• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Storie di Ordinaria Follia (1981)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ερωτικές Ιστορίες Καθημερινής Τρέλας
- Γνωστό και ως:
Ιστορίες Καθημερινής Τρέλας
Tales of Ordinary Madness

Δραματική | 101' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 3/4/2007
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.01 %
Αξιολόγηση: 7.25/107.25/107.25/107.25/107.25/107.25/107.25/107.25/10   (7.25/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τρίτη 4 Ιουλίου 2006

Fear And Loathing Between NY And LA > Περιπλανώμενος σε έναν άχαρο και εσωστρεφή κόσμο, κάτω από τον καυτό αποδιωχτικό ήλιο του Λος Άντζελες, ο συγγραφέας Τσαρλς Σίρκιν, πνίγει με ταχύτατους ρυθμούς τα καθημερινά ζόρια της ζωής και τις αναμνήσεις των σεξουαλικών του κατακτήσεων, νεότερων και παλιότερων, στο φτηνό ποτό. Η γνωριμία του με μια αινιγματική νεαρή πόρνη, την Κας, θα δώσει μια πνοή στο μίζερο εικοσιτετράωρο του, αφού η ερωτική σχέση που θα αναπτυχθεί μεταξύ τους θα είναι φλογερή. Δυστυχώς για εκείνη, η προσφορά από ένα εκδοτικό οίκο της Νέα Υόρκης, θα υποχρεώσει τον μεσήλικο Τσαρλς να μεταβεί στο Big Apple, εγκαταλείποντας την ολομόναχη πίσω, διατηρώντας το ερωτηματικό μέσα του, για τι θα είχε συμβεί, εάν την είχε επιλέξει να ακολουθήσουν ένα κοινό μέλλον. Γυρνώντας στην Πόλη των Αγγέλων, αναζητώντας την, θα πληροφορηθεί πως η Κας έχει αυτοκτονήσει, γεγονός που θα τον ωθήσει και πάλι στην ερήμωση.

Σβήνω στο ουίσκι τα δικά σου τα σημάδια > Πριν το Factotum υπήρξε το Barfly, πριν από το Barfly υπήρξε το Tales Of Ordinary Madness. Συνδετικός κρίκος και των τριών φιλμς, ακόμη και αν ο τρόπος και το ύφος που είναι γυρισμένα διαφέρει, δεν είναι άλλος από τον περιβόητο Charles Bukowski, τον άνθρωπο δηλαδή που τα εμπνεύστηκε συγγραφικά, κάνοντας copy paste στο χαρτί, τα δραματικά στιγμιότυπα από την πολυτάραχη ζωή του. Το χαρακτηριστικότερο στοιχείο της ταινίας είναι πως κινείται σε ένα παρανοϊκό περιβάλλον, ελάχιστα ρεαλιστικό, που βασιλεύει μια τραχιά ελευθεριότητα του σεξ, ελαφρώς αποξενωτική από την πουριτανή πραγματικότητα που εισήλθε ο κόσμος στις αρχές της δεκαετία του 80, την περίοδο δηλαδή που πραγματώθηκε σαν έργο.

Ιταλικό στιλ, αμερικάνικο φόντο > Ο ανεξέλεγκτος κυνισμός που δείχνει η διαρκής φωτογράφηση των στιγμών ζωής ενός μέθυσου σεξομανή ποιητή, οδηγεί τον θεατή σε διαφορετικά μονοπάτια, πιο κωμικά και συνάμα πιο τραγικά, από αυτά τα μουντά και θαμπά που γνωρίσαμε σε μεταγενέστερες μεταφορές βιβλίων του Bukowski στο πανί. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά από την στιγμή που επρόκειτο για ένα φιλμ που βάζει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του, ο Marco Ferreri, ο πιο εμπορικός πιθανότατα Ιταλιάνος σκηνοθέτης των 70s. Φτιάχνοντας φιλμς απευθυνόμενα στον πολύ κόσμο, πάντοτε με επιθετικό και γκροτέσκο ύφος, ο Ferreri, περνά πεντακάθαρα το ίδιο feeling του Derniere Femme ή του Grande Bouffe και στο Tales, κάνοντας το πιο εύπεπτο αλλά και ελάχιστα ρεαλιστικό.

Ακατάλληλον δια ανηλίκους > Ουδέποτε υπήρξα οπαδός της γραφής Bukowski ή αντίστοιχα της ματιάς Ferreri (αντίθετα το όνομα του δεύτερου είναι συνδεδεμένο με πάμπολλες απαγορεύσεις εισόδου μου σε αίθουσες, τότε, στις εποχές που ίσχυε αυστηρώς το PG 17, δημιουργώντας μου μια αρνητική προδιάθεση), συναίσθημα που δεν μου άλλαξαν ούτε οι «Ιστορίες Καθημερινής Τρέλας», παρόλο που δείχνουν να διατηρούνται αναλλοίωτες στον χρόνο ως καλλιτεχνική άποψη. Κάτι που πιθανότατα στηρίζεται στην εκπληκτική ερμηνευτική παρουσία ενός πολύ σπουδαίου ρολίστα, του Ben Gazzara, που κρατά με ένα ιδιόμορφο στιλ τον ρόλο του «θέλω να γνωρίσω όλες τις εμπειρίες της ζωής» Σίρκιν, ενώ την ίδια στιγμή η μούσα του σκηνοθέτη, σκαμπρόζα Ornella Muti, γεμίζει με την πληθωρικότητα της την οθόνη, αποδεικνύοντας πως εκτός από σύμβολο του σεξ, υπήρξε και μια αξιοπρεπής ηθοποιός. Ακόμη και σήμερα δεν ξεχνώ την ανατριχίλα που μου είχε προκαλέσει η σεκάνς που με μια παραμάνα ασφαλίζει τα «πολύτιμα αγαθά» της για χάρη του φευγάτου συγγραφέα. Αν και η γυναικεία μορφή του φιλμ, που στοίχειωνε στα παιδικά όνειρα μου, δεν είναι άλλη από την κατάξανθη στάρλετ Susan Tyrrell, που ομολογουμένως κάνει ένα σούπερ σέξι intro…

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Γιώργος Ζερβόπουλος




Παρασκευή 25 Μαΐου 2007

Ο Marco Ferreri μεταφέρει Bukowski στην μεγάλη οθόνη και κατορθώνει μερικώς να δικαιώσει τις προθέσεις του προκλητικού συγγραφέα αποτυγχάνοντας ωστόσο να αποτυπώσει την θαμπή ατμόσφαιρα των έργων του. Η ταινία διέπεται από την γνωστή ματιά του σκηνοθέτη της ο οποίος την ωθεί τόσο σε κωμικά όσο και σε μη ρεαλιστικά τραγικά όρια. Κάποιες φορές αγγίζει το γκροτέσκο και όσο και αν είμαστε πρόθυμοι να αποδεχθούμε το φιλότιμο της προσπάθειας, στην πραγματικότητα αυτό που μένει είναι η όχι και τόσο πετυχημένη απόπειρα ενός Ιταλού σκηνοθέτη να «διαβάσει» έναν καταραμένο, και σχεδόν αντιαισθητικό, αμερικανό συγγραφέα. Για τους θαυμαστές του Bukowski... ή του Ferreri...

Βαθμολογία: 4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars4/10 Stars (4/10)

Άλκηστις Χαρσούλη (Cine Tv)




Τετάρτη 1 Απριλίου 2009

Η τραχιά ποίηση του Charles Bukowski ανταμώνει με την κινηματογραφική ποίηση του Marco Ferreri σε μία, εκ πρώτης όψεως, αλλόκοτη ταινία. Μια ταινία όπου κυριαρχούν τα ζωώδη ένστικτα, οι γραφικές φετιχιστικές σεξουαλικές περιγραφές, αλλά και ένας λεπτός συναισθηματισμός.

Ο άνθρωπος αρέσκεται στο να κατασκευάζει φαντασιώσεις για τις έννοιες και τις καταστάσεις που δε μπορεί να κατακτήσει νοητικά ή βιωματικά. Κατ`αυτόν τον τρόπο επιχειρεί να καλύψει ακούραστα την απόσταση που τον χωρίζει απ`την πραγματικότητα. Έπειτα, ποτίζει και εμπλουτίζει τις προαναφερθέν φαντασιώσεις με σκέψεις απόλυτα εναρμονισμένες με το αρχικό σχέδιο. Σκέψεις παράγωγα της ευρύτερης άγνοιας του. Ώσπου τέλος, έχει κάνει κτήμα του μια αυθαίρετα κατασκευασμένη εικόνα. Μια καλλιεργημένη αυταπάτη του εαυτού.

Το παραπάνω περιστατικό παρατηρείται ακόμα πιο έντονα σε αφηρημένες έννοιες που εύκολα προκαλούν σύγχυση. Όπως για παράδειγμα οι έννοιες της Τέχνης, ή της Ποίησης. Αν έχετε ταυτίσει στο υποσυνείδητο τις παραπάνω έννοιες με αστραφτερά χρώματα, πολύχρωμα κεντήματα, πορσελάνινες κούκλες και λοιπές χαρωπές ωραιοποιημένες εικόνες, τότε φοβάμαι πως το δίδυμο Ferreri-Bukowski θα σας απογοητεύσει. Ωστόσο, θα σας δώσει την ευκαιρία να δείτε μια υπαρκτή πλευρά της Τέχνης, της Ποίησης και του Κινηματογράφου.

Άλλωστε το διόδιο για την κατάκτηση της αιώνιας Τέχνης ίσως να είναι κάποιο είδος πνευματικής διαφορετικότητας. Αυτό που ο πρωταγωνιστής Ben Gazzara αναφέρει ως στυλ στον εναρκτήριο λόγο του. Και δεν υπάρχει αμφιβολία πως εμείς μέσα σε αυτό το αλλόκοτο σύμπαν πλοηγούμαστε στο εσωτερικό (ιδιότυπο) δωμάτιο ενός καλλιτέχνη. Ένα σύμπαν ελαφρώς παρανοϊκό. Ένα δωμάτιο που χορεύει σε μελαγχολικές σκούρες μπλε συχνότητες, με στιγμιαίες παύσεις θερμού κόκκινου. Έναν κόσμο πλημμυρισμένο με αρχέγονα ένστικτα. Όπου η οινοποσία είναι μία πόρτα εξόδου απ` τη λογική. Έναν κόσμο σκοτεινό, συνειδητοποιημένα περιθωριακό, όπου κυριαρχεί η μηδενιστική ποίηση του Charles Bukowski.

Όσο για τους δύο πρωταγωνιστές, αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Είναι και οι δύο ήρωες που κινούνται στο περιθώριο. Ήρωες ευαίσθητοι για να βουλιάξουν στο αποστειρωμένο τίποτα της συμβατικότητας. Και αδυνατούν να χωνέψουν τον εαυτό τους εντός του συστήματος. Ο Charles Bukowski είχε πει: "Έχω μία από τις δύο επιλογές -- να παραμείνω στο ταχυδρομείο και να τρελαθώ... ή να μείνω εκεί έξω, να το παίξω συγγραφέας και να πεθάνω της πείνας. Αποφάσισα να πεθάνω της πείνας." Στην ταινία θα μπορούσαμε να πούμε πως το αρσενικό, ο Ben Gazzara, υποδύεται τον συγγραφέα της παραπάνω ρήσης. Εκμεταλλεύεται την ποιητική του ιδιότητα, περιθωριοποιείται, και εξασφαλίζει ευκολότερα το εισιτήριο διαφυγής απ` την πραγματικότητα. Απ` την άλλη, η πανέμορφη Ornella Muti θα λέγαμε πως υποδύεται την εκδοχή του ταχυδρομείου απ` την παραπάνω ρήση. Το εισιτήριο διαφυγής δεν είναι το ίδιο εύκολο για αυτή. Όντας πόρνη για να επιβιώσει, συμμετέχει αναγκαστικά στα κοινά. Και φέρεται να βάλλεται με μανία κατά της φύσης της. Δηλαδή της ομορφιάς της, την οποία κατηγορεί για τη μοίρα της. Η αυτομαστίγωση και το χάραγμα της σάρκας φαντάζει μονόδρομο για τη σωτηρία. Έτσι, ανάμεσα σ` αυτούς τους δύο αναπτύσσεται ένας διαφορετικός έρωτας. Ποιητικός και βίαιος, συναισθηματικός και υπαρξιακός. Αλλά ταυτόχρονα και σπαρακτικά ασύμπτωτος!

Ίσως συναντήσετε υπέρογκες δυσκολίες στο να ακολουθήσετε αυτό το βίαιο σύμπαν της ταινίας. Ωστόσο, αν ακόμα και το τελευταίο ποίημα, δια της λυρικής εικονοποίησης του Marco Ferreri, δεν καταφέρει να σας προκαλέσει ρίγος, τότε ίσως προσπέρασε και η τελευταία πιθανότητα να "αισθανθείτε" την ποίηση του Charles Bukowski.

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7,5/10 Stars (7.5/10)

Γιώργος Ευθυμίου (Cineυρωπαϊκόν)


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.