 | - Αυθεντικός Τίτλος:
All the Invisible Children |
· Είδος: Δραματική
· Παραγωγής: 2005
· Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 16 Μαρτίου 2006
· Διάρκεια: 116'
· Διανομή: PCV
· Χρώμα: Έγχρωμο
· Γλώσσα: Γαλλικά - Μανδαρινικά - Αγγλικά - Ιταλικά
· Αξιολόγηση:  (7.79/10)
· Aντιφατικότητα ψήφων:
· Δημοτικότητα: 0.04 %
· Κριτική (από μέλη του Cine.gr):
Τρίτη 29 Νοεμβρίου 2005
 Η πιο ταιριαστή κατακλείδα σε ένα φεστιβάλ όπου απονεμήθηκε το βραβείο των «ανθρώπινων αξιών» από την ελληνική βουλή. Επί 116 λεπτά, ένα πρόβλημα θίγεται απομονωμένο από το σύστημα που το αναπαράγει (εξαίρεση μερικές συναισθηματικές / λαϊκίστικες κορώνες) και θέτοντας στο επίκεντρο την αχίλλειο πτέρνα του βολεμένου αστού: τα «αθώα παιδιά που δεν φταίνε σε τίποτα» -στην πιο ακραία εκδοχή της, η ίδια ακριβώς ευαισθησία παρουσιάζεται στην φιλοζωία. Ας τα πάρουμε ένα προς ένα:
-Tanza, του Mehdi Charef. Η σύντομη ιστορία ενός 12χρονου αγοριού που πολεμάει κάπου στην Αφρική και δέχεται διαταγές να τοποθετήσει βόμβα σε ένα σχολείο. Εντελώς ασήμαντο, αρθρώνει τα στοιχειώδη της κινηματογραφικής γλώσσας.
 -Blue Gipsy, του Emir Kusturica. Ένας πιτσιρίκος προτιμά την ασφάλεια της φυλακής από το μαρτύριο που τον περιμένει μετά την αποφυλάκισή του. Αναμάσημα πολλών κλισέ του Emir, αλλά κεφάτο και με ρυθμό.
-Jesus children of America, του Spike Lee, όπου ένα μαύρο κοριτσάκι αγωνίζεται να συμβιβαστεί με το γεγονός ότι πάσχει από AIDS. Δεκτό οποιοδήποτε σφίξιμο στην καρδιά του θεατή, αλλά όχι με έναν εξόφθαλμο συναισθηματικό εκβιασμό.
-Bilu & Joao, της Katia Lund. Μια μέρα από τη ζωή δυο παιδιών στους δρόμους του Σάο Πάολο. Νεορεαλισμός ειλικρινής αλλά και απλοϊκός.
-Jonathan, των Jonathan και Ridley Scott. Σαφώς το καλύτερο κομμάτι της ταινίας: το όνειρο ενός βετεράνου φωτογράφου, που συσσώρευσε τις τραυματικές εικόνες στο ασυνείδητό του. Εικονογραφημένο σχεδόν ιδανικά.
 -Ciro, του Stefano Veneruso. Ένα χαμίνι που ζει και κλέβει στις συνοικίες της Νάπολης, θυμίζοντας με την αιθέρια σκηνοθεσία ήρωα της νουβέλ βαγκ.
-Song Song & Little cat, του John Woo. Οι παράλληλες ζωές ενός καλομαθημένου πλουσιοκόριτσου και ενός άστεγου κοριτσιού, που συνδέονται μέσω μιας κούκλας. Εικόνες που εκμεταλλεύονται την δύναμή τους για να κάνουν έναν εντελώς χοντροκομμένο παραλληλισμό.
Εν κατακλείδι: το «ανθρώπινο» πρόσωπο της δεξιάς, ήτοι των ιταλικών κεφαλαίων που χρηματοδότησαν αυτό το επιδεικτικό φιλανθρωπικό διάβημα.
Βαθμολογία: (3/10)
Κωνσταντίνος Σαμαράς
· Σχόλια Χρηστών:
- Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2009 - 3:27 μμ
Προκειται για μια σπουδαια, ανθρωπινη, ταινια που αποτελειται απο μικρες ιστοριες τις οποιες αφηγουνται γνωστοι σκηνοθετες. Συγκινητικη, επικαιρη, συγκλονιστικη. Μια δημιουργια που σε βαζει να σκεφτεις και σε βγαζει απο τον εφησυχασμο. Ξεχωριζουν οι ιστοριες του Τζον Γου (πολυ συγκινητικη και ομορφη προσεγγιση) και του Σπαικ Λι (συγκλονιστικη απεικονιση μιας τραγωδιας), ενω επισης σημειωνω τα φιλμακια των Κουστουριτσα και Κατια Λουντ.
ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8/10
Άρης Μαυρέλλης
|
