• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22009
  • Αριθμός συν/τών: 757819
  • Πρόγραμμα 301 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Phantom of the Paradise (1974)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Φάντασμα του Παραδείσου

Μιούζικαλ | 92' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: (Dolby) Stereo
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.03 %
Αξιολόγηση: 8.80/108.80/108.80/108.80/108.80/108.80/108.80/108.80/108.80/10   (8.80/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Πούλησε την ψυχή του για το ροκ ν’ρολ.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2007

Phantom of the Paradise (1974)


«Ι detest perfection in anyone but myself»

Aνοίξτε το ραδιόφωνό σας. ΤΩΡΑ. Ακούστε τα επόμενα 3-4 τραγούδια και μετά αναρωτηθείτε μαζί μας: Πως ακριβώς γράφονται αυτά τα τραγούδια και πως είναι δυνατόν να έχουν επιτυχία; Αληθεύει πως οι στίχοι γράφονται από τυφλούς σενσέι που ανοίγουν λεξικά στην τύχη και μηχανές που προσθέτουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα συνδέσμους, επίθετα, και ομοιοκαταληξίες του στυλ «μάτια-κομμάτια», «μάτια-παλάτια», «βράδια-άδεια» ενώ η μουσική είναι προέρχεται πάντα από το ίδιος HAL 9000- μπουζούκι (ή και ηλεκτρική κιθάρα, δεν είμαστε ρατσιστές); Εμείς έχουμε μια πιο απλή θεωρία. Μια θεωρία που περιλαμβάνει wannabe στιχουργούς, πεντάλφες φτιαγμένες από αίμα, θυσίες κερασφόρων τετράποδων, μυρωδιά φωσφόρου και σκοτεινές παρουσίες από το υπερπέραν που εγγυώνται θέση στα charts για κάθε ηχητικό επιχείρημα. Δεν το λέμε μόνο εμείς. Το λέει και ο Brian De Palma.

Όταν ήταν 14 χρονών ο Swan (Paul Williams), το παιδί-θαύμα της μουσικής, είχε ήδη τιμηθεί με τον πρώτο του χρυσό δίσκο- η αρχή μιας καριέρας που τον έκανε την πιο ισχυρή μορφή στον χώρο της αμερικάνικης και παγκόσμιας μουσικής. Ένας θρύλος με το άγγιγμα του Μίδα. Κάθε τραγούδι του, κάθε επιχειρηματική του κίνηση, κάθε μπάντα που ανακαλύπτει σπάει τα ταμεία ενισχύοντας το μονοπώλιό του και τη θέση του ως μουσικού αυτοκράτορα/δικτάτορα. Τώρα, στα 50 του, ο Swan θέλει να δημιουργήσει το απόλυτο παλάτι της μουσικής. Το όνομά του; Paradise. Θα είναι χώρος συναυλιών, στούντιο ηχογραφήσεων, εργαστήρι νεωτερισμών-και ένα ακόμα τούβλο στον τοίχο του «εγώ» που εδώ και χρόνια χτίζει ο Swan. Kάτι το τόσο ξεχωριστό βέβαια απαιτεί και την αντίστοιχη παρουσίαση. Τα εγκαίνια του Paradise θα πρέπει να είναι ένα συμβάν που θα μείνει στην ιστορία, χαρακτηρισμένο από ανυπέρβλητο θέαμα και εκπληκτική μουσική…και αυτό είναι ένα πρόβλημα για τον Swan, που παρά τις εξουθενωτικές auditions δεν έχει καταφέρει να βρει τον νέο ήχο που θα επενδύσει το άνοιγμα του Paradise. Ροκάδες, ποπάδες, ροκαμπίληδες, όλα έχουν ξανακουστεί…

..εκτός, ίσως, από την μουσική του Winslow ( William Finley), ενός άσχημου, nerdy πιανίστα, που όμως καταθέτει την ψυχή του πάνω σε κάθε πλήκτρο. Αυτό είναι που θέλει ο Swan αλλά o Winslow δεν έχει την απαραίτητη σκηνική παρουσία-αλλιώς θα φόραγε ένα κοστούμι και θα αλώνιζε στις ελληνικές πίστες με χιτάκια τρίτης διαλογής. Τη μουσική του, την ροκ όπερα με θέμα τον μύθο του Faust θα πρέπει λοιπόν να την παρουσιάσουν οι Juicy Fruits, το γκρουπ που ανακάλυψε ο Swan, μετατρέποντάς το σε παγκόσμιο φαινόμενο. Αυτό τουλάχιστον του προτείνει ο απατεώνας συνεργάτης/υπηρέτης του Swan Philbin (George Memmoli)εξοργίζοντας τον Winslow που, παρά την ασθενική του εμφάνιση βρίσκει τη δύναμη να υπερασπιστεί μανιασμένα το δημιούργημά του. Ο Philbin του ζητάει να ηρεμήσει και, δελεάζοντάς τον με υποσχέσεις μεγαλείων, τον πείθει να του εμπιστευθεί τα καλύτερα κομμάτια του για να τα παρουσιάσει στο θεϊκό αυτί του Swan. O αφελής Winslow λέει ναι.

Περνάει καιρός και ο Winslow δεν έχει δεχθεί ούτε ένα τηλεφώνημα. Περίεργο, αφού το casting για τις τραγουδίστριες που θα πλαισιώσουν τους Juicy Fruits στα εγκαίνια του Paradise έχουν αρχίσει. Ο Winslow αναζητά απεγνωσμένα τον Swan, φτάνοντας μέχρι και στα γραφεία της Death Records, αλλά οι εντολές που έχει η ρεσεψιονίστρια είναι σαφείς: O Winslow είναι στον κατάλογο με τα άτομα «Never to be seen». Χωρίς να έχει ιδέα για την κλοπή της πνευματικής του ιδιοκτησίας ο Winslow παρουσιάζεται στις audition προσπαθώντας να έρθει σε επαφή με τον Swan, αλλά ούτε και εκεί θα σταθεί τυχερός. Ή μάλλον, η τύχη του θα πάρει άλλη μορφή, αυτή της Phoenix (Jessica Harper), νεαρής τραγουδίστριας που ευελπιστεί να κερδίσει μια θέση ανάμεσα στις δεύτερες φωνές. Η Phoenix μαγεύει τον Winslow αλλά σύντομα και οι δύο θα αντιμετωπίσουν την σκληρή πραγματικότητα: H Phoenix θα καταλάβει πως ο Swan δε ζητάει καλλιτέχνες αλλά πόρνες για το προσωπικό του χαρέμι («αν μπορείς να τραγουδήσεις όρθια μπορείς να τραγουδήσεις και ξαπλωμένη») και ο Winslow, που έχει γίνει μια επικίνδυνη μεταβλητή για την Death Records και τον ιδιοκτήτη της, θα καταλήξει στο Sing Sing –αφού ακόμα και η αστυνομία προσκυνάει τον Swan. Εκεί ο αθώος Winslow θα ενταχθεί με το ζόρι σε ένα…εθελοντικό πρόγραμμα, όπου και θα του βγάλουν όλα τα δόντια, θα χάσει τα λογικά του και τελικά θα αποδράσει, έχοντας σαν μοναδικό σκοπό την εκδίκηση. Θα βρει το δρόμο για το Paradise, θα υποστεί ένα νέο ατύχημα που θα του κοστίσει το πρόσωπό του και, δανειζόμενος μια μάσκα και ένα κοστούμι από την γκαρνταρόμπα θα γίνει το φάντασμα του Paradise, η μυστηριώδης φιγούρα που σαμποτάρει τις πρόβες των εγκαινίων. Ο πανούργος Swan δεν πανικοβάλλεται. Ξέρει ποιος είναι ο εισβολέας και πώς να τον δελεάσει. Προσφέροντάς του την ευκαιρία να γράψει και πάλι μουσική και λέγοντας το «ναι» στην πρόσληψη της Phoenix, o Swan πείθει τον Winslow να υπογράψει με αίμα ένα ογκώδες συμβόλαιο (χίλιες σελίδες τουλάχιστον ) μετατρέποντάς τον σε υπηρέτη του, για όσο τον χρειάζεται. Όταν ο εξουθενωμένος Winslow παραδώσει και την τελευταία παρτιτούρα για τα εγκαίνια του Paradise, o αδίστακτος Swan διατάζει τα τσιράκια του να χτίσουν την πόρτα του μυστικού δωματίου στο οποίο ο Winslow ζει και δημιουργεί. Μόνο το φάντασμα θα δραπετεύσει και πάλι και αυτή τη φορά δεν θα δείξει οίκτο. Σκοτώνοντας στη μέση των εγκαινίων τον νέο σταρ που λανσάρει o Swan, τον Beef (Gerrit Graham), ο Winslow απαιτεί την έλευση της Phoenix στη σκηνή και βλέπει επιτέλους τη μούσα του να ερμηνεύει τη μουσική του. Είναι μια χαρά που δεν θα διαρκέσει πολύ: H,διάσημη πλέον, Phoenix δεν αναγνωρίζει τον παραμορφωμένο ευεργέτη της και υπνωτισμένη από την επιτυχία πέφτει στην αγκαλιά του Swan. Σε μια εξαιρετικά τραγική όσο και διεστραμμένη σκηνή, το Φάντασμα παρακολουθεί συντετριμμένο την Phoenix στο κρεβάτι με τον Swan, ενώ ταυτόχρονα ο Swan, με στρατηγικά τοποθετημένες κάμερες , παρατηρεί το απελπισμένο Φάντασμα-θέαμα που του παρέχει μεγαλύτερη ηδονή και από τα χάδια της Phoenix. To Φάντασμα δεν βρίσκει άλλη λύση από τον θάνατο αλλά και αυτό είναι αδύνατο…όσο είναι δεσμευμένος από το συμβόλαιο του Swan δεν μπορεί να πεθάνει, αλλά δεν μπορεί ούτε να σκοτώσει τον Swan-γιατί όπως αποκαλύπτεται, έχει υπογράψει και αυτός συμβόλαιο με «κάποιον».



To Phantom of the Paradise απολαμβάνει σχεδόν το ίδιο status με το Rocky Horror Picture Show και δεν είναι δύσκολο να δει κανείς το γιατί. Είναι μια ταινία πολύχρωμη, με εξαιρετικά μουσικά κομμάτια (συν την αξέχαστη μπαλάντα Old Souls ) και αρκετά στοιχεία κιτς για να κρατήσουν μακριά το mainstream κοινό. Η πλοκή μπορεί να μην είναι και ό,τι πιο πρωτότυπο υπάρχει, αφού περιέχει κατά 90% Faust και Dorian Gray (o Swan έχει βιντεοσκοπήσει τον εαυτό του σε και είναι αυτή η εικόνα που γερνάει αντί για τον ίδιο!), όπως επίσης ελαττωματική είναι και η σκηνοθεσία του De Palma, αλλά το φιλμ έχει καρδιά, χιούμορ, τραγικότητα και το αίσθημα της συναισθηματικής αδικίας αφού για μια ακόμα φορά ο ήρωας δεν κερδίζει το κορίτσι. Στα πολύ θετικά η Jessica Harper, μετρημένο babe, και ο Finley ενώ ο Paul Williams μοιάζει ανησυχητικά με έναν Axl Rose που μόλις έχει δεχτεί την επίσκεψη της από τη Sadako του Ringu. Και όμως, παρά τις όποιες τεχνικές ατέλειες και το αμφίβολο χάρισμα μερικών από τους κύριους πρωταγωνιστές, το Phantom of the Paradise λειτουργεί μια χαρά σαν σάτιρα της μεγαλομανίας των σταρ αλλά και σαν νοσταλγικό μουσικό ρομάντζο. Το γεγονός ότι γέννησε και ένα μίνι φεστιβάλ ονόματι Phantompalooza, οργανωμένο από σκληροπυρηνικούς φαν,λέει πολλά. Το γεγονός ότι ακόμα δεν έχουμε καταφέρει να οργανώσουμε ένα Tsakon-palooza λέει ακόμα περισσότερα…

Ταινία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)
Αν το Yπουργείο Πολιτισμού πει ναι στην χρηματοδότηση τoυ Tsakonpalooza: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Θοδωρής Σαρλάς (This is...cult!)


 
Phantom of the Paradise (1974) - kprncs - Δευ 26 Σεπ 2016 - 21:16
ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ Νστο [http://www.cine.gr/film.asp?id=707933&page=4]
Phantom of the Paradise (1974)
ΠΛΟΚΗ: Ο διεφθαρμένος μεγαλοπαραγωγός μουσικής Swan (Paul Williams) κλέβει την μεγαλόπνοη σύνθεση-οπερέττα του συνθέτη Winslow (William Finley), οδηγώντας τον στην τρέλα και την φυλακή.
Ο Winslow δραπετεύει και εισβάλλει στις δισκογραφικές επιχειρήσεις του Swan. Σε ένα τραγικό ατύχημα, παραμορφώνεται στο πρόσωπο από μία πρέσσα βινυλίου (!), και πλεον ζητά εκδίκηση απαιτώντας η οπερέττα του να τραγουδηθεί από μία συγκεκριμένη τραγουδίστρια. Ο Swan τον πείθει να ταιριάξει την σύνθεση του στην φωνή της και του ξανακλέβει τα καινούργια λιμπρέττα.
Ο Winslow όμως θα εκδικηθεί για όσα τράβηξε από τον άθλιο Swan...
ΚΡΙΤΙΚΗ: Το δυστοπικό αυτό έργο του Brian de Palma είναι ουσιαστικά το "prequel" του περίφημου "Phantom of the Opera" (1925) το οποίο "αρχίζει" με τις δολοφονίες που κάνει το Φάντασμα Erik σαν εκδίκηση για την μη-χρησιμοποίηση της μικρής του ερωμένης Christianne Daee σαν κύριας ντίβας στην Οπερα του Παρισιού.
O de Palma γεφυρώνει τα χρόνια από την δημιουργία του αριστουργήματος του 1925 με μία μοντέρνα σύλληψη ροκ-οπερας, αλλά με στοιχεία από τον Φάουστ (που δεν υπάρχουν στο αρχικό Phantom of the Opera...)
Οι σκηνικές παρουσίες δεν πείθουν ιδιαίτερα, αλλά το έργο έχει όραμα, και δυναμική.
Θα έλεγα ότι απευθύνεται σε φίλους του σινεμά, που δεν έχουν χάσει καμία από τις εκδόσεις του Phantom of the Opera, ή, φίλους του σουρεαλισμού και της μοντερνικότητας του Brian de Palma.
Οι υπόλοιποι, μάλλον ατύχησαν...[ΚώσταςΚΓΠ26092016](7/10)
Το επεξεργάστηκε ο/η kprncs συνολικά 2 φορές
 
Legacy - Χρήστος Μαλτέζος - Unverified - Σάβ 02 Φεβ 2008 - 20:18
Ο Θοδωρης Σαρλας προφανως αγνοει τον μυθο του Φαντασματος της Όπερας αφου δεν του κανει ουτε μια αναφορα στην σαφως επηρεασμενη ταινια "Το Φαντασμα του Παραδεισου"... Το Φαντασμα της Όπερας ειναι συνθετης, εχει παραμορφωμενο προσωπο, ερωτευεται την τραγουδιστρια, γραφει μουσικη για τη φωνη της, κανει μεγαλο κακο σε οποιον παει να τραγουδησει στη θεση της, μενει κρυμμενος στο κτιριο (και αλλα πολλα). Ακομα και ο τιτλος ειναι μια παραλλαγη.
Χρήστος Μαλτέζος
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.