 | - Αυθεντικός Τίτλος:
Tickets |
· Είδος: Κωμωδία
· Παραγωγής: 2005
· Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 30 Μαρτίου 2006
· Διάρκεια: 109'
· Διανομή: Προοπτική
· Χρώμα: Έγχρωμο
· Ήχος: Dolby Digital
· Γλώσσα: Αγγλικά - Αλβανικά - Ιταλικά
· Αξιολόγηση:  (7.87/10)
· Aντιφατικότητα ψήφων:
· Δημοτικότητα: 0.02 %
· Κριτική (από μέλη του Cine.gr):
Τετάρτη 14 Δεκεμβρίου 2005
 Συνήθως δεν είναι ζήτημα περιέργειας. Είναι μια αυτοματοποιημένη αντίδραση του νου, που αισθάνεται την έξαψη του ενδιαφέροντος για κάποιο - οποιοδήποτε - περιστατικό, τυγχάνει να συμβαίνει στον περίγυρο, ειδικά από την στιγμή που το περιβάλλον αλλά και οι συμμετέχοντες σε αυτό, είναι σταθερό και δίχως αλλαγές για αρκετό χρονικό διάστημα. Όπως γίνεται δηλαδή στα μέσα μαζικής μεταφοράς, που για πάμπολλους λόγους οι αισθήσεις είναι αυξημένες και η παρατηρητικότητα προς οτιδήποτε μας περιβάλλει αυξάνεται σε μεγάλο βαθμό. Ακραία καθημερινές ιστορίες που σε διαφορετική περίπτωση δεν θα παρουσίαζαν ούτε το ελάχιστο ενδιαφέρον, στην μικρή πρόσκαιρη κοινωνία των συνταξιδιωτών, αποτελούν ένα ευχάριστό θέαμα εκείνη την στιγμή που διαδραματίζονται – έτσι για να περνά η ώρα - αλλά ξεχνιούνται αυτομάτως από την στιγμή που τα χιλιόμετρα της διαδρομής καλύφθηκαν αισίως...
 Το ταξίδι από τα βόρεια σύνορα της Ιταλίας προς την Ρώμη με την ταχεία αμαξοστοιχία, είναι αρκετά μακρύ, ώστε ανάμεσα στους επιβάτες του τρένου και τις τυχαίες συναντήσεις να αναπτυχθούν ιδιαίτερες σχέσεις που είναι πιθανόν να οδηγήσουν σε εντάσεις. Για τον ηλικιωμένο επιθεωρητή πωλήσεων μιας μεγάλης εταιρίας που στο μυαλό του ακόμη γυρνά η μορφή της όμορφης γυναίκας που συνάντησε στον σταθμό επιβίβασης, όνειρο που διαλύουν οι οπλοφόροι και απότομοι στις εκφράσεις τους στρατιώτες που για άγνωστο λόγο επιτηρούν τα βαγόνια. Για τον εμφανίσιμο νεαρό συνοδό μιας ηλικιωμένης και υπέρβαρης κυρίας, που σε μια ιδιαίτερα φορτισμένη λόγω των καταστάσεων ημέρα, ξεσπά διαρκώς επάνω του τις νευρώσεις της. Για τους τρεις φίλους που ταξιδεύουν από την μακρινή Γλασκώβη της Σκωτίας, με ελάχιστα χρήματα στην τσέπη, για να συμπαρασταθούν στην αγαπημένη τους ομάδα Σέλτικ, στον εκτός έδρας αγώνα της με την Ρόμα…
 Αυτό ακριβώς που προείπα δηλαδή. Τρεις απλοικότατες ιστορίες, οι οποίες προξενούν το πρόσκαιρο ενδιαφέρον την βαρετή ώρα του ταξιδιού, αλλά που ξεχνιούνται μονομιάς μόλις αυτό ολοκληρωθεί. Και ποιος δεν έχει στρέψει το βαριεστημένο βλέμμα του, προς την εστία μιας μικροπαρεξήγησης μεταξύ δύο επιβατών για μια αμφισβητούμενης κατοχής θέση ή προς τον λαθρεπιβάτη που διαπληκτίζεται με τον ελεγκτή των εισιτηρίων? Αυτές τις μικρές στιγμές πάνω στο θορυβώδες βαγόνι αποτύπωσαν στο πανί τρεις σημαντικοί – και αρκετά κοντινοί στην σκεπτική τους σκηνοθέτες – θέλοντας να αναδείξουν αυτό το παράξενο φαινόμενο των ειδικών σχέσεων μεταξύ τυχαίων προσώπων, που τους ενώνει μόνο ο κοινός ταξιδιωτικός προορισμός. Ο φλεγματικός βρετανός Ken Loach, ο Ιταλός Ermanno Olmi και ο Ασιάτης Abbas Kiarostami, ενώνουν τις δυνάμεις τους, παρουσιάζοντας ένα φιλμικό τρίπτυχο, που σε πολλά τους σημεία θα το χαρακτήριζα άνισο. Και αυτό διότι ενώ είναι εμφανές το ποια ιστορία παρουσιάζει ο καθένας, με την σειρά τους αυτές δεν έχουν την ίδια δυναμική – η πρώτη φερειπείν είναι εντελώς ανούσια – με συνέπεια η καμπύλη ενδιαφέροντος να παρουσιάζει μεγάλες αποκλίσεις.
 Σαφέστατα πάντως το κομμάτι του φινάλε, με τους τρεις επιπόλαιους Σκώτους, που χάνουν – από Αλβανικό χέρι… - το ένα εισιτήριο τους και πρέπει να το πληρώσουν ειδάλλως τους περιμένουν οι αστυνομικές αρχές στην Ρώμη, είναι το πιο καλοστημένο αν και αυτό στο φινάλε του δεν ξεφεύγει από τα τυποποιημένα μελοδραματικά κλισέ. Είναι άλλωστε και το μοναδικό σεναριάκι που θα μπορούσε να σταθεί μόνο του σε μια ενδεχόμενη ταινία. Πιστεύω τέλος, πως αν το προτζεκτ είχε μια και μόνη διάσταση και ήταν σκηνοθετημένο μόνο από έναν δημιουργό, δεν θα εμφάνιζε κενά και θα ήταν πιο συμπαγές. Ενώ τώρα επικρατεί μια μικροανακατωσούρα, που όμως κι αυτή ξεχνιέται από την στιγμή που η ταχεία μπαίνει στον σταθμό. Ακριβώς δηλαδή όπως και όλη η ταινία ξεχάστηκε πολύ γρήγορα, αμέσως μετά το φινάλε της…
Βαθμολογία: (4/10)
Γιώργος Ζερβόπουλος
· Σχόλια Χρηστών:
- Σάββατο, 8 Μαρτίου 2008 - 0:56 πμ
Το ταξιδι με το τραινο, αυτος ο οικολογικος, ανθρωπινος τροπος μεταφορας, ειναι το κεντρικο θεμα της σπονδυλωτης ταινιας, για την οποια ενωσαν τις δυναμεις τους τρεις συγχρονοι κινηματογραφιστες.
Ο Ιταλος Ermanno Olmi, ο Ιρανος Abbas Kiarostami και ο Βρεττανος Ken Loach εβαλαν τον κινηματογραφικο φακο τους, μεσα στα βαγονια, στα κουπε και στους διαδρομους ενος Intercity, που κατηφοριζει την κεντρικη ραχοκοκαλια της Ευρωπης, με προορισμο την αιωνια πολη, την Ρωμη.
Τρεις ανεξαρτητες ιστοριες, τρεις διαφορετικες ματιες, που δεν συναντιονται πουθενα, με μια μικρη μονο εξαιρεση, οταν ο ηρωας του Olmi σπαει τα στεγανα της αφηγησης, αλλα και του κοινωνικου αποκλεισμου, για να βγει απο το εστιατοριο της πρωτης θεσης και να κερασει ενα ποτηρι γαλα το φτωχο Αλβανακι, που ταξιδευει με την οικογενεια του, στους ορθιους του διαδρομου.
Μια φαρσα για τοποθετηση βομβας στα μεσα μαζικης μεταφορας κινητοποιει τις ετοιμοπολεμες αντιτρομοκρατικες δυναμεις. Στον σιδηροδρομικο σταθμο, γινεται η αιτια να βρεθουν ταυτοχρονα στο ιδιο τραινο οι πρωταγωνιστες της ιστοριας. Οι ακυρωσεις στις αεροπορικες πτησεις και το αλαλουμ στα δρομολογια, που δημιουργει το πολεμικο κλιμα, προκαλει πανζουρλισμο και φερνει στο προσκηνιο, το μοντελο της Ευρωπης φρουριο, στο ονομα της προστασιας απο την τρομοκρατικη απειλη.
Ο ηλικιωμενος καθηγητης φαρμακολογιας χαμενος μεσα στις ονειροπολησεις του, με το βλεμμα του να κινειται αναμεσα στην οθονη του laptop, το παραθυρο του βαγονιου και τους συνεπιβατες του, βιωνει εγκεφαλικα ενα ετεροχρονισμενο εφηβικο ερωτα, με μουσα του την υπαλληλο της εταιρειας, που με ευγενεια τον βοηθησε, να βρει το εισιτηριο για την επιστροφη του. Ο δισταγμος, για το αν η ηλικια του επιτρεπει τετοιου ειδους «παρεκτροπες», τον οδηγει σε ενα ασφαλες ταξιδι παραισθησεων, αφου οπως και ο ιδιος παραδεχεται στον εαυτο του, «στα ονειρα δεν χρειαζεται να δινει κανεις εξηγησεις για οτι κανει».
Σε ενα αλλο βαγονι της πρωτης θεσης, η ηλικιωμενη ευτραφης κυρια με τον νεαρο υπαλληλο της, εχει μπαστακωθει κανονικα στις θεσεις, που δεν της ανηκουν. Όταν οι δικαιουχοι φθανουν, ζητωντας το δικιο τους, πεισματικα αδιαφορει, για να αναγκασει τον ελεγκτη, να της βρει θεση σε καποιο αλλο κουπε, στην προσπαθεια του να την ξεφορτωθει. Η συμπεριφορα της, απεναντι στο παλικαρι που την εξυπηρετει, ενα απαισιο μιγμα ζηλειας για τα νιατα του και μισους, για οτι δεν μπορει πια εκεινη να διεκδικησει και να αποκτησει απο την ζωη. Του κανει την ζωη πατινι, τον εχει σηκω-σηκω κατσε-κατσε και στο τελος, οταν πια βγαινει απο τα ρουχα της (και στην κυριολεξια), με το αθωο φλερτακι του νεαρου με μια πιτσιρικα συνεπιβατη, τον ωθει, στο να τα βροντηξει ολα και να την παρατησει συξυλη. Ξανα λοιπον ενας ανομολογητος ανεκπληρωτος ερωτας, το κλειδι, για την ερμηνεια της συμπεριφορας, μονο που αυτη τη φορα η αντιδραση δεν ειναι τοσο εκλεπτυσμενη οσο στην περιπτωση του καθηγητη, αλλα παιρνει τον χαρακτηρα της «κατινιας».
Το ιδιο τραινο, τα ιδια προσωπα, αλλα εντελως διαφορετικο το τοπιο για τον στρατευμενο Loach. Μια ιστορια με δυνατο σεναριο, τοσο πληρης απο μονη της, που αδικειται καταφωρα απο την συμμετοχη της με τις δυο προηγουμενες. Εδω οι πρωταγωνιστες τρεις φιλαθλοι της Σελτικ, που κατευθυνονται στην Ρωμη, για να συμπαρασταθουν στην ομαδα τους κοντρα στην Ρομα, για το Champions League. Η παρουσια τους γεμιζει το τραινο. Με πληθωρικοτητα κανουν την πλακα τους, γνωριζονται με τους αλλους επιβατες και φυσικα κανουν καμακι σε μια παρεα με ομορφες Ιταλιδουλες, που και αυτες ανταποκρινονται. Η σταση, που κρατανε απεναντι στην γνωριμη μας πια απο τις προηγουμενες αφηγησεις, οικογενεια των Αλβανων, μια πολυ συγχρονη καταγραφη της πραγματικοτητας. Απο την μια, ο βαθεια ριζωμενος ρατσισμος, που δεν χανει την ευκαιρια, να αναδυθει, μολις οι συνθηκες το επιτρεψουν και απο την αλλη η ανθρωπια των νεων αυτων ανθρωπων, που θυσιαζονται συνειδητα, μολις διαπιστωνουν την απεγνωσμενη αναγκη για βοηθεια, που εχουν οι συνεπιβατες τους. Η πληρης αυτη μεταστροφη τους, οταν αντιλαμβανονται το μεγεθος του προβληματος των οικονομικων μεταναστων και ο τροπος, που αυτο προβαλλεται, δημιουργει μια εικονα για την Ευρωπη του σημερα, που τους ωριμαζει την κοινωνικοπολιτικη τους σκεψη. Αυτο ακριβως επιδιωκει ο Ken Loach. Όχι ενα δασκαλιστικο, ψευτοανθρωπιστικο διδακτισμο, αλλα μια απο τα κατω αναδυση της πολιτικα ορθης σκεψης. Και αυτο μπορει να επιτευχθει, μονο μεσω των προσωπικων βιωματων, στα οποια επιλεγει, να εκθεσει τους ηρωες του. Δεν θα αποκαλυψω το συγκλονιστικο φιναλε. Θα πω μοναχα, οτι οι προσφατα συνειδητοποιημενοι, πολιτες του κοσμου, νεαροι φιλαθλοι «αδειαζουν» τον κρατικο μηχανισμο, με ενα καλως εννοουμενο τσαμπουκα, εκμεταλλευομενοι ενα μικρο νομικο κενο των αντιπαλων τους.
margkan
Eπεξεργασία
|
