• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Alice in den Stadten (1974)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Αλίκη στις Πόλεις
- Γνωστό και ως:
Alice in the Cities

Σινεφίλ | 110' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 21/4/2009
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Γερμανικά - Αγγλικά - Ολλανδικά
Δημοτικότητα: 0.12 %
Αξιολόγηση: 8.36/108.36/108.36/108.36/108.36/108.36/108.36/108.36/108.36/10   (8.36/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 19 Ιανουαρίου 2009

Ο Wim Wenders έχει αφήσει ανεξίτηλα το στίγμα του στον κινηματογράφο των Road movies. Μια τέτοια αριστουργηματική ταινία είναι και το "Η Αλίκη στις Πόλεις", που γύρισε σε ηλικία 29 ετών.

Ένας συγγραφέας ή αρθρογράφος, που μας παραπέμπει στον Coeniκο Barton Fink, μοιάζει πνευματικά ευνουχισμένος μέσα στο Αμερικάνικο τοπίο. Οι αισθήσεις τον έχουν εγκαταλείψει προ πολλού, και δίχως νόημα ζωής περιφέρεται βασανιστικά μέσα στο περιβάλλον του. Ακριβώς όσο βασανιστικά περιφέρεται η κάμερα ανάμεσα σε fast foodαδικά, motels, pubs και λοιπά Αμερικάνικα σύμβολα της εποχής. Μια φωτογραφική μηχανή είναι ο μόνιμος σύντροφος του συγγραφέα (του εκπληκτικού Rüdiger Vogler), και οι φωτογραφίες μοιάζουν περισσότερο με αποδεικτικό στοιχείο της ύπαρξης του.

Ένα παιδί παρατημένο, η Αλίκη του τίτλου, έρχεται να ταρακουνήσει τα νερά. Στο νου μου έρχεται ένα εκπληκτικό τετράστιχο από τις Τρύπες: Όταν θαΑρθείς να με ξεθάψεις απΑτις στάχτες, και διώξεις από πάνω μου όλη τη σκουριά, και ξαναβάλεις τις ρόδες μου σε ράγες, και εγώ αρχίσω να κυλάω ξανά. Κάπως έτσι, σαν πνοή απ` τα ανθηρά πρωινά, σαν ανέμισμα απ` τα βουνίσια πέρατα, σαν καλπασμός σε θαλάσσια ράχη, η Αλίκη (η συμπαθέστατη Yella Rottländer) θα εντρυφήσει τη ζωή μέσα στον συγγραφέα.

Η Αλίκη είναι ένα κορίτσι που έχει μάθει να ζει σαν νομάς, ταξιδεύοντας ασταμάτητα με την μητέρα της. Όταν η τελευταία την εγκαταλείπει, τυχαίως θα μείνει στα χέρια του συγγραφέα. Ο Rüdiger Vogler θα προσπαθήσει να την επανενώσει με την χαμένη οικογένεια της, ψάχνοντας για τη γιαγιά της μικρής σε ολόκληρη τη Γερμανία. Αρχικώς μοιάζει εξαιρετικά αρνητικός, σαν να καταριέται την τύχη του. Όμως το κορίτσι, χωρίς ο ίδιος να το καταλαβαίνει, του έχει δώσει ένα νόημα ζωής, έναν λόγο ύπαρξης. Και στην ουσία είναι αυτή που θα τον επαναπροσδιορίσει ως ύπαρξη.

Η Αλίκη είναι περισσότερο ένα σύμβολο παιδικής αγνότητας και αυθεντικότητας. Το παιδί που έχουμε αποχωριστεί όλοι στην αλλοτριωμένη ενηλικίωση μας. Για αυτό είναι και η μοναδική που μπορεί να απελευθερώσει τον συγγραφέα από αυτό το τέλμα στο οποίο έχει περιέλθει. Στα road movies, που έχουμε συνηθίσει να ταυτίζουμε το ταξίδι με το ταξίδι της ζωής, βλέπουμε μια μικρή κοπέλα που επιδεικνύει τεράστια όρεξη για ζωή. Ζητάει συνέχεια απ` τον απρόθυμο και βαριεστημένο αρθρογράφο την εξερεύνηση, την περιπλάνηση εντός των πόλεων. Αυτό είναι και το ουσιαστικό σημείο διαφοράς τους. Η μία έχει αστείρευτη επιθυμία, ενώ ο άντρας, ολοκληρωτικά παραιτημένος, επιθυμεί την μονοτονία ενός motel. Αυτή η άρνηση για τα πάντα απεικονίζεται χαρακτηριστικά και στον τρόπο που αντιμετωπίζει αρχικά τη μικρή. Παρά το γεγονός πως η Αλίκη είναι αυτή που τον ξαναβγάζει στα πυρωμένα σκαλιά της ζωής. Χαρακτηριστική η σκηνή στο τμήμα. Όπου ο Rüdiger Vogler δηλώνει πως είχε και άλλα πράγματα να κάνει, ενώ όταν απαλλάσσεται για λίγες ώρες απ` την παρουσία της μικρής, το μοναδικό πράγμα που κάνει είναι απλά να μεθύσει. Σταδιακά και ο ίδιος θα συνειδητοποιεί πως η Αλίκη είναι το εισιτήριο του για την εσωτερική εξυγίανση. Σιγά σιγά θα δούμε τα μονίμως παγωμένα χείλη του να γελάνε, τον ίδιο να απελευθερώνεται και να απολαμβάνει τη διαδρομή και τη σκουριασμένη πένα του να χορεύει ξανά. Σαν την επιστροφή ενός ήλιου που είχε ολότελα χαθεί στην άβυσσο του σύμπαντος, στην άβυσσο της άρνησης.

Αυτή η μεταστροφή, αυτή η συναισθηματική εξέλιξη του ήρωα απεικονίζεται και στη χαρισματική φωτογραφία. Ο Wim Wenders εδώ απογείωσε τις δυνατότητες του 16mm, και μας χάρισε σκηνές μοναδικής αισθητικής καλλιέπειας. Κάτι που οφείλουμε να πιστώσουμε και στον φωτογράφο, τον Robby Müller. Η φωτογραφία, σαν ντοκυμαντεριστικό ντοκουμέντο, περιπλανιέται μέσα στη ζωή του κάθε τόπου. Συλλαμβάνοντας τη μαγεία της ζωής και στις πιο μικρές λεπτομέρειες. Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία που μοιάζει να είναι ποτισμένη με χιλιάδες χρώματα. Τα μουντά χρώματα διαδέχονται ανθηρές ανοιξιάτικες αποχρώσεις, σημαδεύοντας την εσωτερική διάσταση του πρωταγωνιστή καθώς επαναπροσδιορίζεται και ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του παρελθόντος.

Ο Wim Wenders, εκτός όλων των άλλων, σε αυτή την αριστουργηματική ταινία μοιάζει να κάνει και ένα σχόλιο για την κινηματογραφική εικόνα. Πέραν της εξόφθαλμης χλεύης που ρίχνει στην τηλεόραση, σε κάποιο σημείο στοχασμού, ο πρωταγωνιστής μας λέει πως οποιαδήποτε εικόνα απ` τη στιγμή της γέννησης της επιδιώκει κάτι απ` τον θεατή. Και εμείς παρακολουθούμε το "Alice in den Städten" που μέσα από την κεντρική του ιδέα ξεπηδάει το εξής θέμα: "Ένα πρόβλημα, ένας μπελάς που σταδιακά γίνεται η λύτρωση και η ολοκλήρωση". Σημαδεύοντας έτσι την ουσία της Τέχνης, που θα μπορούσαμε να την παρομοιάσουμε με ένα άροτρο, που μέσα από μια επίπονη διαδρομή προβληματισμού οδηγεί στην εσωτερική ωρίμανση και την κάθαρση.

Βαθμολογία: 9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9.5/10 Stars9,5/10 Stars (9.5/10)

Γιώργος Ευθυμίου (Cineυρωπαϊκόν)




Παρασκευή 3 Απριλίου 2009

Όταν σβήνεται η Ιθάκη από τον χάρτη…


Ο γερμανικός κινηματογράφος πέρασε, μέχρι σήμερα, δύο χρυσές δεκαετίες. Η πρώτη ήταν τα 1920 και η δεύτερη τα 1970. Στα δεύτερα πετυχαίνεται, καθυστερημένα, το καλλιτεχνικό γερμανικό θαύμα και ένα νέο κύμα σκηνοθετών έρχεται να εδραιώσει ένα φιλοσοφικό τρόπο σκέψης, που είχε χαθεί για πολλές δεκαετίες. Πάνω σε αυτήν τη λογική, δεν είναι τυχαία η ιστορία της άτσαλης φιλίας ανάμεσα στο παλιό και το νέο…

Ένας δημοσιογράφος από τη Γερμανία βρίσκεται στη Νέα Υόρκη και γυρίζοντας φορτώνεται ένα μικρό κοριτσάκι. Μαζί αναζητούν μια συγγενική στέγη για το μικρό παιδί, κάτι που αποδεικνύεται δύσκολο. Αυτή η απλή ιστορία δίνεται από τον Wim Wenders μέσω ελάχιστων σημαντικών διαλόγων και επικεντρωμένη στη σχέση ανάμεσα στους δύο αυτούς ανθρώπους. Τρυφερός και στοργικός, αλλά ποτέ επιτηδευμένα υπέρ-συναισθηματικός.

Την τέχνη του θα την αναπτύξει πάνω στην έννοια του Road Movie, δηλαδή της ταινίας δρόμου. Γοητευμένος από το αμερικανικό αχανές τοπίο και τους φαρδιούς δρόμους, αναζητεί εικόνες που θα τον διεγείρουν. Βρίσκει το νόημα στην έννοια μιας Ιθάκης, που παραμένει ιδεατή και καλύτερα είναι να μην βρεθεί ποτέ, για να απολαύσει περισσότερο ταξίδι. Επιστρέφοντας στην Ευρώπη, τεχνάζεται τρόπους να «χαθεί», λάθη που θα τον πάνε από λάθος δρόμο, ανθρώπους ανίκανους να του σταματήσουν την πορεία. Ο σκηνοθέτης έχει αναπτύξει μία ρομαντική σχέση με το ανόμοιο ζευγάρι και δεν δείχνει θέληση να μοιραστεί και με άλλους αυτήν την παρέα.

Η Ταινία Δρόμου είναι κάτι που θα σημαδέψει ολόκληρη την καριέρα του Wim Wenders. Η Αλίκη θα γίνει το άτυπο πρώτο μέρος μιας τριλογίας δρόμου, που θα συνεχιστεί με τα Λάθος Κίνηση (1975) και Το Πέρασμα του Χρόνου (1976). Το 1984, δε, θα κάνει την καλύτερη του ταινία, ενώνοντας το αμερικανικό τοπίο και τον δρόμο, στο Παρίσι, Τέξας.

Κριτική Σύνοψη
Αυθεντική ταινία δρόμου, που από κάποιο σημείο και μετά καταλαβαίνεις ότι δεν έχει νόημα η κατάληξη, αλλά αυτό που ήδη ζεις. Ένα απλό σενάριο γίνεται εφαλτήριο και δικαιολογία για περιπλάνηση και συναισθηματισμό. Υπέροχη η παρουσία τόσο του ανέμελου Rudiger Vogler, όσο και της ευαίσθητης Yella Rottlander κι ακόμα καλύτερη η χημεία ανάμεσα τους. Πάντα ανθρώπινο, αλλά ποτέ επιτηδευμένο στις προθέσεις του, με προσεχτική επεξεργασία της παιδικής ψυχοσύνθεσης. Τρομερή ασπρόμαυρη φωτογραφία από τον Robby Mueller, που καθόλου τυχαία (και από πλευράς επιρροών) έγινε ο αγαπημένος φωτογράφος του Jim Jarmusch.

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/5)

Σταύρος Γανωτής




Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2010

Ο Γερμανός σκηνοθέτης Wim Wenders μάς έχει δώσει από αριστουργήματα μέχρι μεγάλες φούσκες. Μέσα στη δεκαετία του `70 μας έδωσε τις περισσότερες μεγάλες του ταινίες. Στο «Η Αλίκη στις Πόλεις» (παρ)ακολουθούμε το δημοσιογράφο που γουστάρει να βγάζει συνέχεια φωτογραφίες αλλά που έχει ξεμείνει επίσης από έμπνευση αλλά και παραδάκι. Στην προσπάθειά του να γυρίσει πίσω στην πατρίδα, βρίσκεται από το πουθενά να το παίζει κηδεμόνας της 9χρονης Αλίκης. Από τη Νέα Υόρκη πηγαίνουν Άμστερνταμ και μετά αναζητούν τη γιαγιά της μικρής στις επαρχιακές πόλεις της Γερμανίας. Ένα χαμηλών τόνων, ανθρώπινο, road-movie. Με σχεδόν ντοκιμαντερίστικη γραφή, ο Wenders καταγράφει δρόμους, καφέ, εστιατόρια, ξενοδοχεία, αεροδρόμια, τρένα, γειτονιές πόλεων και η απλή ιστορία με τους δύο πρωταγωνιστές είναι απλά οι καθοδηγητές. Να σημειώσουμε ότι όλα τα κτίρια που συλλαμβάνει «τυχαία» ο φακός είναι ιστορικά με εξαιρετική αρχιτεκτονική αξία. Ιδιαίτερη εντύπωση επίσης προξενεί στον αμαθή βλαχο-Έλληνα το κρεμαστό τρένο στο οποίο επιβαίνουν κάπου στη Γερμανία. Και `μεις φωνάζουμε ακόμα για μετρό και λοιπά και λοιπά...

Ζήσης Μπαρτζώκας (5Χ5 on Classic by Zisis: Made in Europe)





Τρίτη 15 Ιουνίου 2010

O Wenders, το 1974, αποφασίζει να ασχοληθεί με ένα θέμα που παρότι στις μέρες μας έχει καταντήσει σχεδόν κλισέ, ήταν για την εποχή εκείνη κάτι το διαφορετικό. Και παρά τα χρόνια που έχουν περάσει, καταφέρνει να το προσεγγίσει με έναν τρόπο που ακόμη διατηρεί μια μαγεία και μια μοναδική πρωτοτυπία. Δεν μας δίνει εδώ μια ταινία δυνατή που θα συγκινήσει το εκάστοτε κοινό της, μας χαρίζει όμως ένα ιδιαίτερο ταξίδι. Και όχι δεν η Νέα Υόρκη, το Άμστερνταμ και η Γερμανία, είναι η φωτογραφία του Robby Muller και η σκηνοθεσία του Wenders. Καταφέρνει με έναν κόσμο τόσο λιτό να «πατήσει κάτω» εκατοντάδες παραγωγές που κάπου ανάμεσα στα πανάκριβα κοστούμια και τους καλοπληρωμένους σταρ ξεχνούν να επενδύσουν στη δύναμη της εικόνας.

Αυτό που κάνει την ταινία ακόμη πιο ξεχωριστή είναι το σενάριο της, γιατί έχει ταυτόχρονα ένα μεγάλο πλεονέκτημα κι ένα μειονέκτημα. Ας αρχίσω από το κακό νέο: το σενάριο είναι το στοιχείο που κάνει την ταινία αρκετά δυσπρόσιτη και της προσδίδει έναν ελιτισμό. Όταν οι πρωταγωνιστές δεν μιλάνε παρά ελάχιστα, ακόμη και μια μεγάλη μερίδα του σινεφιλικού κοινού δεν θα γλιτώσει τα χασμουρητά. Οι αργοί αυτοί ρυθμοί είναι ακριβώς το στοιχείο που κάνει την ταινία

να χάνει ένα μεγάλο μέρος της δύναμης που θα μπορούσε να έχει. Το καλό νέο, τώρα, είναι ότι έχουμε να κάνουμε με ένα σενάριο-αυθεντικό έργο τέχνης. Αν οι διάλογοι σάς φανεί ότι δεν προωθούν υπόθεση και ότι είναι τελείως «άσχετοι» με τα όσα συμβαίνουν, να είστε σίγουροι ότι έχετε πέσει θύματα της καλοστημένης παγίδας του Wenders. Λίγη σκέψη θέλει και η παγίδα θα είναι πια παρελθόν και το νόημα της ταινίας θα είναι όλο δικό σας να το κάνετε ότι θέλετε και να το ερμηνεύσετε όπως θέλετε...

Σίγουρα δεν είναι μια ταινία που απευθύνεται σε όλους, αν όμως μπορείτε να αντέξετε τους αργούς της ρυθμούς, να είστε βέβαιοι πως θα σας ανταμείψει...

Βαθμολογία: 3.5/10 Stars3.5/10 Stars3.5/10 Stars3,5/10 Stars (3.5/5)

Σοφία Γουργουλιάνη


 
Legacy - Χρήστος Καλκάνης - Unverified - Πεμ 19 Αυγ 2010 - 20:55
Ένα τρυφερο road movie γεματο αθωοτητα, που σε ταξιδευει (εκτος απο ΗΠΑ και Ολλανδια) σε ενα κοσμο απλοτητας και στοργης, που δεν γινεται να μην αφεθεις ολοκληρωτικα. Πιστευω ειναι η πιο δυνατη σινεφιλ στιγμη του `70. Η 9χρονη πρωταγωνιστρια ειναι τοσο γλυκεια που κυριολεκτικα ομορφαινει την ταινια. Όσο για τον -κατα πολλα χρονια μεγαλυτερο- συμπρωταγωνιστη της, δινει μια πιο ωριμη (και νυν νεανικη) νοτα στο ολο σχημα! Οι σινεφιλ δεν πρεπει να την χασουν με τιποτα!!!
Βαθμολογια: 10/10
Χρήστος Καλκάνης
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.