• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Das Leben der Anderen (2006)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Οι Ζωές των Αλλων
- Γνωστό και ως:
The Lives of Others

Πολιτικό Θρίλερ | 137' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Πεμ 14 Δεκ 2006
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 9/10/2007
Διανομή: Audio Visual
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Γερμανικά
Δημοτικότητα: 1.45 %
Αξιολόγηση: 8.20/108.20/108.20/108.20/108.20/108.20/108.20/108.20/108.20/10   (8.20/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Πριν την πτώση του τοίχους του Βερολίνου, η μυστική αστυνομία της Ανατολικής Γερμανίας άκουγε τα μυστικά σου.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 10 Οκτωβρίου 2006

Κωδικός «Λάζλο» – 1984. Η Ανατολική Γερμανία βρίσκεται για τα καλά εγκλωβισμένη μέσα στο θεοσκότεινο τούνελ, που την έχουν οδηγήσει οι ακραίες ορέξεις του απολυταρχικού καθεστώτος και οι απάνθρωπες κινήσεις των μυστικών υπηρεσιών, δίχως να διαφαίνεται κάποιο φως σε κάποια από τις άκρες του. Ο πράκτορας Γκερντ Βίσλερ, λαμβάνει την εντολή από τον διοικητή του Ταξίαρχος Γκρούμπιτζ, να οργανώσει επιχείρηση παρακολούθησης ενός από τους πιο αναγνωρισμένους συγγραφείς της χώρας, του Γκιοργκ Ντράιμαν, του οποίου οι φιλοκυβερνητικές πεποιθήσεις έχουν τεθεί εν αμφιβόλω. Εκείνος όμως έχοντας πλήρη άγνοια για τις ορέξεις της Στάζι, παρακινούμενος από τον βάναυσο τρόπο διακυβέρνησης του Χόνεκερ, επιθυμεί να αποστείλει στην Δύση, ένα κείμενο μανιφέστο για την αντιδημοκρατική λειτουργία της πατρίδας του.

Berlin Alexanderplatz – Κοντά δύο δεκαετίες μετά την πτώση του τείχους, που για σαράντα ολόκληρα χρόνια συμβόλιζε το διαχωριστικό όριο ανάμεσα στους εμπλεκόμενους στον ομιχλώδη ψυχρό πόλεμο, η σημερινή Γερμανία, ρίχνει άπλετο φως στο παρελθόν της, με μέσον τον κινηματογραφικό φακό, δείχνοντας πως δεν ξεχνά τις δύσκολες ημέρες που την χώρα διοικούσαν οι 300.000 κατάσκοποι, σπιούνοι και δοσίλογοι. Μέσα από την ακαδημαϊκού τύπου εξιστόρηση των συγκλονιστικών πράγματι γεγονότων, που καθιστούν την περίπτωση της Λ.Δ. Γερμανίας, ισάξια σχεδόν με εκείνη της πολύπαθης Χιλής, της Αργεντινής, των αφρικανικών κρατών ακόμη και της Ελλάδας, γινόμαστε μάρτυρες υπερβολικά άγριων καταστάσεων στέρησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών. Συνθήκες που εκείνη την εποχή οδήγησαν την παντελώς απομονωμένη χώρα στην κορυφή της σχετικής λίστας με τους περισσότερους αυτόχειρες ανά χρονιά.

On The Road To The Oscars – Η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του ταλαντούχου Florian Henckel-Donnersmarck, έρχεται να επιβεβαιώσει το αδιαμφισβήτητο γεγονός της ανόδου των Γερμανών, στις πρώτες θέσεις της ευρωπαϊκής κινηματογραφικής βιομηχανίας τα τελευταία χρόνια. Τόσο καλλιτεχνικά αφού το Leben έχει ήδη αποσπάσει τα περισσότερα των κρατικών βραβείων της Deutschland, όσο και εμπορικά αφού έχει σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ εισιτηρίων εντός των τειχών. Έχοντας μάλιστα την αμέριστη συμπαράσταση της Buena Vista ήδη ταξιδεύει για τα Όσκαρς με αρκετά μεγάλες βλέψεις για επικράτηση στην μη αγγλόφωνη κατηγορία. Έχοντας πιστεύω περισσότερα φόντα για να επιτύχει εκεί όπου δεν τα κατάφεραν εσχάτως τα εξίσου αξιόλογα Downfall και Sophie Scholl.

Στα χνάρια του Etat de Siege – Η ταινία κινείται πάνω σε τέσσερις χαρακτήρες - πόλους, που απεικονίζουν πλήρως την σύνθεση (ψυχική και ιδεολογική) των κατοίκων της χώρας τις τέσσερις δεκαετίες που παρέμεινε πίσω από το παραπέτασμα. Ο αυταρχικός αξιωματικός της Στάζι (Ulrich Tukur), ο προβληματισμένος κατάσκοπος (ένας συγκλονιστικός Ulrich Muehe), ο επαναστατημένος διανοούμενος (Sebastian Koch) και η δισυπόστατη καλλιτέχνης (η γερμανίδα Huppert, Martina Gedeck) φωτογραφίζουν κατ απόλυτη τιμή, τις ψυχοσυνθέσεις του κοινού της χώρας. Αν πάντως έλειπε κάτι από το καλογυρισμένο Das Leben der Anderen, αυτό θα έλεγα πως ήταν η επιμονή σε κλασσικές φόρμες, από τις οποίες δεν αποσπά το έμπειρο μάτι ούτε η εκπληκτική μουσική επένδυση του Yared, αλλά ούτε και η αυθεντικότητα του art director Hagen Bogdanski. Ίσως αν την είχε γυρίσει στις ημέρες της δόξας του ο Γαβράς ή έστω ο Lumet, τώρα θα κάναμε λόγο για μια εποποιία!

Βαθμολογία: 6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars6.5/10 Stars (6.5/10)

Γιώργος Ζερβόπουλος




Δευτέρα 19 Νοεμβρίου 2007 - 14:21

Ένα πολύ δυνατό κοινωνικοπολιτικό δράμα που δείχνει την ουτοπία του "σοσιαλιστικού παράδεισου". Ένα σενάριο-καταπέλτης απέναντι στο κομμουνιστικό σύστημα και περισσότερο στους ανθρώπους που το εκπροσωπούν. Σε κάθε σκηνή έχουμε αναφορές για την πίεση που ασκείται στην ελευθερία της έκφρασης των ιδεών, των απόψεων και εν γένει κάθε δραστηριότητας των ανθρώπων. Δείχνει το τι ήταν η διαβόητη Στάζι για την κοινωνία. Μία υπηρεσία που δημιουργήθηκε για να προστατεύει τους πολίτες, αλλά κάνει το ακριβώς αντίθετο. Τους τρομοκρατεί και τους φακελώνει. Χρησιμοποιεί τις ίδιες ακριβώς βάναυσες πρακτικές της NVKD, της KGB και κάθε άλλης μυστικής υπηρεσίας των κομμουνιστικών χωρών(αλλά γενικά πάγια πρακτική όλων των απολυταρχικών συστημάτων) για να "κρατήσει όμηρους" τους πολίτες στο διεφθαρμένο και σάπιο σύστημα που αποτελείται από διεφθαρμένα στελέχη. Ένα σύστημα που βλέπει όλους τους πολίτες, ως πιθανούς εχθρούς. Μπορεί το σενάριο να γίνεται κάποιες στιγμές μη ρεαλιστικό ειδικά προς το τέλος, αλλά δείχνει ότι ακόμη και άνθρωποι που γεννήθηκαν και ανατράφηκαν μέσα στο σύστημα, μπορούν να αλλάξουν και να δούν την αλήθεια. Οι ερμηνείες είναι πολύ καλές (ειδικά του Ulrich Muehe που "έφυγε" πρόσφατα από τη ζωή)και οι «ήρωες» κερδίζουν την συμπάθεια μας, χωρίς να χρησιμοποιούν φτηνούς μελοδραματισμούς. Συνολικά είναι μια ταινία που σε κάνει θέλοντας και μη να συμπονέσεις τους τρείς κύριους πρωταγωνιστές, δηλαδή τον Hauptmann Gerd Wiesler που "πολεμάει" μέσα του ανάμεσα στα αισθήματα του και το καθήκον του, τον Georg Dreyman που βρίσκει επιτέλους ένα νέο σκοπό στη ζωή διαλέγοντας την αντιπαράθεση με το διεφθαρμένο σύστημα που τον περιβάλλει και την Christa-Maria Sieland που θυμίζει ηρωίδα αρχαιοελληνικής τραγωδίας. Μία ταινία που θα συγκινήσει τους ανθρώπους όλων των πολιτικών πεποιθήσεων.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

ΥΓ. Η ταινία επιβεβαιώνει τη δυναμική επάνοδο του γερμανικού κινηματογράφου τα τελευταία χρόνια, μετά το σατυρικό Goodbye Lenin, το ιστορικό Der Untergang και το καλό θρίλερ Das Experiment!!!

Γιώργος Καραμερτζάνης




Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2008 - 14:31

Η ποιότητα του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, χωρίς τα ειδικά εφέ και τον πλούσιο προϋπολογισμό των αμερικάνικων ταινιών, είναι ιδιαίτερα αισθητή σ’ αυτήν την ταινία.

Η σκηνοθεσία είναι άρτια, με προσεκτική σκιαγράφηση των ηρώων, ενώ και το σενάριο στοχεύει στην προετοιμασία για την υποδοχή ενός δραματικού τέλους, με παράλληλη υιοθέτηση στοιχείων τραγικότητας. Σε κάθε περίπτωση, η στόχευση στον ψυχολογικό κόσμο του κεντρικού πράκτορα είναι αξιομνημόνευτη.

Εκείνο που έχει εντυπωθεί στη μνήμη μου, είναι ότι ενώ προμηνύεται ότι κάποιο τραγικό τέλος επιφυλάσσει στο κεντρικό ζευγάρι η μοίρα, η τελική αίσθηση που απομένει στο θεατή είναι θετική, λόγω της τελικής επιβράβευσης του πράκτορα της ΣΤΑΖΙ, από τον ευγνώμονα συγγραφέα, και η ηθική ικανοποίηση που νιώθει ο θεατής ακούγοντας την τελευταία διφορούμενη φράση «είναι για εμένα».

Βεβαίως, η σκηνοθετική προσπάθεια και η τραγικότητα του σεναρίου θα παρέμεναν ανεκμετάλλευτες, αν δεν συνδυάζονταν από την άψογη ερμηνεία του πρωταγωνιστή, ο οποίος, αν και σχεδόν ανέκφραστος, εξωτερικεύει αισθητά την αλλαγή της στάσης του, και την προσπάθειά του να προστατεύσει τελικά αυτό που έχει το ζευγάρι και το οποίο δεν έχει καταφέρει να το βρει ο ίδιος.

Η επιλογή του κατάλληλου προσώπου, που δεν φανερώνει από μόνο του, ούτε καλή, ούτε κακή προδιάθεση, και γι’ αυτό χαρακτηρίζεται ανέκφραστο, πιστώνεται φυσικά στα θετικά της σκηνοθεσίας.

Στον εξαρτημένο από τον αμερικάνικο κινηματογράφο θεατή, δεν συνίσταται η ταινία, γιατί θα ψάχνει μάταια σκηνές δράσης. Στον υπερβολικά κουλτουριάρη θεατή, που βρίσκει φως εκεί που οι άλλοι διακρίνουν σκοτάδι, η ταινία θα του είναι μάλλον αποδεκτή. Στον μέσο προβληματισμένο θεατή, χωρίς χολυγουντιανές παρωπίδες, και ο οποίος αναζητά την ποιοτική συγκίνηση και σε ενδιαφέρουσες ιστορίες με αρμονία ανάμεσα στη σκηνοθεσία, το σενάριο και τις ερμηνείες, η ταινία προτείνεται ανεπιφύλακτα και σ’ αυτόν απευθύνεται η βαθμολογία.

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Χρήστος Παπουτσής


 
<Χωρίς Τίτλο> - menelaos - Κυρ 13 Ιαν 2013 - 07:54
           
Το επεξεργάστηκε ο/η menelaos συνολικά 2 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - eirinik91 - Πεμ 15 Μαρ 2012 - 01:14
6,5/10???? Γι`αυτή την ταινία??? Συγγνώμη κύριε Ζερβόπουλε αλλά είστε με τα καλά σας??? Προς όλους τους "κουλτουριάρηδες" κριτικούς: ξεκολλήστε λίγο το μυαλό σας...σπουδαίες ταινίες δεν είναι μόνο όσες βγήκαν πριν από τη δεκαετία του `90 και μεγάλοι σκηνοθέτες δεν είναι μόνο ο Γαβράς, ο Αγγελόπουλος και ο Wenders...
 
Οι Ζωές Των Άλλων - jeandoumpier - Τετ 11 Ιαν 2012 - 12:09
Η ταινία ``Οι Ζωές των Άλλων`` χαρακτηρίζεται από μια αίσθηση ικανοποίησης που αφήνει στο τέλος, παρόλο που δεν είναι ταινία που έχει ευχάριστη ροή, και αυτό της προσδίδει ένα παραπάνω προσόν στα ήδη υπάρχοντα θετικά στοιχεία της.
  Αυτά είναι : οι εξαιρετικές ερμηνείες των τριών βασικών πρωταγωνιστών, αλλά και το σενάριο το οποίο (με τη βοήθεια της εικόνας βέβαια) απεικονίζει μια κατάσταση παρασκηνίου μέσα από τα μάτια ενός μυστικού πράκτορα του Γερμανικού κράτους, καθώς έχει να κάνει με την κατασκόπευση της ζωής ``επικίνδυνων`` για το τότε καθεστώς, ανθρώπων.
  Αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία, άξια ευρωπαϊκή παραγωγή.
Προσωπική Αξιολόγηση : 9/10

Mps
Το επεξεργάστηκε ο/η jeandoumpier συνολικά 2 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - kapoios - Τρί 31 Μαϊ 2011 - 22:31
 Μία πολύ διδακτική και συγκινητική ταινία για το καθεστώς μεταξύ ανατολικής-δυτικής Γερμανίας, ως την τελική ένωσή τους...
μια ιστορία που αποδεικνύει ότι είναι δυνατή η μεταστροφή ακόμα και των πιο ακραίων απόψεων...
ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζεται η μεταμόρφωση του πρωτατωνιστή κατά την πρόοδο της ταινίας είναι τουλάχιστον συγκλονιστικός και αναγκάζει και το θεατή να μεταβάλλει τις αρχικές του απόψεις και να ταυτιστεί μαζί του εν τέλει...
η ερμηνεία του Ulrich Muhe ήταν θαυμάσια, μάλλον η καλύτερη εκείνη τη χρονιά γενικώς...
πέρα από τις πολιτικές απόψεις του καθενός, τέτοιες ταινίες ανεβάζουν το επίπεδο του κινηματογράφου...
το φινάλε μάλλον θα σας κλέψει ένα δάκρυ...

  8,5/10...

  anfield09...
Το επεξεργάστηκε ο/η kapoios συνολικά 2 φορές
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.