• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Υπόθεση & Παραλειπόμενα


Pirates of the Caribbean: At World`s End (2007)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Στο Τέλος του Κόσμου

Φαντασίας | 169' | Απαραίτητη γονική συναίνεση
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 24 Μαϊ 2007
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 29/11/2007
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 17/2/2010
Διανομή: Audio Visual
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά - Ολλανδικά
Δημοτικότητα: 2.23 %
Αξιολόγηση: 7.41/107.41/107.41/107.41/107.41/107.41/107.41/107.41/10   (7.41/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Στο τέλος του κόσμου, η περιπέτεια ξεκινά.

- Gallery:



 

- Πλοκή:


O Will και η Elizabeth συνεργάζονται με τον Captain Barbossa για να ελευθερώσουν τον Captain Jack Sparrow από την παγίδα του Davy Jones. Την ίδια στιγμή, ο Davy Jones με τον Ιπτάμενο Ολλανδό ταξιδεύει στη Σιγκαπούρη για να αντιμετωπίσει τον κινέζο Πειρατή Sao Feng.


- Παραλειπόμενα:


Σάββατο 19 Μαΐου 2007
Υπάρχει κάτι το έντονα εσχατολογικό στο Pirates of the Caribbean: At Worlds End. Μην σας ξεγελάει η αρχική σκηνή του τρέιλερ, με το ηλιοβασίλεμα και το ιστιοφόρο από τα οποία λείπει μόνο η λεζάντα «Greetings from Greece». Δεν ονομάζεις την ταινία σου At World’s End αν δεν υπάρχει και κάποιος λόγος, και όπως μας αποκαλύπτει το δυομισάλεπτο trailer υπάρχει λόγος, και μάλιστα σοβαρός. Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του Dead Man`s Chest ήταν το ότι η πλοκή χοροπηδούσε άναρχα από εδώ και από κει, σαν την βελόνα της μαγικής πυξίδας του Jack Sparrow. Το At World’s End από ότι φαίνεται έχει βρει την κατεύθυνσή του- και είναι ένα επικό last stand των πειρατών. Ποιων πειρατών; Όλων.

Ο ανυπόφορος Lord Beckett έχει αποφασίσει να ξεβρομίσει τις θάλασσες από την απειλή των πειρατών και στην προσπάθεια αυτή θα έχει έναν απρόθυμο αλλά παντοδύναμο σύμμαχο- τον Davy Jones (1.08). Έχοντας κλέψει (κυριολεκτικά) την καρδιά του πειρατή-χταποδιού, ο Beckett σκοπεύει να εξαπολύσει μια επίθεση εκκαθάρισης (α λα Shock and Awe) εναντίον όλων των υπαρχόντων πειρατών, οι οποίοι για μια και μόνο φορά παραμερίζουν τις έριδές τους και ενώνονται μπροστά στην θανάσιμη, κοινή απειλή. Μαζί τους είναι φυσικά ο Jack Sparrow, που με κάποιον τρόπο επανέρχεται μαζί μας, το βαρετό ζευγάρι Will Turner και Elizabeth Swan, ο Captain Barbossa, o Ασιάτης πειρατής Sao Fen και, μεταξύ άλλων, ένας πρόγονος του καπετάνιου Nemo, του οποίου το αρχοντικό μούσι δεν θα κατάφερνε να φτιάξει ούτε η ίδια η ILM (1.13). Αυτό το ετερόκλητο πλήρωμα από γενναίους τυχοδιώκτες θα σταθεί απέναντι στον διαβολικό Beckett, ίσως χωρίς καμία ελπίδα: They know they face extinction. All that remains is where they make their final stand (1.33).

Ωραία όλα αυτά. Και επικά. Και ελεγειακά. Και οι προθέσεις είναι αναμφισβήτητα καλές…αλλά θα καταφέρει το Pirates 3 να μην πέσει στην παγίδα του Spiderman 3-πολλοί αντίπαλοι, λίγη περιπέτεια; Είμαστε έτοιμοι να ποντάρουμε την καλύτερη φρεγάτα μας. Δεν είναι τόσο τα ξεσηκωτικά εφέ και τα ακροβατικά πλάνα του Verbinski (1.49, 1.46, 1.55), ούτε ο φανταστικός κόσμος των Πειρατών που φαίνεται να έχει κάνει crossover με τα μυθιστορήματα του Terry Pratchett…την ταινία θα σώσουν, όπως πάντα, οι χαρακτήρες. Ο Johnny Depp δεν μοιάζει να έχει βαρεθεί ακόμα τον ρόλο του Sparrow, ανισόρροπος ήταν-ανισόρροπος είναι (00.45), ο Chow Yun-Fat μοιάζει έτοιμος να βυθίσει καράβια σε slow motion όπως (The Killer στυλ) και ο Barbossa…ο Barbossa μάλλον θα είναι αυτός που θα κλέψει την παράσταση: Το ατμοσφαιρικό voice over, η βαριά σαν μολύβι σκηνική του παρουσία και το ανησυχητικά τρελό γέλιο του στο 1.39 δείχνουν πως ο Barbossa, με άφθονα στοιχεία από τον captain Van Der Decken, έχει εξυψωθεί σε μέντορα των ηρώων-και του φιλμ. Ευτυχώς, γιατί το ερωτευμένο ζευγαράκι Bloom και Knightley δεν έχει που αλλού να καταναλώσει το ρομάντζο του (πηγαίνετε σε ένα πάρκο διάολε!) και θα «μολύνει» το φιλμ με καταστάσεις που θα άρμοζαν σε κωμωδία της Working Pictures και όχι στο Pirates of the Caribbean (1.52). Mικρό το κακό. Η επικής κλίμακας θαλάσσια σύρραξη, με ρεσάλτα, ξιφομαχίες, κανονιές και μονομαχίες στα όρια του φανταστικού μάλλον θα μας ξεπληρώσει. Άλλωστε ο προνοητικός Verbinski έχει πάρει κάθε προφύλαξη: Όπως απέδειξε και το A Night at the Museum, όλα τα φιλμ που έχουν στο καστ τους μια μαϊμού (00.44) είναι αδύνατον να αποτύχουν.

Θοδωρής Σαρλάς (CineTrailer)




Δευτέρα 21 Μαΐου 2007

What happens when The Black Pirate, Captain Blood and Jack Sparrow get together?


Just Follow us...

«Ι been in places hot as pitch and mates dropping round with Yellow Jack, and the blessed land a-heaving like
the sea with earthquake.-what do the doctor know of lands like that?- and I lived on rum, I tell you»



Bill Bones- Treasure Island



Γυρίστε πίσω, στα παιδικά σας χρόνια και σκεφτείτε. Σκεφτείτε τι θέλατε να ντυθείτε τις Απόκριες. Εφοριακός; Όχι. Μάνατζερ πολυεθνικής; Δε νομίζω. Γραφίστας; Χα! Όχι, όχι, θυμάστε πολύ καλά ποιες ήταν οι φιγούρες που θέλατε να ταυτίσετε με τον εαυτό σας: Iνδιάνοι- φτερά στο κεφάλι, μπογιές στη μούρη και πλαστικό tomahawk, γενναίοι πολεμιστές και υπερασπιστές των παραδόσεών τους. Καουμπόηδες- γρήγορα πιστόλια με «ρίξε τώρα και ζήτα εξηγήσεις μετά» φιλοσοφία σε έναν αφιλόξενο νέο κόσμο. Και φυσικά…ΠΕΙΡΑΤΕΣ! Τίποτα άλλο δεν σου έδινε τον αέρα καθάρματος και την απόλυτη ελευθερία αυτοσχεδιασμού. Ψεύτικοι παπαγάλοι πιασμένοι με κλιπ στον ώμο, γάντζοι στα χέρια, σκουλαρίκια, σπαθιά, μούσια. Γιατί κακά τα ψέματα, τα πιο διάσημα ρεμάλια της ιστορίας ήταν οι πιο αυθεντικοί εκφραστές του vivere pericolosamente-και αυτό μας άρεσε και πάντα θα μας αρέσει. Ελάχιστες υποχρεώσεις, σχεδόν απόλυτη ελευθερία, περιπέτεια και ρίσκο, γκρογκ και ρούμι, δουβλόνια, κόρες κυβερνητών της Καραϊβικής που εντελώς τυχαία βρίσκονται αιχμάλωτες στο καράβι μας, τερηδόνα, σκορβούτο και αγχόνη. Εντάξει, τα τελευταία μάλλον συγκαταλέγονται στην κατηγορία «μειονεκτήματα» αλλά, μα τους χίλιους μονόφθαλμους μπουκανιέρους, είναι πιο ηρωικό να μην έχεις δόντια γιατί δεν έχει εφευρεθεί ακόμα το στοματικό διάλυμα παρά να σου πέφτουν από τα σνακ που καταβροχθίζεις κάθε μέρα.

Κατά μια έννοια, η φιγούρα του πειρατή, ως ηρωικού τυχοδιώκτη ή ως κατάπτυστου εγκληματία (δεν παίζει ρόλο) μπήκε δικαιωματικά στο πάνθεον της παγκόσμιας κουλτούρας. Η ζωή του πειρατή είναι εξ ορισμού ένα μυθιστόρημα δράσης αλλά συγχρόνως είναι και φολκλόρ - ιστορίες για τέρατα, ναυάγια και θησαυρούς- είναι μυστήριο και θρίλερ-εξερευνήσεις, ομιχλώδεις θάλασσες είναι κωμωδία- ανέκδοτες πειρατικές ιστορίες και, τέλος, είναι δράμα και κοινωνικός σχολιασμός…εκτός και αν πιστεύετε πως πειρατής γινόταν και οι yuppie της εποχής που ήθελαν να ανεβάσουν την αδρεναλίνη τους. Η χρυσή εποχή της πειρατείας ήταν ένα δείκτης όχι μόνο πολιτικής έντασης αλλά και κοινωνικού αναβρασμού, ένα μέτρο για την φτώχεια που ωθούσε τον κάθε απελπισμένο να ενωθεί στο φιλόδοξο αλλά τις περισσότερες φορές καταδικασμένο πλήρωμα του Κάπτεν Κάποιου. Και η φιγούρα του πειρατή στην λογοτεχνία ίσως είναι η «βρώμικη» συνέχεια των μυθιστορημάτων ευγένειας, ιπποσύνης και μηχανορραφιών του Dumas ή του Sir Walter Scott. Γυαλισμένες πανοπλίες και ήρωες που ακολουθούν τον κώδικα της cavalleria εναντίον μπαρουτοκαπνισμένων θαλασσόλυκων; Δεν είναι καν δίλημμα για εμάς. Ο πειρατής είναι πειρατής, Ο Jolly Roger έχει μεγαλύτερη γοητεία από την σημαία των Ηνωμένων Εθνών και το κόκκινο Χ στην περγαμηνή, 17 βήματα στα δυτικά της μεγάλης βελανιδιάς του δάσους, είναι πιο εικονικό και από τον Ερυθρό Σταυρό. Και αν θέλει να αποβιβαστεί με (αυστηρά) κακούς σκοπούς στις οθόνες μας, είναι ευπρόσδεκτος.

Αυτός ο γιος, το Pirate movie, έχει δύο μπαμπάδες: Ο πρώτος, αυτός που έφτασε σε απίθανα επίπεδα αφοσίωσης και ταλαιπωρίας για να το ντύσει με τα καλύτερα ρούχα για την πρώτη μέρα στο σχολείο ήταν ο άφθαστος Douglas Fairbanks, αστέρας δυσθεώρητου βεληνεκούς και αξέχαστη μορφή των Silent Movies. Έχουν περάσει πάνω από 80 χρόνια από το The Black Pirate (1926) αλλά οι σκηνές αυτού του εκπληκτικά καλοφτιαγμένου action movie είναι ακόμα ανεξίτηλες. Ο Fairbanks, ήδη σταρ των Three Musketeers (1921), Robin Hood (1922) και The Thief of Baghdad (έκανε την είσοδό του στο Pirate movie με ένα κυριολεκτικό (και μεταφορικό) ρεσάλτο. Μια πολυτελής κινηματογραφική παραγωγή, με λεπτομερή μελέτη του τρόπου ζωής των πειρατών και της τέχνης του πολέμου της εποχής και τον Fairbanks να καθορίζει την έννοια του one man show: Με ένα χαμόγελο σιγουριάς και αυταρέσκειας καταλαμβάνει πλοία (μόνος του), ακροβατεί σαν Ολυμπιονίκης στους ζυγούς ανάμεσα στα πανιά και τα κατάρτια και δεν αφήνει το (θρυλικό) μουστάκι του να ιδρώσει ακόμα και όταν διψήφιος αριθμός σπαθιών αναζητούν με ζήλο το στήθος του. Ότι ήταν το The General για τον Buster Keaton ήταν και το The Black Pirate για τον Fairbanks, που αναλαμβάνει το 100% των stunts και παραδίδει στην κινηματογραφική ιστορία ένα ακόμα καθοριστικό action movie. Έπρεπε να περάσουν οχτώ χρόνια, με την καριέρα του Fairbanks να έχει πάρει την κατηφόρα, για να δούμε το επόμενο αξιόλογο (και κατά σημεία εξαιρετικό) πειρατικό φιλμ με το Treasure Island του Victor Fleming. Πολύ καλό cast, με τους Wallace Beery (στο ρόλο του Long John Silver) και Jackie Cooper (ως Jim Hawking) να προέρχονται από το επιτυχημένο (και αγαπημένο) The Champ αλλά και τον Lionel Barrymore να το διασκεδάζει στο ρόλο του καπετάνιου Billy Bones. Όπως το μυθιστόρημα έτσι και το φιλμ δεν εστιάζει σε δράση αλλά σε διαλόγους και παιχνίδι μεταξύ των χαρακτήρων αλλά τα απαραίτητα αρχέτυπα είναι όλα εδώ-ξύλινα πόδια, παπαγάλοι και βρωμερές, αδίστακτες φάτσες πειρατών. Η δράση που μας έλειψε από το Treasure Island δεν αργεί να χτυπήσει τις οθόνες το 1935, με το Captain Blood του έτερου εκπρόσωπου του Pirate movie, Errol Flynn. Ο Flynn βρέθηκε να πρωταγωνιστεί στο φιλμ από καθαρή τύχη, αφού η πρώτη επιλογή του Michael Curtiz ήταν ο Robert Donat, αλλά το αποτύπωμα που άφησε ήταν ανεξίτηλο. Το φιλμ έγινε τεράστια επιτυχία και ο Flynn, στο ρόλο του γιατρού που μέσα από μια σειρά ατυχιών καταλήγει…πειρατής στην Καραϊβική, επιδεικνύει το κύρος ενός leading man και το χάρισμα ενός ήρωα δράσης με αυτοπεποίθηση. Ας μην ξεχνάμε και την γλυκύτατη Olivia De Havilland, αυτή που εμείς θα αποκαλούμε πάντοτε «Μις Μάγουλα» του Hollywood, που μοιάζει να προβάρει την παρουσία της δίπλα στον Flynn εν όψει του Τhe Adventures of Robin Hood (1938). Πολλά έχουν ειπωθεί για τον Flynn. Κουτσομπολιά, κακεντρεχή και αξιοπερίεργα, δεν έχουν την θέση τους εδώ. Ο Flynn ήταν και θα είναι ένας από τους πιο μεγάλους σταρ της χρυσής εποχής του Hollywood (και όλων των εποχών), και η παρουσία του στα swashbuckling movies είναι ίσως το πιο αυθεντικό δείγμα της έννοιας «escapism». Άλλωστε, δεν αρκέστηκε στο Captain Blood αλλά μας χάρισε και τρεις ακόμα εκπληκτικές πειρατικές περιπέτειες: Και πάλι σε συνεργασία με τον Michael Curtiz πρωταγωνίστησε στο The Sea Hawk, άλλη μια ταινία-εγχειρίδιο του «πώς να γυρίσεις μια περιπέτεια»: Πανάκριβη παραγωγή, σενάριο που απλώνεται και μέχρι τα χωράφια των πολιτικών συνωμοσιών και ο Flynn να ίπταται από καράβι σε καράβι- σχεδόν του συγχωρούμε το αντιπειρατικό καμάκι που κάνει στην Brenda Marshall, προσφέροντας πίσω τα κοσμήματά της (Είσαι πειρατής πανάθεμά σε! Ο άντρας που δεν χρειάζεται να προσπαθήσει πολύ!). Για όσους από εσάς αναρωτιέστε σε ποια από αυτά τα δύο φιλμ περιέχεται και η διάσημη σκηνή, με τον Flynn να κατεβαίνει από το κατάρτι σχίζοντας με το μαχαίρι του το πανί, η απάντηση είναι «σε καμία». Δεν ξεμπερδέψαμε ακόμα με τον Εrrol, που κατάφερε να έχει εικονικές στιγμές σε όλα του τα φιλμ. Σας έρχεται στο μυαλό
το Against All Flags του 1952, ένα φιλμ που παραπέμπει προφανώς στο The Black Pirate αφού το ίδιο stunt είχε επιχειρήσει αυτοπροσώπως ο Fairbanks. Για να λέμε την αλήθεια, ο Flynn δεν διανοήθηκε καν να επαναλάβει την σκηνή, αφήνοντας την «τιμή» σε κάποιον stuntman (ας μην ξεχνάμε πως ο Flynn δεν ήταν πλέον και…παιδόπουλο) αλλά για μια ακόμα φορά αναλαμβάνει ο ίδιος το δύσκολο έργο του…φλερταρίσματος με την «είμαι εγώ γυναίκα φίνα» Spitfire Stevens (Maureen O`Hara)-μην ξεχάσετε να ρίξετε και μια ματιά στον Anthony Quinn, που υποδύεται τον γνωστό πειρατή Roc Brasiliano. Όπως αρμόζει στον Flynn και σε όσα πρoσέφερε, το τελευταίο του πειρατικό φιλμ, The Master of Ballantrae (1953), τοποθετείται στην μέση της πιο παραγωγικής δεκαετίας του είδους, τα 50’s. Ίσως να μην είναι ο καλύτερος αποχαιρετισμός για τον Flynn αφού η ταινία αποκλίνει σημαντικά από το μυθιστόρημα του Stevenson, αλλά είναι τεχνικά άψογη και η εικόνα του Flynn με σπαθί -ή μαχαίρι, ή σουγιαδάκι, ή έστω…ξυραφάκι- είναι ικανή να το απογειώσει. Σαφώς πιο επικίνδυνη ήταν η απόπειρα του Sean Flynn να κλέψει λίγη από την αίγλη του πατέρα του με το The Son of Captain Blood του 1962, ένα φιλμ που κατατάσσεται λίγο πιο πάνω από το Son of the Mask και σαφώς πιο κάτω από το Son of the pink Panther.



Παρά την επιτυχία των Black Pirate και Captain Blood, το pirate movie παραμελήθηκε εγκληματικά έως την δεκαετία του 50. Είναι λογικό πως με τον Β παγκόσμιο πόλεμο να μαίνεται οι ήρωες έπρεπε να είναι οι πρωταγωνιστές πολεμικών ταινιών και, μεταξύ μας, με τα γερμανικά U-Boot να βόσκουν νηοπομπές στον Ατλαντικό οι πειρατικές ταινίες, εκτός από παλιομοδίτικες ίσως να ήταν και λίγο ακατάλληλες για το ηθικό. Αυτό δεν δικαιολογεί βέβαια τα ελάχιστα φιλμ που έχουμε να θυμόμαστε από αυτήν που κάποιοι ίσως χαρακτηρίσουν ως εποχή γέννησης του είδους. Το The Buccaneer (1937) ήταν αξιοσημείωτο, με τον Cecil B. DeMille να διοχετεύει όλο το ταλέντο του για θεαματικές σκηνές στην ιστορία με ήρωα τον πειρατή Jean Lafitte (Fredric March) και το φιλμ τελικά να γίνεται event ενώ το remake του 1958, με πρωταγωνιστή τον Yul Brynner στέκεται αξιοπρεπώς δίπλα στο original. Το άκρως ικανοποιητικό The Black Swan (1942) έχει επικεφαλής τον Tyrone Power, προερχόμενο από την επιτυχία του The Mask of Zorro, και την Maureen O`Hara ενώ μας κάνει να υποπτευόμαστε πως ο Roosevelt είχε ψηφίσει έναν μυστικό νόμο που επέβαλλε την προσθήκη του Anthony Quinn σε οποιοδήποτε φιλμ περιείχε πειρατές, πλοία ή, έστω, νερό. Η ταινία γυρίστηκε κάτω από δύσκολες συνθήκες και το καστ προσπάθησε να μην σπαταλήσει φιλμ, στερώντας πρώτες ύλες από την πολεμική βιομηχανία-γι αυτό το λόγο αρκετές σκηνές γυρίστηκαν μόνο μια φορά, ενώ εμείς έχουμε φάει άπειρες ώρες στο διαδίκτυο ψάχνοντας να βρούμε ποια Γερμανική πόλη βομβαρδίστηκε με τις μπομπίνες που περίσσεψαν. Το Frenchman’s Creek (όπως και το Dawson’s Creek) δεν θα έπρεπε να χαρακτηρίζεται καν ως Pirate movie, αφού η κεντρική πλοκή περιστρέφεται γύρω από το ρομάντζο μεταξύ της Dona St. Columb και του πειρατή Jean Aubrey (Arturo de Cordova) -μια ιστορία που κάνει ένα μέσο Άρλεκιν να μοιάζει με John Steinbeck. Το ότι στη θέση του πρωταγωνιστή θα μπορούσε να υπάρχει ένα ταψί paella (όπως και στο Dawson Creek) και εμείς δεν θα το είχαμε πάρει χαμπάρι δεν πολυβοηθάει. Σαφώς πιο ενδιαφέρων είναι ο Charles Laughton ως Captain Kidd στο…εε… Captain Kidd (1945) , όπου μαζί με τους Randolph Scott και John Carradine σώζει ένα φιλμ γυρισμένο με ένα budget γύρω στις πέντε στερλίνες. Πιο πλούσιο, ρομαντικό και διασκεδαστικό είναι το The Spanish Main, για ακόμα μια φορά με την Maureen O`Hara αλλά και τον Paul Henreid (ως πειρατής Van Horn) να ζει την απόλυτη φαντασίωση του να κλέβεις την μνηστή του ανθρώπου που θέλει να σε δει να κρέμεσαι από μια θηλιά (Walter Slezak, στον ρόλο του κυβερνήτη της Καρθαγένης). Η ταινία ήταν εμπορική επιτυχία και έδειξε πως οι πειρατικές περιπέτειες (με την απαραίτητη damsel in distress) έχουν ακόμα μέλλον-κάτι που αποδείχθηκε λαμπρά τις επόμενες δύο δεκαετίες. Ίσως να είναι σημαδιακό το ότι το 1950 κυκλοφορεί άλλη μια μεταφορά του Treasure Island, αυτή τη φορά σε σκηνοθεσία του Byron Haskin και με έναν πολύ καλό Long John Silver στο πρόσωπο του Robert Newton, που θα υποδυθεί και πάλι τον ρόλο το 1954, στο σχετικά αδιάφορο Long John Silver, και πάλι του Haskin. To Fortunes of Captain Blood της ίδιας χρονιάς δεν πρέπει να σας μπερδέψει, αφού δεν περιλαμβάνει καμία ανάμειξη του Flynn, όπως θέλει προσοχή και το Double Crossbones του βετεράνου Charles Barton, που είναι μια πειρατική κωμωδία με μουσικά νούμερα. Σαφώς πιο αυθεντικό πειρατικό ύφος έχουν τα The Last Buccaneer (1951), με τον Henreid να υποδύεται αυτή τη φορά τον Jean Lafitte και The Adventures of captain Fabian (1951) , μία από τις λιγότερο γνωστές ταινίες του Flynn και, ίσως, μια από τις πιο βαρετές. Οι κακές γλώσσες λένε πως υπεύθυνος είναι ο ίδιος ο Flynn, που εκτός από πρωταγωνιστής ήθελε να είναι και σεναριογράφος. Το ότι ο Errol απουσιάζει σχεδόν από το μισό φιλμ είναι ενδεικτικό της διάθεσης που είχε-αλλά τουλάχιστον μπορείτε να δείτε τον Vincent Price σε έναν, τι άλλο, διαβολικό ρόλο. Το 1952, καλή χρονιά για την πειρατική παραγωγή, οι Abbot και Costello, που ήδη έχουν διακωμωδήσει ( ή κατά την άποψη πολλών, «βιάσει ανελέητα») μορφές όπως Frankenstein και Invisible Man βάζουν και τους μπουκανιέρους στη μπίζνα της παρωδίας, με το Abbot and Costello meet Captain Kidd. Στον ρόλο του Kidd και πάλι o Charles Laughton. Η απάντηση στο ερώτημα «γιατί δέχτηκε τον ρόλο;» βρίσκεται θαμμένη μαζί με τα σεντούκια του πραγματικού Captain Kidd, και από όσους την αναζήτησαν δεν επέστρεψε κανείς. Το μόνο που σώζει το The Golden Hawk της ίδιας χρονιάς, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Frank Yerby είναι ο Sterling Hayden στον ρόλο του τυχοδιώκτη Hawk-για το «golden» δεν έχουμε εξήγηση, ίσως να πρόκειται για ένα ανεπίσημο prequel του Goldfinger. Αδιάφορο και αμελητέο μπορεί να θεωρηθεί τόσο το-ατυχέστατα βαφτισμένο- Captain Pirate όσο και το Yankee Buccaneer, ταινίες που τη σήμερον ημέρα θα αντιστοιχούσαν σε b-movies με τον Eric Roberts.




Mπαίνουμε στον πειρασμό να πούμε πως το pirate movie περπατάει επικίνδυνα πάνω στη σανίδα, αλλά τελευταία στιγμή κάποια φιλμ σαν τα The Crimson Pirate ή Blackbeard the Pirate τραβούν πάλι στο σκάφος τον παραπαίοντα αιχμάλωτο: Στο πρώτο, και πάλι υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Robert Siodmak (υποψήφιος για Όσκαρ με το The Killers), ο Burt Lancaster καταλαμβάνει πλοία (και την σέξι Eva Bartok) με ακροβασίες τσίρκου και το αναμφισβήτητο σταριλίκι του ενώ ο Robert Newton (Long John Silver το 1950) είναι διασκεδαστικός μέσα στην υπερβολή του, αφού παίζει τον Blackbeard σαν να είναι ο Ozzy Osbourne. Απρόσμενα διασκεδαστικό είναι το φτηνιάρικο Port Sinister (1953): Περιέχει ένα βυθισμένο νησί πειρατών που ξαναβγαίνει στην επιφάνεια της θάλασσας και γιγαντιαία καβούρια.-λείπει μόνο ο Bigfoot για να το οδηγήσει στο πάνθεον των απίθανων ταινιών που δεν είδε ποτέ κανείς. Παράλληλα η κατρακύλα του είδους συνεχίζεται με τα Raiders of the Seven Seas και Sea Devils, που είναι για κρέμασμα από το κεντρικό κατάρτι, ενώ το Captain Kidd and the Slave Girl (1954) δεν είναι πορνό αλλά έχουμε την ιδέα πως η ελαφροντυμένη Sonia Sorrell, στο ρόλο της Anne Bonney, μάλλον δεν θα είχε πρόβλημα με μια τέτοια πλοκή. Eξίσου ανησυχητικό τίτλο έχει και το The Boy and the Pirates (1960), όπου ένα τζίνι μεταφέρει έναν μπόμπιρα στον 18ο αιώνα, και συγκεκριμένα σε ένα πειρατικό καράβι. Λίγο Νeverending Story και λίγο A Connecticut Yankee in King Arthur’s Court, στο φιλμ φιγουράρει ο Joe Turkel ως το τρίτο χειρότερο τζίνι της ιστορίας μετά τον Shaquille O`Neal στο Kazaam και τον Bud Spencer στο Superfantagenio.



Μεταξύ μας: Είμαστε στα 60’s, όπου θα δούμε ταινίες όπως The Hustler, To Kill a Mockingbird, What Ever Happened to Baby Jane, Dr Dr. Strangelove, Bonnie and Clyde, The Graduate … το σινεμά αλλάζει και το εκθαμβωτικό θέαμα δεν είναι πλέον η προτεραιότητα. Ή τουλάχιστον όχι μόνο αυτό. Η τέχνη και η τεχνική πλέον πρέπει να συνυπάρξουν είτε πρόκειται για έπος (πχ το Lawrence of Arabia) είτε για δράμα (Midnight Cowboy). Οι πειρατικές ταινίες δεν μπορούν να εξελιχθούν, αναμασούν την ίδια συνταγή και ελπίζουν (αβάσιμα) σε μια υποθετική δίψα του κοινού για διαφορετικές εκδοχές μιας απαράλλαχτης πλοκής. Σύντομα αυτά τα φιλμ θα περάσουν στο φάσμα του b-movie, όπως αποδεικνύουν πχ τo Ιl Pirata dello Sparviero Nero του Sergio Grieco και το La Venere dei Pirati του Mario Costa. Άλλωστε, η είσοδος του Steeve Reeves στον χώρο είναι πραγματικό βαρόμετρο. Τεράστια μορφή ο Reeves. Κολοσσός του Sword and Sandal .Αλλά όπως και να το κάνουμε, σταρ φιλμ δεύτερης διαλογής. Όχι απαραίτητα από budget-ικής πλευράς, αλλά από ποιοτικής Ήταν ο Bruce Campbell της εποχής, σαν να λέμε . Και μπορεί να άφησε ένα νοσταλγικό στίγμα με τα Morgan the Pirate (1961) και I Pirati Della Malesia (1964) αλλά, ελπίζοντας να μην μας κρατήσει κακία από εκεί που είναι, είναι η επιβεβαίωση πως οι πειρατικές περιπέτειες πνέουν τα λοίσθια, θύματα ενός σινεμά που ανακαλύπτει μια ανθρωποκεντρική φύση του. Δεν είναι τυχαίο πως η μοναδική ταινία που είμαστε πρόθυμοι να ανασύρουμε από την μνήμη μας είναι το Blackbeard’s Ghost, κωμωδία της Disney με τον Peter Ustinov. Ανοησία ολκής, αλλά με 3-4 διασκεδαστικές σκηνές και τον Ustinov να είναι ο παππούς πειρατής που όλοι θα θέλαμε. Αλλά δεν είναι αυτό το πνεύμα. Ακόμα και μια πειρατική κωμωδία θα πρέπει να περιέχει την ανατριχίλα της περιπέτειας και του ρίσκου-όχι το τρίο Stooges (Three Little Pirates) ή έναν πειρατή που προσπαθεί να σώσει την ψυχή του σώζοντας γιαγιάδες. Είναι τολμηρή η κίνηση του Orson Welles να αναστήσει το Treasure Island το 1972, και το κάνει αντιλαμβανόμενος πως περισσότερο από περιπέτεια, το φιλμ του πρέπει να είναι σπουδή χαρακτήρων-χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είναι ανατριχιαστικά απειλητικός ως Long John Silver. Σπουδαία κίνηση και θα τον ευγνωμονούμε αιωνίως, αν και δεν υπάρχει σημαντική ανάκαμψη. Εκτός από το Swashbucler (1976) με έναν τρομερά φορμαρισμένο Robert Shaw, το Pirate movie παραμένει στο περιθώριο, γελοιοποιείται σε μορφή μιούζικαλ από τους Gilbert and Sullivan (The Pirate Movie-1982) και παρασύρει σαν άγκυρα στον πάτο όσους είναι ακόμα αρκετά τολμηροί να τα βάλουν μαζί του: Ο Graham Chapman ήταν ένας από τους ανθρώπους που θα σε έκαναν να γελάσεις ακόμα και όταν σου ανακοίνωναν πως σου μένουν 5 λεπτά ζωής, αλλά το Yellowbeard (1983) ήταν τόσο διασκεδαστικό όσο και ο ακρωτηριασμός από τον χασάπη/γιατρό του πλοίου-κάτι που ο Chapman πήρε κατάκαρδα. Και παρόλο που ο Walter Matthau έχει τη φάτσα πειρατή το Pirates είναι ένα βαρετό, απρόθυμο φιλμ, και ένα flop που δεν το σώζουν ούτε όλα τα δουβλόνια της Καραϊβικής. Καταστροφέας studio, να τι ήταν πλέον το πάλαι ποτέ κραταιό είδος. Λαίμαργο τέρας που καταβροχθίζει δολάρια και αφοδεύει πατάτες-και η κατάσταση φαινόταν να μην αλλάζει ούτε στα 90’s. Το Shipwrecked, με τον Gabriel Byrne, ήταν μια αξιοπρεπής προσπάθεια αλλά, μιας που ήταν Σκανδιναβική παραγωγή, οι μόνο που το είδαν ήταν μάλλον οι επιβάτες κάποιων ferry boat της Βόρειας Θάλασσας.




-Ψιθυριστή απορία, για να μην μας ακούσει ο καπετάνιος: Γιατί το Cutthroat Island πάτωσε; Ήταν μια από τις πιο φιλότιμες προσπάθειες αναβίωσης των πειρατικών ταινιών. Και με μεγάλο budget. Ίσως να έλειπε λίγο star power (Matthew Modine;;;!) αλλά και πάλι, δεν δικαιολογεί τη θέση του στο βιβλίο Guiness ως «ταινία-κραχ». Δεν μπορεί ο Will Ferrell να φέρνει εκατομμύρια κόσμο στο σινεμά ουρλιάζοντας τις ατάκες του, και ένα πειρατικό φιλμ να είναι στο μείον 100 (και βάλε) εκατομμύρια δολάρια. Δεν θα έπρεπε να συμβαίνει. Όχι σε αυτό το σύμπαν τουλάχιστον.-



Και κάπου εκεί που νομίζαμε πως ό,τι πιο κοντινό σε πειρατικό φιλμ θα μπορούσαμε να δούμε θα είναι κάτι σαν το Waterworld, ή το Hook (όπου μέχρι και την τελευταία σκηνή ελπίζαμε να δούμε το κουφάρι του Peter Pan να γίνεται τροφή για τα ψάρια της Neverland) ή….(γκλουπ)…το Muppet Treasure Adventure…ήρθε η σωτηρία μας. Από εκεί που δεν το περιμέναμε. Από την Disney. Έχω κακολογήσει την εν λόγω εταιρία άπειρες φορές, κυρίως λόγω των άτολμων ταινιών που γεννοβολάει χωρίς σταματημό, και την επιμονή σε εκείνο το καταραμένο το PG rating (δεν ζητήσαμε το Hellraiser διάολε, απλά και μόνο πχ ένα θρίλερ όπου στην αίθουσα θα απαγορεύονται τα οχτάχρονα)., αλλά πλέον είμαστε υποχρεωμένοι να της βγάλουμε το-πειρατικό μας- καπέλο. Λέμε «πλέον» γιατί οι Ted Elliott και Terry Rossio είχαν προτείνει το σενάριο στην Disney ήδη από την δεκαετία του 90 αλλά η εταιρία το απέρριψε ακόμα και όταν ο Spielberg εκδήλωσε το ενδιαφέρον του , έχοντας στο μυαλό του Bill Murray ως πρωταγωνιστή του φιλμ. Κάθε εμπόδιο για καλό; Μπορεί. Το όνομα του Spielberg στη σκηνοθεσία θα ήταν σίγουρα μαγνήτης αλλά ποιος μπορεί να ξέρει πως ακριβώς θα γινόταν δεκτό το Pirates of the Caribbean με φόντο τα τεχνοκρατικά 90’s; «Και τώρα τι άλλαξε;» θα αναρωτηθείτε. Όχι πολλά. Η τεχνολογία συνεχίζει να είναι ο σημαντικότερος παράγοντας των υπερπαραγωγών, αλλά το fantasy ανέκαμψε και το κοινό δεν απωθείται από ιστορίες με φαντάσματα, τέρατα και γενναίους, αν και περιθωριακούς, ήρωες. Η εποχή του Terminator πέρασε και άφησε τη θέση της σε αυτή των εκλεπτυσμένων action-παραμυθιών και το Pirates of the Caribbean καβάλησε το κύμα την κατάλληλη στιγμή. Το ποσοστό της επιτυχίας που οφείλεται στον Jerry Bruckheimer είναι δύσκολο να προσδιοριστεί. Το ίδιο ισχύει και για το αντίστοιχο του Verbinski -που πάντως έκανε επίδειξη σημαντικού ταλέντου και απέφυγε την προσέγγιση ως ένα ακόμα «action movie». Αυτός που σίγουρα θα ήταν αναντικατάστατος ήταν ο Johnny Depp: Ποιος ξέρει πως θα ήταν στο ρόλο ο Jim Carrey, μια από τις πρώτες επιλογές της παραγωγής; Ένας Ace Ventura με χρυσά δόντια ίσως. Ευτυχώς, δεν θα μάθουμε ποτέ. Ο Depp θεωρείτο ακόμα ταλαντούχος αλλά εκκεντρικός σταρ, και σίγουρα όχι άνθρωπος για να κουβαλήσει ένα blockbuster- κάτι που αντανακλάται και σε αρκετές από τις προτάσεις που είχε δεχθεί ως τότε (Dead Man, Fear and Loathing in Las Vegas, The Ninth Gate). Ο πρωταγωνιστικός του ρόλος στο Pirates θα έπρεπε να υποταχθεί στους κανόνες στα πλαίσια του προφίλ της Disney: Διασκεδαστικός και family friendly. O Depp αρνήθηκε να το κάνει, προφασιζόμενος (και με το δίκιο του) την ανάγκη να δώσει μια προσωπική σφραγίδα σε ένα χαρακτήρα που ανήκει σε μια ομάδα ανθρώπων την οποία ο ίδιος θεωρεί rock star της εποχής- από εκεί προέκυψε και η γνωστή φήμη (εν μέρει αληθής) περί εμπνεύσεως του Captain Sparrow από τον Keith Richards. Ο Depp εμφανίστηκε σίγουρος απέναντι από στους παραγωγούς, παρουσιάζοντας τον δικό του Jack Sparrow-και τρομάζοντας τους θανάσιμα. Κάποιοι από αυτούς πίστεψαν ότι ο Sparrow ήταν ανισόρροπος κάποιοι άλλοι κάτι ακόμα χειρότερο-πως ήταν gay. Είναι ένα μικρό θαύμα το πώς ο Jack Sparrow, ένα αχαλίνωτο one man show, βρήκε χωρίς αλλοιώσεις τον δρόμο προς την κινηματογραφική οθόνη. Μαζί του ένα πλήρως αστρικό cast, με κράχτες τους Bloom, Knightley αλλά και Geoffrey Rush, εξασφάλιζε ρομάντζο και βαρύτητα στο σεναριακά ελαφρύ φιλμ. Το αποτέλεσμα ήταν μια ασύλληπτη επιτυχία που δεν άφησε καν αμφιβολία για την ύπαρξη sequel. Άλλωστε οι παραγωγοί είχαν ήδη δώσει το πράσινο φως στον Verbinski, που μπόρεσε να δουλέψει με το μυαλό του ήσυχο και μακριά από τα άγχη του Box office. To Pirates of the Caribbean 2 δεν μας ικανοποίησε πλήρως: Έπασχε από την ασθένεια όλων την «δεύτερων» ταινιών των τριλογιών , ήταν αποσπασματικό και λίγο ασύνδετο, με προβλήματα στο μοντάζ και μια πλοκή που προσπάθησε να κουβαλήσει πολλές…καρύδες στην ίδια μασχάλη. Ο Depp φυσικά παραμένει καρδιά του φιλμ, ενώ οι Bloom και Knightley κατηφορίζουν προς την ουδετερότητα, ανίκανοι να κοιτάξουν στα μάτια όχι μόνο τον πρωταγωνιστή τους αλλά και τους βετεράνους Bill Nighy και Stellan Skarsgerd. Φυσικά το κοινό δεν γινόταν να αφήσει μόνο του τον Captain Sparrow-που αυτή τη φορά έχει να τα βάλει και με…μαλάκια- γι αυτό και τα σεντούκια της Disney ξαναγέμισαν με πάνω από 400 εκατομμύρια δολάρια αλλά η υποδοχή των κριτικών ήταν σημαντικά ψυχρότερη.



Φέτος, και για την ακρίβεια σε λίγες μέρες, έρχεται η ώρα της τελικής αλήθειας. Κανείς μας βέβαια δεν πίστεψε πως ο Jack Sparrow έγινε σνακ για καλαμάρια, οπότε δεν περιμένουμε απάντηση σε αυτό το κομμάτι της πλοκής, αλλά το Pirates of the Caribbean: At Worlds End καλείται να συνδυάσει το μπρίο του Curse of the Black Pearl και την τεχνική αρτιότητα του Dead Man`s Chest για να μας προσφέρει το πιο ταιριαστό κλείσιμο της τριλογίας/ανάστασης των πειρατών στο σινεμά. Και αν, όπως λένε οι φήμες, υπάρχουν ήδη οι ιδέες για μια ακόμα τριλογία-prequel, μετρήστε και εμάς στο πλήρωμα-αρκεί φυσικά στο τιμόνι να βρίσκεται και πάλι ο Jack Sparrow. Αλλιώς, να έχετε πρόχειρα και χάπια για τη ναυτία.


Θοδωρής Σαρλάς (Αφιερωμα)





Τετάρτη 20 Ιουνίου 2007

Χο, χο, χο, σ’ ένα βαθύ μπουντρούμι. Χο, χο, χο, με ένα μπουκάλι ρούμι. Τρίτη συνέχεια για τους αγαπημένους μας πειρατές, οι οποίοι πλέον χρειάζεται να φτάσουν μέχρι τα πέρατα του κόσμου για να σώσουν τον Captain Jack από την τρέλα και τους θεατές από τη βαρεμάρα, καθώς η θέαση των δύο προηγούμενων μερών μόνο ως εγκληματική θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί αν δεν τους έδινε υπόσταση ο ηθοποιός που λέγεται Johnny Depp και η περσόνα του πειρατή που έχει ο ίδιος δημιουργήσει. Ναι, εντάξει, οι δύο πρώτες ταινίες ήταν μιας πρώτης τάξης τσιχλόφουσκα, που την απολαμβάνεις αργά και νωχελικά, καθώς βλέπεις στην οθόνη την Keira να θαλασσοδέρνεται και να εμφανίζεται σε κάθε σκηνή τόσο απαστράπτουσα, όσο θα ήταν σε διαφημιστικό της Rilken, αλλά ακόμα και έτσι τις αγαπήσαμε.

Μπορεί η επίδραση των πειρατών τόσο στο ελληνικό όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο να ξεθύμανε λίγο με το τρίτο μέρος τους, αλλά αυτό δεν εμπόδισε τους πολυπληθείς φίλους της σειράς να συρρεύσουν και πάλι στις αίθουσες για να γεμίσουν το κυτίο μας και να μεθύσουν με τις μπαρουτοκαπνισμένες και αρκούντως εντυπωσιακές σκηνές καταδίωξης και περιπέτειας που μας είχαν προσφέρει τα δύο μέρη μέχρι σήμερα. Και κάνω αναφορά σε αυτά ακριβώς τα μέρη, γιατί δυστυχώς ακόμα δεν έχω παρακολουθήσει το τρίτο – αλλά προτίθεμαι να το κάνω πολύ σύντομα. Μέχρι τότε όμως ας σας παρουσιάσω το ost του At Worlds End, δια χειρός Hans Zimmer.

Αφού φορέσω το μαύρο δερμάτινο κάλυμμα στο μάτι μου, ακονίσω το δεξί μου ξύλινο πόδι και αποτελειώσω το μπουκάλι ρούμι που έχει ξεμείνει εδώ στο πειρατικό(από το οποίο και γράφονται αυτές οι γραμμές) έχω να σας ανακοινώσω πως το ost του Pirates 3 είναι ένα ηχητικό ντοκουμέντο που αν προσεγγιστεί με αυτήν ακριβώς την διάθεση, είναι σαφέστατα μεθυστικό. Στα 13 κομμάτια που μας παραδίδει ο Zimmer κυριαρχεί η αρμύρα της θάλασσας, το κουράγιο του πειρατή, η έξαψη της μάχης και η κούραση του ταξιδιώτη. Είναι ένας δίσκος για πειρατές, περιπέτεια και για καλοκαίρι. Δίσκος-τσιχλόφουσκα μεν, τόσο μα τόσο γευστικός δε, που σε κάνει να θες να τον απολαύσεις μαζί με το ρουμ.., ε καλά μαζί με το mohito σου μια ζεστή καλοκαιρινή ελληνική νύχτα. Το καλό του δίσκου είναι ότι δεν είναι «δήθεν»: ακροβατεί ανάμεσα στην σοβαρότητα και την πομπώδη διάθεση που θα έπρεπε να έχει ένα soundtrack πειρατικού (όχι αυτό του Χελάκη, το προκείμενο που αναλύω) και στην χαλαρή διάθεση/χιούμορ που διακατέχει όλες τις ταινίες της σειράς. Ο ήχος του είναι ακραιφνώς ορχηστρικός και έχει εμποτιστεί σε ιδέες που έχουν προϋπάρξει στον τομέα της «κινηματογραφικής μουσικής για πειρατική ταινία»(αν υπάρχει τέτοιος ξεχωριστός τομέας), αλλά έχει ταυτόχρονα μια νεωτερίστικη διάθεση που τον ελαφραίνει και τον ομορφαίνει. Η αλήθεια είναι ότι ο Zimmer δεν παίρνει τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά και μας παραδίδει ένα ηχητικό background το οποίο παρασέρνει το κύμα και μας διασκεδάζει, καθώς ανησυχούμε για τον Jack και την Elizabeth… Άντε και για τον Will Turner λίγο…

Επειδή σε λίγο μπαρκάρουμε και πάλι και πρέπει να κλείσω το κείμενο, θα προτείνω αυτό το δισκάκι σε όσους απόλαυσαν και τις ταινίες. Το feeling που απορρέει είναι ακριβώς το ίδιο, αν και εξακολουθεί να μην απαντάει στο προαιώνιο ερώτημα που μας απασχολεί: είναι δυνατόν η Elizabeth να προτιμά τον Will από τον Jack;

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Track Listing:1. Hoist The Colours / 2. Singapore / 3. At Wit`s End / 4. Multiple Jacks / 5. Up Is Down / 6. I See Dead People In Boats / 7. The Brethren Court / 8. Parlay / 9. Calypso / 10. What Shall We Die For / 11. I Don`t Think Now Is The Best Time / 12. One Day / 13. Drink Up Me Hearties Yo Ho

Λουκιανός Κοροβέσης (CineSound)


 
<Χωρίς Τίτλο> - TheAlliman - Πεμ 07 Ιουν 2012 - 00:06
Καλύτερη από την δεύτερη αλλά όχι από την πρώτη. Αυτό που μου άρεσε στην ταινία  κατ`αρχάς ήταν το σενάριο. Πιο συγκεκριμένα τα γεγονότα που συνέβησαν στην ταινία. Στην τελευταία μάχη μιλάμε για μια από τις πιο επικές μάχες στην ιστορία του κινηματογράφου.( Έχω ακούσει από κριτικές ότι η καλύτερη είναι στο Lord of the rings ενώ ακολουθούν Star Wars, Avatar και Harry Potter and the Deathly Hallows Part 2 μιας και για το τελευταίο όλη η ταινία είναι η τελική μάχη). Για την ερμηνεία του Depp δεν μιλάμε γιατί εννοείται πως είναι τέλεια. Πάντως αν δεν υπήρχαν τα αρκετά κλισέ και οι κουραστικοί διάλογοι η ταινία θα ήταν η καλύτερη της σειράς.
9/10
 
Legacy - 4july - Unverified - Παρ 05 Ιαν 2007 - 09:55
ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙΤΕ ΠΟΥ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΑΠΕΥΘΥΝΘΩ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΩ ΤΟ E MAIL ΠΟΥ ΔΕΧΕΤΕ ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΘΑΥΜΑΣΤΕΣ ΤΟΥ Ο JOHNNY DEPP
4july
 
Legacy - Andreas Paizis - Unverified - Σάβ 19 Μαϊ 2007 - 13:45
Επιτρεπεται η αποστολη trailer; Έχουν βγει και αλλα κλιπακια απο την ταινια.
Andreas Paizis
 
Legacy - johnny - Unverified - Τετ 23 Μαϊ 2007 - 19:00
Η ταινια εχει και μια σκηνη μετα τα γραμματα...
johnny
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.