• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Cet Obscur Objet du Desir (1977)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου
- Γνωστό και ως:
That Obscure Object of Desire

Σινεφίλ | 102' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 30/09/2003
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Γαλλικά - Ισπανικά
Δημοτικότητα: 0.28 %
Αξιολόγηση: 7.85/107.85/107.85/107.85/107.85/107.85/107.85/107.85/10   (7.85/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 30 Αυγούστου 2006

Το κύκνειο άσμα αυτού του αμετανόητα ασεβούς Ισπανού, του πάλαι ποτέ μέλους της σουρεαλιστικής ομάδας και αγαπημένου φίλου του Λόρκα, του μεγάλου και τρανού Luis Bunuel, έμελλε να είναι η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος «Η γυναίκα και το νευρόσπαστο» του Pierre Louyes – μακράν η καλύτερη, φυσικά, από τις μεταφορές των Josef Von Sternberg και Julien Duvivier, με πρωταγωνίστριες τις Marlene Dietrich και Brigitte Bardot αντίστοιχα. Ιδού και η πρώτη πρωτοτυπία του αθεόφοβου γερο-Bunuel σε σχέση με τους παραπάνω: η δική του ηρωίδα ονόματι Κοντσίτα είναι… σπασμένη στα δύο – την ερμηνεύουν εναλλάξ η Carole Bouquet και η Angela Molina! Έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς εξιστορεί ο ίδιος την παράξενη, αλλά εντελώς ταιριαστή, επιλογή του στην εξαίσια αυτοβιογραφία του «Η τελευταία πνοή» (εκδόσεις Οδυσσέας, μτφ. Μαρία Μπαλάσκα):

«Το 1978 στη Μαδρίτη, ενώ είχα απελπιστεί (εξαιτίας μιας τέλειας ασυνεννοησίας με μια ηθοποιό) ότι θα μπορούσα να συνεχίσω το γύρισμα του Σκοτεινού αντικειμένου του πόθου κι ενώ ο Serge Silberman, ο παραγωγός, ήταν έτοιμος να σταματήσει την ταινία, πράγμα που σήμαινε σοβαρή ζημιά, βρισκόμαστε ένα βράδυ οι δυο μας σε ένα μπαρ, αρκετά καταπτοημένοι, και ξαφνικά μου ήρθε η ιδέα – άλλα μόνο μετά το δεύτερο ντράι μαρτίνι – να πάρουμε δύο ηθοποιούς για να παίξουν τον ίδιο ρόλο, κάτι που δεν είχε ξαναγίνει ποτέ. Ο Serge ενθουσιάστηκε με την ιδέα, που του την είπα έτσι για πλάκα, και η ταινία σώθηκε χάρη σε ένα μπαρ.» Για την ιστορία, η ηθοποιός που βρέθηκε σε «τέλεια ασυνεννοησία» με τον Bunuel ήταν η Maria Sneider.

Εύλογα αναρωτιέται κανείς, γιατί ο ρόλος της νεαρής Κοντσίτα αποτέλεσε τέτοιο γόρδιο δεσμό στην ολοκλήρωση της ταινίας. Ας δούμε λοιπόν το στόρι: πρόκειται για το χρονικό της διαρκώς αναβαλλόμενης, και τελικά ανέφικτης, σεξουαλικής κατάκτησης της Κοντσίτα από έναν αρκετά μεγαλύτερο σε ηλικία άντρα (Fernando Rey). Μια αδυναμία ολοκλήρωσης σαν αυτήν της «Χρυσής εποχής» ή της «Εγκληματικής ζωής του Αρτσιμπάλντο ντε λα Κρουζ», ένας ξεμωραμένος γέρος σαν αυτόν της «Βιριδιάνα», και τελικά μια εμμονή που αποδίδεται ακόμη καλύτερα στον ελαφρώς παραλλαγμένο αυθεντικό τίτλο: Αυτό το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου.

Μέσα σε όλα αυτά, η Κοντσίτα (από το Κονσεψιόν = σύλληψη, ενώ η μητέρα της ονομάζεται Ενκαρνασιόν = ενσάρκωση) μοιράζει την τράπουλα με τρόπο αινιγματικό και διαρκώς αναιρούμενο. Εκπορνεύεται «με το γάντι» ή αναζητά ένα υποκατάστατο της πατρικής φιγούρας; Παίζει με τον γέρο-«νευρόσπαστο» όπως η γάτα με το ποντίκι ή πράγματι αδυνατεί να κατανικήσει τα συμπλέγματά της; Αποτελώντας μια γυναικεία φιγούρα όχι μόνο δισυπόστατη, αλλά που περιέχει αξεδιάλυτα τις δύο όψεις της σαν το κλασικό σχήμα του γιν-γιανγκ, η Κοντσίτα δικαιώνει πλήρως την εκ περιτροπής ερμηνεία από τις Carole BouquetAngela Molina, οι οποίες μοιάζουν τοποθετημένες σε διαμετρικά αντίθετους πόλους αλλά σταδιακά πλησιάζουν όλο και περισσότερο.

Αυτή η πολυσύνθετη προσωπικότητα, άπιαστη σαν το τρεχούμενο νερό, καταδεικνύει ιδανικά την ανεπάρκεια της στείρας λογικής που αντιπροσωπεύουν οι τρεις ακροατές του ηλικιωμένου άντρα: ο ψυχολόγος, ο δικαστής και η καθώς πρέπει μητέρα – σχεδόν όλη η αφήγηση γίνεται με την μορφή φλας – μπακ, με αφορμή έναν θεαματικό καβγά στον σιδηροδρομικό σταθμό και τις μετέπειτα εξηγήσεις του άντρα. Η ανώδυνη συζητησούλα στο βαγόνι του τρένου, όπου οι ευυπόληπτοι συνομιλητές… όλως τυχαίως συνδέονται μεταξύ τους με διάφορους τρόπους, μοιάζει με μια συνωμοσία ρουτίνας, σχεδόν προς τήρηση της ευπρέπειας (ας μην ξεχνάμε πως η Κοντσίτα δεν απέχει μόνο ηλικιακά, αλλά και ταξικά από τον «πολιορκητή» της). Όπως και σε όλες τις υπόλοιπες σκηνές, η ειρωνεία του Bunuel και του ιδιοφυούς συν-σεναριογράφου του Jean-Claude Carriere μοιάζει με φαρμάκι που διαποτίζει το φιλμ. Ο νάνος ψυχολόγος που κάθεται πάνω στα βιβλία του, ένα βρέφος που τελικά είναι γουρούνι, το μπουγέλωμα της Κοντσίτα, μια ποντικοπαγίδα, οι συνεχείς αναγγελίες τρομοκρατικών επιθέσεων από την Ένοπλη Επαναστατική Ομάδα των Παιδιών του Ιησού (!), παραμορφώνουν άκρως αποτελεσματικά την ατμόσφαιρα και γεννούν μια συνεχή υποψία αντιστροφής και ανατροπής – από αυτήν την άποψη, η ταινία ίσως να βρίσκεται πιο κοντά με το αμέσως προηγούμενο «Φάντασμα της ελευθερίας» (1974). Η απειλή εντείνεται από εικόνες και σημάδια που δεν ξεκαθαρίζουν αμέσως ή και καθόλου, όπως το αίμα και τα σκόρπια αντικείμενα της Κοντσίτα στο δωμάτιο και η, πολύ αγαπημένη στον Bunuel, σκηνή με το γυναικείο χέρι που μαντάρει έναν ματωμένο μανδύα από δαντέλα, λίγο πριν από το εκρηκτικό φινάλε.

Και αν, μετά τους τίτλους τέλους, κάποιοι από σας συνεχίσετε να αναζητάτε το περί ου ο λόγος «αντικείμενο», τότε έχετε τις εξής δύο επιλογές: α) να προσκολληθείτε σε… αυτό που σέρνει καράβι, και εν προκειμένω έναν γέρο σε ασυγχώρητους παλιμπαιδισμούς. β) να συσχετίσετε τις εμμονές και τα συμπλέγματα των ηρώων με το περιρρέον κλίμα τρομοκρατίας, που προσεκτικά χτίζει ο Bunuel. Όποιος πιστεύει ότι ο πόθος και η υγιής αναζωπύρωσή του δεν είναι ζήτημα κατεξοχήν πολιτικό, είναι άξιος της μοίρας του.

Βαθμολογία: 9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars9/10 Stars (9/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cineυρωπαϊκόν)


 
Cet Obscure Objet du Desir (1977) - kprncs - Τετ 26 Δεκ 2018 - 23:00
ΣΧΟΛΙΟ του ΚΓΠ στο [http://www.cine.gr/film.asp?id=705411#cform] 
Cet Obscur Object du Desir- a.k.a That Obscure Object Of Desire (1977)
ΠΛΟΚΗ:  Ο Ντον Ματέο (Fernando Rey), ένας βαριεστημένος πλούσιος μεσήλικος, ζει στη Γαλλία μόνος, μετά τον θάνατο της γυναίκας του. Την καθημερινότητα του έρχεται να ταράξει η Κονσίτα (Carole Bouquet/ Angela Molina), μια δεκαοκτάχρονη Ισπανίδα που πιάνει δουλειά ως υπηρέτρια στο αρχοντικό του. 
Με το που τη βλέπει ο Ντον Ματέο την ερωτεύεται κεραυνοβόλα και δεν χάνει ευκαιρία να εκφράσει τον θαυμασμό του. Εκείνη θα αναστατώσει τη ζωή του, αφού θα τον κάνει να πιστέψει ότι έχουν ξεχωριστή σχέση, ότι τον αγαπάει παράφορα και ότι παραμένει αγνή μόνο για αυτόν, αλλά αντιστέκεται και εξαφανίζεται, για να τον συναντήσει τυχαία μερικούς μήνες αργότερα. 
Και πάλι όμως δεν υποκύπτει στα παρακάλια του ερωτευμένου άντρα. Όταν  τυχαία την ξανασυναντά σε ένα εστιατορίου, προσπαθεί από την αρχή να την κάνει δική του. Επισκέπτεται την μητέρα της, τους δίνει χρήματα και δώρα και συμφωνεί μαζί της να παντρευτεί την κόρη της. 
Οι γυναίκες όμως το σκάνε και ο Ματέο μένει για άλλη μια φορά απογοητευμένος. Στο δρόμο του θα συναντήσει πολλές φορές ακόμα την Conchita. Το ανικανοποίητο πάθος του θα είναι σε κάθε συνάντηση και μεγαλύτερο και εκείνη θα του υπόσχεται κάθε φορά και περισσότερα, εγκαταλείποντας τον λίγο πριν του παραδοθεί. 
Η φαινομενικά αθώα μικρή θα παίξει το πιο σαδιστικό παιχνίδι με την καρδιά του απελπισμένου άνδρα. Έτσι ο έρωτας του γίνεται πάθος και το πάθος του εμμονή που δεν εκπληρώνεται...
ΚΡΙΤΙΚΉ: Ο Bunuel είναι ο αδάμαστος Ισπανός σκηνοθέτης και εμείς οι θεατές είμαστε ...αυτοί που ξύνουν το κεφάλι. 
Και αν, μετά τους τίτλους τέλους, κάποιοι συνεχίζουμε να ψάχνουμε το «αντικείμενο» της ταινίας, τότε, ή ,αποφασίζουμε ότι ο Bunuel για μία ακόμα φορά ήθελε να δείξει ότι το.......σέρνει καράβι, και ειδικά σε έναν ηλικιωμένο με ασυγχώρητη γεροντική αφέλεια, ή, να συσχετίσουμε τις εμμονές και τα συμπλέγματα του Mateo με το περιρρέον κλίμα τρομοκρατίας, που προσεκτικά χτίζει ο Bunuel από την αρχή ως το τελευταίο καρέ της ταινίας: Ο Bunuel ήταν γνωστών αριστερών φρονημάτων και η συνεχής επικάλυψη του σεναρίου από τρομοκρατικές πράξεις, μπορεί να υπονοεί ότι κάθε άρνηση των καταπιεζομένων μαζών [Conchita] στο αστικό κατεστημένο [Ματέο], περικλείει μία επανάσταση στο τέλος της οποίας κερδισμένες θα βγουν οι μάζες, μετά από συνεχή ανταρτοπόλεμο.
Γενικώς είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία, εκνευριστική κατά καιρούς,  με λανθάνουσες φάσεις μισογυνισμού, αλλά γενικά... ακαταλαβίστική. 
Κυριαρχείται όμως από σοβαρή κινηματογραφία, δυναμικό σενάριο, εξαιρετικές ερμηνείες και ανθρώπινη ίντριγκα, που την κατατάσσει στις ταινίες της ενδοσκόπησης και της διαφορετικότητας.
Αξίζει τον προβληματισμό που δημιουργεί στους θεατές![Κώσταςkprncs20130313] [ΚώσταςΚΓΠ20200425](8/10)
Το επεξεργάστηκε ο/η kprncs συνολικά 6 φορές
 
<Χωρίς Τίτλο> - saliud - Πεμ 17 Νοε 2011 - 00:22

Δεν την καταλαβα.

 

 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.