• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Rad (1986)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ιπτάμενα Ποδήλατα

Δραματική | 91' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Αγγλικά
  Δημοτικότητα: 0.00 %
Αξιολόγηση: 7.00/107.00/107.00/107.00/107.00/107.00/107.00/10   (7.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Χρειάζεται πολλά περισσότερα από ικανότητες για τον Κρου Τζόουνς ώστε να κατακτήσει τη σκληρότερη πρόκληση με BMX στον κόσμο. Χρειάζεται ένα θαύμα.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 28 Αυγούστου 2006

Rad (1986)


«Get that, the paperboy thinks he`s a pro»

Δύο πράγματα δεν θα πάψουν ποτέ να με εκπλήττουν: Το ότι για τα πάντα υπάρχει κοινό και, ακόμα χειρότερα, για τα πάντα υπάρχει ένας σπόνσορας. Θέλω να πω…ή μάλλον, δεν θέλω να πω τίποτα, ρίξτε μια ματιά στη λίστα με τα χειμερινά ολυμπιακά αθλήματα: Curling. Πως είναι δυνατόν κάποιος με ακέραιες εγκεφαλικές λειτουργίες (όχι τις αυτόματες, όπως η καρδιακή λειτουργία ή το να καταλάβεις ότι το «Αλκυόνη» δεν είναι όνομα για βρέφος) να πληρώσει εισιτήριο για να παρακολουθήσει ένα σπορ όπου οι αθλητές μοιάζουν με σπινταρισμένες νοικοκυρές που κάνουν παρκέ; Και όμως, οι εξέδρες γεμίζουν. Και όχι μόνο: Εμφανίζονται σπόνσορες και σπρώχνουν ευρά. Να συνεχίσω; Monster trucks, ρίψη κορμού δέντρου, αγώνας δρόμου με σάκους- είμαι σίγουρος ότι αν αύριο ο Τσατσαρέλης και εγώ εφεύρουμε το άθλημα της μονομαχίας με τσιμεντόλιθους μεθαύριο θα έχουμε ήδη θεατές και πρόταση για σπονσοράρισμα από κάποια τοπική μάντρα οικοδομικών υλικών. Σπόνσορες… είναι ο θάνατος του αθλητισμού, ο κακός λύκος που καταβροχθίζει ότι αγνό έχει απομείνει; Πιθανόν-γι`αυτό και εμείς χαιρόμαστε κάθε φορά που ένας άνθρωπος με όνειρα και φιλοδοξίες καταφέρνει να επκρατήσει απέναντι σε corporate-μεγαθήρια. Αν, συν τοις άλλοις, είναι ένας ατάλαντος ηθοποιός που προσπαθεί να πραγματοποιήσει τα όνειρά του κάνοντας μαϊμουδιές πάνω σε ένα Bmx τότε κερδίζει και μια θέση στην Valhalla του είδους- όπως ταπεινά αποκαλούμε το This is Cult.

Σημείωση: Για να βρω τι σημαίνει Rad, αναγκάστηκα να ανατρέξω σε ένα online urban dictionary, από αυτά που συγκεντρώνουν με θρησκευτική αφοσίωση κάθε δείγμα μυστήριας slang που έχει κοσμήσει την Αγγλική γλώσσα κατά καιρούς. Το «rad» λοιπόν προκύπτει από ακρωτηρίαση του «radical», που με τη σειρά του σημαίνει κάτι σαν «awesome». Δηλαδή το ελληνικό αντίστοιχο του «Rad» θα ήταν μια ταινίας με το τον τίτλο «άψογο!», «τρελό!» ή, πιθανότατα «πςςςςςςς!» και διάφορες τέτοιες ανοησίες. Αλλά είμαστε στα 80`s, όταν τα «dude» και «cool» ήταν ακόμα…εε…cool, και όταν δεν ήταν ακόμα αδίκημα να φοράς πουκάμισα που μοιάζουν σαν να έχει ξεράσει επάνω τους το ουράνιο τόξο.

Σε μια μικρή επαρχιακή αμερικάνικη πόλη, από εκείνες όπου το άνοιγμα ενός υπερκαταστήματος είναι λόγος θρησκευτικής αργίας, ζει ένας φιλόδοξος νεαρός, ο Chris (Bill Allen), ο οποίος έχει υιοθετήσει το υποκοριστικό «Cru». O Chris έχει μείνει ορφανός από πατέρα, ζει με την μητέρα του (Talia Shire) και είναι δουλευταράς: Εργάζεται ως paperboy (ξέρετε, αυτός που σου πετάει την εφημερίδα στο κατώφλι σου κάθε πρωί ώστε να μην χρειαστεί να πας μέχρι το περίπτερο και κάψεις 10 θερμίδες) και ως σερβιτόρος-και αν οι Sam Bernard και Geoffrey Edwards είχαν μελετήσει το ελληνικό παλικαρίσιο σινεμά του 60 θα τον έβαζαν να δουλεύει πηλοφόρι, λούστρος και νυχτοφύλακας. Ο Cru έχει μόνο ένα χόμπι, τα ποδήλατό του. Ένα ένδοξο Bmx, από αυτά που αποκαλούσαμε με θαυμασμό αγωνιστικά, πριν πεθάνουν στα μάτια μας με την έλευση των «κριαριών» (αυτά με τα στριφογυριστά τιμόνια ντε!) και λίγο πιο μετά των Mountain Bike, μασίφ και χλιδάτα- το αντίστοιχο των σημερινών SUV. Έτσι, ο Cru δεν αρκείται μόνο στο να πετάει (με ελάχιστη ακρίβεια) εφημερίδες, αλλά κάθε πρωινός γύρος είναι μια πρόκληση: Πηδάει φράχτες, αυτοκίνητα, σωρούς με ξύλα, ίπταται πάνω από ανύποπτες παρέες και όλα αυτά χρονομετρώντας τον εαυτό του και προσπαθώντας να σπάσει τα προσωπικά του ρεκόρ. Oι λιγοστοί φίλοι του έχουν το ίδιο χόμπι αλλά χωρίς αμφιβολία ο βασιλιάς του Bmx είναι ο Cru. Ειλικρινά, σε κάποιο σημείο είχα την εντύπωση ότι όλοι οι κάτοικοι της πόλης κυκλοφορούσαν με Bmx και αναρωτιόμουν αν μόλις είχαν ενημερωθεί για την ανακάλυψη του τροχού και προσπαθούσαν να κερδίσουν το χαμένο χρόνο. Η ψευδαίσθηση ξεθωριάζει όταν βλέπουμε ότι τα υπόλοιπα ντόπια νιάτα είναι πιο προβλέψιμα στα χόμπι τους- προτιμούν τα αυτοκίνητα και τα κορίτσια, κάτι που καθιστά τον Cru και τους φίλους του τα ντόπια προϊστορικά απομεινάρια.

Και όμως, είναι καλή στιγμή για να είσαι φαν του Bmx: Ένας πλούσιος επιχειρηματίας (που νομίζω ότι πουλάει Corvette και φτιάχνει ποδήλατα), o Duke Best (Jack Weston) αποφασίζει να επενδύσει στην κωμόπολη, μεταφέροντας εκεί το γνωστό αγώνα Bmx «Helltrack». Ένα όνομα που τα λέει όλα. Μια κούρσα που θα διαχωρίσει τους αμνούς από τα ερίφια. Μια δοκιμασία που όλοι πιστεύουν πως θα είναι παιχνιδάκι για το φαβορί, τον αλαζονικό top καβαλάρη Bart Taylor (Bart Conner), που για να αποδείξει πόσο ανώτερος μας είναι κυκλοφορεί επί μονίμου βάσεως αγκαλιά με δύο τσούλες. Ήρθε η ώρα να διαλέξουμε στρατόπεδο, και φυσικά είμαστε με τον ταπεινό Cru, που είναι διατεθειμένος να παραμελήσει το σχολείο του για να επιτύχει στον χώρο του Bmx. Είναι μια επιλογή που θέλει θάρρος γιατί ο Cru μάλλον θεωρείται ο τοπικός παλιάτσος: Οι cool μαθητές τον αποκαλούν «juvenile asshole», ζητάει από μια κοπέλα να τον συνοδέψει στον σχολικό χορό και προσφέρεται να την πάει με.. το ποδήλατο και γενικά φαίνεται να εκφράζεται καλύτερα χοροπηδώντας πάνω σε μια σέλα παρά ανοίγοντας το στόμα του. Το περίεργο της υπόθεσης είναι πως στον προαναφερθέντα σχολικό χορό κλέβει όχι μόνο την παράσταση (αφού εισβάλλει στην πίστα και κάνει τα καραγκιοζιλίκια του) αλλά και την καρδιά μιας πρωταθλήτριας Bmx, της Christian (Lori Loughlin). Για ποιο λόγο; Δεν ξέρω. Ίσως οι γυναίκες να πέφτουν εύκολα όταν υποψιάζονται ότι μπορείς να σκαρφαλώσεις στα Ιμαλάια με ποδήλατο. Η Christian μαγεύεται με τον απλοϊκό χαρακτήρα του ήρωά μας, αλλά αυτός, μετά το τέλος του σόου του εξαφανίζεται ανεξήγητα. Μήπως η ιστορία θα μετατραπεί στην αρσενική έκδοση της Σταχτοπούτας; Μήπως φεύγοντας έχασε κανένα ένα πετάλι και η Christian θα γυρίσει όλα τα σπίτια της περιοχής για να βρει από ποιο ποδήλατο λείπει; Όχι, αφού την επόμενη μέρα ξαναβρίσκονται κανονικά και χωρίς καμία εξήγηση. Ο Cru δείχνει στην Christian τις χαρές της εξοχής (χωματόδρομοι και πεσμένες μάντρες), την πάει βόλτα στο δάσος και βουτάνε χαρωπά (ντυμένοι) σε ένα ποτάμι- μάλλον θα διάβασαν κάπου ότι ανάμεσα στα προκαταρκτικά συγκαταλέγεται και η πνευμονία. Ειλικρινά, πρόκειται για ένα από τα πιο βιαστικά και προχειρογραμμένα ρομάντζα που μπορώ να θυμηθώ και στο επόμενο πλάνο περιμένω να τους δω να σπρώχνουν ένα καροτσάκι με τρίδυμα.

Κάπου εδώ αρχίζω να υποπτεύομαι ότι όλη η ιστορία με τα Bmx ήταν απλά μια πρόφαση. Μια πρόφαση για «κάτι» που δεν έχω καταλάβει ακόμα. Έχουμε φτάσει στα 40 λεπτά και ακόμα καμία αναφορά στο Helltrack. Χωρίς προειδοποίηση, στο λεπτό 41, ξεχνάμε την Christian και περνάμε στην κούρσα. Ο Cru ξέρει πως για να συμμετάσχει στον αγώνα χρειάζεται γραπτή βεβαίωση από την μητέρα του η οποία, όπως και στο Rocky, προσπαθεί να καταστρέψει μια αθλητική καριέρα. Δεν θέλει ο γιος της να παρατήσει το σχολείο, δεν έχει σκοπό να τον αφήσει να πετάξει τη ζωή του στα σκουπίδια με τα παλιο-Bmx και φυσικά δεν θα υπογράψει καμία βεβαίωση. Αλλά γι`αυτό το λόγο δεν εφηύρε και ο Θεός την πλαστογραφία; Mε τη βοήθεια της μικρής του αδερφής ο Cru πλαστογραφεί την υπογραφή και μπορεί να συμμετάσχει στα προκριματικά. Μετά από έναν σκληρό, εξουθενωτικό αγώνα, ο Cru περνάει στον τελικό αλλά η μητέρα του ήδη τον έχει δει στην τηλεόραση (γιατί όπως ξέρουμε κανένα κανάλι δεν αφήνει ανεκμετάλλευτη την ευκαιρία τα μεταδώσει LIVE τα προκριματικά ενός αγώνα Bmx) και εμφανίζεται στη γραμμή του τερματισμού για να ζητήσει εξηγήσεις.

«You defied me», του λέει. «Με αψήφησες». Και συνεχίζει: «Υou re willing to sacrifice a solid future for a bicycle race…it`s very self destructive». O Cru, που μάλλον δεν ξέρει καν τι σημαίνει η παραπάνω πρόταση, περνάει στην αντεπίθεση λέγοντάς της με το κενό βλέμμα ανθρώπου που διαβάζει τα συστατικά μιας οδοντόκρεμας «Τhe only thing I m good at is riding.. (παύση)..this bike». Έτσι, η Mrs Jones, όπως κάθε μάνα που καταλαβαίνει ότι ο γιος της έχει ταλέντο σε κάτι τόσο πολύπλοκο όπως το να κάνει πετάλι αποφασίζει να του δώσει την ευχή της –αφού τον βάλει να της υποσχεθεί ότι σε ένα εξάμηνο δε θα παραμελήσει να δώσει εξετάσεις για το κολέγιο.

Ο Cru είναι πλέον ένας σταρ. Δεν παίζει ρόλο το αν θα κερδίσει στον τελικό ή όχι. Συνεχίζει την ταπεινή ζωή του, σερβίροντας στο εστιατόριο και απολαμβάνοντας τον θαυμασμό και την υποστήριξη των συμπολιτών του. Η clean cut φάτσα του, που μας κάνει να τον παρομοιάζουμε με έναν suburban Skywalker, είναι η πιο καλή διαφήμιση για το άθλημα και ο Best δεν θα την αφήσει ανεκμετάλλευτη. Αν και σπονσοράρει ήδη τον Taylor, o Best προσφέρεται να πάρει υπό την αιγίδα του και τον Cru. Αλλά το παλικάρι μας αρνείται.. Δεν θα ξεπουληθεί στα εταιρικά συμφέροντα και θα παραμείνει ο αγνός εκφραστής ενός ρομαντισμού που κινδυνεύει από εξαφάνιση περισσότερο από τα panda: «Μe and you we don’t think the same, not at all» έχει να δηλώσει (αν και η αλήθεια είναι ότι δεν μαθαίνουμε για τι ακριβώς συζητάνε) και αποχωρεί περήφανος. Ο Best δεν είναι συνηθισμένος σε κάτι τέτοιο και αποφασίζει να καταστρέψει τα όνειρα του νεαρού με τον μόνο τρόπου που η εξουσία ξέρει να το κάνει: Αλλάζοντας κατά βούληση τους κανόνες. Έτσι, αποκλείει τον Cru από τον τελικό λέγοντάς του ότι για να αγωνιστεί πρέπει να έχει σπόνσορα, και όταν ο Cru βρει σπόνσορα…τη μικρή του αδερφή (που αποφασίζει να πουλήσει μπλουζάκια του) οι κανόνες αλλάζουν και πάλι: O σπόνσορας πρέπει να έχει έσοδα τουλάχιστον 50.000 δολάρια. Απελπισμένος, ο Cru κλείνεται στον εαυτό του και ξαναρχίζει να πετά εφημερίδες-χωρίς το προηγούμενο μπρίο του («Νothing can compete with money, I know that now). Αυτό φτάνει για να πείσει τον δημοτικό σύμβουλο Burton Timmer (Ray Walston) πως η πόλη πρέπει να υποστηρίξει το καμάρι της και να μην πουλήσει την ψυχή της. Με έναν έρανο αντάξιο του It’s a Wonderful Life μαζεύονται 50.000 δολάρια και ο Cru (αφού ξαναβουτήξει ντυμένος στο ποτάμι με την Christian) μπορεί να συμμετάσχει στον αγώνα φορώντας μια κόκκινη στολή με ένα υπερήφανο «RAD» στο στήθος. Ο αγώνας είναι σύντομος και χωρίς ιδιαίτερη σασπένς: O Cru πέφτει μια φορά και φαίνεται να χάνει πολύτιμο έδαφος αλλά ο αντιπαθής Taylor είναι τόσο σίγουρος για τη νίκη του που σταματάει και τον περιμένει. Και φυσικά χάνει. The End.

Με το που τελειώνει το Rad, σχεδόν αντανακλαστικά, κατάλαβα πόσο ταινιάρα ήταν το Karate Kid. Όχι ότι δεν το ήξερα, αλλά το Rad είναι σαν τον μικρό, διανοητικά καθυστερημένο αδερφό του, κάτι που μου υπενθύμισε το πόσα πράγματα μπορούν να πάνε στραβά σε μια ταινία. Ας πάρουμε τον πρωταγωνιστή. O Bill Allen είναι ένα χάλι, θα μπορούσε να είχε αντικατασταθεί με μια μαριονέτα από την Sesame Street και να μην το πάρουμε χαμπάρι. Είναι βασανιστικά ατάλαντος, κάνει τον χαρακτήρα του Cru επίπονα αδιάφορο-άλλο λίγο και θα ήταν διάφανος- και φυσικά λέει κάθε ατάκα του με τη χροιά αυτόματου τηλεφωνητή. Οκέι, ξέρει να κάνει ποδήλατο αλλά είναι λόγος αυτός για να του δώσει κανείς τον πρωταγωνιστικό ρόλο; Γι αυτό ακριβώς υπάρχουν και οι stuntmen- στην περίπτωση αυτή άτομα που θα έκαναν ποδήλατο (ούτως η άλλως όλοι κράνος φοράνε) στη θέση του πρωταγωνιστή, που με αυτά τα δεδομένα θα ήταν πραγματκός ηθοποιός. Αλλά ποιος πραγματικός ηθοποιός θα δεχόταν να ξεκινήσει (ή να στιγματίσει) την καριέρα του με το Rad, μια ταινία που περιέχει στο σενάριο της ατάκες όπως «Who do you ride for? – Me, I ride for me» και «I like the way you ride»; Yπάρχουν θεματικές πτώσεις και αυτό είναι θετικό, αλλά παραμένει ένα φιλμ με bmx: Τι παραπάνω θα δούμε εκεί που να μην το έχουμε πάθει εμείς οι ίδιοι στα τόσα χρόνια ποδηλατικής καριέρας; Και το soundtrack; Ωιμέ, το soundtrack! Πήχτρα στις ψευτοπωρωτικές μπαλάντες («It’s gonna take all we got to make it through this niiiiiight!»), της κλίμακας των 10 Β (όπου B είναι το 1 Michael Bolton, η μονάδα μέτρησης απαισιότητας μπαλαντών). Κάθε φορά που αρχίζει μια κούρσα (σε αργή κίνηση, αυστηρά) να, άλλο ένα τραγούδι που μας προσκαλεί να αγγίξουμε τα αστέρια ή να καβαλήσουμε τον κεραυνό ή να φουσκώσουμε τα λάστιχα



Aλλά αυτό που μας συγκίνησε είναι η νοσταλγία που εκπέμπει το φιλμ. Με βουρκωμένα μάτια θυμόμαστε την εποχή που κάναμε την πρώτη πεταλο-ωθούμενη σούζα, που κερδίσαμε την κούρσα «από δω μέχρι τη γωνία» και που κολλήσαμε κομμάτια πλαστικού με μανταλάκια ώστε οι ακτίνες να προκαλούν ένα θόρυβο κοντά σε αυτόν ενός μυδραλίου-παιχνιδιού. Κάπου μέσα μας όλοι είμαστε ένας Cru, ένας νεαρός με κάποιος ταλέντο που δεν πρόκειται να τον βοηθήσει στην ενήλικη ζωή του αλλά τον βοηθάει να αποκτήσει αυτοπεποίθηση όταν ακριβώς την χρειάζεται. Kαι το πάει ένα βήμα παρακάτω: Μας προσφέρει μια ψευδαίσθηση τόσο ζωντανή, που στο τέλος του φιλμ είμαστε πεπεισμένοι πως η φράση «ξέρω να κάνω θεαματικές κωλιές με το ποδήλατο» είναι αυτή που θα κάνει τη διαφορά σε ένα curriculum.

Ταινία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/10)
Aν ο Τσατσαρέλης αποφασίσει να βγάλει τις βοηθητικές από το ποδήλατό του. 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Θοδωρής Σαρλάς (This is...cult!)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.