Η ιρακινή αυτή ταινία αποτελεί την έκπληξη του 2011. Απέσπασε 53 από τα 71 βραβεία που προτάθηκε, μεταξύ των οποίων ένα όσκαρ και μια χρυσή σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Εδώ θίγονται τα καθημερινά ζητήματα τιμής, κοινωνικής ευπρέπειας, ευθιξίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και συμμόρφωσης με τα θεϊκά ζητήματα που αντιμετωπίζει ο Ιρακινός λαός. Πρόκειται για έναν λαό με διαφορετική κουλτούρα και αντίληψη στα ίδια ακριβώς ζητήματα που απασχολούν και εμάς σαν σύνολο αλλά και οποιονδήποτε άλλο λαό.

Οι πρωταγωνιστές ζουν την κάθε μέρα, καλούμενοι να διαμορφώσουν τον τρόπο ζωής τους σύμφωνα με αυτά που αναφέρει η θρησκεία τους. Κάτι τέτοιο καθίσταται εξαιρετικά δύσκολο καθώς καθημερινά δίνουν μάχη με τις προκλήσεις της ζωής επιλέγοντας να θυσιάσουν την προσωπική τους ελευθερία αρκετά συχνά. 9/10

από: Ο δρόμος του Cinema http://theroadofthecinema.blogspot.gr/2012/08/jodaeiye-nader-az-simin-separation-2011.html

 Η ταινία που απέσπασε φέτος το oscar καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας είναι ένα αληθινό αριστούργημα, ένα κοινωνικό δράμα με πολύ βάθος...
η ιστορία φαίνεται αρχικά απλή, αλλά σταδιακά αποκαλύπτονται οι κρυμμένες πτυχές της και έτσι το ενδιαφέρον μεγαλώνει, όσο προχωρούν οι εξελίξεις...
ο farhadi σκηνοθετεί μαεστρικά και, χωρίς να κλέβει την παράσταση, "κάνει χώρο" στους ήρωές του, ώστε να αποδώσει μέσα από εκείνους την οπτική του...
δημιουργεί το πορτραίτο της σύγχρονης ιρανικής κοινωνίας, ασκώντας κριτική σε πάμπολες πτυχές της (π.χ. σχολιάζει την κοινωνική θέση της γυναίκας, την επιρροή που ασκεί η θρησκεία στις επιλογές και τις αντιδράσεις των ανθρώπων, το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης, την αντιμετώπιση των ηλικιωμένων ανθρώπων που πάσχουν από διάφορες ασθένειες, τις ενδοοικογενειακές σχέσεις και το ρόλο των παιδιών, την οικονομική κρίση που χωρίζει τους πολίτες σε τάξεις, ακόμη και την χαοτική κίνηση στους δρόμους)...
όλοι οι ηθοποιοί ενσαρκώνουν τους χαρακτήρες τους με εξαιρετική φυσικότητα, χωρίς υπερβολές, και ταιριάζουν απόλυτα στο περιβάλλον τους...
ιδιαίτερα σημαντική είναι στο έργο η μελέτη της παιδικής ηλικίας, ιδίως μέσω της termeh, στις αντιδράσεις και τα συναισθήματα της οποίας δίνεται έμφαση...
αναμένοντας την δική της τελική (και δύσκολη) απόφαση, μας βρίσκει το φινάλε, οπότε ο καθένας μπορεί να δώσει τελικά τη δική του εκδοχή...
η παρουσία μουσικής είναι πολύ σπάνια, ακριβώς γιατί η ρεαλιστικότητα των καταστάσεων και η ανθρωποκεντρική προσέγγιση την καθιστούν περιττή...
τρομερό δείγμα σινεμά από κάθε άποψη...


   9/10...

   anfield09...

a masterful piece, questioning choices and values within a complex Iranian social backdrop. A story so carefully interwoven yet so elegantly unravelled; a reminder that world cinema is worth exploring and gems like this one are worth recommending.