• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Sin City (2005)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Αμαρτωλή Πόλη
- Γνωστό και ως:
Αμαρτωλή Πόλη του Φρανκ Μίλερ
Frank Miller`s Sin City

Δράση | 124' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 22 Ιουλ 2005
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 9/11/2005
Διανομή: Προοπτική
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.16 %
Αξιολόγηση: 8.08/108.08/108.08/108.08/108.08/108.08/108.08/108.08/108.08/10   (8.08/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Δεν υπάρχει δικαιοσύνη χωρίς αμαρτία.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 16 Μαΐου 2005 - 12:01

Ομολογώ ότι δεν μου είχε ξανασυμβεί να παρακολουθήσω trailer τόσες πολλές φορές… Αν ήταν εφικτό το QuickTime Player θα είχε «καεί» από τα replays. Ευτυχώς κάτι τέτοιο δεν συνέβη και έτσι το 6λεπτο footage της ταινίας (στο οποίο περιλαμβανόταν και η σκηνή που σκηνοθέτησε ο Rodriguez για να πείσει τον Frank Miller να συν-σκηνοθετήσει την ταινία) με «συνόδευσε» ακόμη και μία μέρα πριν την εκπλήρωση του διακαούς πόθου. Την παρακολούθηση της ταινίας. Αυτή ξεκινά με την προαναφερθείσα σκηνή, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Hartnett με την Shelton, και σε εισάγει στο κλίμα της ταινίας πριν καν πέσει η πρώτη ατάκα. Κάτι η μουσική και το εξασφαλισμένο noir περιβάλλον, κάτι η 40`s αισθητική και το επιλεκτικό ασπρόμαυρο σε «κλειδώνουν» στην πόλη της αμαρτίας. Πριν καν πέσει ο πρώτος πυροβολισμός ο Rodriguez σε έχει κερδίσει. Το Sin City ήταν καλύτερο και από το αναμενόμενο…

H Sin City, graphic novel σειρά με φανατικούς θαυμαστές, είναι θρέμμα του Frank Miller, μέγιστος «maestro» της 9ης τέχνης και διακεκριμένος σχεδιαστής, μεταξύ άλλων του Batman και του Daredevil. Στην Basin City (όπως είναι το πλήρες όνομα της) ο Miller σερβίρει αμαρτωλούς χαρακτήρες σε μία πόλη που υπάρχει για να ζει μόνο τη νύχτα. Οι ιστορίες του έχουνε ως βάση την εκδίκηση, την υπέρμετρη βία, τις ωραίες γυναίκες και την υπερβολική ανοχή της πόλης που έχει δημιουργήσει. Κάπου εδώ μπαίνει στο παιχνίδι και ο Rodriguez, ο οποίος δήλωνε fan της σειράς (όπως και ο καθένας στη θέση του, θα μου πείτε). Εκείνος πρώτος αναζήτησε τις –άκρως- κινηματογραφικές βάσεις των novels και πήρε το ρίσκο να τις μεταφέρει εκεί όπου δικαιωματικά ανήκουν: σε πολλά μέτρα celluloid. Σκέφτηκε όμως να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο τον ρόλο του, με σκοπό να επιτύχει το ίδιο αποτέλεσμα με την σειρά των βιβλίων, ώστε να μην απογοητεύσει τους fan με μία φτηνή μεταφορά. Έτσι αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τα comic του Miller ως αυτούσια storyboards, να δώσει στον εμπνευστή τους την δεύτερη καρέκλα του σκηνοθέτη, και να καδράρει το αποτέλεσμα των δύο αυτών ενεργειών του. Ο Rodriguez με την ιδιόρρυθμη σκηνοθετική ματιά του και τo βιογραφικό του πλούσιο σε violence-based ταινίες, δεν θα μπορούσε παρά να είναι ο πλέον κατάλληλος για αυτό το εγχείρημα. Έτσι ακριβώς ξεκινά μία σειρά δύσκολων γυρισμάτων μπροστά από blue screens (που στην ουσία ήταν… green) με την επιστράτευση μέρους της αφρόκρεμας του σύγχρονου αμερικανικού κινηματογράφου (αλλά και μερικών ξεχασμένων star – βλ. Mickey Rourke), η οποία ακολουθείται από ένα επίπονο post-production, με τον Rodriguez να κόβει, να ράβει και να προσθέτει υπόσταση (κοινώς background) στο πόνημά του.

Στην ουσία της, η ταινία μάς παρουσιάζει τρεις ιστορίες που συμβαίνουν σε σχετικά κοντινά χρονικά πλαίσια (απόκλιση περίπου τριών χρόνων στη σειρά – αν και στην ταινία σίγουρα θα σας φανεί λιγότερο). Τρεις ιστορίες τροφοδοτούμενες από εκδίκηση η οποία καίει τους πρωταγωνιστές τους. O Marv, ο Dwight και ο Hartigan (κατά τη σειρά όπου παρουσιάζονται ολοκληρωμένες οι ιστορίες τους) είναι όλοι τους άξιοι κάτοικοι της πόλης τους. Ο ένας πρώην έγκλειστος σε σωφρονιστικό ίδρυμα, ο δεύτερος δολοφόνος επιφανούς πολίτη της πόλης, ενώ ο Hartigan παραμένει για 9 χρόνια απομονωμένος στην φυλακή κατηγορούμενος για πολλά ειδεχθή εγκλήματα, παρά τον πρότερο έντιμο -ως αστυνομικός- βίο του. Οι τρεις ιστορίες αποτελούν τρία πολύ χαρακτηριστικά μέρη από την σειρά του Miller και το σκηνοθετικό επίτευγμα του Rodriguez μας επιτρέπει να τις ξεφυλλίσουμε ακριβώς όπως θα κάναμε με το comic. Οι σκηνές αντιπαράθεσης που χρησιμοποιήθηκαν στο trailer για τη δημιουργία του απαραίτητου hype που χρειαζόταν το εγχείρημα (εμβόλιμα frame από το comic για την οφθαλμοφανή σύγκριση), δεν βρίσκουν θέση στην ταινία και έτσι στους αμύητους το déjà vu δεν θα κάνει επίσκεψη (αρκεί βέβαια να παρατηρήσω ότι έπιασα τον εαυτό μου να σιγοψιθυρίζει τις ατάκες της ταινίας πριν τις εκστομίσουν οι αντίστοιχοι χαρακτήρες). Οι «σοφές» επιλογές στο cast ολοκληρώνουν το αψεγάδιαστο σύνολο που αποτελεί το Sin City. O Mickey Rourke (ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί στο δικό του σκέλος της ταινίας – ίσως, από όλες τις απόψεις, το πιο ολοκληρωμένο από τα τρία), ο Clive Owen και ο Bruce Willis αποτελούν τους βασικούς χαρακτήρες και συνοδεύονται από ένα all-star επιτελείο, το οποίο συμφωνεί αισθητικά με τους κανόνες του Miller και ζωντανεύει μοναδικά τον χάρτινο κόσμο του.

Το Sin City είναι ένα αισθητικό αριστούργημα, ένα guideline για το πώς πρέπει να φέρεται κανείς σε μοναδικές περιπτώσεις, όπως αυτή που αποτελεί ο Frank Miller. Ένα μείγμα pop κουλτούρας και film-noir με φοβερή δυναμική, σουρεαλιστική βία και καταστάσεις «στο όριο». Σίγουρα οι fan της σειράς, και των comic γενικότερα, θα την απολαύσουν πολύ καλύτερα - και διαφορετικά - από ότι όλοι οι υπόλοιποι. Όσο για τη βαθμολογία μου, δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική από αυτή που θα έβαζα σε ανάλογη περίσταση στο comic (μιας και πρόκειται για το ίδιο ακριβώς).



Βαθμολογία: 9+/10 Stars9+/10 Stars9+/10 Stars9+/10 Stars9+/10 Stars9+/10 Stars9+/10 Stars9+/10 Stars9+/10 Stars9+/10 Stars (9+/10)

Πάνος Βούλγαρης




Παρασκευή 20 Μαΐου 2005

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή για να αποφύγουμε τυχόν παρεξηγήσεις: Το Sin City δεν είναι ταινία... Πάμε άλλη μία: Το Sin City δεν είναι ταινία. Το Sin City είναι σελίδες ενός κόμικ αυτουσίως μεταφερμένες στο πανί. Ο τρόπος γυρίσματός του, οι ήρωες και οι χαρακτήρες του, οι σκηνές δράσεις του, η πλοκή του και, γενικώς, ό,τι χαρακτηρίζει μία ταινία και την κάνει ταινία, εδώ έχει βγει κατευθείαν από την σκοτεινή και εξωπραγματική αισθητική του αριστουργηματικού δημιουργήματος του μεγάλου κομίστα, Frank Miller. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει, ότι είναι κάποιο είδος καρτούν με ανθρώπους (όπως το “Tron” ή ακόμα και το “ Who Framed Roger Rabbit?”), αλλά κάτι εντελώς καινούργιο, πρωτότυπο, που θα αναφέρεται ως χαρακτηριστικό παράδειγμα για τις επόμενες ταινίες αυτού του στυλ, που θα ακολουθήσουν στο μέλλον (και οι οποίες θα ονομάζονται, πιθανώς, σινσιτιακές ή κάτι τέτοιο…).

Το Sin City, λοιπόν, όπως όλοι θα έχετε ακούσει είναι γυρισμένο αποκλειστικά με ψηφιακές κάμερες, σε ψηφιακά σκηνικά και με τους ήρωες ψηφιακά επεξεργασμένους. Όσο ψυχρό και μηχανιστικό και αν ακούγεται αυτό (οι μισοί ήδη σκέφτεστε τα “Star Wars”), το αποτέλεσμα δεν θα μπορούσε να είναι αισθητικά πιο καλλιτεχνικό, ζωντανό και «χειροποίητο». Επίσης, το Sin City είναι από τις πραγματικά λίγες περιπτώσεις για τις οποίες αδυνατείς να πεις αν το κόμικ ήταν καλύτερο από την ταινία ή αντιστρόφως, αφού αυτά ταυτίζονται και βαδίζουν σαν σιαμαία. Εξηγούμαι. Σε όσους έχουν διαβάσει το ομώνυμο κόμικ και ιδιαίτερα σε αυτούς που κατατάσσουν τον εαυτό τους στους φανατικούς, θα γίνει από την πρώτη κιόλας στιγμή φανερή μία απίστευτη ομοιότητα ανάμεσα στις δύο εκδόσεις της ίδιας ιστορίας, ενώ σε κάποιο σημείο θα καταλάβουν τελικά, ότι, ναι, η ταινία είναι το κόμικ. Μιλάμε για (αν όχι την καλύτερη), τότε την πιστότερη μεταφορά κόμικ στην οθόνη! Οι Miller και Rodriguez μοιάζει να χρησιμοποίησαν για storyboard ένα-ένα τα καρέ του κόμικ, αφού σχεδόν κάθε γωνία λήψης, κάθε είδος πλάνου, κάθε σκηνικό, κάθε γωνία φωτισμού είναι κατά 90% όμοια με αυτή του κόμικ. Ακόμη και οι διάλογοι, οι μονόλογοι και, φυσικά, η πλοκή και η δράση βγαίνουν σχεδόν αναλλοίωτες από τις σελίδες. Μέχρι και προσθετικά προσώπου και σώματος βάλανε στους ηθοποιούς οι αθεόφοβοι, για να είναι ίδιοι με τους ήρωες του βιβλίου…

Αυτό, όμως, πιθανώς να διχάσει. Αφ’ ενός μεν, η όλη περίπτωση της ακριβούς μεταφοράς, προσωπικά, με εξίταρε και με έβαλε για πρώτη φορά στο κλίμα μιας ταινίας για την οποία δεν είχα καμία αμφιβολία πως θα παρουσιασθεί ή θα εξελιχθεί και μπορούσα να προβλέψω με τεράστια ακρίβεια τι θα δω στην επόμενη σκηνή, νιώθοντας την ικανοποίηση να βλέπω ενσαρκωμένη την έκδοση της ταινίας που φανταζόμουν όταν διάβαζα το κόμικ, με κάποιες λογικές περικοπές, φυσικά, αφ’ ετέρου, όμως, όταν το σκέφτηκα καλύτερα ένιωσα μία ελαφρά (επαναλαμβάνω: «ελαφρά») απογοήτευση γιατί η ταινία δεν είχε μια ολότελα δική της προσωπικότητα, μία ειδοποιό διαφορά από τον προκάτοχό του, που είτε κέρδιζε, είτε έχανε τις εντυπώσεις, θα έπαιρνε μία διαφορετική θέση στην καρδιά μου από το κόμικ… Πραγματικά, αυτού του είδους η υπερβολική προβλεψιμότητα, ίσως θα κουράσει τους σκληροπυρηνικούς οπαδούς και να τους κάνει να νιώσουν, ότι σερβίρονται ξαναζεσταμένο φαγητό, μόνο χωρίς τον Marv, ως Marv, αλλά με τον Mickey Rourke. Επειδή, όμως, φαντάζομαι, ότι τέτοιου είδους αναζητήσεις ποσώς ενδιαφέρουν, εσένα, φανατικέ αναγνώστη του Sin City, που μπήκες για να διαβάσεις πόσοι τραμπούκοι διαμελίζονται… ας πούμε λίγα πράγματα και για τις splatter-ιες! Yeah!

Με δυο λέξεις: Το Sin City είναι τόσο βίαιο, που κάνει το “Kill Bill” και τις ταινίες των George Romero / Argento, να θυμίζουν το “Breakfast at Tiffany`s”. Επειδή, οι αναγνώστες του κόμικ ξέρουν περίπου για τι μιλάω, οι υπόλοιποι ας προετοιμαστούν για 125 λεπτά από τα οποία τα μισά είναι αποκεφαλισμοί, βασανιστήρια, διαμελισμοί από εκρήξεις ή από σπαθιά, σφαίρες και λοιπά ιπτάμενα, που βρίσκουν στα πιο απίθανα σημεία του σώματος, μαστιγώματα, ρόπαλα, πριόνια, δαγκωματιές που αφαιρούν σάρκα και (για όσους τηλεφωνήσουν στα επόμενα 5 λεπτά)… δύο ευνουχισμοί!!! Σε αυτά προσθέστε την αγαπημένη τακτική των ηρώων μας για επίδειξη δυνάμεως: βουτήγματα κεφαλιών σε λεκάνες τουαλέτας (γεμάτες), καθώς και ποικίλες άλλες σκηνές οπτικού gore. Μάλιστα, κάποιες στιγμές η βία φτάνει σε τέτοιο επίπεδο, που ένας απλός πυροβολισμός στο κεφάλι μπορεί και να περάσει απαρατήρητος… Όσοι τρέχετε ήδη στο μπάνιο κρατώντας κοιλιά και στόμα στη σκέψη του «τι βλέπουν αυτοί οι άρρωστοι!», φαντάζομαι, ότι δεν θα δείτε την ταινία, οπότε σας χαιρετώ από τώρα.

Και αφού μείναμε λίγοι και εκλεκτοί, φίλοι μου, ας συνεχίσουμε το οδοιπορικό μας και ας πούμε, ότι πέραν από τις «καφρίλες» του οπτικού τομέα, το Sin City πραγματικά έχει ουσία και σενάριο. Είναι στέρεα και σφιχτά δομημένο, με διαλόγους κοφτούς και μεστούς, ατάκες καυστικές, μονολόγους βαθείς, πλοκή, ανατροπές και, γενικά, διαποτίζεται από έναν λυρισμό που το κάνει, σε συνδυασμό με την προαναφερθείσα βία, ταυτόχρονα απολαυστικά άρρωστο και αρρωστημένα απολαυστικό! Η όλη neo-noir ατμόσφαιρα, που δημιουργούν οι MillerRodriguez, σε καταλαμβάνει σε μηδενικό χρόνο και σε βυθίζει καθαρτικά στον βούρκο της Αμαρτωλής Πόλης. Όλα αυτά, βεβαίως, θα ήταν σχεδόν αδύνατο να έρθουν στην επιφάνεια με μία συμβατικού τύπου μεταφορά κόμικ στην οθόνη, με χρήση τυπικών μέσων απεικόνισης και καταγραφής στο φιλμ. Και εδώ είναι, που φαίνεται όλη η ουσία της απόφασης των σκηνοθετών να επιλέξουν τον ψηφιακό τρόπο γυρίσματος, έτσι ώστε να κάνουν τα όρια της ταινίας και του κόμικ, με όλη την «ψυχή» που κουβαλάνε οι δύο μορφές τέχνης, δυσδιάκριτα, έως αόρατα στο μάτι και το μυαλό του θεατή.

Σε ότι αφορά την υπόθεση και την πλοκή, αυτές προέρχονται κατ’ευθείαν από τα επεισόδια “Sin City” (ή “The Hard Goodbye”), “The Big Fat Kill” και “That Yellow Bastard” – το “A Dame For A Kill” δεν είναι παρόν, παρά ό,τι ακούγεται – οι οποίες συνδέονται μεταξύ τους, κυρίως χρονικά και εκτυλίσσονται σε μεγαλύτερο βαθμό υπό το μοτίβο του «ιππότη» και της «damsel in distress». Και οι τρεις ιστορίες στηρίζουν το είναι τους σε ανθρώπους που βρίσκονται ένα σκαλί πριν ακουμπήσουν τον πάτο σε μία πόλη σκοτεινή και παρηκμασμένη. Η Basin “Sin” City γίνεται το τοπίο στο οποίο λαμβάνουν χώρα οι πιο ακατονόμαστες πράξεις βίας, εκδίκησης, διαφθοράς, ηδονής αλλά και πάλης για εσωτερική λύτρωση, εκπλήρωση υποσχέσεων και απλής επιβίωσης. Οι τρεις ήρωές μας, ο Marv, o Dwight και ο Hartigan, βρίσκουν λόγο να συνεχίζουν να ζουν στη «λάσπη», λόγω του ανολοκλήρωτου εγώ τους, το οποίο πιστεύουν ότι θα συμπληρώσουν σώζοντας ο καθένας από μία γυναίκα, πολύ σημαντική για αυτούς και ρισκάροντας την ζωή τους, αφού η ψυχή τους έχει από καιρό χαθεί.

Κουβαλητής των ωμών επιφανειακά, περίπλοκων σε βάθος ηρώων είναι μια πραγματική παρέλαση αστέρων του αμερικανικού σινεμά, η οποία είναι πραγματικά πολύ μεγάλη για να γραφτεί και εδώ, οπότε κοιτάξτε καλύτερα στην στήλη των συντελεστών. Μένει μόνο να πούμε, ότι το ανδρικό καστ εκπληρώνει με τρομερά επιτυχημένο τρόπο το έργο του και καταφέρνει να διπλασιάσει την σκοτεινότητα και την νοσηρότητα της ταινίας, έχοντας πάντα αδιάβλητο στυλ και original «βαρβαρική» αισθητική. Φτάνει μόνο να ακούσεις τους εσωτερικούς διαλόγους του, κατά τα άλλα ζωώδους, Marv για να ανατριχιάσεις τουλάχιστον… Στον γυναικείο τομέα, έχω να κάνω την εξής διαπίστωση: οι ερμηνείες είναι στις περισσότερες περιπτώσεις κακές. Για πρώτη φόρα, όμως, δεν αξίζει να γκρινιάξουμε για αυτό, αφού δίνεται η αίσθηση ότι οι ερμηνείες αυτές είναι επιτηδευμένα κακές, με απώτερο σκοπό να θυμίσουν όσο το δυνατόν περισσότερο τις μοιραίες και σε κίνδυνο κυρίες των film noir της δεκαετίας του 40, οι οποίες με μεγάλα, θλιμμένα μάτια και λοιπά σωματικά θέλγητρα παρακαλούσαν για την προστασία ενός Humphrey. Με τα ίδια κριτήρια, πιστεύω, και οι δημιουργοί της ταινίας διάλεξαν τις πρωταγωνίστριές, πράγμα που γίνεται προφανές όταν βλέπεις δίπλα σε cult ηθοποιούς, όπως ο Rutger Hauer ή ο Mickey Rourke να τοποθετείται η… λίγη, Brittany Murphy ή δίπλα σε βαριά ονόματα, όπως ο Bruce Willis και ο Benicio Del Toro η (ποια;) Jessica Alba.

Συνολικά, λοιπόν, το “Sin City” είναι η πιο αντισυμβατική και «χύμα» ταινία που βγήκε από τα στούντιο του Hollywood από τις μέρες του Pulp Fiction. Κατασκευασμένη πρωτοποριακά με διεστραμμένο μεράκι από δύο σημαντικούς καλλιτέχνες της μοντέρνας 7ης και 9ης τέχνης, η σοκαριστική αυτή ταινία - εμπειρία βάζει στη θέση του τον σοβαρό θεατή που βλέπει πίσω από τα αίματα και του προσφέρει ένα πλήρες πακέτο αυθεντικής ψυχαγωγίας και σαδιστικής ικανοποίησης. Και όποιος αντέξει…

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars (8.5/10)

Στέφανος Πρόκος




Πέμπτη 24 Νεομβρίου 2005

SIN CITY – ΑΜΑΡΤΩΛΗ ΠΟΛΗ


25 λέξεις – Μόνο όποιος έχει περπατήσει στα σκοτεινά αιματοκυλισμένα σοκάκια της Πόλης της Αμαρτίας, μπορεί να αντιληφθεί αυτό που κρύβουν στην πραγματικότητα: Μίσος, φθόνο και πάθος για εκδίκηση...

Στο Ράφι – Η προϊστορία σε κάθε καλλιτεχνικό τομέα, έχει αποδείξει πως δεν χρειάζεται να έχουμε μπροστά μας ένα αριστούργημα για να το χαρακτηρίσουμε ως ορόσημο. Ως το δημιούργημα αυτό που εκθέτοντας μια νέα άποψη ανοίγει δρόμους για νέες τεχνοτροπίες και ήθη. Με χαρακτηριστική ευκολία το Sin City, η δουλειά που με τόσο μεράκι φρόντισαν να μας προσφέρουν τρεις σημαντικότατοι σύγχρονοι καλλιτέχνες, ο Rodriguez, o Tarantino και ο Frank Miller, παίρνει αυτόν τον τίτλο, διότι αποτελεί την πρώτη ολοκληρωμένη πρόταση ταινίας, που κινείται κατ αποκλειστικότητα σε ψηφιακό φόντο, κάτι που στο παρελθόν πολλοί προσπάθησαν αλλά δεν κατάφεραν να επιτύχουν. Σίγουρα το μέλλον της κινηματογραφίας θα είναι διαφορετικό μετά από την ύπαρξη του Sin City

Για τον βετεράνο αδιάφθορο μπάτσο Χάρτιγκαν, ο εντοπισμός της αθώας μικρούλας Νάνσι, που έχει πέσει θύμα απαγωγής ενός μανιακού δολοφόνου, αποτελεί αυτοσκοπό. Ακόμη και αν έχει να αντιμετωπίσει μαζί με αυτόν και ένα ολόκληρο σύστημα που τον καλύπτει. Την ίδια στιγμή ο περιθωριακός Μαρβ, αναζητά τον δολοφόνο της αγαπημένης του για μια βραδιά Γκόλντι, μιας καλοπληρωμένης πόρνης, που μοιράζει άφοβα τον αγοραίο έρωτα της. Όσο για τον ιδιωτικό ντέτεκτιβ Ντουάιτ, αυτός αναζητά απεγνωσμένα τα ίχνη του Τζάκι Μπόι, ενός μισότρελου αλήτη, που επιδίδεται διαρκώς στην κακοποίηση της κοπέλας του. Ο δρόμος θα τον βγάλει στην πιο σκοτεινή γωνιά της Πόλης της Αμαρτίας, εκεί που τον νόμο έχουν πάρει στα χέρια τους οι ιερόδουλες.

Στην πραγματικότητα το φιλμ αποτελεί μια συρραφή από σκετς που έχουν βγει μέσα από το pulp έντυπο Sin City, που με τόσο μεγάλη θέρμη υποστήριξε ο μάγος της πένας και κύριος εκφραστής της DC Comics, Frank Miller. Η ταινία δεν κινείται σε έναν σταθερό χρόνο, αλλά ούτε και δίνει με σαφήνεια το πότε μιλά με φλασμπάκ, δημιουργώντας ένα παράξενο συναίσθημα χρονοταξίας στον θεατή που το παρακολουθεί. Φυσικά όπως όλα τα φιλμ στα οποία έχει βάλει το χεράκι του αυτός ο Tarantino, στο φινάλε τα πάντα έχουν μπει σε μια σειρά και το τελευταίο παζλάκι κλείνει με ιδανικό τρόπο έναν μέχρι τότε θολό και συννεφιασμένο πίνακα, που απεικονίζει άριστα την μυστηριώδη πόλη. Το γεγονός αυτό καρπώνεται βεβαίως ο σκηνοθέτης που το όνομα του είναι καταγεγραμμένο στα credits, ο Robert Rodriguez, που καταφέρνει να φτιάξει (με ή χωρίς εισαγωγικά αφού δεν είναι ο βασικός υπεύθυνος) την – με διαφορά - καλύτερη ταινία στην μέχρι τώρα καριέρα του, κάνοντας ένα σημαντικότατο comeback μετά από τα τρία επιτυχημένα μόνο στο εμπορικό κομμάτι τους Spy Kids.

Το δυναμικότερο στοιχείο του Sin City, είναι οι πρωταγωνιστές του, που είναι και το μοναδικό στοιχείο ρεαλισμού, αφού όλα τα υπόλοιπα που συνθέτουν τις εικόνες του έργου κινούνται σε ένα artificial περιβάλλον. Από το πολυμελές all star καστ, ξεχωρίζουν τρεις ηθοποιοί ο καθένας για έναν ιδιαίτερο λόγο. Αρχικά ο γοητευτικότατος Clive Owen, αποδεικνύει παίζοντας τον σκληροτράχηλο Ντουάιτ, πως έχει την δυναμική να γίνει ένας πολύ μεγάλος σταρ. Από την στιγμή που κάνει την εμφάνιση του, τα πάντα στην ροή του φιλμ αλλάζουν αφού δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να αντισταθεί στην καταλυτική του παρουσία. Ούτε και αυτός ο φουκαράς Benicio Del Toro – η σεκανς μέσα στο αμάξι με τον Τζάκι Μπόι νεκρό, δια χειρός Tarantino, είναι απόλαυση – που η αξία του είναι αναγνωρισμένη από τους πάντες. Τους δύο προαναφερθέντες συνοδεύουν επί σκηνής η εξωτικής ομορφιάς Rosario Dawson, σε ακόμη πιο σέξι εμφάνιση από του Alexander και η Brittany Murphy, που στην δική μου ματιά είναι από τις μεγαλύτερες ελπίδες του Χόλιγουντ.

Το δεύτερο από τα υποκριτικά μετάλλια ανήκει στον Bruce Willis, ο οποίος μετά από σωρεία μέτριων επιλογών, επιστρέφει ως Χάρτιγκαν, παίζοντας τον ρόλο του χρονικού κορμού της ταινίας και γινόμενο ο ιδανικός πρόλογος κι επίλογος της. Στην δική του ιστορία, που αργά ή γρήγορα συνδέεται και με τις άλλες βασικό στοιχείο αποτελεί η μορφή της Νάνσι, που στην ενήλικη μορφή της παίζει η Jessica Alba, που πανέμορφη κι εντυπωσιακή χαρίζει στο κοινό μια αξέχαστη σκηνή χορού στο βρωμερό καταγώγιο της πόλης.

Από τις ιδιαίτερες αναφορές δεν θα γινόταν να λείπει ο Mickey Rourke, ο οποίος τελικά βρήκε τον τρόπο να εκμεταλλευτεί το κατεστραμμένο από την πυγμαχία πρόσωπο του, υποδυόμενος τον ακραίων αντιλήψεων καλοκάγαθο Μαρβ, που το μόνο που ζητά είναι πως θα πάρει εκδίκηση για τον θάνατο της καλής του (η κατάξανθη καλλονή Jaime King σε έναν διπλό ρόλο). Σε διάφορα σημεία της Sin City εμφανίζονται σε αρκετά ιδιόμορφους ρόλους και οι Josh Hartnett (αρχή και τέλος, πιθανότατα ο σύνδεσμος με τα δύο ήδη προαναγγελθέντα sequels), Elijah Wood (σίγουρα σε ότι πιο παρανοϊκό τον έχετε δει μέχρι σήμερα), Nick Stahl (ο δολοφόνος – παραμορφωμένος εκδικητής της υπόθεσης), Carla – κούκλα – Gugino και ο Michael – σιγά μην έλειπε – Madsen!

Disc – Σύμπτωση που επαναλαμβάνεται παύει να είναι σύμπτωση, λένε. Είναι η πολλοστή φορά που μια ταινία που από πίσω της κρύβεται ο bad boy Tarantino, κυκλοφορεί σε ψηφιακή μορφή βίντεο εντελώς γυμνή από πρόσθετο υλικό, κάτι που με οδηγεί στο συμπέρασμα πως πολλά από όσα κάνει πλέον είναι αποτέλεσμα μάρκετινγκ. Δεν θα είναι τυχαίο δηλαδή αν σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα τόσο το Sin City, όσο κυρίως και η μυστηριώδης διλογία του Kill Bill, ξαναβγούν στην αγορά υπερ-πλούσιες σε extras προκειμένου ο κόσμος που συλλέγει τίτλους να δώσει (ξανά) τον οβολό του. Ομολογώ πως το στοιχείο αυτό ξενίζει αφού θα ήταν πολύ πιο τίμιο, μαζί με τον – κυριολεκτικά εντυπωσιακό – δίσκο που περιέχει το κυρίως θέμα, να υπήρχε και ακόμη ένας με επιπλέον στοιχεία γύρω από την παραγωγή. Ανταυτού τίποτα παρά μόνο λίγα λεπτά παρατήρησης των παρασκηνίων. Το απόλυτο μηδέν δηλαδή.

Κατά τα άλλα το DVD που διανέμει στην χώρα μας η Audiovisual και είναι ακριβώς το ίδιο με οποιαδήποτε άλλη έκδοση του πλανήτη – με εξαίρεση την απουσία της DTS - είναι μαγευτικό σε ότι αφορά τα τεχνικά του χαρακτηριστικά. Από την μια μεριά έχουμε μια αξιόλογη μπάντα Dolby Digital 5.1, που είναι σίγουρα γραμμένη χαμηλότερα από την απούσα, που θα βρείτε μόνο σε ξενόφερτες κυκλοφορίες, με πολύ όμορφη διακριτότητα στο κεντρικό κανάλι, σωστή απόδοση του μπάσου αλλά και κάποιες ελλείψεις στην περιφέρεια. Οπτικά όμως όπως αναμένετο άλλωστε λόγω του ότι είναι πλήρως επεξεργασμένη σε κομπιούτερς, έχουμε μια ονειρώδη εικόνα, που χαρίζει το απόλυτο κοντράστ λευκής και μαύρης απόχρωσης, γεμάτη λεπτομέρεια και πυκνότητα που δεν είχαμε μέχρι τώρα οι λάτρεις των μεγάλων οικιακών ιντσών φανταστεί. Δίχως καμία αμφιβολία ότι καλύτερο έχει αναπαραγάγει οπτικά το ψηφιακό μου deck μέσα στο 2005, ένα αναμορφικό κάδρο που αγγίζει τα όρια της υψηλής (για όσους έχουν γνώση του νέου επερχόμενου φορμά) ευκρίνειας!

Μμμμ… - Σπουδαία ταινία! Από αυτές που μπορείς να δεις και να ξαναδείς πάμπολλες φορές, εντοπίζοντας διαρκώς καινούργια στοιχεία από την πολυπλοκότητα της. Αν και μου τα χάλασε ελαφρώς η Ταραντινοειδής αντίληψη για την πρώτη περιορισμένων πρόσθετων έκδοση σε δίσκο, δεν μπορώ παρά να την προτείνω όχι για μια απλή παρακολούθηση αλλά ακόμη και για αγορά. Και ας χρειαστεί αν την ξαναπληρώσω σε λίγους μήνες, όταν (υποθέτω) θα κυκλοφορήσει η special edition της. Περιμένοντας εναγωνίως το επόμενο τεύχος της συλλογής...

ΕΙΚΟΝΑ – 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)
ΗΧΟΣ – 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)
EXTRAS – 1/10 Stars (1/10)
SIN CITY8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)


Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)


 
<Χωρίς Τίτλο> - SheWolfed - Παρ 19 Σεπ 2014 - 02:33
Goldie was a hooker!Με φιλική συμμετοχή απο Tarantino λοιπόν,μου αρεσε η ταινια δεν σε κάνει να βαριέσαι ίσως λίγο οι μονόλογοι αλλά δεν θα μπορούσα να φανταστώ διαφορετικά την ταινία αυτή.
 
<Χωρίς Τίτλο> - achrist - Σάβ 28 Ιουν 2014 - 16:58
ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΕΛΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΝ ΕΙΔΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΑΣΑ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΔΡΑΣΗ ΠΟΛΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ  ΒΙΑ ΔΥΝΑΤΗ ΚΑΙ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΠΛΟΚΗ ΑΡΙΣΤΕΣ ΕΡΜΗΝΙΕΣ  ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ  ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΛΛΕΡ ΚΑΙ ΤΟΝ ΡΟΝΤΡΙΓΚΕΖ [ΜΑΤΣΕΤΕ Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ] ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗΣ  ΚΑΛΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΕΙΚΟΝΑ ΠΑΡΟΛΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΗ ΣΑΝ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΓΚΑΝΓΚΣΤΕΡΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΘΡΙΛΕΡ ΠΟΥ ΑΝΤΙΚΑΤΟΠΤΡΙΖΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΙΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ[ACTION CRIME DRAMA THRILLER] KAI THN JESSICA ALBA ME THN TELEIA ERMHNIA THS KAI TON KAYTO XORO THS 
TO 2005 H 

Jessica Alba      EPAIJE STIS KALYTEREW TAINIES 

Into the Blue (2005)

 

Sin City - Αμαρτωλή Πόλη 

H TAINIA EINAI SKOTEINH SKOTINI PLOKH EIKONA

TELEIA

DEITE THN              1000/1000

Το επεξεργάστηκε ο/η achrist συνολικά 2 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - kapoios - Σάβ 04 Ιουν 2011 - 16:53
 Εξαιρετικά σκηνοθετημένη, καταπληκτική σεναριακά, όμορφα παιγμένη και φοβερά διασκεδαστική, η Αμαρτωλή Πόλη (Sin City) συνιστά τέλεια επιλογή για οποιονδήποτε, σινεφίλ ή μη...
αυτή είναι και η μεγάλη επιτυχία της, ότι βλέπεται εύκολα, ενώ έχει πράγματα να πει...
αν και σκηνοθέτησε μονάχα μία σκηνή, η ταινία "μυρίζει" Tarantino πιο έντονα...
θυμίζει προφανώς εικονογραφημένο κόμικς και τα χρώματα της, εκτός από πειστικά, εκπλήσσουν ευχάριστα το θεατή...
πάρα πολύ καλό...

  8-8,5/10...

  anfield09...
 
<Χωρίς Τίτλο> - lego1 - Τρί 08 Μαρ 2011 - 08:36
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.