• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Chugoku no Chojin (1998)

- Γνωστό και ως:
The Bird People in China

Φαντασίας | 118'
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ιαπωνικά - Μανδαρινικά - Αγγλικά
  Δημοτικότητα: 0.01 %
Αξιολόγηση: n/a (<3 ψήφοι)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


O Wada (Masahiro Motoki) δουλεύει για μια μεγάλη Ιαπωνική εταιρία η οποία τον στέλνει σε μια ξεχασμένη από τον Θεό περιοχή της Βόρειας Κίνας προκειμένου να εκμεταλλευτεί μια φλέβα αχάτη που βρήκαν εκεί. Από την πρώτη στιγμή που αρχίζει το ταξίδι του ο κοστουμαρισμένος υπάλληλος τα βρίσκει δύσκολα καθώς ένας τρελαμένος yakuza (Hitoshi Ozawa) τον ακολουθεί προκειμένου να σιγουρευτεί πως η εταιρία του θα δώσει στην μαφία το μερίδιο που τους χρωστάει από τα κέρδη. Δεν περνάνε πολλές μέρες μέχρι ο οδηγός τους να...πάθει αμνησία και η ομάδα τους να βρει καταφύγιο στο χωριό κάποιων αποκομμένων από τον 21ο αιώνα ιθαγενών οι οποίοι πιστεύουν πως με την κατάλληλη εκπαίδευση ο άνθρωπος μπορεί να πετάξει. Η παλιά αυτή δοξασία εντυπωσιάζει βαθιά τον πρωταγωνιστή μας-όσο και η ίδια η δασκάλα του flying school- και ακόμα περισσότερο τον βουτηγμένο στην βία και στην παράνοια yakuza που πιστεύει πως επιτέλους βρήκε τον νόημα της ζωής και τον επίγειο παράδεισο

Ο ομορφούλης α λα Tony Leung Motoki υποτίθεται πως είναι ο κεντρικός αφηγητής και ο πρωταγωνιστής της ταινίας αλλά αυτός που κερδίζει τις εντυπώσεις είναι ο εδώ σχεδόν αποστεωμένος Ozawa ο οποίος γίνεται ο εκφραστής της αντίθεσης «σύγχρονος πολιτισμός=βία»/ «επιστροφή στην φύση=γαλήνη» και που φυσικά διαλέγει το δεύτερο. Οι υπόλοιποι ηθοποιοί απλά διακοσμητικοί και με εντελώς Μογγολικές φάτσες μοιάζουν περισσότερο ως μέρη του σκηνικού και της εκπληκτικής (παραπάνω από εκπληκτικής) φωτογραφίας παρά ως ενεργητικοί συντελεστές.

Εάν κάποιος ψάχνει ικανοποιητικό εκπρόσωπο για τον όρο «θεόκουλη ταινία» τότε το Bird people of China είναι ένας καλός υποψήφιος και πιθανότατα στο Greece μπορεί να βρεθεί μόνο στην ταινιοθήκη του Πρωτονωτάριου (thanks ρε John!). Ξεκινώντας ως ανατολίτικος Indiana Jones ή κάποιο 90s κακέκτυπο (βλέπε National treasure και Sahara) έχει δράση από μηδέν μέχρι αρνητικό αριθμό οπότε Indiana Jones δεν μπορείς να την πεις. Έχοντας αντιστοιχίες με το όνειρο επιστροφής στη φύση που γίνεται αιματοβαμμένη αψιμαχία όπως στο The Beach δεν έχει ούτε πολύ αίμα ούτε πολλή αψιμαχία οπότε The Beach δεν μπορείς να την πεις. Όσο για την μοναδικά ποιητική σκηνή με τα κινεζάκια να κατεβαίνουν το βουνό με πάνινα φτερά και μικρά καμπανάκια στην πλάτη δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο σε καμία ταινία μα την πίστη μου. Εντούτοις το φιλμ δεν καταλήγει σε κάποιο καθαρά ηθικοπλαστικό δίδαγμα σε στυλ Requiem for a dream (λέμε τώρα..)-απλά δείχνει πως κάποιος μπορεί να διαλέξει το Χ κάποιος άλλος το Υ, τι να κάνουμε έτσι είναι στην ζωή, δυστυχώς όμως αργά ή γρήγορα πρέπει να διαλέξεις. Το «ομιχλώδες» της όλης υπόθεσης που ενισχύει την εικόνα ότι ο Miike δεν έγινε στα γεράματα κανένας στρατευμένος preacher man φαίνεται και από το ότι, τουλάχιστον εγώ, δεν κατάλαβα αν στην αποφασιστική σκηνή που οι δύο φίλοι/αντίπαλοι Ozawa-Motoki, ζωσμένοι τα πάνινα φτερά τους κατεβαίνουν με ορμή την πλαγιά του βουνού, αν τελικά κατάφεραν ρε γαμώτο να πετάξουν

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Βασιλική Πολυχρονοπούλου


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.