 | - Αυθεντικός Τίτλος:
Revolver |
· Είδος: Αστυνομική
· Παραγωγής: 2005
· Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 26/2/2008
· Διάρκεια: 115'
· Χρώμα: Έγχρωμο
· Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
· Γλώσσα: Αγγλικά - Καντονέζικα
· Δείκτης Καταλληλότητας: 
· Αξιολόγηση:  (4.29/10)
· Aντιφατικότητα ψήφων:
· Δημοτικότητα: 0.09 %
· Κριτική (από μέλη του Cine.gr):
Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου 2005
 To Revolver είναι μια ταινία που μίσησαν τόσο κοινό όσο και κριτικοί και που στην πρεμιέρα της ο Ritchie και η Madonna γιουχαϊστηκαν. Εντούτοις πήγα να την δω χωρίς προκαταλήψεις. Ξέρω πως ο κόσμος είναι κακός: ο Ritchie είναι νέος είναι ωραίος (ας πούμε) και η γυναίκα του έχει τόσα λεφτά όσα δεν μπορούν να ξοδέψουν ούτε σε δύο ζωές-μπορεί λοιπόν να τον ζηλεύουν. Τελικά όμως αυτοί είχαν δίκιο και εγώ είχα άδικο. Δεν μπορώ να σας μεταδώσω πόσο δίκιο είχαν...
Στην ταινία αυτή του Ritchie λοιπόν ο Jake Green (Jason Statham) είναι ένας κακοποιός που μετά από 7 χρόνια στην φυλακή καταφέρνει να «φτιαχτεί» και αποφασίζει μετά από δύο χρόνια από την απελευθέρωσή του να εκδικηθεί τον μαφιόζο Macha (Ray Liotta) που τον κάρφωσε. Όλα ξεκινούν όπως τα περίμενε με την εκδίκησή του να παίρνει σάρκα και οστά μέχρι που μια θανατηφόρα ασθένεια και δύο περίεργοι τύποι που του υπόσχονται σωτηρία μπλέκονται στην ζωή του, οικειοποιούνται τα εκατομμύριά του και σχεδόν καταστρέφουν τόσο τον αντίπαλό του όσο και κραταιές συμμορίες του υποκόσμου.
 Two-men show για τους Statham και Liotta με τον συμπαθή Statham να υποδύεται τον πρωταγωνιστή με το παρουσιαστικό ενός ψυχικά και σωματικά βασανισμένου ανθρώπου, σε ορισμένες όμως σκηνές να μοιάζει να «λέει το μάθημά του» όπως στην διαφήμιση ουίσκι από όπου πρωτοξεκίνησε. Ο Liotta ως το αντίπαλο δέος είναι και αυτός συμπαθέστατος ως ημίγυμνος παρακμιακός υπηρέτης του οργανωμένου εγκλήματος ενώ οι υπόλοιπες ερμηνείες δεν ξεφεύγουν από την μετριότητα.
 Η ταινία ξεκινά αρκετά ελπιδοφόρα με την γνωριμία μας με επικίνδυνους αλλά μοδάτους μαφιόζους να εκτοξεύουν απειλές εκατέρωθεν και οι προσδοκίες μας κυμαίνονται από Layer cake στην καλύτερη και ταινία του Seagal στην χειρότερη, μόλις όμως εμφανίζονται οι δύο «μυστηριώδεις τύποι» τα πράγματα αρχίζουν να στραβώνουν. Και δεν είναι μόνο το miscasting. Ο πανταχού παρών τον τελευταίο καιρό Andre Benjamin απλά δεν έχει το υποκριτικό εκτόπισμα να υποδυθεί τον επικίνδυνο/φάντασμα/alter ego ή ό,τι άλλο υποτίθεται πως είναι και ο συνέταιρός του-του οποίου το όνομα ούτε μπαίνω στον κόπο να μάθω- είναι απλή καρικατούρα, όμως αυτό, επαναλαμβάνω, είναι το μικρότερο πρόβλημα της ταινίας. Από την στιγμή της εμφάνισης του περίεργου ζευγαριού, η ταινία χάνει οποιαδήποτε επαφή με τον ρεαλισμό και ο Green εντάσεται σε ένα καφκικό σύμπαν αυτοτιμωρίας, ως θύμα μιας διαβολικής συνομωσίας α λα Choi min-sik στο Oldboy, παλεύοντας με αόρατους εχθρούς α λα Edward Norton στο Fight Club. Πολύ σύντομα όμως ο θεατής παύει να λυπάται τον Green και αρχίζει να λυπάται τον εαυτό του και τους υπόλοιπους (λιγοστούς) συνθεατές του: Για 115 λεπτά είναι αναγκασμένος να παρακολουθήσει ένα κατασκεύασμα χωρίς καμία συνοχή, καμία λογική, καμία συνέπεια, κανένα σεβασμό προς το κοινό, κανένα νόημα και καμία κατάληξη, να βλέπει τον «τρελό» Green να μιλάει στον εαυτό του, τον «τρελό» Macha να μιλάει επίσης στον εαυτό του, τον πολύ μυστηριώδη Benjamin και καλά να κρύβει τρομερά μυστικά/«έχω ένα μυστικό κρυμμένο στης καρδιάς τα βάθη» κλπ, μαφιόζους να απειλούν και να απειλούνται και ένα κουτσουρεμένο σενάριο να κάνει κύκλους γύρω από τον εαυτό του. Ο κύριος Ritchie φαίνεται, απομακρυσμένος στην κομητεία του στο Essex ή και εγώ δεν ξέρω πού στο διάολο, κάνοντας ιππασία όλη μέρα μαζί με την Madge ξέχασε τι σημαίνει κινηματογράφος, τι σημαίνει κάνω ταινία για τον θεατή και όχι για το προσωπικό μου βίτσιο, τι σημαίνει αφήνω την ναπολεόντεια αυτοϊκανοποίση πίσω στο σπίτι. Το μόνο πράγμα που κρατάει το άμοιρο θύμα από το να φύγει από την αίθουσα και να απαιτήσει τα λεφτά του πίσω είναι η κλασσική παγίδα «άντε να δούμε πού το πάει». Θα σας πω εγώ πού το πάει αλλά να μείνει μεταξύ μας: δεν το πάει πουθενά. Ένα απότομο τέλος –συνοδευόμενο από αντίστοιχο τέλος μέτρων άχρηστου φιλμ και… καλλιτεχνικού οίστρου θα είναι η μοναδική επιβράβευση της ανοχής σας. Ο κύριος Ritchie, λόγω της απομόνωσής του στην κομητεία του όπως είπαμε, φαίνεται πως νόμισε πως οι ασυμάζευτες άκρες του θα αποτελέσουν αντικείμενο στοχασμού και περισυλλογής σε κινηματογραφικά forum ανά τον κόσμο-το μοναδικό πιθανό ερώτημα που βλέπω να επικρατεί είναι πού βρήκε τα λεφτά να γυρίσει αυτήν την απαράδεκτη σε όλα τα επίπεδα ταινία. Ελπίζω να μην του τα έδωσε η Madge γιατί προβλέπω να τρώει παντόφλα όταν γυρίσει στο σπίτι.
Βαθμολογία 0/10
Βασιλική Πολυχρονοπούλου
· Σχόλια Χρηστών:
- Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2008 - 3:28 μμ
πολυ εξυπνες ατακες στην ταινια!!!!
το στορυ μετριο...
vallia
|
