• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22160
  • Αριθμός συν/τών: 758812
  • Πρόγραμμα 282 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


The Country Girl (1954)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Η Χωριατοπούλα

Δραματική | 104' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 18/10/2004
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
  Δημοτικότητα: 0.10 %
Αξιολόγηση: 7.50/107.50/107.50/107.50/107.50/107.50/107.50/107.50/10   (7.50/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Πόσο μακριά θα πάει μια γυναίκα… για να αποδεσμεύσει τον άντρα που αγαπά;

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Πέμπτη 14 Νοεμβρίου 2013

Οι προσπάθειες ενός σκηνοθέτη να ανεβάσει ένα θεατρικό μιούζικαλ έχοντας για πρωταγωνιστή έναν πάλαι ποτέ σταρ, νυν αλκοολικό και εξαρτημένο από τη φροντίδα της «επαρχιώτισσας» γυναίκας του είναι η βασική υπόθεση του The Country Girl. Η Grace Kelly είναι η χωριατοπούλα του τίτλου. Ο William Holden υποδύεται τον σκηνοθέτη, σε άλλη μία πολύ καλή κινηματογραφική επιλογή από την πιο καλή παραγωγικά επταετία της ζωής του (1950-1957). Τον αλκοολικό υποδύεται ο Bing Crosby σε έναν από τους καλύτερους ρόλους του. Γιατί αυτό; Επειδή έχει λιγότερο τραγούδι και περισσότερο... ερμηνεία. Το θεατρικό του Clifford Odets που μετέφερε στο πανί ο George Seaton δεν είναι ακριβώς μιούζικαλ. Είναι ένα δράμα χαρακτήρων που στο παρασκήνιο υπάρχει το ανέβασμα της παράστασης, αλλά στο προσκήνιο παρατηρούμε τα ψυχολογικά προβλήματα του πρωταγωνιστή, τον εθισμό του στο αλκοόλ μετά το χαμό του πεντάχρονου γιου του (μέσα από λίγα φλασμπάκ) και το ερωτικό τρίγωνο που δημιουργείται. Δύο όσκαρ κέρδισε η ταινία (α` γυναικείου για την Grace Kelly και σεναρίου) ενώ είχε άλλες επτά υποψηφιότητες (ταινίας, σκηνοθεσίας, α` ανδρικού, κουστουμιών για ασπρόμαυρη ταινία, φωτογραφία για ασπρόμαυρη ταινία). Μία από τις καλύτερες χολιγουντιανές ταινίες της χρονιάς του 1954.





Τετάρτη 10 Μαΐου 2006

Στην απονομή των βραβείων της Ακαδημίας το 1955, ο παρουσιαστής της βραδιάς Bob Hope, αστειεύτηκε, λέγοντας ότι θα έπρεπε να υπάρχει ένα βραβείο θάρρους για κάθε σκηνοθέτη που δεν γύρισε ταινία με πρωταγωνίστρια την Grace Kelly εκείνη την χρονιά. Και όπως αποδείχθηκε είχε δίκιο. Η Grace Kelly παίρνει το βραβείο καλύτερης ερμηνείας για τον ρόλο της στο The Country Girl - ένα βραβείο που σύμφωνα με την άποψη πολλών, συμπεριλαμβανομένης και εμού, θα έπρεπε να έχει απονεμηθεί στην Judy Garland για την εξαιρετική της ερμηνεία στο A star is born - και το σίγουρο είναι ότι αυτό το μονοπώλιο του ενδιαφέροντος από την μέλλουσα πριγκίπισσα οφειλόταν στο γεγονός ότι εκείνη την χρονιά βγήκαν στις αίθουσες τρεις ταινίες της (Dial M for Murder, Rear Window και The Country Girl). Όσο για αυτό το βραβείο θάρρους που λέγαμε… το πήρε με την μορφή του όσκαρ σκηνοθεσίας ο Elia Kazan για τον On the Waterfront.

O Frank Elgin είναι ένας μεσήλικας ηθοποιός του οποίου η καριέρα δεν πηγαίνει και πολύ καλά κυρίως εξαιτίας του εθισμού του στο αλκοόλ. Όταν ο σκηνοθέτης Bernie Dodd του δίνει την ευκαιρία να επιστρέψει και μάλιστα ως πρωταγωνιστής στο σανίδι του θεάτρου, αυτός δέχεται την πρόκληση ως ευλογία, από την άλλη όμως η ευθύνη που αναλαμβάνει τον κάνει να καταρρέει. Κοντά του βρίσκεται η νεαρή σύζυγός του Georgie, η οποία μοιάζει να τον πατρονάρει με κάθε ευκαιρία. Οι δύο τους μοιράζονται την θλίψη για τον χαμό τους γιου τους πριν από χρόνια και αυτές οι κοινές τραγικές θύμησες ενώ τους διαλύουν, είναι τελικά και αυτές που τους κρατούν ενωμένους.

Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα του Clifford Odets και προσπαθεί να αναλύσει τις σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσα στα μέλη αυτού του τριγώνου. Ένας ξεπεσμένος αλκοολικός ηθοποιός, ανασφαλής, με πλήρη έλλειψη αυτοσεβασμού που αντλεί δύναμη για να υπάρξει μόνο μέσα από την αγάπη που του δείχνουν οι απέναντι, μία τραγική γυναικεία παρουσία που αφιέρωσε την ζωή της στον εξαρτημένο απ’ αυτήν άντρα της προσπαθώντας έτσι να αναπληρώσει το κενό που άφησε στην ζωή της ο χαμός του παιδιού της και ένας άντρας φαινομενικά δυνατός, πετυχημένος ο οποίος προσπαθεί να βοηθήσει τον ηθοποιό να ορθοποδήσει ενώ στην πραγματικότητα αυτό που πρέπει να κάνει είναι να βοηθήσει τον εαυτό του να πιστέψει ξανά στην ζωή και στους ανθρώπους. Τρεις τραγικές φιγούρες έρχονται αντιμέτωπες με τις πίκρες και τα φαντάσματα του παρελθόντος και μετρούν την εξουσία που έχουν ο ένας πάνω στον άλλο. Το αποτέλεσμα των μικρών ή μεγαλυτέρων συγκρούσεων επιφυλάσσει στον θεατή ενδιαφέρουσες αποκαλύψεις και ανατροπές ωστόσο στο τέλος δεν βρίσκουμε τους ήρωες ευτυχισμένους. Απλώς συνειδητοποιημένους.

Η ταινία είναι ένα μελόδραμα με την κυριολεκτική έννοια της λέξης. Είναι μία από τις σπάνιες περιπτώσεις, τουλάχιστον για εκείνη την περίοδο, δράματος που ενέχει και μελοποιημένες σκηνές. Αυτό σε ορισμένα σημεία θα σας φανεί ότι πλήττει την ροή του δράματος υπάρχουν όμως και σημεία στην ταινία που η ζεστή φωνή του Bing Crosby συμπληρώνει την ιστορία. Η πρώτη σκηνή της audition του Elgin, η οποία έπεται του διαπληκτισμού του σκηνοθέτη με τον παραγωγό για το κατά πόσο μπορεί κανείς να βασιστεί στον ηθοποιό για τον πρωταγωνιστικό λόγο, είναι πραγματικά συγκινητική καθώς η ερμηνεία αυτού του τραγουδιού που αρχικά μοιάζει παράταιρη, εξελίσσεται σε μία κραυγή αγωνίας από τον Crosby ο οποίος κατορθώνει να επικοινωνήσει την ανασφάλεια, την οδύνη και τα αδιέξοδα του ήρωά του μέσα από ένα φαινομενικά ανώδυνο τραγουδάκι. Το ταίριασμά του με την Jacqueline Fontaine στο Love and Learn λίγο αργότερα, είναι ιδιαίτερο, ωστόσο ίσως όχι τόσο λειτουργικό παρά τον προφανή τίτλο του τραγουδιού.

Οι πρωταγωνιστές της ταινίας αποτελούν τον βασικό πόλο έλξης της ταινίας. Και ενώ ο καθένας μόνος του κάνει θαυμάσια δουλειά, η αλληλεπίδρασή τους δεν είναι και τόσο πετυχημένη.

Ο Crosby ερμηνεύει με μεγάλη ευαισθησία τον ρόλο του. Ισορροπημένος και αισθαντικός αγγίζει με το δράμα του τους θεατές, και κυρίως καταφέρνει να κάνει συμπαθή έναν χαρακτήρα αδύναμο, εξαρτημένο από το "χάδι", ανεύθυνο, αλκοολικό και κυρίως ακουσίως εγωιστή. Δεν καταφεύγει σε υπερβολές σε καμία σκηνή παρ’ όλο που είχε τα περιθώρια να το κάνει. Άλλωστε ο Crosby δεν ερμηνεύει έναν ρόλο ξένο καθώς και ο ίδιος σε εκείνη την φάση της ζωής του βρισκόταν εγκλωβισμένος σε έναν δυσλειτουργικό γάμο και στα πρόθυρα του αλκοολισμού. Σημείο αναφοράς της ερμηνείας του παραμένει κατ’ εμέ η τελευταία σκηνή όπου ενάντια σε κάθε προσδοκία αντιμετωπίζει την πιθανότητα να χάσει την σύζυγο – δεκανίκι με βουβή απελπισία και πρωτοφανή ωριμότητα. Η χημεία του με την Grace Kelly δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Η διαφορά της ηλικίας είναι εμφανής και στην εξωτερική εμφάνιση και στην ερμηνευτική προσέγγιση. Η ερμηνεία της Kelly είναι υψηλών τόνων και σε ορισμένα σημεία υπερβολική. Ωστόσο επιτυγχάνει το ξάφνιασμα των θεατών, τους οποίους πείθει στην σκηνή του εστιατορίου ότι είναι κτητική και τύραννος για να τους αποδείξει λίγο παρακάτω την πλάνη τους. Η ερμηνεία είναι πολύ καλή ωστόσο όχι τόσο όσο αυτή της Judy στο A star is born, μία ταινία με παραπλήσιο θέμα. Φήμες θέλουν την Kelly να αρπάζει το αγαλματίδιο από τα χέρια της Garland με μία διαφορά έξι ψήφων και την εύθραυστη ψυχική υγεία της τραγικής κομεντιέν, δραματικής ηθοποιού και τραγουδίστριας να κλονίζεται ακόμη παραπάνω εξαιτίας του γεγονότος.

Ο Holden είναι ο μόνος που ίσως δεν στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. Ενώ είναι όσο δυναμικός χρειάζεται στην αρχή της ταινίας καθώς αυτή εξελίσσεται και οι χαρακτήρες αναπλάθονται μέσα από τις συγκρούσεις τους ο ίδιος παραμένει άκαμπτος. Αγέρωχος μεν, άκαμπτος δε. Και ενώ δια στόματος του ιδίου έχουμε πληροφορηθεί ποιο συμβάν της ζωής του τον έκανε πικρόχολο και καχύποπτο δεν κατορθώνει να μας αναλύσει μέσα από ποια διεργασία οδηγήθηκε στο να εμπιστευτεί ξανά τις γυναίκες στο πρόσωπο της Georgie και μάλιστα να ξαναερωτευθεί. Αυτός ο νέος έρωτας παρουσιάζεται λίγο βεβιασμένος και εκτός τόπου και χρόνου και το γεγονός δεν παύει να οφείλεται μερικώς και στην ερμηνεία του Holden.

Η σκηνοθεσία του Seaton είναι χωρίς εκπλήξεις αλλά αποτελεσματική. Επικεντρώνεται κυρίως στους πρωταγωνιστές της ταινίας ωστόσο υπάρχουν διάσπαρτες κάποιες έξυπνες λήψεις που μαρτυρούν νουάρ επιδράσεις και τροφοδοτούν την αγωνία μας για το δράμα των ηρώων.

Τα τραγούδια του ερμηνεύει εκπληκτικά ο Crosby είναι των Harold Arlen και Ira Gershwin και εντάσσονται λειτουργικά μέσα σε αυτό το τυπικό αμερικανικό μελόδραμα που διεκδίκησε επτά βραβεία της Ακαδημίας και κέρδισε δύο. Σήμερα βλέπεται με ενδιαφέρον κυρίως χάρη στην ερμηνεία του Crosby αλλά και στην ακτινοβολούσα παρουσία (παρά τις προσπάθειες και της Edith Head για το αντίθετο) της αγαπημένης ξανθιάς του Hitchcock και μέλλουσας πριγκίπισσας που λίγο πριν εγκαταλείψει το Hollywood για το πριγκιπάτο της, πρόλαβε να λάβει ένα βραβείο που θα βεβαιώνει εσαεί ότι το πέρασμα της από την κινηματογραφική βιομηχανία ήταν σύντομο αλλά συγκλονιστικό.

Βαθμολογία: 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)

Άλκηστις Χαρσούλη (It`s a Classic!)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.