• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


La Regle du Jeu (1939)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ο Κανόνας του Παιχνιδιού
- Γνωστό και ως:
The Rules of the Game

Σάτιρα | 110'
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.05 %
Αξιολόγηση: 8.41/108.41/108.41/108.41/108.41/108.41/108.41/108.41/108.41/10   (8.41/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 10 Αυγούστου 2009

Μετά τον Κανόνα, ο Renoir δεν ήταν ποτέ ξανά ο Renoir των 1930. Με αιχμή του δόρατος, όμως, αυτή την ταινία, άφησε μια απίστευτη κληρονομιά στους πιο σύγχρονους του κινηματογραφιστές. Μόνο με αυτό το έργο επηρέασε τις κομεντί του Bergman, τις σάτιρες του Bunuel, το Έγκλημα στο Γκόσφορντ Παρκ του Altman κι ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό. Μήπως, όμως, είναι απλά επαναστατικό για την εποχή του ή κάθε εποχή μπορεί να το δει αυτόνομα ως αριστούργημα; Φυσικά, το δεύτερο…

Το θέμα του έβαλε βόμβα στο γαλλικό σινεμά του 1939 ή μάλλον στο γαλλικό κοινό. Παρουσίασε μια νέα μπουρζουαζία με πολλά κοινά της αριστοκρατικής αυλής τής προ-επαναστατικής Γαλλίας. Το ήθος υπάρχει μόνο κατά περίφραση, η λογική ισχύει μονάχα για να καταργείται, τα πάντα θεωρούνται κτήμα τους και οι υποτακτικοί συνυπάρχουν αλλά την μία είναι και την άλλη δεν είναι. Ο Renoir τούς αναστατώνει όλους σαν μια μπουρλέσκ κωμωδία, αλλά ελάχιστα παίρνει το πράγμα στην πλάκα. Παρατηρεί την νέα αυλή ως σοβαρό κοινωνικό φαινόμενο κι ενώ παρατηρεί ότι τα πάντα είναι ξεπουλημένα, από πολιτικούς ως τον τύπο.

Το ύφος του είναι αξιολάτρευτο. Έχει την χάρη του βωβού, αλλά και την αίσθηση του καινού. Στα εσωτερικά του πλάνα τεμαχίζει το ντεκόρ σε μικρά θεατρικά σκηνικά και ταξιδεύει την κάμερα του μέσα στο χώρο, χορεύοντας σαν τον Visconti, ανάλογα πάντα τη δράση. Ειδικά στο σημείο του πανικού, ελέγχει πλήρως κάθε κίνηση ηθοποιού, κάθε πράξη σε πρώτο ή δεύτερο πλάνο. Στα εξωτερικά του λατρεύει το πανοραμικό, έστω κι από χαμηλό επίπεδο. Εδώ τον βοηθάει η φωτογραφία τεσσάρων συνεργατών του, που μπορούν να επιβάλουν επικό τόνο, αλλά και να κινούνται παράλληλα με τους ηθοποιούς.

Οι ερμηνείες είναι καταπληκτικές με αυτή του έμπειρου Marcel Dalio να κάνει περισσότερη εντύπωση, αλλά κι ο ίδιος ο Renoir αποδεικνύεται δεινός ερμηνευτής και ιδανικός κωμικός. Όλη η ιδέα της ταινίας φαίνεται να έχει γεννηθεί από την Κυριακή στην Εξοχή. Από εκεί μοιάζει να έχει προπονήσει τη τεχνική του και την λατρεία του προς τους φυσικούς χώρους. Μπορεί εκεί να εμπνεύστηκε και την σοκαριστική για τότε θεματολογία του, που έκανε ακόμα και τους «φιλόμουσους» ναζί να καταδιώξουν τις κόπιες της ταινίας.

Πολύ απλά, αριστούργημα! Κάποιοι μπορεί να απογοητευτούν από την ρετρό εικόνα, όμως προσπερνώντας την θα δείτε ένα μοντέρνο σινεμά σε όλες του τις διαστάσεις. Οι κανόνες έχουν αλλάξει, αλλά το παιχνίδι είναι πάντα το ίδιο: υψηλή έβδομη τέχνη.

Βαθμολογία: 5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars5/10 Stars (5/5)

Σταύρος Γανωτής




Δευτέρα 26 Σεπτεμβρίου 2005

Γερμανία 1926:
Ο δημιουργός του θρυλικού Nosferatu (1922) F.W. Murnau παρουσιάζει στις γερμανικές αίθουσες μία ακόμη ταινία-σταθμό του παγκόσμιου κινηματογράφου. Μόνο που ο Faust και ο αξέχαστος Emil Jannings στο ρόλο του Mephisto μάλλον δεν συγκινούν το σινέ κοινό της εποχής και ο Murnau «αποφασίζει» να εγκαταλείψει την Ευρώπη για να συνεχίσει την καριέρα του στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Γαλλία 1939: Ο δαμαστής του Ανθρώπινου Κτήνους Jean Renoir σκηνοθετεί την πιο άρτια ταινία της κινηματογραφικής του πορείας. Αυτή τη φορά ο Κανόνας του (σινέ) Παιχνιδιού φέρνει τον σκηνοθέτη σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της καριέρας του. Το La Règle du Jeu αποτελεί την πιο μεγάλη εμπορική αποτυχία του Renoir και μία εξίσου αρνητική κριτική υποδοχή. Κατά τη διάρκεια μίας προβολής στο Colisée (Ιούλιος 1939), ένας δυσαρεστημένος θεατής βάζει φωτιά στην εφημερίδα του ενώ άλλοι προσπαθούν να σπάσουν τα καθίσματα της αίθουσας. Όπως εξομολογείται ο σκηνοθέτης, μετά από μία τέτοια απογοήτευση δεν του έμεναν παρά δύο λύσεις: να εγκαταλείψει ή το σινεμά ή τη Γαλλία. Κάνοντας πρώτα μία μικρή στάση στην Ιταλία (Tosca, 1941), ακολουθεί και εκείνος το δρόμο του Murnau προς την America, America και τις πιο μέτριες επιδόσεις τύπου Fritz Lang made in USA.

Μια τέτοια λίστα θα μπορούσε σαφώς να συμπληρωθεί αλλά μιας και περί Renoir ο λόγος επιλέγουμε να παίξουμε με τους κανόνες του παιχνίδιου. Πρώτα απ’όλα η ιστορία: Ο αεροπόρος André Jurieux ερωτεύεται τη σύζυγο αριστοκράτη Christine και για χάρη της διασχίζει σε 23 ώρες τον Ατλαντικό. Η ιστορία του André, της Christine, τα ερωτικά παιχνίδια του συζύγου Robert, της Lisette, του Marceau, της Geneviève αλλά και του μεσάζοντα Octave. Όταν, όμως, αυτοί κι άλλοι πολλοί συγκεντρώνονται για κυνήγι σε ένα γαλλικό κάστρο...

Τι θα μπορούσε να προσθέσει κανείς στις αμέτρητες σελίδες που έχουν ήδη δημοσιευτεί αναλύοντας ή εκθειάζοντας μία από τις αγαπημένες ταινίες των σινε-κλάμπ παγκοσμίως; Ο Jean Renoir κάνοντας μία κλασική στροφή (μετά τον νατουραλιστή Zola και το Ανθρώπινο Κτήνος) εμπνέεται από τα έργα των Marivaux, Beaumarchais αλλά κυρίως από τα Καπρίτσια της Μαριάν (Les Caprices de Marianne) του Alfred de Musset χωρίς βέβαια να πρόκειται για διασκευή. Με θεματική την αγάπη, τα ερωτικά μπερδέματα, το θάνατο, τη θυσία και το μοιραίο, ο σκηνοθέτης αποφεύγει την άμεση αναφορά στον πόλεμο που πλησιάζει αλλα υπογείως, και μάλλον ανεπαίσθητα για τους θεατές της εποχής, τα υπονοούμενα υπάρχουν(παράδειγμα η σκηνή του κυνηγιού και το κλίμα κινδύνου που δεν αργεί). Όσο για τις σινέ φόρμες, παρατηρούμε ότι σπάνια ένα μόνο πρόσωπο σε γκρο πλαν καλύπτει το κάδρο, ο κλασικός τρόπος του champ-contrechamp αποφεύγεται, ενώ χρησιμοποιούνται ειδικοί φακοί για να μεγαλώσουν τις δυνατότητες βάθους πεδίου. Το στοιχείο πάντως που κλέβει τις εντυπώσεις είναι σαφώς η αδιάκοπη κίνηση σε όλα τα επίπεδα: κίνηση των ηθοποιών εντός του κάδρου, των πλάνων μέσω του μοντάζ και της κάμερας εντός ντεκόρ.

Πώς λοιπόν μία ταινία που αγγίζει τα όρια της τελειότητας μπορεί να λάβει τέτοια αποδοκιμαστική υποδοχή; Η απάντηση δια στόματος Renoir: «ήθελα να γυρίσω μία ευχάριστη ταινία που να είναι ταυτόχρονα κριτική μιας κοινωνίας που θεωρούσα οριστικά εκφυλισμένη». Και για τις μέχρι σήμερα ατελείωτες περί εμπορικότητας συζητήσεις; «Καταβάλλω κάθε προσπάθεια για να είμαι όσο πιο εμπορικός γίνεται και όταν μου έρχονται περιπέτειες όπως το La Règle du Jeu, συμβαίνουν πέρα από εμένα. Εξάλλου έχω πειστεί ότι αυτός είναι ο κανόνας, ότι οι θεωρίες ακολουθούν την πράξη». Και επειδή κάποιοι κανόνες, κάποια παιχνίδια ίσως να μην αλλάξουν ποτέ, το La Règle du Jeu συνεχίζει να θυμίζει τα «αντικανονικά» και επικίνδυνα των μεταγραφών κάστας και την box-office σχετικότητα.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Βίκυ Δήμου


 
LA REGLE DU JOR (1939) - kprncs - Σάβ 09 Αυγ 2014 - 17:05
Η αρτιότερη και σπουδαιότερη ταινία του Jean Renoir, ο οποίος αηδιασμένος από την διαφθορά και τον εκφυλισμό της (μεγαλοαστικής μόνο?) κοινωνίας λίγο πριν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, σκηνοθετεί το δραματικό, η μάλλον κωμικοτραγικό, αυτό αριστούργημα.
Ο αεροπόρος Andre Jurieux ερωτεύεται τη σύζυγο αριστοκράτη Robert de Cheyniest, Christine και για χάρη της διασχίζει σε 23 ώρες τον Ατλαντικό. Η ιστορία του Andre, της Christine, τα ερωτικά παιχνίδια του συζύγου της Robert, της "άτακτης" υπηρέτριας της Lisette, του ερωτιάρη Marceau, της ερωμένης του Robert Genevieve, αλλά και του μεσάζοντα-παράσιτου Octave, απασχολούν με την συνεχή κίνηση τους, τον ερωτισμό τους και την απέραντη προφανή διαφθορά τους τον Renoir, όταν όλοι συγκεντρώνονται για κυνήγι σε ένα γαλλικό κάστρο...(Περίληψη από την Βίκυ Δήμου/cine.gr)
Σπουδαίες ηθοποιίες (μεταξύ των οποίων και αυτή του ίδιου του Jean Renoir ως του παρασιτικού Octave), κυνικές τοποθετήσεις, απέραντη σαπίλα σε όλες τις ανθρώπινες σχέσεις αλλά και πλήρης αποδοχή της από τους συμμετέχοντες προλετάριους, αστούς, μεγαλοαστούς, αριστοκράτες και άλλους τεμπέληδες, δημιουργούν ένα εξαιρετικό περιβάλλον όπου όλα γίνονται ανεκτά σαν να είναι κανονικά...
Ο Πόλεμος εντωμεταξύ πλησιάζει, αλλά το πλήθος της ταινίας διασκεδάζει σκοτώνοντας ζώα και πουλιά στο κτήμα, μοιχεύοντας ασύστολα και απροκάλυπτα, κουτσομπολεύοντας και αδιαφορώντας για κάθε εννοια ηθικής τάξης και συστολής.
Σπουδαία ταινία, αξίζει να την δεί κάθε σινεφίλ [Κώστας kprncs ΚΓΠ 8/8/2014] (10/10)
Το επεξεργάστηκε ο/η kprncs συνολικά 3 φορές
 
Legacy - Χρηστος Παναγοπουλος - Unverified - Παρ 04 Ιουν 2010 - 14:38
Έργο υψηλης 7ης τεχνης σκηνοθετημενο απο εναν ανθρωπο που εχει δωσει πολλα στον κινηματογραφο και λεγεται Jean Renoir .Η ταινια παρασυρει τη διαφθορα της κοινωνιας με χιουμοριστικο τροπο αλλα οταν ειχε πρωτοβγει πολλοι την κατεκριναν και απαγορευτηκε λιγο πιο μετα λογω του 2ου παγκοσμιου πολεμου .Οι ερμηνειες ειναι εκπληκτικες και απιστευτα ρεαλιστικες .Ο Renoir εκτος απο τρομερος σκηνοθετης αποδεικνυεται και τρομερος ηθοποιος ερμηνευοντας εντυπωσιακα τον ρολο του .Εγω δεν θα επιμεινω οπως οι περισσοτεροι κριτικοι σε ολο τον κοσμο οτι προκειται για ατοφιο αριστουργημα ,αλλα μπορω να πω οτι ειναι η αρτιοτερη ταινια του Renoir και σιγουρα αξιζει να την δει καθε σινεφιλ…
3.5/5

Χρηστος Παναγοπουλος
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.