• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22083
  • Αριθμός συν/τών: 758328
  • Πρόγραμμα 329 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


El Espiritu de la Colmena (1973)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Το Πνεύμα του Μελισσιού
- Γνωστό και ως:
The Spirit of the Beehive

Εποχής | 97' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Ισπανικά
Δημοτικότητα: 0.05 %
Αξιολόγηση: 8.37/108.37/108.37/108.37/108.37/108.37/108.37/108.37/108.37/10   (8.37/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Τετάρτη 27 Δεκεμβρίου 2006

Ποια ταινία θα έκανε τον Κώστα Καπάκα του Uranya να κοκκινίσει από τη ντροπή του; Το Amarcord, θα πουν κάποιοι, το « Σινεμά ο παράδεισος» κάποιοι άλλοι (εδώ που τα λέμε, κι όσοι απαντήσουν… το Peppermint πάλι δίκιο θα έχουν). Δε νομίζω, ωστόσο, ότι μπορεί να υφίσταται συντριπτικότερη σύγκριση απ’ ότι με το « Πνεύμα του μελισσιού» του σχεδόν ερημίτη του σινεμά Victor Erice. Διότι εθιστήκαμε στην ανώδυνη νοσταλγία, κι ακόμα και το «γλυκόπικρο» έχει καταντήσει γεύση τυποποιημένη που μπορεί να παραχθεί βιομηχανικά. Απέχοντας έτη φωτός από την εν λόγω πρετ-α-πορτέ διάθεση αναπόλησης, το «Πνεύμα του μελισσιού» ελέγχει την καθαρότητα της όρασης και των υπόλοιπων αισθήσεών μας, και την εγρήγορσή τους απέναντι σε εμπειρίες κατ’ ουσία μυστικιστικές.

Πραγματικός χωροχρόνος της δημιουργίας του Erice είναι η Ισπανία του 1973, δηλαδή λίγο πριν την έξοδο της χώρας από το τούνελ του φρανκικού καθεστώτος. Φιλμικός χωροχρόνος, η μετεμφυλιακή Ισπανία του 1940 που αρχίζει να μπαίνει για τα καλά στο τούνελ. Η μαγική σύζευξη των δύο αντιδιαμετρικών σημείων ορίζει τη συναρπαστική συναισθηματική «αντιφατικότητα» της ταινίας, και την ιδιότητά της να λειτουργεί ως είσοδος – έξοδος.

Μέσα και έξω από το σινεμά: η εισαγωγή στην ταινία «Φρανκενστάιν» θα μπορούσε να είναι μια έμμεση, εν μέρει ειρωνική αναφορά του Erice στην ταινία του και γενικά την τέχνη που υπηρετεί. Εν αρχή, λοιπόν, τοποθετεί το σινεμά (Φρανκενστάιν) μέσα στο σινεμά (Πνεύμα του μελισσιού) και στη συνέχεια περιεργάζεται τις επιπτώσεις που επιφέρει η αδυναμία διαχωρισμού τους. Η μικρή Άννα «στοιχειώνεται» από την προβολή της ταινίας και τη φιγούρα του τέρατος, μέχρι που η κατάστασή της βγαίνει εκτός εισαγωγικών. Ποια είναι όμως η σημασία της μεταφοράς του τέρατος από τη μία πραγματικότητα στην άλλη;

Μέσα κι έξω από τις εικόνες: δύο μικρές αδελφές που αντιπαρατίθενται / αλληλοσυμπληρώνονται, μία μητέρα που στέλνει γράμματα σε έναν εξόριστο άντρα, ένας πατέρας που προσπαθεί να αναγάγει τη μελισσοκομική σε ύψιστη μορφή διανόησης και τέχνη επιβίωσης. Δε πρόκειται ακριβώς για χαρακτήρες, ούτε όμως για μονοσήμαντα σύμβολα της φρανκικής Ισπανίας. Θλίψεις και αύρες που μπαινοβγαίνουν στις εικόνες της ταινίας του Erice , τις αιωρούμενες σε μια σφαίρα μαγικού ρεαλισμού.

Μέσα κι έξω από το μελίσσι: αυτό που αδόκιμα περιέγραψα ήδη ως συναισθηματική «αντιφατικότητα», δεν είναι παρά το αποτέλεσμα της ενσωμάτωσης από τον Erice απειράριθμων κωδίκων που συγκρούονται μεταξύ τους. Πιο συγκεκριμένα, από τη χρήση των δρόμων και των χωραφιών έξω από το χωριό μέχρι το φωτισμό και το ντεκόρ του σπιτιού, οι γεωγραφικοί κώδικες οριοθετούν τις ποικίλες μορφές πολιτικής / υπαρξιακής απελπισίας – με αυτή του πατέρα να βαφτίζει αινιγματικά την ταινία. Ποιο είναι, τελικά, το «Πνεύμα του μελισσιού»; Θα ήταν ανόητο εκ μέρους μου να παραχωρήσω έναν (προσωπικό, εξάλλου)… οδηγό κατανόησης της ταινίας. Όποιος είναι αρκετά θαρραλέος θα επικοινωνήσει αδιαμεσολάβητα με τις εικόνες του Erice, για να ανακαλύψει κάτι ασύγκριτα πολυτιμότερο από μια αφήγηση του στιλ «μια φορά κι έναν καιρό…» καθώς θα στροβιλίζεται γύρω από το φως και τη σκιά. Σαν τον φωτογράφο της ταινίας, Luis Cuadrado, που περί το τέλος των γυρισμάτων είχε μείνει σχεδόν τυφλός.

Βαθμολογία: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Κωνσταντίνος Σαμαράς (Cineυρωπαϊκόν)


 
El Espiritu de la Colmena (1973) - kprncs - Τρί 22 Ιουλ 2014 - 20:50
Εγώ δεν ξέρω τι θέλει να μας πεί ο ποιητής Victor Erice.  
Σε ένα χωριό της Καστίλλης το 1940, ένα μικρό κοριτσάκι επηρεάζεται από την ταινία για τον Δρα. Φρανκεστάιν, που μόλις έδειξε ο δημοτικός κινηματογράφος. Στο μυαλό της φτιάχνει έναν τέτοιο-φίλο τέρας και δραπετεύει σε αυτόν όποτε μπορεί. Η μάνα της μάλλον δεν ασχολείται πολύ με τα παιδιά της και γράφει γράμματα σε κάποιο μακρινό εραστή, ο πατέρας έχει αναγάγει την μελισσοκομία σε όγδοη τέχνη και όλοι ζουν τελικά στον κόσμο τους, σε μια φτωχή Ισπανία του 1940 με χαλάσματα-σπίτια, φώς από λάμπες πετρελαίου και ένα τρένο-μουντζούρη που σταματάει (από ανάγκη..) στο χωριό τους. 
Νοσταλγία, μπερδεμένα συναισθήματα και ένας πολύ αργός ρυθμός στις κινήσεις και τις εναλλαγές των σκηνών, σαν ένα Αγγελοπουλικό έργο. Τώρα, που είδαν κάποιοι φωστήρες την Φασιστική Ισπανία (καλά, εντάξει, το πιάσαμε με τον Φρανκεσταιν...), η έξοδος από την Δικτατορία κτλ κτλ θαναι μάλλον στο μυαλό κάποιων ευφάνταστων κριτικών, που θέλουν πίσω από κάθε Ισπανική ταινία να κρύβεται ο Ντουρούτι και η CNT-FAI έτοιμοι να κατασπαράξουν τους καπισταλιστές και να λυτρώσουν την ανθρωπότητα από το Κεφάλαιο....wake-up guys.. 
Δεστε το έργο, πάντως, αν βαριέστε να βλέπετε το χορτάρι να μεγαλώνει. Οι ηθοποιίες είναι ισορροπημένες και ανθρώπινες, ο φωτισμός όμορφος και μελαγχολικός και η νοσταλγία διαπεραστική...
Κατα τα άλλα, δεν υπάρχει αρχή, μέση, τέλος, ιδέες που γενικά χαρακτηρίζουν την κινηματογραφία, αλλά δεν μπορεί να τα έχουμε όλα στην ζωή.....[Κώστας ΚΓΠ 21/7/2014]
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.