελαμένος Τζακ έχει αφανιστεί από τις ορέξεις του Τζόουνς, περιμένουμε αγωνιωδώς, την αποστολή σωτηρίας του, που έχουν στήσει ο ατρόμητος Γουίλ Τέρνερ και η αγαπημένη του Ελίζαμπεθ Σουάν. Δίχως σκαρί, δίχως πλήρωμα, αλλά με σθένος και κουράγιο, που τους δίνει η εμπειρία στο πλάι τους, του πρώην αντιπάλου Κάπτεν Μπαρμπόσα, θα προσεγγίσουν τον παμπόνηρο Κινέζο κουρσάρο Σάο Φενγκ, για να ζητήσουν την αρωγή του. Το ταξίδι στην άκρη της Γης – μέσω απίθανων σεναριακών ευρημάτων είναι η αλήθεια – για τον εντοπισμό του Σπάροου, κόβει κυριολεκτικά την ανάσα και αποτελεί το γευστικότερο ορντέβρ για όσα πρόκειται να επακολουθήσουν. Χώρια που στα συγκεκριμένα πλάνα, δίνεται η δυνατότητα στον σκηνοθέτη Gore Verbinski, να δείξει και κάποιες από τις δημιουργικές του αρετές, στήνοντας ένα σουρεαλιστικό ίντρο, για να παρελάσει ο αγνοούμενος μεταξύ πραγματικότητας, ονείρου και φαντασίας Κάπτεν Τζακ.

The Pirata Codex – Στην πιο ποιητική στιγμή του φιλμ, ο κεντρικός ήρωας της τριλογίας, με την μορφή του Johnny Depp, δίνει ένα μικρό ρεσιτάλ, στεκούμενος ολομόναχος στο πλάι του ταχύτατου Μαργαριταριού του, στην μέση του πουθενά. Κακά τα ψέματα, δίχως το ύφος του Σπάροου, όπως το αποδίδει ο κορυφαίος σύγχρονος σταρ, το brand name των Pirates, δεν θα είχε την ίδια αίγλη. Έστω και αν εδώ, τις προσπάθειες του στηρίζει σε ικανοποιητικό βαθμό – με σημαντικότερο ρόλο ακόμη και από το Black Pearl – ο μεγάλος Αυστραλός Geoffrey Rush, που υποδύεται τον άσπονδο φίλο του Μπαρμπόσα. Από το δυναμικό ζευγάρι των μπλοκμπαστεριστών Orlando Bloom και Keira Knightley, που επανέρχονται ως το ρομαντικό στοιχείο της ιστορίας, κανείς δεν περιμένει κάτι λιγότερο, αν και το φινάλε αφήνει στο στόμα κάποια στοιχεία έκπληξης, σε όσους υποστηρίζουν την θεωρία του happy ending. Σίγουρα πάντως η εγγλέζα κλέβει την παράσταση μεταξύ τους, συγκροτώντας με δυναμισμό, το αποφασιστικότερο πρόσωπο στην εξέλιξη του στόρι, εφόσον αποδεικνύεται ικανή να βάλει στην θέση τόσο τον ασιάτη κουρσάρο Φενγκ (μικρού βεληνεκούς η παρουσία του Yun-Fat Chow) αλλά και τον σεβάσμιο Φύλακα του Κώδικα (ο μυθικός Keith Richards, δίχως να χρειάζεται μέικ απ για να γίνει πειρατόφατσα).

Η θάλασσα μέσα μου – Το βέβαιο είναι πως δυσκολεύομαι να πω πως κάπου εδώ οι Πειρατές μας αποχαιρετούν οριστικά. Άλλωστε τα εμπορικά οφέλη από την κινηματογραφική δράση τους είναι υπερβολικά για να τα αγνοήσει η Disney, ενώ και το σενάριο αφήνει πάμπολλα παραθυράκια για μια ακόμη συνέχεια. Σίγουρα όμως ο πρώτος κύκλος – για δώσουμε τον ακριβή ορισμό – ολοκληρώνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, με ένα 168 χορταστικών λεπτών καταιγιστικό ναυτικό έπος, που στο τελευταίο του ημίωρο κρύβει ένα breathtaking επίλογο, με γενναίες δόσεις οπτικών εφέ, όπου η ζυγαριά της τελικής νίκης, μοιάζει αναποφάσιστη στο που θα γείρει. Όποιο και να είναι όμως το αποτέλεσμα, εντέλει αυτό που μένει, είναι πως όποιος έχει στο αίμα του την αλμύρα της θάλασσας, θα επιστρέψει σε εκείνη, ακόμη και ολομόναχος, σαν φτωχός και μόνος καουμπόι, έστω και αν η λαμπρή φρεγάτα του, δώσει την θέση της σε ένα ταπεινό μονοθέσιο καικάκι...

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Γιώργος Ζερβόπουλος




Τετάρτη 19 Μαρτίου 2008

Η υπέρ-επιτυχημένη πειρατική τριλογία έφτασε στο τέλος της με ένα καθ` όλα ταιριαστό επικό τρίτο μέρος. Το At Worlds End συνεχίζει και ολοκληρώνει (?) επάξια το franchise και μπορεί να είναι κατώτερο από το πρώτο μέρος αλλά είναι καλύτερο και πιο συγκροτημένο ως ταινία από το ξέφρενο Dead Man`s Chest. Η ιστορία συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε στο προηγούμενο μέρος με τον Γούιλ, την Ελίζαμπεθ και την υπόλοιπη παρέα να αναζητούν στα πέρατα του κόσμου τον Τζακ Σπάροου προκείμενου να ενώσουν όλους τους πειρατές απέναντι στον κοινό εχθρό λόρδο Μπέκετ που τους απειλεί με αφανισμό.

Αν μπορείς να βρεις ένα μειονέκτημα της ταινίας είναι ότι όπως και στο Σεντούκι του Νεκρού η σεναριακή της ίντριγκα περιπλέκεται υπερβολικά μπερδεύοντας τους πάντες αλλά πέραν αυτού μιλάμε για ένα υποδειγματικό blockbuster και κάτι περισσότερο. Η παραγωγή είναι γιγαντία και κάθε δολάριο που σπαταλήθηκε για τη δημιουργία της ταινίας φαίνεται στην οθόνη με τον πλέον εμφατικό τρόπο με visual effects και σκηνές δράσης που εντυπωσιάζουν και κόβουν την ανάσα. Το χιούμορ είναι και εδώ παρών με πρωτοστάτη τον για μια ακόμα φορά αμίμητο Johnny Depp ως Τζακ Σπάροου (από μόνος του ανεβάζει επίπεδο το συγκεκριμένο franchise) με άξιο συμπαραστάτη τον μεγάλο Αυστραλό Geoffrey Rush και το υπόλοιπο καστ πλην του άχρωμου Orlando Bloom (τι έκπληξη!) να μην υπολείπεται σε κέφι και διάθεση.

Πέρα όμως από τα στάνταρ blockbuster πλεονεκτήματα ο σκηνοθέτης Gore Verbinski και οι σεναριογράφοι φτιάχνουν κάποιες σκηνές που προσθέτουν πολλά στην ταινία. Από το συναρπαστικό ταξίδι στην άκρη του κόσμου στην αρχή και την απέραντη κατάλευκη έρημο-φυλακή του Τζακ μέχρι τα όσα συναρπαστικά και απρόβλεπτα συμβαίνουν στην ναυμαχία των δύο πλοίων στο φινάλε και επαναπροσδιορίζουν την έννοια του χάπι εντ. Αν κάτι όμως κάνει την ταινία και κατά συνέπεια όλη την τριλογία ακαταμάχητη είναι η σχεδόν αρρωστημένη λατρεία της για τη διαφορετικότητα. Ο τρόπος που - στους ασφυκτικά politically correct καιρούς μας γεμάτους από βαρετούς ανιδιοτελείς ήρωες που πολεμάνε για το κοινό καλό, την πατρίδα και άλλους ευγενείς (sic) σκοπούς - αποθεώνει τους αντισυμβατικούς ήρωες της που δεν διστάζουν να προδώσουν τους συντρόφους τους, νοιάζονται κυρίως για τον εαυτό τους και υπακούν στην δίκη τους ηθική σαν γνήσιοι επαναστάτες απέναντι σε έναν κόσμο που προσπαθεί να τους αφομοιώσει.

Και η ιστορία τελειώνει όπως ακριβώς ξεκίνησε με τον Τζακ μόνο σε ένα μικρό καράβι να χάνεται στον ορίζοντα. Για άλλη μια φόρα προδομένο από τους φίλους του άλλα γεμάτο δίψα για μια ακόμη συναρπαστική περιπέτεια. Και αν η ιστορία όπως φαίνεται τέλειωσε εδώ αρκεί μια μάτια των μεγάλων κεφαλιών της Ντίσνευ στα έσοδα του franchise και η υπογραφή του Johnny Depp/Τζακ Σπάροου για να ανεμίσει ξανά το πειρατικό πανί.

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars (7.5/10)

Γιώργος Αλεξίου




Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009

Εδώ και μήνες περίμενα με αγωνία το τελευταίο μέρος της τριλογίας (και φανταστείτε ότι όταν είχε βγει το πρώτο δεν ήθελα να πάω λόγω της υπερβολικής διαφήμισης) “Οι Πειρατές της Καραϊβικής” κι η αναμονή μου νομίζω ότι τελικά άξιζε τον κόπο. Μπορεί η ταινία να μη με ικανοποίησε στο 100% όπως θα μπορούσε, αλλά παρόλα ταύτα το έκανε στο 90%. Τόσο μεμονωμένα, όσο και η τριλογία ως σύνολο. Γιατί είναι πολύ δύσκολο όταν έχεις να κάνεις με τέτοιο budget να ισορροπήσεις όλα αυτά που μπορείς να κάνεις με όλα αυτά που μπορεί να αντέξει η ταινία να κάνεις.

Βέβαια τόσο οι προηγούμενοι κι ίσως ακόμα περισσότερο οι νέοι Πειρατές, να μην είναι τόσο φιλικοί στα παιδικά μάτια –η πρώτη σκηνή της ταινίας δείχνει ένα παιδάκι που αντιμετωπίζει την αγχόνη (απ`την άλλη, λες και δεν τα βλέπουν την τηλεόραση και στις ειδήσεις κάθε μέρα). Σίγουρα όμως, αυτό το όχι και τόσο παιδικό παραμύθι, έρχεται να χορτάσει τα διψασμένα για ονειροπόληση ενήλικα μάτια. Το ταξίδι στο όνειρο, που ξεκίνησε με την πρώτη ταινία, έτριζε λόγω της υπερφορτωμένης σεναριακά δεύτερης ταινίας, καθώς και με το άκομψο τέλος της, προς χάρη της αγωνίας της συνέχειας.

Οι τρίτοι Πειρατές όμως καταφέρνουν τα πάντα, προς ευχάριστή μας έκπληξη (μιας και κάθε συνέχεια των σίκουελ είναι χειρότερη από την προηγούμενη), εκτός απ`το να κερδίσουν εκείνη τη μάχη που θα μας έκανε να προσπεράσουμε τον αρχικό μας έρωτα με το “Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Η Κατάρα του Μαύρου Μαργαριταριού”. Χωρίς να είναι κατώτερο, απλά δε μπορεί να κερδίσει την εντύπωση και την έκπληξη που μας προκάλεσε το πρώτο μέρος της τριλογίας.

Η μουσική της ταινίας στηριγμένη στο γνώριμο επικό μοτίβο, συνοδεύει με έναν μαγικό τρόπο τις καταιγιστικές σκηνές δράσεις –που δε λείπουν στιγμή-, οι οποίες μας παρασύρουν σ`ένα γαϊτανάκι παιχνιδιού και πολεμικής τεχνικής κι άσχετα απ`το πόσες πολλές είναι δεν τις χορταίνεις.

Πέραν τούτου, όμως, η ταινία κάθε λεπτό της προβολής της κερδίζει πόντους χάρη στα τεχνικά μέρη. Εντυπωσιακά σκηνικά, θεσπέσια φωτογραφία κι άψογα ειδικά εφέ, κλάσεις ανώτερα απ`τις προηγούμενες, συνθέτουν έναν υδάτινο κόσμο περιπέτειας, παντρεύοντας με μοναδικό τρόπο την πραγματικότητα με τη φαντασία. Παρόλα ταύτα, δεν στηρίζεται μόνο στα εφέ, αλλά πάνω απ`όλα στους ήρωες.

Το φινίρισμα που έχει γίνει στους ήρωες, μας αφήνει ν` ανακαλύψουμε και να εμβαθύνουμε περισσότερο στον χαρακτήρα τους. Ο Depp για άλλη μια φορά δίνει ρέστα. Ως αντισυμβατικός, πολυμήχανος κι αυτοσαρκαστικός Jack Sparrow, μπορεί να αισθάνεται επάξια ο νικητής της ταινίας, αφού μ`αυτό τον ιδιαίτερο ρόλο, ο χαρισματικός ηθοποιός χαρίζει απλόχερα αλησμόνητες στιγμές γέλιου και δράσης χάρη στην ερμηνευτική του δεινότητα. Προσωπικά δεν χορταίνω να τον βλέπω.

Ο Rush, εξαιρετικός, υποστηρίζει με τον καλύτερο τρόπο το ρόλο του, έτσι ώστε να ανήκει στους ήρωες που μπορούν να μείνουν στη μνήμη μας έτσι όπως είναι κι όχι απλά σαν καρικατούρα. Σημαντικό και ξεχωριστό guest αποτελεί η εμφάνιση του Keith Richards, κιθαρίστας των Rolling Stones και στενός φίλος του Depp, ο οποίος ως κινηματογραφικός πατέρας του, “ψάρωσε” όχι μόνο τους Πειρατές, αλλά κι όλους τους θεατές.

Ο Bloom, χειρότερος από ποτέ, παραφωνία με μια συνεχή έκφραση θυμού, ξεχωρίζει σαν την μύγα μες το γάλα (απλά κανείς δε βρέθηκε να τη βγάλει). Όσο για τη Knightley, μπορεί να γράφει καλά στην κάμερα, αλλά εξαιρουμένων σκηνών, δεν καταφέρνει να πείσει –το στυλ “born to be wild” δεν της πάει-, αν και σ`αυτό το τρίτο μέρος έχει κάνει μεγάλη προσπάθεια κι αρκετή πρόοδο (πάντα σε σύγκριση με τα προηγούμενα).

Ως εναλλακτικά κωμικά δίδυμα, ξεχωρίζουν το μαϊμουδάκι και το παπαγαλάκι (τρελό γέλιο) κι οι δύο βλάκες πειρατές που απορείς πως με τόση βλακεία συσσωρευμένη ζουν ακόμα και δεν τους έχουν πετάξει στη θάλασσα.

Chow Yun-Fat (γενικά εξαιρετικός ηθοποιός) κι ο Tom Hollander, με σκοπό να σπάσουν με λίγη σοβαρότητα το χάος και το χαβαλέ που επικρατεί στο γενικότερο κλίμα.

Γρήγορη, έντονη και περιπλεγμένη πλοκή με συνεχής ανατροπές, που να δεν παρακολουθείς αδιάκοπα μπορεί να χάσεις τη μπάλα, χωρίς να κουράζει στιγμή. Εδώ όμως έρχομαι, επειδή δεν είναι όλα τέλεια σ`αυτή τη ζωή, να πω και το στραβό της υπόθεσης. Όσο πολύ κι αν μου άρεσε αυτό που είδα κι όσο κι αν το απόλαυσα, σεναριακά είχε κάποια κενά. Δεν θα τ`απαριθμήσω, αλλά σε συνδυασμό με την πλοκή “κομήτη”, άφησε το θεατή με ορισμένες απορίες. Π.χ αν και δυναμικά, το έργο μπαίνει απότομα, σε πετάει στη Σιγκαπούρη χωρίς πως και γιατί αντί να σε πάει εκεί που σε είχε αφήσει, ο Sparrow πώς βρέθηκε στο σεντούκι όταν υποτίθεται ότι το cracken τον είχε φάει για επιδόρπιο κι εκείνο το “τραγούδι”... Με τηλεβόα έμαθαν ότι το είπαν, πώς ήξεραν ότι θα ειπωθεί κι αυτός ή αυτοί που το είπαν το ήξεραν;

Και το τέλος; Μετά από πορεία 4 χρόνων αυτό περίμενα να δω; Μια φορά στα 10 χρόνια (γυναίκα είμαι, έχω κι ευαισθησίες); Πάντως το τέλος αν και θα μπορούσε να υπονοεί συνέχεια επί της οθόνης, δεν νομίζω ότι ισχύει αφού οι περισσότεροι πρωταγωνιστές έχουν δηλώσει (και καθώς φαίνεται από λεπτομέρειες του τέλους) ότι δεν έχουν σκοπό να συνεχίσουν. Οπότε ας εκλάβουμε το τέλος ως συμβολικό. Ότι υπάρχει μια συνέχεια που δεν θα τη δούμε ποτέ. Γιατί απλά δεν υπάρχει τέλος, όταν τίποτα δεν τελειώνει. Ενημερωτικά να αναφέρω ότι δεν πρέπει να φύγετε απ`το σινεμά μόλις ξεκινήσουν οι τίτλοι τέλους, αλλά κανένα 8λεπτο μετά, δηλαδή αφού θα έχουν τελειώσει. Και γιατί αυτό; Γιατί μετά απ`αυτό το 8λεπτο υπάρχει η πραγματικά τελευταία σκηνή της ταινίας. Δεν θα την αποκαλύψω, αλλά ίσως είναι καιρός να μάθουμε να καθόμαστε μέχρι το τέλος της ταινίας, γιατί κι οι τίτλοι με τα ονόματα των συντελεστών είναι κι αυτό μέρος της. Βέβαια, αφού κάτι τέτοιο δεν συνηθίζεται, θα έπρεπε το κοινό κάπως να έχει ενημερωθεί.

Γενικότερα, πιο μοντέρνοι και με μια πιο ψαγμένη διάθεση, οι Πειρατές έρχονται να δώσουν ένα λόγο στην ύπαρξή τους που πρέπει να υπερασπιστούν (όπως πρέπει να κάνουμε όλοι με τα ιδανικά μας). Επιπλέον, αναφέρονται στα παιχνίδια που παίζει το μυαλό, ότι κανένα βάρος δεν είναι τόσο ελαφρύ ώστε να το σηκώνουμε μόνοι μας. Ότι κάθε νόμισμα έχει δύο πλευρές, ότι όλοι μας έχουμε την κακή και την καλή μας πλευρά και μπορούμε να προδώσουμε ή να προδοθούμε για την κατάκτηση κάποιου στόχου. Κι ίσως πάνω απ`όλα, ότι τίποτα δεν είναι ποτέ χαμένο κι ότι δεν έχει σημασία πόσες είναι οι στιγμές, αλλά πως τις ζούμε.

Μια επική περιπέτεια ανατροπών, με έντονες δόσεις κωμωδίας και κάποιες στιγμές συγκίνησης, η οποία δε μπορεί ν`αφήσει κανέναν αδιάφορο. Μη νοιάζεστε για το τι δείχνει ψεύτικο και τι αληθινό. Αρπάξτε την ευκαιρία να μπείτε σ`έναν άλλο κόσμο και ζήστε την ολοκλήρωση ενός φανταστικού παραμυθιού. Ενός παραμυθιού κι ενός απολαυστικού ήρωα που σίγουρα δεν ξεχνιέται εύκολα.

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8,5/10 Stars (8.5/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου


 
<Χωρίς Τίτλο> - TheAlliman - Πεμ 07 Ιουν 2012 - 00:06
Καλύτερη από την δεύτερη αλλά όχι από την πρώτη. Αυτό που μου άρεσε στην ταινία  κατ`αρχάς ήταν το σενάριο. Πιο συγκεκριμένα τα γεγονότα που συνέβησαν στην ταινία. Στην τελευταία μάχη μιλάμε για μια από τις πιο επικές μάχες στην ιστορία του κινηματογράφου.( Έχω ακούσει από κριτικές ότι η καλύτερη είναι στο Lord of the rings ενώ ακολουθούν Star Wars, Avatar και Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2 μιας και για το τελευταίο όλη η ταινία είναι η τελική μάχη). Για την ερμηνεία του Depp δεν μιλάμε γιατί εννοείται πως είναι τέλεια. Πάντως αν δεν υπήρχαν τα αρκετά κλισέ και οι κουραστικοί διάλογοι η ταινία θα ήταν η καλύτερη της σειράς.
9/10
 
Legacy - 4july - Unverified - Παρ 05 Ιαν 2007 - 09:55
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΟΥ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΩ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΩ ΤΟ E MAIL ΠΟΥ ΔΕΧΕΤΕ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΤΟΥ Ο JOHNNY DEPP
4july
 
Legacy - Andreas Paizis - Unverified - Σάβ 19 Μαϊ 2007 - 13:45
Επιτρεπεται η αποστολη trailer; Έχουν βγει και αλλα κλιπακια απο την ταινια.
Andreas Paizis
 
Legacy - johnny - Unverified - Τετ 23 Μαϊ 2007 - 19:00
Η ταινια εχει και μια σκηνη μετα τα γραμματα...
johnny
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.