• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22135
  • Αριθμός συν/τών: 758668
  • Πρόγραμμα 286 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Cronos (1993)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Κρόνος
- Γνωστό και ως:
Chronos

Τρόμου | 94' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Ισπανικά - Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.13 %
Αξιολόγηση: 6.66/106.66/106.66/106.66/106.66/106.66/106.66/10   (6.66/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2005

Πριν ο Del Toro γίνει το νέο καυτό όνομα του χολυγουντιανού γκόθικ τρόμου με τα Blade II και Hellboy, και πριν ακόμη γυρίσει το Espinazo del Diablo που τον έβαλε στο διεθνή χάρτη, ο Guillermo del Toro είχε γυρίσει το Mimic -το οποίο μπορεί άνετα να αποκυρήξει χωρίς να τον παρεξηγήσει κανείς- και το Cronos, την πρώτη και μέχρι ώρας μόνη ταινία που γύρισε στη χώρα του, το Μεξικό.

Παίζοντας με το αρχετυπικό φαουστικό μοτίβο του ανθρώπου που πουλά την ψυχή του στο διάβολο για να πάρει το ελιξήριο της αιώνιας ζωής, ο del Toro δημιουργεί ένα σκοτεινό παραμύθι που ξεδιπλώνει στην οθόνη όλες τις αρετές του σκηνοθέτη, αλλά και όλες τις αδυναμίες του.

Ένας γέρος βρίσκει μια μυστηριώδη και προφανώς πανάρχαια αλχημιστική μηχανή σε μέγεθος αυγού και με λειτουργία συστήματος αιμοκάθαρσης, η οποία υπόσχεται αιώνια αναζωογόνηση σε όποιον τολμηρό τη χρησιμοποιήσει. Με ένα μικρό αντάλλαγμα: τον μετατρέπει σε αιμοδιψές βαμπίρ, που δε θα σταματήσει σε τίποτα για να πάρει τη δόση του. Ή σχεδόν σε τίποτα, γιατί, όπως σε κάθε παραμύθι, έτσι και στο Cronos, η αγάπη τα πάντα νικά.

Η αδιαφορία του del Toro για το σενάριο –ή και η έλλειψη ικανοτήτων, μιας και αυτή είναι η μόνη ταινία της οποίας το σενάριο έχει γράψει μόνος του—είναι εμφανής στους αδύναμους χαρακτήρες και την σχηματική/κλισεδιάρικη εξέλιξη της πλοκής, ενώ το χαμηλό budget είναι που προφανώς οφείλεται για το αναληθοφανές μακιγιάζ και τα μίζερα σκηνικά. Όμως εκεί που κερδίζει τους πόντους με το τσουβάλι το Cronos, είναι στη σκηνοθεσία, με τα πλάνα του del Toro να δημιουργούν ένταση και ατμοσφαιρικότητα που υποβάλλει, και σχεδόν υπερκαλύπτει τις υπόλοιπες αδυναμίες του άνισου τελικά αποτελέσματος.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Ιωσήφ Πρωιμάκης




Τρίτη 29 Μαΐου 2007

Cronos (1993)


«If the device goes, you go. But we could share eternity!»

Κάποιες φορές βλέπεις ένα φιλμ και παρά την σοβαρότητα της πλοκής, την δραματικότητα των καταστάσεων ή την απόγνωση των πρωταγωνιστών σου περνάει από το μυαλό μια εντελώς ασόβαρη σκέψη που συνειρμικά συνδέεις με το φιλμ. Έτσι και με το μεξικάνικο Cronos, φιλμ του Guillermo Del Toro, που στο μυαλό μου έχει καταχωρηθεί ως «εκείνη η αλληγορία για τα καλλυντικά». Οκέι, το φιλμ δεν έχει καμία σχέση με τα καλλυντικά αλλά δεν ξέρω, για κάποιο λόγο το μυστήριο ρολόι-σκαθάρι που είναι η κινητήρια δύναμη του φιλμ εμένα μου φέρνει σε κρέμα αναζωογόνησης με κολλαγόνο, αιθέρια έλαια και τυροκαυτερή.

Το 1536 λοιπόν, ο διάσημος αλχημιστής Umberto Fulcanelli την κοπάνησε από την Ισπανία κυνηγημένος από την Ιερά Εξέταση και μπάρκαρε προς Μεξικό μεριά, και συγκεκριμένα στην Vera Cruz. O Viceroy εκτίμησε το ταλέντο του και τον ανακήρυξε επίσημο ωρολογοποιό του αλλά τα σχέδια του Fulcanelli ήταν πιο πολύπλοκα. Σκοπός της ζωής του ήταν πλέον να τελειοποιήσει έναν μηχανισμό που θα μπορεί να εξασφαλίσει την αιώνια ζωή.... μια συσκευή που θα ονόμαζε Cronos. 500 χρόνια μετά, μέρος ενός παλιού κτιρίου κατέρρευσε, και όσοι έσπευσαν στο μέρος ανακάλυψαν, ανάμεσα στα θύματα, το σώμα ενός ανθρώπου «with strange skin, the color of marble and moonlight». Ο μυστηριώδης τραυματίας, με το στήθος τρυπημένο από ένα κομμάτι ξύλο, πρόλαβε να ψιθυρίσει δύο λέξεις πριν πεθάνει: «Suo tempore». Ο νεκρός ήταν ο Fulcanelli και η επιβίωσή του ως το 1936 η απόδειξη πως η συσκευή που είχε εφεύρει λειτουργούσε. Οι αρχές εντόπισαν το σπίτι του Fulcanelli, αλλά αυτό που βρήκαν δεν διαδόθηκε ποτέ στο ευρύ κοινό-αν και εμείς βλέπουμε ένα πτώμα να κρέμεται ανάποδα από το ταβάνι. Μετά από μια σύντομη αστυνομική έρευνα ο φάκελος της υπόθεσης έκλεισε, και τα αντικείμενα που ανήκαν στον αλχημιστή πουλήθηκαν σε συλλέκτες. Η συσκευή Cronos, δεν βρέθηκε πουθενά «Αs far as anyone knew, it never existed». Εμείς βέβαια ξέρουμε πως το Cronos υπάρχει, και ο μυστηριώδης τρόπος που η κάμερα αγκαλιάζει έναν σκαλιστό, ξύλινο αρχάγγελο, μας κάνει να υποπτευθούμε πως κρύβει κάποιο μυστικό. Όταν στο επόμενο πλάνο η κάμερα να εισχωρεί στον κούφιο αγαλματάκι και αποκαλύπτει έναν χρυσό μηχανισμό, η υποψία μας γίνεται σιγουριά.

Ξεπερνάμε το backstory του αλχημιστή και περνάμε στον πρωταγωνιστή μας. Ο Jesus Gris (Federico Luppi) έχει ένα κατάστημα με αντίκες, η αγάπη του για τις οποίες ισοδυναμεί μόνο με αυτή για την μικρή του εγγονή Αurora (Tamara Shanath). Και σήμερα, στο μεγάλο τραπέζι του μαγαζιού του υπάρχει ένα σημαντικό αντικείμενο. Ένας καλοφτιαγμένος, ξύλινος αρχάγγελος…από τον οποίο, σε ένα πανέμορφα ανίερο πλάνο, αρχίζουν να βγαίνουν κατσαρίδες. Ο Jesus αποφασίζει να βρει τι υπάρχει μέσα στις κοιλότητες του αγάλματος και ανακαλύπτει ένα χρυσό μηχάνημα με τη μορφή σκαραβαίου. Μπορούμε πλέον να περάσουμε στην μοσχαρόφατσα του Angel (Ron Perlman), έναν άνθρωπο που μοιάζει σαν το γενετικό αποτέλεσμα της διασταύρωσης του Γιάννη Μπέζου με ένα Shar Pei. O Angel, που έχει μοναδικό σκοπό της ζωής του να κάνει πλαστική επέμβαση στη μύτη του, δουλεύει για τον Dieter de la Guardia (Claudio Brook), έναν ηλικιωμένο πλούσιο που βρίσκεται στο κατώφλι του θανάτου. O Dieter ζει μόνος του, σε ένα δωμάτιο που μοιάζει με υπερσύγχρονο μαυσωλείο και έχει δώσει στον Angel την εντολή να εντοπίσει όλα τα αγάλματα αρχάγγελων που είχε στην κατοχή του ο Fulcanelli. Ελπίζει πως ο θρύλος του Cronos είναι αληθινός και πως η συσκευή, αν βρεθεί έγκαιρα, θα του εξασφαλίσει την επιβίωση και, γιατί όχι, την αιώνια ζωή. Το θέμα είναι ότι όχι μόνο το Cronos υπάρχει, αλλά ο Jesus σύντομα θα ανακαλύψει και την αλλόκοτη δύναμή του.

Ο αντικέρ επεξεργάζεται με περιέργεια το «ρολόι», κάτω από το γεμάτο αναμονή βλέμμα της μικρής Aurora. Ο μηχανισμός είναι δυσνόητος, δεν μοιάζει με τίποτα γνωστό και το μόνο που μπορεί να κάνει ο Jesus είναι να το κουρδίσει με προσοχή…και τότε το Cronos ζωντανεύει, βγάζοντας μεταλλικά πόδια και κολλώντας στην παλάμη του ηλικιωμένου. Όταν ο Jesus καταφέρει να το ξεκολλήσει από τη σάρκα του, το χέρι του είναι ματωμένο και χωρίς να το ξέρει έχει ήδη δεχθεί την ευχή/κατάρα του Cronos. Ο μέχρι πρότινος ήρεμος quasi-συνταξιούχος αρχίζει μυστηριωδώς να ξανανιώνει: Ξυρίζει το μουστάκι του («te gusta?») σε μια προσπάθεια να μοιάσει στον John Forsythe από τη Δυναστεία, αρχίζει να είναι πιο κοινωνικός και φυσικά…γλύφει αίμα από τα πλακάκια μιας τουαλέτας. Σοκαριστήκατε; Τι νομίζατε, πως το ξανάνιωμα του Jesus δεν έχει κόστος; Φυσικά και έχει. Το τίμημα της νεότητας (και του Cronos) είναι το αίμα. Και μπορεί μεν να είναι αηδιαστική σκέψη αλλά όταν ο Jesus, ή ο οποιοσδήποτε στη θέση του βλέπει τον εαυτό του να αρχίζει να μετράει τα χρόνια προς τα πίσω, μάλλον θεωρεί λίγη αιμοσφαιρίνη σαν μια πολύ μικρή τιμή για την υπηρεσία που του προσφέρεται.

Όσο ο Jesus γίνεται νεότερος, ο Dieter πλησιάζει όλο και περισσότερο στο θάνατο. Χρειάζεται το Cronos και αφού δεν μπορεί να το πάρει με τους καλούς τρόπους, υπογράφοντας επιταγές όπως κάθε φιλόδοξος και αδίστακτος μεγιστάνας, θα το πάρει με τη βία. Όπου βία σημαίνει Angel, μιας που ο Dieter δεν αφήνει με τίποτα το θλιβερό αρχηγείο του. Έτσι ο Jesus, αντιμέτωπος με την προοπτική μιας αιώνιας καταδίωξης, μοναξιάς και δίψας για αίμα, θα πρέπει να πάρει σημαντικές αποφάσεις.

Παρά την πλοκή, που ακούγεται σε απίθανη b-μουβιά, o Del Toro αντιμετωπίζει το φιλμ με βαρύτητα και σοβαρότητα. Δεν είναι μια ιστορία βαμπιρισμού με την κλασσική έννοια του όρου, όσο ένα φιλμ με ήρωες junkies της αιώνιας ζωής. Άλλωστε, η εικόνα του πτώματος στο σπίτι του Fulcarelli παραπέμπει στην κούρα ομορφιάς της κόμισσας Bathory ενώ άφθονοι είναι και οι απόηχοι του Faust. O Del Toro, που έγραψε το φιλμ στα 21 του και το γύρισε 10 χρόνια μετά, δεν προσπαθεί να πλασάρει το φιλμ σαν vampire movie, αλλά σαν μια δραματική ιστορία εθισμού, κάτι σαν το Near Dark με ηλικιωμένους.. Ίσως θα έπρεπε να είχε επιμείνει παραπάνω στην αντιπαράθεση μεταξύ Jesus- Dieter («You know nothing about dying!») για να κάνει ακόμα πιο σαφές τις προθέσεις του αλλά ο Jesus, και κυρίως η μεταμόρφωσή του σε κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που είδαμε στην αρχή του φιλμ, είναι ούτως αποτελεσματικός. Προσοχή, μην περιμένετε νυχτερίδες και μυτερές οδοντοστοιχίες: Επαναλαμβάνουμε πως δεν πρόκειται για φιλμ με βρικόλακες και η βία είναι σχεδόν μηδαμινή, όσο δηλαδή και το gore. Υπάρχουν αραιά στοιχεία χιούμορ, κυρίως από πλευράς του Perlman που μοιάζει σαν χαρακτήρα που έχει ξεπηδήσει από gangster movie του ενώ αν θέλετε κάτι σε πιο μαύρο, η σεκάνς στο γραφείο τελετών, με τον υπάλληλο να φροντίζει το πτώμα του Jesus είναι μια μαχαιριά στην ανθρώπινη ματαιοδοξία, καταλληλότατη για ένα φιλμ σαν το Cronos. Επίσης χαρισματική είναι η μικρή Tamara: Δεν λέει λέξη για όλη τη διάρκεια της ταινίας αλλά και μόνο η παρουσία της ή η έκφρασή της είναι ένα βαρόμετρο για τον Jesus, ένας συνοδός/ακόλουθος/ψυχοπομπός του ηλικιωμένου. Ήδη από την πρώτη του ταινία ο Del Toro φανερώνει το ταλέντο του με καστ που περιέχουν παιδιά-κάτι που θα ξεκαθαρίσει και με τα Devil’s Backbone και το Pan`s Labyrinth. Ταυτόχρονα από καθαρά σκηνοθετικής πλευράς το ντεμπούτο του Del Toro είναι εντυπωσιακό. Χωρίς να υπερβάλλει με την κάμερα (είναι το Cronos, όχι το Blade!) καταφέρνει να δημιουργήσει μια εξαιρετική ατμόσφαιρα-προσέξτε τα πλάνα στο δωμάτιο του Dieter, στα οποία συμβάλλει και η φωτογραφία του Guillermo Navarro, πλέον μόνιμου συνεργάτη του Del Toro. Είναι ένα thriller/δράμα που σέβεται το κοινό του, γνωρίζοντας τα όριά του και χωρίς να προσπαθεί να περάσει περισσότερα μηνύματα από όσα μπορεί. Από τότε ο Del Toro έχει ωριμάσει αρκετά-και κάθε του νέα ταινία είναι η απόδειξη-αλλά δεν έχει χάσει ούτε ίχνος από τον ενθουσιασμό του πρωτάρη που επέδειξε με το Cronos. Κατά μια έννοια, όσο μεγαλώνει τόσο ξανανιώνει. Τα συμπεράσματα, δικά μας.



Ταινία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (7.5/10)
Αν ο αιμοσφαιρίνη αντικαταστήσει το κολλαγόνο ως testimonial των lifting 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Θοδωρής Σαρλάς (This is...cult!)


 
Cronos (1993) - horrormovies.gr - Κυρ 13 Οκτ 2013 - 19:16
Αξιόλογο ντεμπούτο από έναν ιδιαίτερο και μεγάλο σήμερα σκηνοθέτη....

Διαβάστε την κριτική εδώ: horrormovies.gr.
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.