• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


L`Ultima Orgia del III Reich (1977)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Τα Τελευταία Οργια της Γκεστάπο
- Γνωστό και ως:
Τα Οργια του Γ` Ράιχ
The Gestapo`s Last Orgy

Ερωτική | 92' | Ακατάλληλο για ανηλίκους
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ιταλικά
  Δημοτικότητα: 0.01 %
Αξιολόγηση: n/a (<3 ψήφοι)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 20 Νοεμβρίου 2006

Gestapo`s Last Orgy (1977)


«Ιt`s not your body I want, but madness. Your madness».

Αναρωτιέμαι αν την σημερινή ταινία έπρεπε να την φυλάξω για κάποια πιο κατάλληλη στιγμή. Τον επόμενο Άγιο Βαλεντίνο ας πούμε. Άλλωστε, το κεντρικό θέμα του φιλμ ίσως και να είναι ο έρωτας. Ίσως να είναι μια ιστορία αγάπης σε ένα αφιλόξενο φόντο, αγάπη που νικά τις αντιξοότητες και τελικά…εεε…και τελικά.. οκέι, ίσως είναι απλά μια καλή αφορμή για να δούμε κανά στήθος, ανάμεσα στις διαφορές σκηνές με γυναίκες που τη βρίσκουν με περιττώματα ή κάνουν απρόθυμο σεξ με φαντάρους των SS. Για να εξηγούμαστε: Το φιλμ δεν ανήκει σε κάποιο white supremacy είδος πορνοταινιών. Είναι ένας από τους γνήσιους αντιπροσώπους των (s)exploitation movies, μαζί με την Ilsa, She Wolf of the SS που έχουμε ήδη φιλοξενήσει στη στήλη. Ξέρετε, λίγη faux βία-αρρώστια, πολλή προχειρότητα, ενέσεις φετιχισμού και πολλές ευκαιρίες για full frontal-που κανέναν σκηνοθέτης, πόσο μάλλον ο Cesare Canevari.

To φιλμ ξεκινάει με έναν τρόπο που σε αφήνει έκπληκτο: Με ένα αισθησιακό τραγούδι. Κάτι σαν την τευτονική εκδοχή του Je t`aime, για να καταλαβαινόμαστε. Μα, υπάρχουν αισθησιακά τραγούδια σε αυτή τη γλώσσα; Πίστευα ότι ήταν ένας θρύλος, κάτι σαν το chupacabra ή την ευφυΐα του Τσατσαρέλη αλλά τελικά η ύπαρξή του πιστοποιήθηκε από τα Opening credits της ταινίας. Ο Canevari, δεν παραλείπει να επιτεθεί στον εγκέφαλό μας και με μια ατάκα από Nietzsche.

When the superman wishes to amuse himself
He must do so even at the cost of the life of others.

Δεν είναι τελείως άσχετο με το κεντρικό νόημα (ή μάλλον θέμα, γιατί δεν ξέρω αν υπάρχει νόημα) της ταινίας, αλλά σε τελική ανάλυση ο σκοπός της φράσης είναι να δώσει φιλοσοφικό βάρος σε ένα εγχείρημα που είναι πιο ελαφρύ και από τον αέρα. Κάτι σαν τα ποιήματα ή τους αφορισμούς που όλοι οι best-sellerάδες χρησιμοποιούν για να ανοίγουν τα κεφάλαια των μυθιστορημάτων τους. Αν ο Friedrich ήξερε ότι η φιλοσοφία του θα σερνόταν ανήμπορη σε εισαγωγές ταινιών β κατηγορίας ίσως να είχε προτιμήσει να ανοίξει μαγαζί με λουκάνικα στην Πρωσία.

Κάπου γίνεται μια δίκη. Δικάζουν ναζιστές, για τα φρικτά εγκλήματά τους. Μια γυναίκα αναφέρει πως σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης στρατόπεδο σκοτώθηκαν 3972 κοπέλες. Το κοινό μουρμουρίζει, ανήμπορο να πνίξει την οργή του. Κρίνοντας από τις φωνές, την δίκη πρέπει να την παρακολουθούν 5-6 άτομα. «Γιατί πρέπει να κρίνουμε από τις φωνές;» θα με ρωτήσετε. Μα φυσικά γιατί όλο αυτό το σκηνικό μας παρουσιάζεται μόνο ηχητικά-εμείς όλη αυτή την ώρα παρατηρούμε ένα μαύρο αυτοκίνητο στην εξοχή…ανάμεσα σε λιβάδια... λόφους... μέσα από το POV του οδηγού βλέπουμε δέντρα, λίμνες, τελεφερίκ. Ένα σφουγγάρι που του καθαρίζει το παρμπρίζ. Υπάρχει κάποιο λάθος στον ήχο; Κάποιος φαρσέρ στο post production ίσως; Όχι, αυτές είναι σαφείς οδηγίες του σεναριογράφου Antonio Lucarella, που ίσως θέλει να δώσει δραματική ορμή σε μια σκηνή που αλλιώς θα έμοιαζε με εκπαιδευτικό βίντεο ασφαλούς οδήγησης. Η δίκη εξελίσσεται: Mια γυναίκα θυμάται πως οι σαδιστές φρουροί έκοψαν τους αχίλλειους τένοντες της περήφανης αδερφής της ώστε να μπορεί μόνο να σέρνεται μπροστά τους (οργή του κοινού). Κάπου εκεί αναφέρεται και το όνομα του Conrad Von Starker, διευθυντή του στρατοπέδου, συνοδευόμενο από ένα «I object!». Κάπου φτάνουμε τώρα. Δικάζουν τον Von Starker για τα εγκλήματά του. Νομίζω. Ελπίζω (γιατί δεν μπορώ να επενδύσω άλλη φαντασία στην ερμηνεία, συνεχίζοντας να παρατηρώ το μυστηριώδες μαύρο αυτοκίνητο και τον μεσήλικο οδηγό του). «Objection Sustained» ακούγεται, και ο Von Starker όχι μόνο απαλλάσσεται κάθε ευθύνης, αλλά αποδεικνύεται ότι είναι και ο οδηγός του αυτοκινήτου που μας έχει σπάσει τα νεύρα τόση ώρα. Το ταξίδι του συνεχίζεται προς κάποιον προορισμό που δεν γνωρίζουμε…μέχρι που φτάνει στη μέση του πουθενά, σε ένα χώρο περικυκλωμένο από ερειπωμένα, εγκαταλελειμμένα κτίρια. Είναι το στρατόπεδο συγκέντρωσης που μεταμόρφωσε σε βασίλειο τρόμου. Και η σέξι ξανθιά που τον περιμένει εκεί, ποια είναι; «Lisa» της λέει ο Von Starker, «Ηow did you manage to find me?». «Ι looked for you» απαντάει αυτή, καθώς ανταποκρίνεται στον ένθερμο εναγκαλισμό του Starker. Υπάρχει κάποιο μυστήριο στο βλέμμα της. «Don`t ask me anything» λέει στον παλιό της γνωστό, και η πλοκή πρέπει να προχωρήσει με κάποιο τρόπο γιατί το σημερινό This is Cult τείνει να μετατραπεί σε Άρλεκιν. Το ζευγάρι αποφασίζει να κάνει μια βόλτα στα παλιά, μια περιπλάνηση συνοδευόμενη από ασταμάτητη μουσική.. βιολιά, εμβατήρια, φυσαρμόνικα.. και εκείνη τη στιγμή η Lisa βρίσκει μια σκουριασμένη φυσαρμόνικα κρυμμένη από τα αγριόχορτα.

Με ένα μεγάλο άλμα στο παρελθόν, μεταφερόμαστε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, όταν αυτό είχε τις πιένες του. Ένας στρατιώτης των SS παίζει φυσαρμόνικα αλλά δεν του δίνουμε σημασία γιατί όσο αυτός συνθέτει μπαλάντες οι υπόλοιποι συνάδελφοί του συμμετέχουν σε ένα γενικό όργιο με τις αιχμάλωτες κοπέλες. Δεν πειράζει Fritz, όταν θα γίνεις βιρτουόζος της φυσαρμόνικας θα έχεις όσες γυναίκες θέλεις. Δύο στρατιώτες σέρνουν μια εξουθενωμένη γυναίκα…5-6 κορίτσια τρέχουν ολόγυμνα…και ο Starker πλακώνει στα χαστούκια μια νεαρή, επειδή δεν προσποιήθηκε ότι η σεξουαλικές του επιδόσεις την ενθουσίασαν. O tempora, o mores. Ένα φορτηγό καταφθάνει και νέες γυναίκες αποβιβάζονται. Μικρές, μεγάλες, μελαχρινές, ξανθιές, και όπως ξεκαθαρίζεται, Εβραίες. Ανάμεσα σε όλες και η Lisa (Daniela Poggi). Ποια είναι η μοίρα των κοριτσιών; Δυστυχώς γι αυτές, ο Starker έχει σκοπό να τις χρησιμοποιήσει ως διασκέδαση για τους κουρασμένους φαντάρους του οι οποίοι, σε ένα γελοίο σκηνικό με Σβάστικες, ρίχνονται στις κοπέλες με θέρμη που θα δείτε μόνο σε τάκλιν του NFL. H Lisa όμως δεν είναι σαν τις άλλες...το ψυχρό προσωπείο της κάνει εντύπωση στον Starker, που καταλαβαίνει πως η κοπέλα δεν φοβάται το θάνατο, κάτι που για τον τρομολάγνο διοικητή αποτελεί πρόκληση. Αποφασίζει να αναλάβει προσωπικά το βασάνισμα της Lisa, κάνοντάς την πρώτα να αγαπήσει τη ζωή και μετά σκοτώνοντάς τη («What fun would there be to kill you, when you have no desire to live?»). Ποιο είναι το μυστικό της Lisa; Γιατί ο φόβος του θανάτου δεν την αγγίζει. Είναι κάτι που ο ευσυνείδητος γιατρός του στρατοπέδου θα ανακαλύψει, και σαν επιβράβευση θα κυλιστεί σε ένα κρεβάτι με τη Lisa- κάτι που στον κόσμο του Canevari ισοδυναμεί με σεξ. Να μην σας κρατάμε σε αγωνία: Η Lisa πίστευε πως ευθύνεται για τον θάνατο της οικογένειάς της, αλλά ο γιατρός ανακαλύπτει πως η οικογένειά της είχε καταδοθεί από ένα προδότη, οπότε δεν έχει κανένα λόγο να νιώθει ένοχη.

Ξαφνικά, η μελαγχολική Lisa μεταμορφώνεται. Η νέα, σέξι Lisa δεν αφήνει αδιάφορο τον Starker, που μαγεύεται από την ομορφιά της σε σημείο «ρομαντικής βαρκάδας στη λίμνη». Είναι κάτι που η ακόμα πιο σαδιστική φύλακας Alma (Maristella Greco), μια γυναίκα που έχει σαν χόμπι να πετάει κρατούμενες στα ντόπερμάν της («Beautiful as my beasts...you will love my Dobermans») και να επιδεικνύει γάντια φτιαγμένα από δέρμα βρεφών (Cruelia de Monde, φάε τη σκόνη της!). O Starker είναι ανένδοτος. Η Alma είναι σέξι, με έναν αυταρχικό τρόπο, αλλά για χάρη της Lisa o Starker την σκοτώνει (τι μάθαμε: αρκούν δύο δευτερόλεπτα στον λαιμό μιας γυναίκας για να πεθάνει από ασφυξία). Λίγο αργότερα μαθαίνει πως θα γίνει και πατέρας, ενός βρέφους που κουβαλάει μέσα του Εβραικά γονίδια. Η Lisa γεννάει (ο πιο ανώδυνος τοκετός της οθόνης-μικρής και μεγάλης!) αλλά ο Starker, δεν μπορεί να επιτρέψει στο βρέφος να μεγαλώσει- «Τhis baby would have had a tragic life!». Και τώρα, χρόνια μετά, η πρώην αιχμάλωτη έχει δώσει ραντεβού με τον εραστή-βασανιστή-φονιά του παιδιού της στην ερημιά. Μπορείτε να μαντέψετε τη συνέχεια.

Ξαναδιαβάζω το κείμενο και παρατηρώ πόσο σοβαρό φαίνεται το φιλμ. Κάτι πρέπει να κάνω για να δείξω την πραγματική προχειρότητα της ταινίας καθώς και την σχεδόν κωμική απόπειρά της για να καταπιαστεί με κάτι σοβαρό. Ίσως ο Canevari να πιστεύει πως κατά κάποιο τρόπο η ταινία του είναι ένας φόρος τιμής στις μη-Άριες γυναίκες που ένιωσαν στο πετσί τους τον μισογυνισμό (ή, γενικότερα, τη μισανθρωπία) των SS. Αλλά όπως θα έλεγε και η Bride, έλεος. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι αυτό το φιλμ είναι κάτι περισσότερο από μια εμπορική κίνηση, μια ταινία φτιαγμένη για να χαρακτηριστεί banned ελκύοντας έτσι τους φαν του απαγορευμένου. Έτσι, έχουμε και καταλογίζουμε: Καλπάζοντα αντισημιτισμό (λογικό, για SS μιλάμε)- «the Jews have been eating too much and too well with the money that they have stolen from our country». Φετιχισμό, σαδο-λαγνεία, με borderline σεξουαλική δραστηριότητα που κορυφώνεται σε ένα φωτογραφικό ντοκουμέντο κοπρολαγνείας με ο οποίο ο Starker επισημαίνει την κατώτερη φύση της Εβραίας γυναίκας («Τhis girl loves to smell the excrements of a man!»). Βία- σε μια απαράμιλλη σκηνή η Lisa είναι κρεμασμένη ανάποδα, με το κεφάλι της πάνω από ένα κουτί με ποντίκια (αλλά όχι αρουραίους, εμένα μου έμοιαζαν συμπαθέστατα χαμστεράκια, από αυτά που σε δαγκώνουν μόνο αν είσαι φτιαγμένος 100% από μαρούλι). Ψυχολογικό πόλεμο- «You learned how to love life, because i taught you a knowledge of death»…και όλα αυτά, παρουσιασμένα με την απουσία έστω και ιχνοστοιχείων ταλέντου! Δεν σώζεται κανείς. Πλάνα και μουσική που κόβονται απότομα, σκηνές τραβηγμένες με την κάμερα σε περίεργες γωνίες, που όμως απλά μας δίνει την εντύπωση πως κάποιος την παράτησε και πήγε για φαγητό, χωρίς να την σβήσει…αβυσσαλέα ζουμ- «Πάρτε την!»..παύση 2 δευτερολέπτων, ΖΟΥΜ « Νοοοοοοοοοοοοο!»- και φυσικά υποκριτικό ταλέντο που αξίζει να τιμωρηθεί σε μια νέα δίκη της Νυρεμβέργης, για εγκλήματα κατά του κινηματογράφου. Ο Adriano Micantoni παρουσιάζει μια τρομερή καρικατούρα διοικητή της Gestapo, το μόνο που του λείπει είναι ένα οχτάλιτρο μπουκάλι μπύρας (και το γέλιο του μου θυμίζει Peter Griffin) ενώ η Poggi περνάει όλη την ταινία με το απλανές ύφος της γυναίκας που τριγυρνάει στους διαδρόμους ενός σουπερμάρκετ ξέροντας πως έχει ξεχάσει να πάρει κάτι απαραίτητο, αλλά δεν θυμάται τι ακριβώς. Τον παραλογισμό ολοκληρώνει η ρομαντική σκηνή μεταξύ του γιατρού και της Lisa, με τον νεαρό, αγνό ακόμα επιστήμονα να επικεντρώνεται στην αναζήτηση της κατάλληλης πρόζας («To make a rose bloom, you need only a few grains of earth») και το γεγονός ότι κάθε φορά που η Lisa εμφανίζεται στην οθόνη το soundtrack ανελλιπώς περνάει σε μια ηχητική επίθεση βιολιών.



Δεν ξέρω τι πρέπει να αποκομίσω από αυτή την ταινία. Είναι το ίδιο κακογυρισμένη με το Zombie Lake αλλά λιγότερο θαρραλέα από το Ilsa αλλά για κάποιο λόγο έχει ένα απροσδιόριστο appeal. Ίσως το γεγονός ότι βλέπεις σαβούρα μεταμφιεσμένη ανεπιτυχώς σε ιστορικό ντοκυμαντέρ, μια παραγωγή του Idiotic History Channel, με θέμα καταδικασμένα ρομάντζα κατά τη διάρκεια του Β παγκοσμίου πολέμου και κακό filmmaking. Άλλωστε το ξέρετε, η φιλοσοφία της στήλης είναι Trash Uber Alles, και σε τελική ανάλυση χίλιες φορές καλύτερα να βλέπεις ένα τρισάθλιο φιλμάκι με σεξουαλικά αγχωμένους Νazi παρά την μεγαλομανή προπαγάνδα της Leni Riefenstahl.

Ταινία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)
Aν ο σκηνοθέτης του φιλμ φυγαδεύτηκε και αυτός με την επιχείρηση ODESSA 0 /10

Θοδωρής Σαρλάς (This is...cult!)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.