 | - Αυθεντικός Τίτλος:
Nanny McPhee |
· Είδος: Κωμωδία
· Παραγωγής: 2005
· Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 13 Απριλίου 2006
· Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 09/2006
· Διάρκεια: 97'
· Διανομή: UIP
· Χρώμα: Έγχρωμο
· Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
· Γλώσσα: Αγγλικά
· Δείκτης Καταλληλότητας: 
· Αξιολόγηση:  (5.80/10)
· Aντιφατικότητα ψήφων:
· Δημοτικότητα: 0.11 %
· Κριτική (από μέλη του Cine.gr):
Τρίτη 25 Οκτωβρίου 2005
 O Mr Brown (Colin Firth) είναι ένας χήρος με 7 κακομαθημένα παιδιά τα οποία τρομοκρατούν όποια νταντά προσπαθεί ο δυστυχής να προσλάβει. Ταυτόχρονα έχει να αντιμετωπίσει την τρομαχτική θεία του (Angela Lansbury) που τον πιέζει να ξαναπαντρευτεί, την θεοπάλαβη μαγείρισσά του (Imelda Staunton), την υπηρέτριά του που είναι κρυφά ερωτευμένη μαζί του και τους συναδέλφους του στο... γραφείο τελετών που έχει. Ευτυχώς θεόσταλτη βοήθεια έρχεται για τον πατέρα-κουράγιο με την μορφή της νταντάς McPhee (Emma Thompson) που αν και εφιαλτικά άσχημη ξέρει να αντιμετωπίζει τα παιδιά με τον τρόπο που τους χρειάζεται. Έτσι όλη η οικογένεια έρχεται πιο κοντά και ο πολύπαθος πατέρας τελικά παντρεύεται την κοπέλα που του ταιριάζει...
Πρωταγωνιστικός ρόλος για την διάσημη Thompson η οποία-περιέργως-υπερκαλύπτεται από όλους τους δευτεραγωνιστικούς. Η McPhee της Thompson είναι deadpan φλεγματική και κινείται κυρίως στο background έτσι ώστε στην τελική να αναρωτιέσαι γιατί το φιλμ ονομάστηκε Nanny McPhee και όχι «οι περιπέτειες ενός ανύπαντρου πατέρα» ή «τι κάνω για να μεγαλώσω τα παιδιά μου». Έτσι η συνήθως αποτελεσματική Thompson χάνεται κάτω από τους τόνους παραμορφωτικού make-up–τα συγχαρητήριά μας στην ομάδα μακιγιάζ- και το μεγαλύτερο επίτευγμά της στην συγκεκριμένη ταινία ήταν μάλλον η α λα Monster απόφασή της να θυσιάσει την Βορειοευρωπαϊκή ανοιχτόχρωμη ομορφιά της. Σε αντίθεση λοιπόν με την λίγη Thompson ο παχουλούτσικος τώρα πια Firth είναι εξαιρετικά συμπαθής και τα βρωμόπαιδά του είναι εξαιρετικά αντιπαθητικά, η Lansbury είναι και αυτή εξαιρετική  ως κακιασμένη θεία ενώ η βραβευμένη Staunton εδώ υποδύεται έναν μικρό ρόλο-καρικατούρα και φαίνεται να το καταδιασκεδάζει. Αυτή όμως που δίνει ρέστα είναι η λιγότερο γνωστή Celia Imrie στο ρόλο της προικοθήρα-αξίζει να προσέξετε την ερμηνεία της –είναι από τα ελάχιστα χαρακτηριστικά του φιλμ που το βγάζουν από την μετριότητα.
Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι από την εποχή του φαινόμενου του Harry Potter και καταχρηστικά και του Lord of the rings όλα τα μεγάλα κινηματογραφικά στούντιο ξανα-ανακάλυψαν την «παιδική ταινία» επενδύοντας χρόνο και χρήμα. Έτσι δημιουργήθηκε και το Lemony Snicket και το Nanny McPhee, έτσι φτιάχνεται και το The chronicles of Narnia. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό- η παιδική ταινία απαλλάχτηκε από τα αρπακολλάδικα γκρέμλινς, τερατάκια και μελλοντολογικά ρομποτάκια και ξαναγύρισε στην vintage βικτωριανή της αίγλη, μοιραία όμως κάποιες ταινίες είναι καλύτερες από τις άλλες. Η Nanny McPhee σαφώς και βλέπεται ευχάριστα αλλά δεν αποτελεί κάτι το εκπληκτικό. Με εμφανείς αναφορές στην κλασσική Mary Poppins το Nanny McPhee απλά δεν φτάνει στο επίπεδό της κυρίως λόγω του όχι και τόσο σφιχτού σεναρίου και της διακοσμητικής παρουσίας της άμεσης πρωταγωνίστριάς του. Εντούτοις, η τελική σκηνή του... καταστροφικού γάμου αποτελεί το top της όλης παραγωγής και ίσως να σας κάνει να γελάσετε. Τα παιδάκια σας πάντως σίγουρα θα τα κάνει.
Βαθμολογία: (5/10)
Βασιλική Πολυχρονοπούλου
Τρίτη 12 Σεπτεμβρίου 2006
 25 λέξεις – Χήρος, με πολλά οικονομικά προβλήματα, δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα με τα επτά ζωηρότατα παιδιά του, παρόλο που η εύρωστη θεία του, κάθε μήνα τον συντηρεί ουσιαστικά με ένα γερό χαρτζιλίκι. Δωρεά που σύντομα θα λάβει τέλος, αφού η Δούκισσα, δίνει ένα μόλις μήνα περιθώριο στον ανιψιό της για να παντρευτεί. Την λύση σε όλα του τα προβλήματα καλείται να δώσει η ιδιόμορφη νταντά Μακ Φι, που μόλις ανέλαβε την επίβλεψη των παιδιών.
Στο Ράφι – Τοποθετημένο χρονικά στην Βικτοριανή εποχή, όταν οι κοινωνικές – και συζυγικές – σχέσεις συνάπτονταν με βάση την οικονομική δυνατότητα των συμβαλλομένων, δημιουργώντας συνθήκες περισσότερο σχέσεων συμφέροντος, παρά ερωτικού ενδιαφέροντος. Μια τέτοια περίπτωση αποτελεί και ο βασικός ήρωας της ιστορίας μας, ο Κύριος Σεντρικ Μπράουν, ιδιοκτήτης γραφείου τελετών, που μετά τον χαμό της συζύγου του, δεν ξέρει με ποιον τρόπο να φέρει βόλτα, τις ορέξεις των πραγματικά υπερδραστήριων τέκνων του. Αντί λοιπόν το φιλμ να φέρει το όνομα του πιο αινιγματικού – λόγω των όχι και τόσο λαοφιλών αντιδράσεων του – χαρακτήρα του φιλμ, χαρίζει τον τίτλο στην κυρία, που τελικά βάζει τα πράγματα σε τάξη, στην υπερβολικά άσχημη γκουβερνάντα, που από τα πρώτα κιόλας λεπτά που εισβάλει στο σπίτι των Μπράουν, δείχνει πως τα πάντα βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο της.
 Λίγο άνισο δηλαδή δείχνει το φιλμ που υπογράφει σκηνοθετικά ο Kirk Jones και σεναριακά η τιμημένη με Όσκαρ Emma Thompson, που καταφέρνει να διασκευάσει ένα αγαπημένο ανάγνωσμα των 70s, την Nurse Matilda, δίνοντας του κινηματογραφική υφή. Και όχι μόνον αυτό, αλλά η σεβαστή βρετανίδα καλλιτέχνης, επιλέγει τον χαρακτήρα που θα υποδυθεί, δίχως ντροπές, για την υπερβολικά ασύμμετρη και αντιαισθητική εξωτερική της εμφάνιση, δείχνοντας και έναν αντι-βεντετισμό, που ελάχιστοι διαθέτουν στις ημέρες μας. Δυστυχώς όμως δεν περνούν όλα από τα χέρια της, ούτε βεβαίως και από εκείνα τα άπειρα των μικρών σε ηλικία ηθοποιών, που απαρτίζουν τα παιδιά του φοβιτσιάρη Σέντρικ. Και αυτό διότι ο πολύ καλός σε άλλες ταινίες Colin Firth, δείχνει εκτός νερών, σε έναν ρόλο (του άγγλου αστού, εποχής) που θα έπρεπε λογικά να κατέχει σαν την παλάμη του, αφού δεν τον έχει παίξει και λίγες φορές, είτε στο πανί, είτε στο σανίδι. Οι ενέσεις που δίνουν στην υπόθεση, οι παρουσίες σημαντικότατων εκπροσώπων του εγγλέζικου σινεμά (Lansbury, Jacobi, Imrie) δεν στέκονται ικανές να ανορθώσουν τελικά την παιδικού χαρακτήρα παραγωγή, που δεν καταφέρνει να ξεφύγει από την γενική μετριότητα.
Disc – Αρκετά καλός κρίνεται ο ψηφιακός δίσκος που μας προσφέρει η πάντοτε προσεγμένη στις εκδόσεις της Videosonic, αφού πρόκειται για μια παραγωγή του στούντιο Universal. Το πακετάρισμα δεν αποτελεί κάτι το ιδιαίτερο με εξώφυλλο σε παραμυθένιο φόντο των κύριων προσώπων της ιστορίας – ιδίως εκείνου του πολύ εκφραστικού πιτσιρίκου Thomas Sangster, ενώ το μενού είναι κάπως πιο προσεγμένο, οριοθετώντας άμεσα τον τόπο και τον χρόνο που εξελίσσεται το στόρι. Μέσω αυτού και των χιονονιφάδων του σε σκούρο μπλε φόντο, περνάμε στο κυρίως θέμα, που είναι δοσμένο με ικανοποιητική τεχνική ανάλυση, ιδιίως σε ότι αφορά τον τομέα της εικόνας, που αποδίδεται σε κάδρο αναμορφικό widescreen 2.35/1, original κινηματογραφικό δηλαδή. Τα χρώματα είναι τεχνητά υπερτονισμένα, επιζητώντας να αναδείξουν χαρακτήρα οικογενειακού φιλμ, με προεξέχοντα το βαθύ μπλε και το όμορφο λευκό. Σημάδια από την συμπίεση δεν έκαναν την εμφάνιση τους κατά την διάρκεια της αναπαραγωγής, λίγο ο θόρυβος από την εκτύπωση – ορατός μόνο στις μεγάλες, άνω των 100, ίντσες - χάλασε κάπως την πολύ όμορφη αίσθηση.
 Ηχητικά, το φιλμ αποδίδεται σε μπάντα Dolby Digital 5.1, που βασικό στοιχείο της αποτελεί η σωστή χρήση του κεντρικού καναλιού, που αποδίδει έξοχα τους διάλογους, οι οποίοι αποτελούν και το συντριπτικό ποσοστό όγκου του σάουντρακ. Λίγο η ενθουσιώδης μουσική, λίγο κάποιοι περαστικοί ήχοι της εξοχής, δίνουν την εντύπωση πως και τα πλαινά ηχεία λειτουργούν, τίποτα όμως το σημαντικό. Στο κομμάτι των extras, εισαγωγή θα κάνετε σε επτά τον αριθμό κομμένες σκηνές, που δεν είναι τίποτα το σπουδαίο, ενώ υπάρχουν και τρία τρέιλερς της ίδιας διανομής (Barbie – Wallace And Gromit και Pride & Prejudice). Το βασικό τμήμα των πρόσθετων πάντως κρατούν τα πέντε φιλμάκια που κρύβονται κάτω από την πινακίδα Additional Bonus Features και στην συνολική διάρκεια των 35 περίπου λεπτών, αφιερώνονται στο πως επιλέχτηκαν τα πιτσιρίκια για τους ρόλους (Casting The Children), στο πως κτίστηκε εκ του μηδενός ένα ολόκληρο χωριό – στούντιο στην μέση ενός αγρού (Village Life), στο πως τα κατάφερε η Thompson Να αντέξει το βάσανο του καθημερινού πολύωρου μέικ απ (Nanny Make Over), ενώ υπάρχουν τέλος μια συρραφή από αστεία περιστατικά των γυρισμάτων και ένα μικρό making of, με συνεντεύξεις και σχόλια.
Μμμμ… - Απλά συμπαθητική μπορεί να χαρακτηριστεί η ταινία με τον τίτλο Nanny McPhee, για τον οποίο εγώ πιστεύω πως είναι λίγο παραπλανητικός αφού δεν είναι η μαγική νταντά το central spot της ιστορίας, άσχετα αν περιστρέφονται γύρω από τις αποφάσεις της οι ζωές όλων. Αντίθετα πολύ περισσότερο ενδιαφέρον κατέχει ο ρόλος του Firth, περισσότερο κοινωνικά για να αντιληφθούμε καλύτερα τον τρόπο σκέψης των περισσοτέρων μικροαστών της στενόχωρης οικονομικά περιόδου.
ΕΙΚΟΝΑ – (6/10)
ΗΧΟΣ – (6/10)
EXTRAS – (5/10)
NANNY MCPHEE – (4/10) |
Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)
· Σχόλια Χρηστών:
- Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2006 - 5:31 πμ
Για το ειδος της (ταινια - παραμυθι)εξαιρετικη ταινια ,δηλ.δεν μπορω να καταλαβω τι παραπανω ειχ ο "Χαρρυ Ποτερ" η ο "αρχοντας των δαχτυλιδιων";
Social_disorder
Eπεξεργασία
|
