• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Le Lac des Morts Vivants (1981)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Λίμνη των Ζωντανών Νεκρών
- Γνωστό και ως:
Zombie Lake
The Lake of the Living Dead

Τρόμου | 90' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Γαλλικά
  Δημοτικότητα: 0.00 %
Αξιολόγηση: 10.00/1010.00/1010.00/1010.00/1010.00/1010.00/1010.00/1010.00/1010.00/1010.00/10   (10.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Ο Θεός να μας φυλάει αν σηκωθούν ξανά!

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 2 Οκτωβρίου 2006

Ένας σημαντικός παράγοντας για την επιτυχία ή τουλάχιστον την αυθεντικότητα μιας ταινίας είναι η οικειότητα του σκηνοθέτη με το κεντρικό θέμα. Πχ ο Oliver Stone έζησε πρώτο χέρι το Vietnam και πέρασε την εμπειρία του, ωμή και ακατέργαστη, στο Platoon. Από αυτή την πλευρά το Zombie Lake είναι ίσως η πιο σημαντική ταινία zombie που θα δείτε ποτέ (ναι εννοούμε και από την τριλογία του George Romero): Κρίνοντας από αυτό που είδα μπορώ να δηλώσω χωρίς φόβο και πάθος ότι πρόκειται για μια ταινία γυρισμένη από zombie, με πρωταγωνιστές zombie που απευθύνεται σε κοινό zombie.

To φιλμ αρχίζει όπως θα έπρεπε να αρχίζουν όλα αν η κοινή λογική ήταν χαρακτηριστικό των κινηματογραφικών παραγωγών: Με υλικό που μοιάζει δανεισμένο από soft ερωτική εκπομπή του Playboy. Βρισκόμαστε στη γαλλική εξοχή, και μια νεαρή κοπέλα πάει για μπανάκι στην - βρωμερή - λίμνη του χωριού της. Προς μεγάλη μας χαρά αποφασίζει να γδυθεί ηδονικά, να λιαστεί για κανα λεπτό ώστε η κάμερα να καλύψει αργά όοοοοολο το γυμνό της σώμα και μετά να βουτήξει στα ύποπτα νερά -αφού πρώτα βγάλει από την θέση της την πινακίδα «απαγορεύεται το κολύμπι», φτιαγμένη μάλλον από τον ίδιο το σκηνοθέτη, μιας που πρόκειται για ένα κόκκινο Χ πάνω στο άτσαλο σκίτσο ενός κολυμβητή και μια πειρατική νεκροκεφαλή δίπλα.. Ο Rollin αποφασίζει να μας δείξει τα συμβάντα από την πιο ενδιαφέρουσα οπτική γωνία, αυτή ενός μονόφθαλμου zombie που ζει στον βυθό της λίμνης και, σκεπτόμενο σωστά, αποφασίζει να μην επιτεθεί αμέσως αλλά να μας αφήσει να χαρούμε το θέαμα. Στην συνέχεια, και αφού η μουσική αλλάξει σε κάτι... απροσδιόριστο (ότι και να ναι, έχει μόνο μια νότα πάντως) το ζόμπι επιτίθεται και τρώει την άμοιρη κοπέλα. Η τουλάχιστον υποθέτουμε ότι την τρώει γιατί πάνω στην αγχωτική μαχη ο Rollin αποφασίζει να κάνει ένα μυστήριο cut περνώντας στο καφενείο του χωριού όπου δύο αργόσχολοι μιλούν για την εξαφανισμένη κοπέλα και δίνουν περιθώριο μιας μέρα πριν ενημερώσουν τον δήμαρχο. Νέο cut σε μια νεκροκεφαλή (δεν τα βγάζω από το μυαλό μου αυτά), το πλάνο ανοίγει και γνωρίζουμε τον δήμαρχο (Howard Vernon) που διαβάζει με προσοχή ένα βιβλίο, ενώ από την διακόσμηση του σπιτιού του συμπεραίνουμε ότι το χόμπι του είναι να ψωνίζει σαβούρα από το e-bay. O ένας από τους θαμώνες του καφενείου τον επισκέπτεται και τον ενημερώνει για την ανακάλυψή που έκανε στη λίμνη: Σκεπτικός, ο δήμαρχος ανακοινώνει ότι αν μέχρι την επομένη η κοπέλα δεν έχει γυρίσει θα ενημερώσει την αστυνομία (με τόση αναβλητικότητα περίμενα να ακούσω το καστ να μιλάει ελληνικά) αλλά, προσθέτει, φοβάται ότι είναι κάτι πιο σοβαρό από έναν απλό πνιγμό.

Cut σε στο μονόφθαλμο ζόμπι που αναδύεται από την λίμνη για να επιτεθεί σε μια πλύστρα (Η επιδερμίδα του είναι σε τέλεια κατάσταση, παρά τα 10+ χρόνια που βρίσκεται νεκρό στον πάτο μις λίμνης. Αυτά είναι τα πλεονεκτήματα μιας καλής ενυδάτωσης). Εδώ τίθεται ένα σημαντικό ερώτημα: Aυτή η λίμνη που ακριβώς είναι; Από την αρχική επίθεση και τα επόμενα πλάνα, φαίνεται να βρίσκεται στη μέση της ερημιάς. Εδώ, για τις ανάγκες του σεναρίου είναι δίπλα στο χωριό. Howl`s Moving Lake. Τέλοσπαντων, ένα ακόμα θύμα προστίθεται στη λίστα, σε μια σκηνή που αν δε σας πείσει να φύγετε τρέχοντας τότε είστε άξιοι αναγνώστες της στήλης: Όχι μόνο η πρασινωπή μπογιά του zombie ξεβάφει αλλά, παρά τις δαγκωνιές και τα αίματα, ο Rollin έχει το κουράγιο να κάνει και κοντινά πλάνα που αποκαλύπτουν ότι στο σώμα της άτυχης πλύστρας δεν υπάρχει πουθενά πληγή. Cut στους κατοίκους του χωριού που βρίσκουν το πτώμα και τελετουργικά το αφήνουν έξω από το δημαρχείο. Ίσως περιμένουν από τον δήμαρχο να το υιοθετήσει. Είστε μπλεγμένοι; Το ίδιο και εγώ, αλλά όλα θα εξηγηθούν γιατί η Katya (Gilda Arancio), μια γερμανίδα ρεπόρτερ που κάνει έρευνες για την καταραμένη λίμνη επισκέπτεται τον δήμαρχο που σκάβει στις μνήμες του για να διηγηθεί το μυστικό της λίμνης: «Ήταν κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου..».

Περνάμε ήδη στην πιο ακριβή σκηνή της ταινίας, όπου μια ομάδα Γερμανών φτάνει στο χωριό φέρνοντας την καταστροφή. Οκέι, όχι ακριβώς, μιας που πρόκειται για πέντε-έξι άτομα και ήχους από αεροπλάνα, τανκς, ατομικές βόμβες και δεν ξέρω και γω τι άλλο. Ένας από αυτούς πιάνει ξαφνικά το πρόσωπό του λες και υποφέρει από ημικρανίες, αλλά μάλλον είναι ο τρόπος του σκηνοθέτη να μας πει «τον πυροβόλησαν αλλά μου τελείωσε το ψεύτικο αίμα». Μια γυναίκα ξεπροβάλλει έντρομη στο πεδίο μάχης και αρχίζει να ουρλιάζει, ακίνητη στη μέση ενός χωραφιού και ένας γερμανός στρατιώτης, με κίνδυνο της ζωής του, την σώζει από μια βόμβα (κάτι που για τον Rollin ισοδυναμεί με «ένα γκαζάκι σκάει στα 10 μέτρα απόσταση»). Είναι μια όμορφη στιγμή στη μέση του μακελειού, με ένα έρωτα να γεννιέται ανάμεσα στην Γαλλίδα και τον Γερμανό με την χρυσή καρδιά. Cut έξω από έναν αχυρώνα, ΝΥΧΤΑ, με το ζευγάρι να συναντιέται παράνομα. Cut, μέσα στον αχυρώνα, ΗΜΕΡΑ, με το ζευγάρι να επιδίδεται σε προκαταρκτικά και να προχωράει στην φυσική έκφραση του έρωτά του. Η Γαλλίδα του χαρίζει ένα μενταγιόν. Μακάρι αυτές οι στιγμές να κρατούσαν για πάντα... αλλά ο πόλεμος μαίνεται, ακολουθούν γενικά πλάνα από στρατιώτες ντυμένους με λευκές στολές στα χιόνια. Είναι χειμώνας. Όχι, στο επόμενο πλάνο είναι άνοιξη και οι παρτιζάνοι της περιοχής ενημερώνονται για τις κινήσεις των Ναζιστών (από το ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ!!!) ώστε να στήσουν την ενέδρα τους. Να ο φίλος μας ο Γερμανός που επιστρέφει στο χωριό για να βρει την αγάπη του (ετοιμοθάνατη) και την νεογέννητη κόρη τους. Η επίσκεψή του διαρκεί 40 δευτερόλεπτα, λιγότερο ακόμα και από το γδύσιμο της νεαρής κολυμβήτριας την αρχή και ξαναφεύγει, για να βρει το θάνατο μαζί με όλη την ομάδα του από τους γάλλους αντάρτες που τελικά πετάνε τα πτώματα στη λίμνη. Σε μια στιγμή σπάνιας κινηματογραφικής ομορφιάς, ο Γερμανός ξεψυχάει ταυτόχρονα με την Γαλλίδα κοπέλα του που αν δεν ήταν τόσο άσχημα στην υγεία της είμαι σίγουρος ότι το σενάριο θα την υποχρέωνε να γδυθεί, έτσι, χωρίς λόγο. Πλέον ξέρουμε την ιστορία των ζόμπι της λίμνης που αναζητούν εκδίκηση για τον άδικο (;) χαμό τους.

Μετά από μια εμβόλιμη σκηνή 5 δευτερολέπτων όπου παρουσιάζεται η Elena, φρούτο του παράνομου Γαλλογερμανικού έρωτα, περνάμε με ένα νέο cut, σε μια από τις πιο μυστήριες σκηνές του φιλμ: Ένα van με την επιγραφή Basket σταματάει δίπλα στην καταραμένη λίμνη, αδειάζοντας το φορτίο του: Μια γυναικεία ομάδα μπάσκετ, που αρχίζει να παίζει... βόλει δίπλα στα πράσινα βουρκόνερα. Τι κάνουν μετά; Ναι, το μαντέψατε, γδύνονται και μπαίνουν για πλατσούρίσμα. Νέα επίθεση, αυτή την φορά από ολόκληρη ομάδα ζόμπι και η μοναδική κοπέλα που δεν γίνεται τροφή τρέχει πανικόβλητη (και ημίγυμνη) στο καφενείο του χωριού ουρλιάζοντας «Η ΛΙΜΝΗ!» (τρις). Δεν ξέρω καν αν οι σεναριογράφοι σε αυτό το φιλμ υπήρχαν η αν είναι κάποιος αστικός μύθος, σαν τον ωτοστοπίστα - φάντασμα αλλά μετά από αυτή τη σκηνή πιστεύω ακράδαντα ότι η πλοκή του φιλμ είναι αποτέλεσμα του γνωστού παιχνιδιού όπου ο καθένας προσθέτει μια λέξη σε μια ιστορία, μόνο που εδώ ένας από τους συμμετέχοντες επαναλάμβανε συνεχώς «ζόμπι» και κάποιος άλλος «κώλοι». Ακολουθούν διάφορες άλλες επιθέσεις (ναι, με θύματα γυμνές ή σέξι κοπέλες), μέχρι την τελική ήττα των ζωντανών νεκρών αλλά θέλω να σταθώ σε μια άλλη, συναισθηματικά αβάσταχτη σκηνή: Ξέρω ότι παραπονέθηκα για το Land of The Dead και τις ενδείξεις πνευματικής δραστηριότητας των zombie αλλά το παίρνω πίσω. Τα zombie έχουν καρδιά, σαπισμένη μεν, αλλά έχουν. Το αποδεικνύει η επίσκεψη του zombie-πατέρα στην κορούλα του, που τον αναγνωρίζει από το μενταγιόν της μητέρας του και του επιφυλάσσει ένα χαμόγελο και μια αγκαλιά. Το νόημα είναι ότι όλα τα παιδιά έχουν ανάγκη τους γονιούς τους, ακόμα και αν ένας από αυτούς είναι πράσινος και πεθαμένος. Μεγάλες στιγμές κινηματογράφου, που γεφυρώνουν το χάσμα ζωντανών-νεκρών με ένα τρόπο που ούτε το Ghost δεν κατάφερε να κάνει.



Είναι η χειρότερη ταινία που έχω δει ως τώρα; Όχι, γιατί από τη στιγμή που γράφτηκε αυτό το κείμενο έχω δει τουλάχιστον 3 χειρότερες. Το περίεργο είναι ότι ο Rollin χαίρει μιας κάποια αξιοπρέπειας στον χώρο του b-movie, με το Living Dead Girl να είναι η σημαντικότερη στιγμή της καριέρας του, αλλά εδώ έχει κατηφορίσει και άλλο το αλφάβητο: Δεν έχει νόημα να μιλήσουμε καν για τις ερμηνείες (αν και ο μακαρίτης ο Vernon, που έχετε δει και στο Delicatessen, είναι κολοσσιαία μορφή!), για μοντάζ, για σκηνοθεσία, για οποιαδήποτε λογική στην πλοκή αλλά οι κακοτεχνίες και η φτήνια της παραγωγής είναι τόσες απροκάλυπτες που αναρωτιέται κανείς αν ο Rollin έκανε τον Ed Wood και δεν επέμεινε σε πάνω από ένα γύρισμα για κάθε σκηνή. Άθλιο μακιγιάζ, άθλιες μάσκες και σε μια διάσημη σκηνή ένας κάμεραμαν που αντανακλάται περήφανα σε ένα καθρέφτη. Μιλάμε για επίπεδα προχειρότητας που δεν θα συναντήσετε ούτε σε εντελώς ερασιτεχνικές παραγωγές αλλά φιγουράρουν στο Zombie Lake, που υπερπαραγωγή δεν είναι αλλά για το οποίο «εργάστηκαν» άτομα που έχουν πάνω από μια ταινία στο ενεργητικό τους.


Και σε περίπτωση που δεν καταλάβατε, εννοείται φυσικά ότι αυτό το φιλμ δεν ΠΡΕΠΕΙ να το χάσετε.

Ταινία: 0 / 10 (ή 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10))

Θοδωρής Σαρλάς (This is...cult!)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.