 | - Αυθεντικός Τίτλος:
Ομηρος
- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Hostage
|
· Είδος: Θρίλερ
· Παραγωγής: 2005
· Πρεμιέρα στην Ελλάδα: 4 Μαρτίου 2005
· Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 25/5/2005
· Διάρκεια: 105'
· Διανομή: Playtime
· Χρώμα: Έγχρωμο
· Ήχος: Dolby Digital
· Γλώσσα: Ελληνικά - Αλβανικά
· Αξιολόγηση:  (6.65/10)
· Aντιφατικότητα ψήφων:
· Δημοτικότητα: 0.31 %
· Κριτική (από μέλη του Cine.gr):
1 Μαρτίου 2005
 Οι δύο Αλβανοί που κατέλαβαν το ΚΤΕΛ και απαιτούσαν λύτρα και αεροπλάνα, αποδεικνύοντας μια κάποια νοητική καθυστέρηση και όχι την Ολυμπιακή μας κληρονομιά στην ασφάλεια (αυτή είναι οι κάμερες παντού), είχαν πρότυπο. Ένας συμπατριώτης τους πριν από λίγα χρόνια έκανε το ίδιο, αλλά δεν του ξέφυγε ο οδηγός. Έτσι ανάγκασε το δικό του ΚΤΕΛ να κατευθυνθεί προς την Αλβανία, αφού ξεφορτώθηκε κάμποσους ομήρους και κράτησε τους νεότερους για να κλάψουν και άλλες μανάδες εκτός από τη δική του, αν συνέβαινε κάτι. Το δράμα που παίχτηκε ήταν κινηματογραφικό και βάδιζε προς την τραγωδία με την ακρίβεια ενός κλισέ.
Ο Γιάνναρης μετά από τον Δεκαπεντάυγουστο επιλέγει να βασιστεί στα γεγονότα και να προβληματιστεί. Να αντικρίσει θύτη και θύματα στα μάτια και να προβάλει την απόγνωση με την ψηφιακή ποιότητα εικόνας ενός ανεξάρτητου κινηματογραφιστή και οδυνηρά πολυφωνικό ήχο. Γιατί η απόγνωση δεν αφορά μόνο τους ομήρους του ήρωα. Ο όμηρος του τίτλου είναι ο ίδιος και μάλλον στα δικά του μάτια αυτή η απόγνωση καθρεφτίζεται πολύ πιο έντονα. Το πανί φορτίζεται σε κουραστικό, αλλά αποδοτικό βαθμό με την κάμερα να μην ηρεμεί σε τρίποδο, αλλά να κάνει βόλτες στο χέρι και να καταγράφει άμεσα αυτά που θέλει. Σίγουρα θέλει να κινηματογραφήσει τις σπάνιες ερμηνείες τόσο από τον πειστικότατο πρωταγωνιστή, όσο και από όλους τους υπόλοιπους (ειδική μνεία στην Μαριλού, επειδή την ξέρω…εννοώ, και η ερμηνεία της ήταν κάλλιστη, όπως και των άλλων).
 Αλλά όσο και αν μια κοινωνιολογική προσέγγιση στο θέμα των μεταναστών και της ανοχής μας τείνει να βρεθεί στο επίκεντρο του έργου, ο Γιάνναρης αποφασίζει να διηγηθεί μια ανθρώπινη ιστορία. Καταλήγει έτσι να αποδυναμώνει την κοινωνική διάσταση με το να προσδίδει ψυχολογικά κίνητρα στους χαρακτήρες. Δηλαδή στο βάθος της πλοκής δεν βρίσκεται κάποια δομή που οδηγεί στο αδιέξοδο, όπως με το Monster ή με το The Assassination of Richard Nixon, αλλά ένας απατημένος σύζυγος που αποφασίζει να εκδικηθεί. Προσπαθώντας ίσως με αυτό τον τρόπο να αποφύγει εύκολα συμπεράσματα και καταγγελίες και να παρουσιάσει το θέμα του σφαιρικά, χάνεται τελικά στην ανυπαρξία προθέσεων και δεν καταλαβαίνω τι θέλει να πει με την ιστορία του; Το νόημα της ταινίας του μετατίθεται στην παρουσίαση του αντικειμένου και φεύγει από το ίδιο το αντικείμενο, όπου για παράδειγμα βρισκόταν στο επίσης ελληνικό ντοκιμαντέρ Ο Δρόμος προς τη Δύση. Τα συναισθήματα είναι τα μόνα που επικαλείται και αυτά δεν αφυπνίζονται με την δύναμη που προτείνει η πραγματικότητα. Αυτό γιατί όταν ο συναισθηματισμός επικαλείται τον ρεαλισμό, αλλά ο ρεαλισμός υποφέρει από απροσεξίες, δημιουργείται ένα χάσμα, το οποίο αδυνατεί να καλύψει η εξαιρετική μουσική παρά μόνο στο συγκλονιστικό τέλος.
Σαφώς και αξίζει το σύνολο και μόνο για το ευαίσθητο θέμα του, αλλά επειδή δεν θέλω ούτε εγώ να βγάζω εύκολα συμπεράσματα και σίγουρα η καλλιτεχνική του υπόσταση δεν το αθωώνει για τις ελλείψεις του, ορίστε:
Βαθμολογία: (6/10)
Στάμος Δημητρόπουλος
Πέμπτη 10 Μαρτίου 2005
 Όταν βγήκα από την αίθουσα σκέφτηκα «για δες, τελικά διαθέτουμε έναν σοβαρό έλληνα κινηματογραφιστή, ο οποίος κατορθώνει να κρατιέται μακριά από κούφια μεγαλόπνοες φόρμες και κυρίως έχει να πει κάτι, κάτι που το καταλαβαίνουμε και οι υπόλοιποι, βρε αδελφέ!».
Το περίεργο είναι ότι και την επόμενη μέρα και με πιο κρύα την ανάμνηση του Ομήρου σκεφτόμουν το ίδιο ακριβώς πράγμα.
Η ταινία του Γιάνναρη είναι μία καλογυρισμένη ταινία (αν και σίγουρα οι ειδήμονες θα έχουν κάτι να σχολιάσουν επ’ αυτού- ας πούμε σίγουρα θα έχουν να επισημάνουν κάποιες αδυναμίες στην κινηματογράφηση των σκηνών εντός του λεωφορείου), ισορροπημένη ως προς τις προθέσεις και τις προσδοκίες της, που ρίχνει μία ειλικρινά σκληρή ματιά στην νεοελληνική κοινωνία και στις αναστολές της. Το θέμα δεν αφορά αποκλειστικά στον ρατσισμό και στην ξενοφοβία του Έλληνα. Αυτά είναι τα δεδομένα από τα οποία δράττεται ο δημιουργός, όπως άλλωστε και η διαφθορά στους κόλπους της αστυνομίας. Ο Γιάνναρης είναι πιο ουσιαστικός. Το θέμα του είναι η ομηρία όλων μας. Μέσα σ’ αυτό το λεωφορείο συναντάμε την μικρογραφία μίας κοινωνίας ομήρου των αναστολών της, των παρωχημένων ταμπού, των αδιέξοδων συναισθηματικών σχέσεων,  της μικρόνοιας, της κουτοπονηριάς, της μικροψυχίας, της αδιαφορίας και του φόβου. Ο ρατσισμός που σχολιάζει ο Γιάνναρης είναι πάσης φύσεως, είναι φυλετικός, είναι σεξουαλικός είναι πνευματικός. Και τελικά, όλα αυτά που χωρίζουν τους ήρωες αυτού του δράματος στην αφετηρία, τους ενώνουν κάθε φορά που εκείνοι νιώθουν ότι πλησιάζουν στο τέρμα, ότι αντικρίζουν το τέλος, ότι φτάνει η κάθαρση και εκεί ίσως κρύβεται αυτό που ο δημιουργός θέλει να μοιραστεί μαζί μας.
Το καστ είναι εξαιρετικά λειτουργικό ως σύνολο αν και μεμονωμένα θα μπορούσα να διακρίνω αδυναμίες στις ερμηνείες, κυρίως των πρωταγωνιστών. Ο Στάθης Παπαδόπουλος κάνει μία σοβαρή προσπάθεια να μην φανεί υπερβολικός και κάποιες φορές αυτή η φλατ προσέγγισή του – που καθόλου αντίθετη δεν με βρίσκει- φαίνεται out of time. Αντίθετα η Θεοδώρα Τζήμου μου έδωσε την εντύπωση ότι σε ορισμένα σημεία βρίσκει καταφύγιο στην υπερβολή. Ο Γιάννης Στάνκογλου είναι καλός αλλά άτολμος ερμηνευτικά και αυτό είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να του χρεώσει καθώς οι μνήμες είναι νωπές και ο Γιάνναρης δεν θέλει να αδικήσει τον αδικοχαμένο νέο. Στο σύνολο όμως, ναι, τα πρόσωπα του λεωφορείου παρουσιάζουν μία ικανότητα αλληλεπίδρασης που είναι ορατή και αυτή διασώζει όλες τις ερμηνείες. Το τέλος αποτελεί την δυνατή ολοκλήρωση μίας ταινίας με ρυθμό και ένταση. Η φιγούρα της τραγικής μάνας, μίας σύγχρονης Εκάβης, δεσπόζει, μας παρασέρνει και μας ισοπεδώνει, μας πετάει στα μούτρα αυτό που είμαστε. Ο πόνος του γονιού δεν γνωρίζει σύνορα. Είναι αγνός, πεντακάθαρος και απαιτεί τίποτε άλλο παρά σεβασμό απ ‘ όλους.
Ευχαριστώ κύριε Γιάνναρη.
Βαθμολογία:  (7.5/10)
Άλκηστις Χαρσούλη
Σάββατο 4 Ιουνίου 2005
ΟΜΗΡΟΣ
 Στυγνός Αλβανός εγκληματίας καταλαμβάνει με τρομοκρατικό τρόπο λεωφορείο με επιβάτες ζητώντας να δικαιωθεί από την κατηγορία που τον βαρύνει, της παράνομης διακίνησης όπλων.
Ο πιο εκτός τόπου και χρόνου έλληνας σκηνοθέτης ξαναχτυπά. Ο Κωνσταντινος Γιανναρης αφού με ντροπιαστικό τρόπο λοιδόρησε στην προηγούμενη ταινία του μια από τις πιο σημαντικές ημέρες της Ορθοδοξίας, επανέρχεται στην ενεργό δράση με μια ταινία, το σενάριο της οποίας βασίζεται σε μια πραγματική ιστορία που συγκλόνισε – ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ - το Πανελλήνιο. Την επί 24 ωρών ομηρία μιας ομάδας αθώων ανθρώπων από έναν παρανοϊκό δολοφόνο που είχε τραγική κατάληξη για έναν νεαρό Έλληνα, στην άλλη πλευρά των Ελληνοαλβανικών συνόρων.
Ο Γιανναρης, έχοντας εξασφαλίσει γερά οικονομικά κονδύλια, ένας Θεός ξέρει από ποιους αφελείς παραγωγούς, παίζει κατ` εξακολούθηση με την φωτιά, εις το όνομα της τέχνης, και το ξέρει. Η ταινία του είναι εντελώς αχαρακτήριστη αφού επιχειρεί να ηρωοποιήσει τον κοινό αλήτη, δραματοποιώντας καταστάσεις που ουδέποτε αποδείχθηκαν σαν αληθινές. Ο Ρωσικής (πιθανότατα) καταγωγής πρωταγωνιστής Στάθης Παπαδόπουλος αγγίζει τα όρια του γελοίου με την υπερπροσπάθεια του να δείξει τον Αλβανό σαν το θύμα μιας παράλογης υπόθεσης, στην οποία όλοι οι Έλληνες παίζουν τον ρόλο του κλόουν! Από την άλλη μεριά το μοναδικό θετικό στοιχείο του φιλμ αποτελεί η παρουσίες της Τζημου και της Παπαθωμά που ως συνήθως είναι κούκλες.
Ούτε να σκεφθείτε την πιθανότητα παρακολούθησης της αφού το πιο πιθανόν είναι τους περισσότερους η κουτή ματιά του σκηνοθέτη να σας εξοργίσει. Εύχομαι στην επόμενη ταινία του ο «φιλέλληνας» Γιανναρης – που στην συνέντευξη στα extras του δίσκου δείχνει να μην γνωρίζει και πολύ καλά ούτε την γλώσσα μας - να ασχοληθεί με την βιογραφία του Κεμάλ. Τότε θα θεσπίσουμε στο cine σαν βαθμό και το μηδέν!
Βαθμολογία: (1/10) Γιώργος Ζερβόπουλος (CineDVD)
· Σχόλια Χρηστών:
- Σάββατο, 5 Απριλίου 2008 - 12:08 πμ
Ξερω οτι στην αρχη της ταινιας αναφερεται οτι τα προσωπα και η ιστορια δεν σχετιζονται με πραγματικα γεγονοτα. Μηπως αυτη η δηλωση εγινε για να αποφυγουν μερικες αντιδρασεις οι συνετελστες της ταινιας? Που τελικα δεν τις απεφυγαν! Μια ταινια που βαζει το μαχαιρι στο κοκκαλο, που περναει αντιρατσιστικα μηνυματα, που ξυπναει συνειδησεις! Αλλα....που ειναι η ανθρωπια των συντελεστων απεναντι στους συγγενεις των θυματων! Δεν μπορει αυτοι οι ανθρωποι να ειδαν την ταινια και να ειπαν "μωρε αυτος ο ατυχος ελληνας που πεθαινει στο τελος της ταινιας, καποιον μου θυμιζει...." Αυτη η ιστορια ηταν ενα συγκεκριμενο γεγονος που αφορουσε συγκεκριμενα ατομα. Το αν η ολη ιστορια που διαδραματιστηκε τελικα αφορουσε ολους τους Ελληνες ειναι δευτερoυσας σημασιας. Μηπως οι συνετλεστες της ταινια επρεπε να αφουγκραστουν και να σεβαστουν τις αντιδρασεις των συγγενων των θυματων πριν γυριστει η ταινια? Πως θα αισθανοταν καθενας απο μας αν μια προσωπικη τραγωδια εβγαινε με καποιο τροπο στη δημοσιοτητα χωρις την συγκαταθεση μας απλα και μονο χαριν του κοινωνικου οφελους? Ποιος απο τους παθοντες μιας προσωπικης τραγωδιας σκεφτεται το κοινωνικο οφελος? Πως να δει ο πατερας του Γιωργου Κουλουρη αυτην την ταινια και να μην φερει στο νου του τον θανατο του γιου του? Τι σθενος μπορει να εχει ενας πατερας για να δει αυτην την προσωπικη τραγωδια ως κινητηριο δυναμη για να αφυπνιστουν καποιες συνειδησεις? Λυπαμαι πολυ αλλα οσο πολυ μου αρεσε η ταινια για ολα αυτα τα ανθρωπινα ιδανικα που περναει αλλο τοσο σιχαθηκα την απανθρωπια ολων των συντελεστων απεναντι στην τραγικη φιγουρα του πατερα. Τελικα αυτο το "....δεν σχετιζεται με πραγματικα γεγονοτα" μηπως αποτελει σε μερικες περιπτωσεις καμουφλαζ για να προωθησουμε τις φιλοδοξιες μας? Λυπαμαι αλλα μονο αντιφατικα συναισθηματα μου δημιουργησε αυτη η ταινια! Ο σκοπος στην προκειμενη περιπτωση δεν αγιαζει τα μεσα!
d.mosidi
Eπεξεργασία
|
