• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22160
  • Αριθμός συν/τών: 758812
  • Πρόγραμμα 279 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Of Human Bondage (1934)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Ανθρώπινες Αδυναμίες
- Γνωστό και ως:
Of Human Bondage (1934)

Δραματική | 83' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Χρώμα: Ασπρόμαυρο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά
  Δημοτικότητα: 0.07 %
Αξιολόγηση: 8.50/108.50/108.50/108.50/108.50/108.50/108.50/108.50/108.50/10   (8.50/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Μέση (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 50 και 75%)




- Υπότιτλος:

Η αγάπη που ανέβασε έναν άντρα στον παράδεισο… και τον πέταξε ξανά πίσω στη Γη.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Σάββατο 19 Νοεμβρίου 2011

Το διάσημο (και για πολλούς, καλύτερο) βιβλίο του W. Somerset Maugham έγινε για πρώτη φορά ταινία το 1934 από τον John Cromwell. Ακολούθησαν άλλες δύο κινηματογραφικές μεταφορές, αλλά αυτή είναι ίσως η πιο ενδιαφέρουσα αφού έχει πρωταγωνιστές τον Leslie Howard και την Bette Davis. Πολλοί συμφωνούν ότι αυτός ο ρόλος έκανε διάσημη την Davis, καθώς μετά από χρόνια συμμετοχών σε αδιάφορες ως επί τω πλείστω ταινίες, ερμήνευσε έναν ενδιαφέρων, δυναμικό ρόλο κερδίζοντας τις εντυπώσεις. Ταυτόχρονα, κέρδισε την πρώτη της υποψηφιότητα για όσκαρ χωρίς να είναι επίσημα υποψήφια. Η Ακαδημία (μετά από τις πιέσεις του Jack Warner) άφησε στους ψηφοφόρους την επιλογή να διαλέξουν ανάμεσα στις ήδη υπάρχουσες υποψηφιότητες ή να γράψουν μία δικιά τους. Αυτό έφερε την Davis κοντά στο όσκαρ, χάνοντας τελικά από την Claudette Colbert για το «Συνέβη μια Νύχτα».

Το Of Human Bondage έχει μια χαλαρή σκηνοθετική προσέγγιση, επικεντρωμένη στους χαρακτήρες, με έντονα κοντινά πλάνα και τους ήρωες μας, όταν συνομιλούν μεταξύ τους, να κοιτάνε πολλές φορές ευθεία μπροστά στην κάμερα. Τα δικαιώματα της ταινίας έχουν εκπέσει πλέον, οπότε μπορείτε να τη βρείτε σε DVD από διάφορες εκδόσεις, με αμφίβολη όμως ποιότητα εικόνας και ήχου.

Ζήσης Μπαρτζώκας (5Χ5 on Classic byZisis: Love is not a piece of cake!)




Of Human Bondage – 1934

Αν παρακολουθείτε την στήλη μου τότε είμαι βέβαιη ότι ακόμη και αν δεν γνωρίζετε την συγκεκριμένη ταινία, είστε σε θέση να μαντέψετε τόσο το περιεχόμενό της όσο και την πρωταγωνίστριά της. Ως γνωστόν, ο δολοφόνος γυρνάει πάντα στον τόπο του εγκλήματος και εγώ ανά τακτά διαστήματα σε μελοδράματα με πρωταγωνίστρια, την αγαπημένη μου Bette Davis.

Η ταινία βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του W. Somerset Maugham και την σεναριακή διασκευή οφείλουμε στον Lester Cohen, μία διασκευή καθ’ όλα επιτυχημένη. Ο σεναριογράφος σεβάστηκε σε μεγάλο βαθμό το πρωτότυπο κείμενο και κατόρθωσε να κρατήσει ζωντανό τον βασικό προβληματισμό του συγγραφέα του, ίσως και τον ηθικοπλαστικό του τόνο ( η παρατήρηση δεν είναι αρνητικά φορτισμένη, συχνά το περιεχόμενο των έργων του Maugham παρουσιάζει μία ηθικοπλαστική διάθεση χωρίς αυτό να πλήττει το μεγαλείο του συγγραφέα). Το Of Human Bondage γυρίστηκε λίγο πριν την καθιέρωση του κώδικα Hayes, οπότε ενδέχεται να σας προκαλέσουν έκπληξη ορισμένα στοιχεία του φιλμ που δεν συναντούμε εύκολα σε ταινίες που γυρίστηκαν αργότερα, όπως η έκδηλη σεξουαλική ελευθεριότητα της πρωταγωνίστριας, οι πίνακες με τα γυμνά που αποτελούν έμπνευση ζωής για τον πρωταγωνιστή, γιατί όχι και η γλώσσα. Και παρ’ όλο που το περιεχόμενο της ταινίας – εκμεταλλεύτρια γυναίκα που βασανίζει ερωτικά ευγενή νέο, τον καταστρέφει λίγο λίγο και στο τέλος πληρώνει και μάλιστα σκληρά για τα κρίματά της – πολύ θα ευχαριστούσε τους λογοκριτές για τα μηνύματα που προσπαθεί να περάσει, ωστόσο ξαναλέω ότι πρόλαβε να ολοκληρωθεί και να προβληθεί πριν τον Κώδικα.

Η υπόθεση αφορά την ερωτική ψύχωση του Philip Carey για την Mildred Rogers. Ένας νεαρός απογοητευμένος από τις επιδόσεις του στην ζωγραφική, επιστρέφει από την Πόλη του Φωτός στην Αγγλία προκειμένου να σπουδάσει τελικά γιατρός. Ερωτεύεται με πάθος μία υπολογίστρια και ψυχρή γκαρσόνα που τον εκμεταλλεύεται ως τα άκρα. Η Mildred εγκαταλείπει τον Philip κάθε φορά που βρίσκει ένα καινούριο γοητευτικότερο ή πλουσιότερο εραστή και ξαναγυρίζει σε αυτόν όποτε βρίσκεται μόνη και χωρίς στήριγμα. Αυτός κάθε φορά την δέχεται πίσω (ακόμη και έγκυο) και την βοηθάει – καταστρέφοντας την δική του προσωπική ζωή- εν μέρει γιατί είναι πάντα ερωτευμένος μαζί της και εν μέρει γιατί θεωρεί ότι μεταξύ τους υπάρχει ένας ιδιότυπος δεσμός που τον υποχρεώνει να την συντρέχει όποτε αυτή το έχει ανάγκη. Το τέλος είναι ευτυχές για τον ήρωα. Για την ηρωίδα είναι μία άλλη ιστορία.

Το έργο πραγματεύεται την ερωτική ψύχωση των ανθρώπων όπως και την απόλυτη απογοήτευση που βιώνει κάποιος όταν το αντικείμενο του πόθου του δεν ανταποκρίνεται. Την ψυχική του κατρακύλα, την απώλεια της λογικής, την ελαστικότητα των ορίων της υπομονής του, όλα αυτά που χαρακτηρίζουν έναν άνθρωπο παθιασμένο με κάποιον άλλο και άρα συχνά συναισθηματικά ανάπηρο. Ό ήρωας έχει μια αναπηρία στο πόδι η οποία είναι καθαρά συμβολική. Συνυπάρχει μ’ αυτήν την συναισθηματική του αναπηρία που τον εμποδίζει να αναγνωρίσει την αληθινή αγάπη που του προσφέρουν δύο άλλες γυναίκες. Η αποκατάσταση του ποδιού του προοικονομεί και την ανασύνταξη στην προσωπική του ζωή.

O Leslie Howard υπήρξε εξαιρετική επιλογή για τον ρόλο. Η ευγενική του φυσιογνωμία με το αριστοκρατικό προφίλ, με το καθαρό πρόσωπο και την ευαισθησία να πηγάζει από κάθε του χειρονομία στάθηκε πραγματικά συγκλονιστικά απέναντι στην σκληρή ομορφιά της Davis. Παρ’ όλο που συχνά η Davis «καταπίνει» τους συμπρωταγωνιστές της θα πρέπει να τονίσω ότι σ’ αυτήν την ταινία οι δύο πρωταγωνιστές στέκονται ισότιμα ο ένας απέναντι στον άλλο. Με διαφορετικά ερμηνευτικά όπλα ο καθένας βέβαια, όμως σε κάθε περίπτωση εφάμιλλα. Ο Howard γνώριζε ότι στην σαρωτική περσόνα της Mildred/ Davis θα έπρεπε να αντιτάξει την ήρεμη δύναμη, η οποία συμπληρώνει την εκρηκτική ερμηνεία της Davis, ανακουφίζει όμως και τον θεατή ο οποίος συχνά είναι έτοιμος να εκραγεί από την κακία και τον εγωκεντρισμό της κεντρικής ηρωίδας. Ο ηθοποιός μεταχειρίζεται τον ήρωα του με σύνεση και με στόχο να μην φανεί στα μάτια των θεατών ένα αφελές θύμα μίας γυναίκας- αράχνης. Ο ήρωας είναι πρώτα θύμα του εαυτού του, της ψύχωσής του και ακολούθως της υπολογίστριας Mildred. Όπως και η Mildred είναι πρώτα θύμα του εαυτού της και ύστερα της αδηφάγου κοινωνίας που την κατέστησε ανίκανη να επιβιώνει χωρίς την, με αντάλλαγμα, προστασία ενός εύρωστου άντρα. Ο μόνος που πληρώνει για κρίματα για τα οποία δεν φέρει ευθύνη είναι το παιδί της, ο θάνατος του οποίου, σκληρή και ανελέητη επιλογή του αφηγητή, υπογραμμίζει εύστοχα το πώς ένας άνθρωπος μπορεί να τα χάσει όλα, γιατί χρησιμοποίησε αθέμιτα μέσα προκειμένου να τα αποκτήσει. Ναι ο οι λογοκριτές θα την ενέκριναν την ταινία. Θα κατέβαζαν μερικούς πίνακες από το σκηνικό αλλά βασικά θα την ενέκριναν.

Η ταινία, για να επανέλθουμε, εκτόξευσε την καριέρα της Davis και της έστρωσε τον δρόμο για μία καριέρα ιδιόμορφη. Η Davis δεν είχε άλλωστε καμία όρεξη να παίζει την κουκλίτσα ούτε καν την κλασσική μοιραία γυναίκα. Οι μονοδιάστατοι ρόλοι δεν την αφορούσαν και τόσο. Οι ρόλοι που θα ερμηνεύσει από δω και πέρα σχεδόν όλοι φέρουν κάτι από την Mildred. Αντιφατικές γυναίκες, έξυπνες, πολυσυλλεκτικές προσωπικότητες, γυναίκες τυραννισμένες και γυναίκες τύραννοι, σοφιστικέ κυρίες, εγκληματικές φυσιογνωμίες, εκδικητικοί χαρακτήρες γενικά πολυεπίπεδοι ρόλοι. Και κατ’ επέκταση συγκλονιστικές ερμηνείες σχεδόν διανοουμενίστικες. Η Mildred της είναι έξοχη και αυτό το διάσημο βλέμμα που πετάει σπίθες μοιάζει να γίνεται σήμα κατατεθέν της απ’ αυτήν ακόμη την ταινία. Η Davis ήταν πάντοτε διαφορετική. Η καριέρα της, μία καριέρα γεμάτη από ενδιαφέροντες ρόλους και πολλές επιβραβεύσεις ( 11 υποψηφιότητες για academy award ερμηνείας- 2 φορές νικήτρια) σε κάθε φεστιβάλ του κόσμου που σέβεται τον εαυτό του αποδεικνύει ότι οι επιλογές της υπήρξαν πάντα έξυπνες.

Η ταινία του 1934 θεωρείται καλύτερη από τις δύο άλλες κινηματογραφικές μεταφορές του μυθιστορήματος που ακολούθησαν (το 1946, 1964) και φαντάζομαι ότι αυτό έχει σαφώς να κάνει με τους δύο πρωταγωνιστές. Η Bette Davis κέρδισε την αμέσως επόμενη χρονιά ένα academy award για την ερμηνεία της στο Dangerous. Μία ερμηνεία καλή μεν, κατώτερη δε της ερμηνείας της στο Of Human Bondage. Ούτως ή αλλιώς η Ακαδημία δεν φημίζεται για τα αντανακλαστικά της.

Μέχρι το επόμενο… αφιέρωμα στην λατρεμένη Bette φροντίστε να έχετε δει την ταινία που καθόρισε την μετέπειτα εξέλιξη της μεγάλης ηθοποιού. Έτσι για να ξέρετε για ποιο πράγμα μιλάμε…

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars (7.5/10)

Άλκηστις Χαρσούλη


 
Legacy - Άρης Μαυρέλλης - Unverified - Τρί 27 Οκτ 2009 - 13:59
Μια αστατη στο χαρακτηρα και προκλητικη σερβιτορα κλεβει την καρδια ενος φοιτητη ιατρικης που εχει ενα προβλημα αναπηριας στο ποδι. Ωστοσο ο ερωτας αυτος θα αποδειχτει καταστροφικος για τον φοιτητη…
Μεταφορα στον κινηματογραφο του εργου του Σομερσετ Μομ που εκφραζει την εμμονη, και το καταστροφικο παθος αλλα μιλαει και για την συναισθηματικη εκμεταλλευση και, εν μερει, για τους loser της αγαπης και της ζωης. Η ταινια ειναι σκηνοθετημενη με αποψη, εχει νοημα και σκιαγραφει τους χαρακτηρες προσεγμενα, αλλα κυριως την απογειωνουν οι πολυ καλες ερμηνειες απο ολο το καστ. Κορυφες η εξαιρετικη Μπετι Ντειβις σε εναν αβανταδορικο ρολο και ο θαυμασιος Λεσλι Χαουαρντ στο ρολο του γιατρου.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/10
Άρης Μαυρέλλης
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.