• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Inside I`m Dancing (2004)

- Γνωστό και ως:
Rory O`Shea Was Here

Κωμωδία | 104' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.03 %
Αξιολόγηση: n/a (<3 ψήφοι)




- Υπότιτλος:

Ζήσε τη ζωή σαν να το εννοείς.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


O Michael (Steven Robertson) είναι ο γιός ενός δικαστή που ζει ξεχασμένος από τον πατέρα του σε ένα ίδρυμα για άτομα με ειδικές ανάγκες κάπου στο Δουβλίνο καθώς υποφέρει από μυϊκή παράλυση και δεν μπορεί να μιλήσει σωστά. Την άχαρη ζωή του έρχεται να ζωντανέψει ένας νέος τρόφιμος ο Rudy (James McAvoy) ο οποίος με το επαναστατικό του πνεύμα δημιουργεί μπελάδες από την πρώτη στιγμή της παρουσίας του στο ίδρυμα. Μια δυνατή εκτίμηση αναπτύσεται μεταξύ τους και με δικολαβίστικα κόλπα κατορθώνουν κάποια στιγμή να πάρουν επίσημη έγκριση να ζήσουν μόνοι τους έξω από ιδρύματα. Η σέξυ Siobhan (Romola Garai) προσλαμβάνεται ως βοηθός τους για τις καθημερινές τους ανάγκες ο αγαθός όμως Michael αθεράπευτα ερωτοχτυπημένος έρχεται σε ρήξη για αυτήν με τον πάντα έτοιμο για καυγά Rudy…

Οι Robertson και James McAvoy είναι δυο υγιέστατοι ηθοποιοί που δεν τους ξεχωρίζεις από πραγματικά ανάπηρους (με τον ίδιο τρόπο που δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις τους και από πραγματικά χόμπιτ-εάν τα τελευταία υπήρχαν δηλαδή), κάτι που ίσως να μην ήταν ιδιαίτερα δύσκολο για τον πολύ καλό James McAvoy μα που αποτελεί πραγματικό άθλο στην περίπτωση του Robertson. Πρώτη φορά βλέπω ηθοποιό να μην ξεστομίζει ούτε μια φράση καθ όλη την διάρκεια της ταινίας και όμως να είναι τόσο πειστικός! Στο Hollywood κάτι τέτοιοι ρόλοι αναξιοπαθούντων βραβεύονται με Όσκαρ. Α ρε καημένε Robertson ..σε λάθος χώρα γεννήθηκες! Όσο για την αισθησιακή βοηθό, την Romola Garai έχω να πω ότι είναι μια πάρα πολύ όμορφη κοπέλα. Τι Johanson και πράσινα άλογα... η Romola είναι το real thing! Προσκηνύστε!

Ο Damien O`Donnell, σκηνοθέτης του East is East και κολλητός του Shane Meadows, σίγουρα εδώ δεν έφτιαξε μια feelgood ταινία. Μάλλον μια...feelbad ταινία έφτιαξε (εαν ο όρος είναι δόκιμος): ιστορία αναπήρων όπως στο Rain Man, ιστορία ανίατα ασθενών όπως στο Lorenzo`s Oil, αγώνας ενάντια στην αδικία της φύσης όπως στο Awakenings και συν τοις άλλοις όλα αυτά να εξελίσσονται στο βροχερό Δουβλίνο-μιλάμε αυτές οι Βρετανικές και Ιρλανδικές ταινίες είναι μέσα στην μιζέρια! Ο καιρός φταίει δεν εξηγείται αλλιώς! Σίγουρα λοιπόν όχι ό,τι καλύτερο για να περάσετε ένα ευχάριστο απόγευμα-ειδικά όταν δεν υπάρχει ζαχαρωμένο happy end αλλά ένα απλά ρεαλιστικό και όταν ο Michael ναι μεν εξελίσεται ως χαρακτήρας αλλά δεν αρχίζει και να απαγγέλει άπταιστα Ελύτη. Φυσικά οι σεναριακές ευκολίες και οι εκβιασμοί δακρύων δεν θα μπορούσαν να λείπουν εντελώς από τέτοιου είδους ταινίες: ο πατέρας που αρνείται τον σακάτη γιο του υπό τους ήχους συγκινητικής μουσικής, ο δυναμικός προβληματικός που διδάσκει τον αποτραβηγμένο από την ζωή πρωταγωνιστή κατά τρόπο που θυμίζει το φαιδρό Girl interrupted κλπ. Ως σύνολο όμως η ταινία, χωρίς να είναι αριστούργημα, είναι μια φιλότιμη προσπάθεια χαμηλού budget διαποτισμένη με την διακριτικότητα που αρμόζει στην προσέγγιση τέτοιων θεμάτων. Όλα τα λεφτά πάντως είναι η ατάκα που πετάει ο άτακτος Rudy στον Michael που κοιτάει έξω από το παράθυρο: “Did you see that? It’s life passing you by!”. Ρήση για ανάπηρους και μη....

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Βασιλική Πολυχρονοπούλου


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.