• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Saw (2004)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Σε Βλέπω

Τρόμου | 103' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 25 Μαρ 2005
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 26/9/2005
Διανομή: Village Films
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: DTS (Digital Theater Sound)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.94 %
Αξιολόγηση: 7.45/107.45/107.45/107.45/107.45/107.45/107.45/107.45/10   (7.45/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Ας ξεκινήσει το παιχνίδι.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Κυριακή 27 Μαρτίου 2005

Με το πενιχρό budget του ενός εκατομμυρίου δολαρίων, γυρίσματα που διήρκησαν μόλις 18 μέρες και ένα άγνωστο πρωταγωνιστικό δίδυμο, το Saw ξεκίνησε την καριέρα του ως μια ανεξάρτητη παραγωγή της οποίας οι ελπίδες για διεθνή καριέρα στηρίζονταν μάλλον περισσότερο στα σταυρωμένα δάχτυλα των δημιουργών της για αναγνώριση, παρά στις ειλικρινείς βλέψεις των χρηματοδοτών της για κέρδος. Κι όμως. Σνιφάροντας όλη την αστερόσκονη από τους ώμους του Blair Witch Project ως της πιο πρόσφατης low budget ταινίας που γυρίστηκε στη χώρα του Πουθενά για να φέρει τούμπα τα δεδομένα της συμβατικής θεώρησης περί filmmaking και ανάγνωσης των προτιμήσεων του κοινού, το Saw μετατράπηκε εν μία νυκτί στο πιο πολυσυζητημένο κινηματογραφικό δεδομένο της χρονιάς και σε μια από τις πιο απροσδόκητες επιτυχίες της δεκαετίας. Αλίμονο όμως, αν τα θαύματα εξοστρακίζονταν από το σύμπαν του Οπτικού Παραμυθιού, τότε τι σόι παραμύθια θα του απέμεναν να μας εξιστορήσει;

Σίγουρα όχι κάποιο που θα ξεκινούσε κάπως έτσι: Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα άθλιο δημόσιο αποχωρητήριο που το βασίλευε η Χολέρα, ένας οικογενειάρχης ογκολόγος και ένας νεαρός φωτογράφος ξυπνούν αλυσοδεμένοι στο εναρκτήριο λάκτισμα του τελευταίου παρανοϊκού παιχνιδιού του Jigsaw - ήτοι, ενός σαλταρισμένου υπόδουλου της παράνοιας που κυρήττει την αξία της ζωής στα θύματα/πιόνια του μέσω αυτοσχέδιων, ακραίων δοκιμασιών. Το μενού της ημέρας καλεί το γιατρό να πριονίσει το πόδι του προς την ελευθερία και να δολοφονήσει τον δύσμοιρο “συγκάτοικό” του μέσα σε 6 ώρες, με αντάλλαγμα τις ζωές της γυναίκας και της κόρης του. Λιχουδιά; Που να ακούσετε και το επιδόρπιο: Καταμεσής του σκηνικού κείτεται ένας νεκρός άντρας, αγνώστων λοιπών στοιχείων, κρατώντας στα χέρια δύο bonus βραβεία - ένα μαγνητοφωνάκι και ένα περίστροφο. Και για επιμέρους πιάτα, διάσπαρτα στο χώρο κρύβονται διάφορα καλούδια που θα οδηγήσουν τους ήρωές μας στη συναρμολόγηση αυτού του ανίερου παζλ, προϊόν μιας αρρωστημένα ευφυούς φαντασίας.

Γιατί, πως αλλιώς να την αποκαλέσεις, όταν και οι προηγούμενες αγαθοεργίες της έθεταν παρόμοια –αν όχι δυσκολότερα- διλήμματα στους συμμετέχοντες; Σχέδιο πρώτο: Βάζοντας τον θεατή στο παιχνίδι της συμμετοχής. Ωστόσο, όχι με τον ασφαλή τρόπο ενός Michael Haneke των Παράξενων Παιχνιδιών όπου απλά καλείσαι να επιλέξεις πλευρά υποστήριξης σε ένα ούτως ή άλλως χαμένο ματς, αλλά μέσω ερωτημάτων που επιβάλλονται υπό μορφή καταναγκαστικών έργων, όπως «τι θα έκανες ΕΣΥ αν η ζωή σου εξαρτιόταν από ένα κλειδί χωμένο στο στομάχι ενός ζωντανού ανθρώπου που βρίσκεται υπό το έλεός σου»; Πόσο γελοία φαντάζουν τα θέματα των Πανελληνίων Εξετάσεων κάτι τέτοιες στιγμές, ακόμη κι αν έχεις πατήσει αδιάβαστος… Και ναι, η ταινία προσφέρει απαντήσεις στα πρακτέα των διαγωνιζόμενων, μέσω μιας πολύ ενοχλητικής οπτικοποίησης και μιας έξυπνης, στιλάτης σκηνοθεσίας, απαντώντας αρνητικά σε όσους είχαν την εντύπωση ότι επρόκειτο απλά για ένα κλειστοφοβικό φιλμ δωματίου.

Φτάνοντας στο μισάωρο, έχεις ήδη συνειδητοποιήσει πλήρως ότι οι δημιουργοί Wan και Whannell δεν διαφέρουν και πολύ από το μέσο εικοσιπεντάρη ταινιοδίφη, ίσως και από σένα: Λατρεύουν τον Fincher και προσκυνούν το Se7en σε κάθε έκφανση της ζωής τους, που ακόμη και ξαπλωμένοι στην μπανιέρα δεν χάνουν από το οπτικό τους πεδίο την αφίσα με τις μούρες του Pitt και του Freeman. Από την άλλη εντυπωσιάστηκαν τόσο από τη σεναριακή ιδέα του Cube που αποφάσισαν να αντιπροτείνουν μια ανάλογη κεντρική θεματική, προσγειωμένη σε γήινες συνθήκες αλλά πιο αρρωστημένη σε εκτέλεση. Είναι κακό αυτό; Μάλλον όχι, από τη στιγμή που το Saw α) κραυγάζει με ειλικρίνεια την υποταγή του στην pop κουλτούρα της οποίας τα σκήπτρα κατέχει δικαιωματικά ο Fincher β) δεν αρκείται σε στείρες και κακές κόπιες του επιπέδου Along Came A Spider, αλλά έχει να προτείνει δικά της σκηνοθετικά ευρήματα και παραλλαγές γ) δανείζεται και εκτελεί με εντυπωσιακό στιλ παρά τα φτηνά της μέσα, εκεί που οι πακτωλοί χρημάτων και η χωρίς φειδώ χρήση οπτικών εφέ έφαγαν τα μούτρα τους προσπαθώντας να γίνουν το Ιζνογκούντιο αντίβαρο του Fincher – δηλαδή Se7en στη θέση του Se7en. Ετυμηγορία: Το δικαστήριο κρίνει αθώους τους κατηγορούμενους με την αιτιολογία της ενάρετης πρόθεσης και της ορθής εφαρμογής της διδακτέας ύλης.

Όπου διδακτέα ύλη, κεφάλαιο Α, παράγραφος 1, πρόταση πρώτη: «Χωρίς σενάριο, αρκέσου στο πλέξιμο». Έτσι ως επιμελείς μαθητές οι Leigh Whannell και James Wan πετούν τις βελόνες και το κουβάρι μαλλιού παράμερα, στυλώνουν το κεφάλι ανάμεσα στις παλάμες και ξεμπλέκουν το άλλο κουβάρι, αυτό της ιστορίας, μέσα στο μυαλό τους. Καθότι έξυπνοι, την έστριψαν από δω, από κει, δεξιά, αριστερά, προσπαθώντας ταυτόχρονα να μη δέσουν κόμπο τις κλωστές και χάσουν το δρόμο τους. Αποτέλεσμα; Σχέδιο δεύτερο: «Σας αποκαλύπτουμε τον δράστη περίπου στα μισά, πρώτον για να αφοσιωθείτε στους δύο κεντρικούς χαρακτήρες αγνοώντας κάτι πολύ προφανές (που δε λέγεται για ευνόητους λόγους) και δεύτερον και κυριότερο, για να σας πιάσουμε στον ύπνο με την τελική ανατροπή. Είμαστε ή δεν είμαστε πανούργοι; Δεν μένουμε όμως εδώ: Ταυτόχρονα σας δίνουμε τόσες πολλές παράλληλες ιστορίες και μπόλικη πλοκή για να θρέψουμε τις ορέξεις σας για τρόμο, αστυνομικό θρίλερ και παράνοια, που θα εύχεστε να είχατε μακρύτερα νύχια για να ξεσπάσετε την αγωνία σας». Σχόλιο δικό μας: Ναι, είστε όντως πανούργοι. Καθώς και ολίγον τι διεστραμμένοι, κρίνοντας από τα πρωτότυπα ευρήματά σας. Ναι, μας πιάσατε στον ύπνο. Και μάλιστα από την αρχή. Ναι, θα θέλαμε όντως να έχουμε μακρύτερα νύχια. Και ναι, η ιστορία έχει τρύπες, τις οποίες όμως χάσαμε κατά τη διάρκεια της προβολής μιας και ψάχναμε νύχια να μασήσουμε. Ασχέτως αν μετά στίψαμε το μυαλό μας για να τις εντοπίσουμε, μιας και ποτέ ένας θεατής δεν είναι πρόθυμος να παραδεχτεί ότι τον πιάσανε κώτσο. Συνοψίζοντας, αν η ιστορία είναι το Α και το Ω, τότε βλέποντας το Saw έχετε ήδη δύο γράμματα της αλφαβήτου καπαρωμένα. Και κανείς δεν πρόκειται να σας χαρακτηρίσει αφελείς επειδή κάποια κενά δεν καλύπτονται από πουθενά, μα εσείς δεν το αντιληφθήκατε: Μάλλον πρόκειται για προτέρημα μιας ταινίας, όταν επιτυγχάνει να καθηλώσει για να κρύψει τα λάθη της.

Ως σημαντική ενίσχυση σε αυτή την προσπάθεια, ο James Wan στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα συνδράμει με όσα όπλα διαθέτει το στοκ του γνωστικού του πεδίου που αφορά στα θρίλερ: Έχει εμπεδώσει από το Se7en ότι ο τρόμος που υπονοείται επιδρά βαθύτερα από αυτόν που αναπαρίσταται. Από το Profondo Rosso του μέντορα Dario Argento, ότι ένα παιδικό κουκλάκι αντανακλά καλύτερα την παράνοια από ότι δέκα κακομούτσουνες μάσκες του χόκεϊ μαζί. Από το Ringu, ότι μια απόκοσμη φιγούρα μπορεί να κάνει όση δουλειά δεν κάνει ένα βυτιοφόρο με αίμα. Από τη Σιωπή των Αμνών, ότι μερικές λάμψεις από φλας αρκούν για να πετύχεις μια άκρως εκφοβιστική ατμόσφαιρα. Και από το Funny Games, ότι λίγο heavy metal κάνει την καρδιά σου να χτυπά γρηγορότερα. Ίσως αυτή η τελευταία σκέψη να ενέπνευσε και την αλησμόνητη σκηνή με το στηθοσκόπιο. Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος. Το βέβαιο είναι, ότι με ελάχιστα μέσα αλλά με μια καλπάζουσα φαντασία ως αντίβαρο, ο Wan αξιοποιεί το οπτικό του υλικό στην εντέλεια, άλλοτε με αργόσυρτα περάσματα και άλλοτε με φρενήρη fast forward που δεν σε αφήνουν σε ησυχία. Ξέχωρα της άψογης εικονοπλασίας, οι μπόλικες παραπομπές θα μπορούσαν και να ενοχλήσουν αν δεν εξυπηρετούσαν την επίτευξη ενός καθορισμένου στόχου και φέρονταν αποκλειστικά για λόγους εντυπωσιασμού. Χωρίς να στερείται εξάρσεων, η ταινία χτίζεται σκαλί σκαλί προς την κλιμάκωση και το αποτέλεσμα είναι τόσο καταλυτικό που προθυμοποιείσαι να κάνεις τα στραβά μάτια εκεί που αλλού θα κατακεραύνωνες για στυγνό μιμητισμό.

Παρ’ όλα τα ενθαρρυντικά, το Saw δεν είναι μια ταινία που στερείται αδυναμιών. Εξόφθαλμη παραφωνία, η ενοχλητικά –ή καλύτερα, ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΑ- κακή, υπερδραματοποιημένη ερμηνεία του “γιατρού” Cary Elwes, που θα μπορούσε να πριμοδοτηθεί με εισιτήριο διαρκείας για την ετήσια απονομή των Χρυσών Βατόμουρων. Δεν είναι άλλωστε και μικρό κατόρθωμα, η δική σου συναισθηματική φόρτιση να μεταδίδει κύματα χαχανητών σε μια ολόκληρη αίθουσα. Ίσως η καλύτερη ένδειξη ότι η γραμμή καριέρας που χάραξε με τον ρόλο του στους Ήρωες με τα κολάν ήταν και η πιο ενδεδειγμένη. Από την άλλη, ο έτερος πρωταγωνιστής (παύλα συν-σεναριογράφος, καταραμένη φτώχεια) Leigh Whannell στέκεται με αξιοπρέπεια σε έναν σαφώς ελαφρύτερο ρόλο. O Danny Glover ερμηνεύει σχεδόν αντανακλαστικά τον πρώην αστυνομικό -γεγονός αναμενόμενο μετά από τόση προϋπηρεσία στη σειρά των Φονικών Όπλων -, έναν χαρακτήρα που περιέργως αφήνεται αναξιοποίητος δεδομένου της αναγνωρισιμότητας του ενσαρκωτή του. Ζυγίζοντας τα προαναφερθέντα, αναγνωρίζοντας πάντοτε το ελαφρυντικό του περιορισμένου χρονικού περιθωρίου –άλλωστε για πολλές σκηνές χρησιμοποιήθηκε υλικό από τις πρόβες-, θα πρέπει για ακόμη μία φορά να τονιστεί ότι πλην ελάχιστων τεκταινόμενων το Saw δεν είναι μια ταινία ηθοποιών, αλλά περισσότερο σεναριακού και σκηνοθετικού εντυπωσιασμού, που προσπαθεί να δρέψει καρπούς από τους ενδόμυχους φόβους του θεατή και από την συλλογιστική δοκιμασία στην οποία τον προκαλεί. Ως γεύση στην άκρη της γλώσσας, οι εντυπώσεις είναι αυτές που μένουν μετά το πέρας της θέασης. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, παρά τα όποια ψήγματα πικρίας, το γλυκό είναι αυτό που κατακλύζει τις γευστικές θηλές.

Fade out: Αν σας έχει λείψει η αγωνία και το άγχος που μόνο ένα καλό θρίλερ μπορεί να μεταδώσει, το Saw διαθέτει όλα τα μέσα για να καλύψει στο έπακρο το κενό. Αν πέρασε πολύς καιρός από την τελευταία φορά που μια ταινία αποτελούσε για μέρες κεντρικό θέμα συζήτησης και σχολιασμού στην παρέα σας, φροντίστε μετά την παρακολούθηση αυτής της ταινίας να υπάρχουν στο ψυγείο μπίρες και παγάκια για τον καφέ. Αν πάλι έφτασαν στα αυτιά σας φήμες ότι το Saw είναι το Se7en της νέας γενιάς, διαγράψτε την πληροφορία με μια γερή μονοκοντυλιά, μιας και είναι κρίμα να απογοητευτείτε από ένα τόσο ισχυρό crowd pleaser. Αν βγαίνοντας από την αίθουσα μπείτε στον πειρασμό να αναρωτηθείτε τι θα μπορούσε να απογίνει αυτό το υλικό στα χέρια άλλων δημιουργών και με μεγαλύτερο budget, αφενός ανακουφιστείτε με τη γνώση ότι δεν είστε οι μόνοι, αφετέρου αφήστε και λίγο χώρο για τα εύσημα σε δύο άπειρους νεαρούς από την Αυστραλία, οι οποίοι με ένα σενάριο στο χέρι και μηδενικές διασυνδέσεις μπόρεσαν να στήσουν μια ταινία που απέφυγε στην τελευταία στροφή την απευθείας έκδοση σε βίντεο για να εντυπωσιάσει τον πλανήτη. Και για να το θέσω ευθέως: Μην είστε μίζεροι. Για μια φορά αφήστε τις επικρίσεις και θυμηθείτε την τελευταία φορά που δεν κλάψατε τα λεφτά ή το χρόνο σας μετά από κάποια προβολή θρίλερ. Πάει τόσος καιρός λοιπόν, ε;…

Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10) (σημ.: ανταποκρίνεται μόνο σε κινηματογραφική θέαση. Κρίνοντας συνεπαγωγικά από τα προαναφερθέντα, αναλογιστείτε πόσο λίγη μπορεί να δείξει στη μικρή οθόνη).

Βρεττός Λιάπης




Πέμπτη 28 Οκτωβρίου 2004

Πρώτα απ’ όλα, επειδή έχουμε έναν φανατικό του Saw στο cine, τον Μανόλη, να τον προειδοποιήσω: Μάνο, η ταινία δεν είναι για 10. Αλήθεια. Αλλά δεν πειράζει, όλοι έχουμε τις μικρές μας ένοχες απολαύσεις, άλλος τα Caprice, άλλος το Saw, άλλος το Bubba Ho Tep. Κορυφαία η φώτο στο MSN πάντως!

To Saw, η πρώτη ταινία του σκηνοθέτη James Wan είναι ένα άκρως ενδιαφέρον ντεμπούτο αλλά θα μπορούσε να είναι και κάτι παραπάνω.. Η κεντρική ιδέα σίγουρα ιντριγκάρει: Δύο άγνωστοι (Leigh Whannell, Cary Elwes) ξυπνούν αλυσοδεμένοι σε ένα δωμάτιο, στη μέση του οποίου υπάρχει ένα πτώμα. Όπως αποδεικνύεται οι δυο τους είναι τα πιο πρόσφατα θύματα ενός δολοφόνου, ο οποίος δεν αρκείται στο να σκοτώνει αλλά επινοεί μακάβρια ψυχολογικά παιχνίδια ,που έχουν ως έπαθλο την ελευθερία του αιχμαλώτου του. Έτσι και εδώ: Όποιος καταφέρει να σκοτώσει τον άλλον θα κερδίσει την ελευθερία του.

Η αλήθεια είναι ότι το Saw φτάνει σε στιγμές απολαυστικής διαστροφής. Όχι τόσο στην κεντρική πλοκή του, όσο σε μερικά flashback με τα προηγούμενα παιχνίδια που οργάνωσε ο δολοφόνος (ο οποίος χρησιμοποιεί ως σήμα κατατεθέν μια καταπληκτικά απόκοσμη μαριονέτα-η φώτο στο MSN που ανέφερα νωρίτερα). Εδώ είναι και ένα ενδιαφέρον ζήτημα στο οποίο ποντάρει η ταινία: Τι θα ήσουν ικανός να κάνεις αν η ζωή σου ήταν σε κίνδυνο; Πχ θα άνοιγες την κοιλιά ενός ζωντανού ανθρώπου αν μέσα της ήταν κρυμμένο το κλειδί για τις χειροπέδες σου; Η σχέση μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών εξελίσσεται προσεγμένα. Στην αρχή άγνωστοι που πρέπει να συνεργαστούν, στη συνέχεια υποπτεύονται ο ένας τον άλλον και τέλος είναι διατεθειμένοι να σκοτώσουν ο ένας τον άλλον. Είναι μια απολύτως ρεαλιστική προσέγγιση, που θυμίζει λίγο τα ψυχολογικά βασανιστήρια των πρωταγωνιστών του Δέκα Μικροί Ινδιάνοι, ανθρώπων που κοιτάζουν καχύποπτα τον διπλανό τους γιατί μπορεί να είναι ο πραγματικός δεσμοφύλακας τους και ο μελλοντικός δολοφόνος τους. Τα μικρά στοιχεία που ανακαλύπτουν στη φυλακή τους συμβάλλουν στο μυστήριο. Μια φωτογραφία, δύο πριόνια κλπ, όλα κομμάτια ενός αινίγματος που μπορεί να οδηγήσει στην ελευθερία και για μεγάλο χρονικό διάστημα κρατούν αιχμάλωτη την προσοχή μας-μου θύμισαν τα κλασσικά adventure παιχνίδια που έπαιζα παλιά. Ο Wan δείχνει αξιοθαύμαστο ταλέντο στο σασπένς για πρωτάρη, ενώ καταφέρνει να πάρει καλές ερμηνείες-σχεδόν- από όλο το καστ του. Τα flashback για τα οποία μίλησα νωρίτερα θυμίζουν Fincher ενώ και η δράση είναι καλοστημένη, αν και όχι πάντα απαραίτητη για την οικονομία της ταινίας.

Τα κυριότερα προβλήματα του Saw είναι δύο. Πρώτον, ο Elwes, η ερμηνεία του οποίου ξεκινάει από αδιάφορη και καταλήγει σε ανυπόφορη. Οverracting είπατε; Ακριβώς. Ατόπημα του casting director,η ταινία θα είχε περισσότερη φρεσκάδα αν και οι δύο πρωταγωνιστές ήταν σχετικά άγνωστοι –χώρια που δεν ξέρω αν κάποιος τους είπε ψέμματα ότι ο Elwes είναι μαγνήτης για το box office, γιατί σίγουρα δεν είναι (χώρια που κάτι παράξενο έχουν τα μούτρα του, ένα μακιγιάζ σαν να αιχμαλωτίστηκε μετά από audition για τους Cure). Ο συμπαθής Whannell είναι πολύ πιο φυσικός, χωρίς ποτέ να φτάνει στις κορόνες του Elwes ο οποίος μάλλον νομίζει ότι υποδύεται τον Βασιλιά Ληρ. Δεύτερο και σημαντικότερο:Το σενάριο αφήνει μια περίεργη γεύση.. Χρησιμοποιώ τη λέξη «γεύση» γιατί μου δόθηκε περισσότερο η ιδέα μιας συνταγής με υλικά από πετυχημένα φιλμ, αντάξια ενός CineGourmet από τον Γιάννη παρά για πρωτότυπο σενάριο. Phone Booth, The Silence of the Lambs, Seven, είναι όλα εδώ. Τολμώντας λίγο παραπάνω, ακόμα και το όλο σκηνικό με το πριόνι είναι κατευθείαν από το Mad Max. Φυσικά ο Whannell είναι επίσης στο πρώτο του σενάριο, και μια από τις πιο κλασσικές συμβουλές για σεναριογράφους είναι η μέθοδος του «car crash». Koινώς, παίρνεις 2-3-4 ή όσα θες γνωστά σενάρια, τα βάζεις να συγκρουστούν και από τις.. λαμαρίνες προκύπτει ένα καινούριο. Απλά εδώ, υπάρχει η αίσθηση ότι ο Whannell θέλει να χωρέσει τα πάντα στο σενάριο του. Τρόμο, splatter , μπάτσους,twist… Θα ήθελα λίγο περισσότερο σεναριακό χρόνο με τους πρωταγωνιστές και λιγότερο με τον Danny Glover, ο οποίος με αποσπά από το εφιαλτικό σκηνικό. Πάντως αν και σε γενικές γραμμές πολλά από τα στοιχεία της πλοκής κατεδαφίζονται με στοιχειώδη ανάλυση και η τελική ανατροπή είναι στην καλύτερη περίπτωση υπερβολική, η προσπάθεια των Wan-Whannell δείχνει ταλέντο και αγάπη για το σινεμά. Ελπίζω σε περισσότερα πράγματα στο μέλλον, αλλά τα σημάδια είναι ενθαρρυντικά.

Οι φαν των θρίλερ να μην το χάσουν, σε αυτούς απευθύνεται και αυτοί είναι που θα το χαρούν περισσότερο από όλους.

Ταινία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

(Μάνο,φίλοι ε;)

Θοδωρής Σαρλάς




Τρίτη 8 Μαρτίου 2005

Μόλις μερικές ημέρες πριν την θεατρική της προβολή στην σχετικά καθυστερημένη Ελλάδα μας, αλλά και την επίσημη πρεμιέρα του cine.gr στην οποία οι προσκλήσεις αποτελούν μαγικό χαρτάκι, έφτασε στα χέρια μου από την Γηραιά Αλβιόνα η έκδοση σε ψηφιακή μορφή μιας ταινίας που φέτος έχει προκαλέσει ποικίλα σχόλια.

Το SAW είναι ένα φιλμ που κινείται στον χώρο του αστυνομικού θρίλερ μυστηρίου, ενός genre Που έφτασε στο αποκορύφωμα του ακριβώς μια δεκαετία πριν με το τόσο σπουδαίο “Se7en”! Και θα έλεγα πως η ταινία του δεν τα πηγαίνει άσχημα συγκρινόμενο με την ναυαρχίδα του είδους.

Η συνύπαρξη για μια ολόκληρη ημέρα, δύο φαινομενικά άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων, σε έναν βρωμερό χώρο, με ένα αποκρουστικό στην όψη πτώμα ανάμεσα τους κι έναν μανιακό δολοφόνο που παρακολουθεί κάθε τους κίνηση είναι πραγματικά μια αξιόλογη σεναριακή βάση να στηριχτεί ένα καλό θρίλερ.

Εδώ υπεισέρχεται όμως η πιο σημαντική κινηματογραφική παράμετρος που λέει πως «τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται» που παραμερίζει σε κάποιο βαθμό ακόμη και αυτές τις κάκιστες ερμηνείες των πρωταγωνιστών της ταινίας. Η ευρωπαϊκή έκδοση χαρακτηρίζεται από εκπληκτικό ήχο Dolby Digital 5.1 – η Αμερικάνικη διαθέτει ακόμη και DTS 6.1 – ενώ η εικόνα είναι ότι πιο κακοτυπωμένο έχω δει φέτος στην οικιακή μου οθόνη.

Γιώργος Ζερβόπουλους (CineDVD)




SAW – ΣΕ ΒΛΕΠΩ


25 λέξεις – Βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε ένα βρωμερό υπόγειο, με ένα πτώμα να κείτεται ανάμεσα τους. Και κάθε λεπτό που περνά έρχονται αντιμέτωποι με φρικιαστικές εκπλήξεις από τον παρανοικό άντρα που τους παρακολουθεί.

Στο Ράφι – Έχω επαναλάβει πολλές φορές την δυσαρέσκεια που μου προκάλεσαν οι αμερικάνικες παραγωγές του 2005, στον τομέα του φοβιστικού σινεμά. Ευτυχώς που οι Ασιάτες δηλαδή με τις επαναλαμβανόμενες προσπάθειες τους έχουν κρατήσει το επίπεδο του είδους σε κάποιο αξιόλογο επίπεδο. Την παντοκρατορία τους πάντως μέσα στον χρόνο που πέρασε αμφισβήτησε και μάλιστα με αξιώσεις μια ανεξάρτητη παραγωγή, που στηρίζεται στην ιδέα που γεννήθηκε στο μυαλό δύο Αυστραλών, που κυριολεκτικά κέρδισε τις εντυπώσεις, με την δυναμική και την ανατρεπτικότητα της. Το Saw

Δύο άγνωστοι μεταξύ τους άντρες, ο Άνταμ και ο Λόρενς, βρίσκονται αλυσοδεμένοι σε μια σιχαμερή τουαλέτα, γεμάτοι απορίες για τον τρόπο που έχουν βρεθεί σε αυτήν την κατάσταση. Το επίπεδο του τρόμου τους ανεβάζει κατακόρυφα η ύπαρξη ενός δολοφονημένου αιμόφυρτου άντρα που βρίσκεται στην μέση του δωματίου, αλλά και το ότι όσο περνά η ώρα αντιλαμβάνονται πως κάποιος διεστραμμένος εγκληματίας, έχει στήσει ένα παράξενο παιχνίδι στην πλάτη τους. Ο κανόνας λέει πως μέσα σε οκτώ ώρες θα πρέπει να έχουν λύσει τους γρίφους που τους θέτει, ώστε να έχουν πιθανότητες ο ένας ή ο άλλος να σωθούν από την παρανοική του μανία.

Η μεγάλη δύναμη, αλλά ταυτόχρονα και η αχίλλειος πτέρνα του φιλμ είναι το σενάριο του. Από την μια με τις διαρκείς ανατροπές αλλά και τα ευφάνταστα τρικς που έχει στήσει στους φοβισμένους άντρες ο παράφρονας που τους παρακολουθεί, ο θεατής υποβάλλεται σε ένα σκοτεινό, σιχαμερό περιβάλλον, που το μόνο που μπορεί να του προκαλέσει είναι η ανατριχίλα. Από την άλλη μεριά όμως μια λίγο πιο προσεκτική ματιά στο στήσιμο του συνολικού script αποκαλύπτει κάποια κενά που δύσκολα μπορούν να υπερκαλυφτούν. Ξεπερνώντας όμως τα λάθη αυτά των Διόσκουρων συγγραφέων James Wan (ταυτόχρονα και σκηνοθέτης) και Leigh Whannell, μπορούμε με ευκολία να μιλήσουμε για ένα εναλλακτικό Se7en – είναι πασιφανής η απόπειρα τους να αναμορφώσουν το κλίμα της τεράστιας επιτυχίας του Fincher – που πραγματικά καταφέρνει περίφημα τον σκοπό του. Να κρατήσει τεντωμένες τις αισθήσεις αυτού που το παρακολουθεί για ένα δίωρο.

Δοσμένο με διαρκή φλασμπάκ και πολυεπίπεδες χρονικά σκηνές, το Saw λεπτό προς λεπτό εμβαθύνει και στους χαρακτήρες των δύο φυλακισμένων, προσθέτοντας εμβόλιμα κάποιες στιγμές φρίκης που δύσκολα μπορεί να ξεχαστούν από την μνήμη. Το κύριο στοιχείο της ταινίας όμως είναι πως τίποτα από όσα βλέπουμε δεν είναι στην πραγματικότητα αυτό που φαίνεται. Και το φινάλε είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό για τους χαρακτήρες των εμπλεκομένων στην υπόθεση.

Δυστυχώς όμως το “Σε Βλέπω” όντας μια παραγωγή χαμηλού κόστους, υποφέρει υπερβολικά στον τομέα των ερμηνειών, αφού οι δύο βασικοί του πρωταγωνιστές, ο όπως πάντα κακός Cary Elwes και ο προαναφερόμενος Leigh Whannell είναι υπερβολικοί στους ρόλους τους και διόλου ρεαλιστικοί σε αυτό που κάνουν. Ειδικά ο πρώτος, φέροντας στο πρόσωπο και το χειρότερο μέικ απ της κινηματογραφικής ιστορίας, σε πολλές στιγμές κόβει και τον ειρμό θρίλερ που έχι δημιουργηθεί. Περιφερειακά καλός είναι ο Danny Glover των Lethal Weapons, σε έναν ρόλο που του ταιριάζει, αυτόν του βετεράνου αστυνομικού και η Monica Potter ως σύζυγος.

Disc – Κανείς δεν θα μπορούσε να ζητήσει από την Audiovisual κάτι περισσότερο από αυτό που προσφέρει στο διπλό συλλεκτικό σετ της. Πολύ όμορφη συσκευασία – δυστυχώς για ευνόητους λόγους δίχως το χαρακτηριστικά κομμένο χέρι του πόστερ – που φέρει σε ευδιάκριτο πάντως σημείο το Α17, αφού είναι μια πολύ σκληρή πραγματικά ταινία για τους ανήλικους. Το μενού είναι καλοσχεδιασμένο και μέσω των εναλλασσόμενων εικόνων προδιαθέτει άμεσα για το τι στην αλήθεια πρόκειται να παρακολουθήσουμε: Τρόμο, τρόμο, τρόμο. Σε ότι αφορά πάντως στα τεχνικά στοιχεία του Saw, η κατάσταση είναι ελαφρώς διπρόσωπη αφού ναι με ηχητικά έχουμε μια σπουδαία μπάντα DTS 5.1 – όπως και η Dolby Digital EX δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητη - να μας κάνει όλα τα εφετζίδικα χατήρια στο σύνολο των καναλιών του ηχητικού μας συστήματος, οπτικά όμως παρατηρείται ένας έντονος κόκκος και ελαφρύς αποχρωματισμός πλάνων, που πάντως να είναι πολύ πιθανόν να οφείλεται και στις φτωχικές συνθήκες λήψης των πλάνων. Καλύτερη οπτικοακουστική σκηνή πάντως επιλέγεται αυτή που απεικονίζεται στο εξώφυλλο της θήκης με τον δολοφονικό μηχανισμό τυλιγμένο γύρω από το κεφάλι της άτυχης γυναίκας, τα δευτερόλεπτα να χτυπούν βασανιστικά στην περιφέρεια. Εναλλακτικά δίνεται η δυνατότητα παρακολούθησης συνοδεία του σχολιασμού των δημιουργών αλλά και των πρωταγωνιστών του φιλμ.

Στο δεύτερο δισκάκι υπάρχουν αμέτρητα πρόσθετα, σε ένα χορταστικό μενού, που προσφέρουν ότι θα μπορούσε να ζητήσει ένας θεατής. Εκτός από τα τυπικά τρέιλερς, σποτς και πλάνα από την ταινία, υπάρχει ένα βίντεο κλιπ με τον τίτλο Bite The hand That Bleeds μαζί με το making of του, κάποιες αμοντάριστες στιγμές από τα γυρίσματα και μια επιπλέον ταινία μικρού μήκους – πολύ ενδιαφέρουσα με τον τίτλο Sawed Off. Σε γενικές γραμμές δηλαδή μια έκδοση που χαρακτηρίζεται από πληρότητα.

Μμμμ… - Η φίλοι του σκοτεινού και κάπως πιο μυστηριώδους σινεμά ήδη έχουν λατρέψει αυτά που προσφέρει το Saw. Αγωνία στο έπακρό και τεντωμένες αισθήσεις. Άλλοι είναι πιθανό να σταθούν στα μικρολάθη της και να την απορρίψουν. Σε καμία περίπτωση πάντως το φιλμ δεν περνά απαρατήρητο, αντίθετα – παρά τα συνήθη λεγόμενα για την γνώση της έκπληξης του φινάλε – παρακολουθείται με εφάμιλλο ενδιαφέρον και δεύτερη και Τρίτη φορά. Δείτε το οπωσδήποτε!

ΕΙΚΟΝΑ – 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)
ΗΧΟΣ –8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)
EXTRAS – 7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars7/10 Stars (7/10)
SAW6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)


Γιώργος Ζερβόπουλους (CineDVD)




Τρίτη 8 Ιουνίου 2010

Το Saw, είναι από τις ταινίες εκείνες που ξεκίνησε την παραγωγή της με όχι τόσο πολλά φόντα, όσα πιθανότατα θα ήθελε κάποια άλλη παραγωγή του είδους. Το budget της μόλις 1,2$ εκατομύρια. Το σενάριο στα χέρια ενός νέου και άπειρου σκηνοθέτη. Οι πρωταγωνιστές, άγνωστοι και η διάρκεια των γυρισμάτων μόλις 18 μέρες. Ακούγοντας και συνθέτοντας όλα τα παραπάνω, ίσως να μην περιμέναμε το καλύτερο αποτέλεσμα το οποίο τελικά, ήρθε να μας διαψεύσει ευχάριστα κάνοντας έπειτα από πολύ καιρό την ανατροπή, δίνοντας το φιλί της ζωής στα νεκρά μέχρι τότε θρίλερ.

Αυτή λοιπόν η ανεξάρτητη παραγωγή έβαλε ένα στοίχημα το οποίο κέρδισε και με το παραπάνω. Ποια όμως είναι εκείνα τα στοιχεία που κατέταξαν το Saw στην λίστα με τις πιο καλές, εμπορικές κι έξυπνες ταινίες της δεκαετίας; Σίγουρα και πρώτα απΑ όλα η κεντρική ιδέα. Έχουμε τον θύτη και τα θύματα! Ο πρώτος, έχει στήσει ένα καλοκουρδισμένο παιχνίδι όπου όλα δουλεύουν άψογα, όπως οι δείκτες του ρολογιού. Τα θύματά του δεν έχουν άλλη επιλογή για να ξεφύγουν από το να συμμετάσχουν. Το παιχνίδι του θύτη μακάβριο και αρρωστημένο αλλά ταυτόχρονα τόσο ευφυές που δύσκολα να μην υποκληθείς στην φαντασία του. Πέραν όμως αυτού, το παιχνίδι αυτό δεν έχει την λογική του απλού βασανιστηρίου. Δεν θέλει απλά να προσφέρει αίμα αλλά να προκαλέσει την σκέψη του θύματος, να δοκιμάσει μέχρι που μπορούν να φτάσουν τα όριά του και οι αντοχές του προκειμένου να κερδίσει την ίδια του την ζωή.

Ταυτόχρονα όμως με το θύμα, μπαίνουμε κι εμείς ως θεατές στην λογική του να συμμετάσχουμε στο παιχνίδι αυτό. Παρακολουθούμε, επεξεργαζόμαστε τα δεδομένα, προσπαθούμε να μπούμε στο μυαλό του θύτη για να εξηγήσουμε τις πράξεις του αλλά το πιο σημαντικό, βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση των θυμάτων προσπαθώντας να καταλήξουμε σε μια απάντηση. Να καταλήξουμε στο τι θα επιλέγαμε αν είμασταν εμείς στην θέση τους. Θα συμμετέχαμε στο αρρωστημένο αυτό παιχνίδι, όποιο κι αν ήταν το κόστος προκειμένου να σώσουμε το τομάρι μας ή θα επιλέγαμε να περιμένουμε καρτερικά τον θάνατο που επέλεξε για μας ο θύτης μας; Δύσκολη κατάσταση και ακόμα πιο δύσκολη η απόφαση, πόσο μάλλον κάτω από κατάσταση σύγχισης.

Και ακριβώς αυτή την κατάσταση σύγχισης εκμεταλλεύτηκε ο νεαρός σκηνοθέτης James Wan, με βάση την οποία ξετύλιξε το κουβάρι της πλοκής. Εμπνευσμένος από την σχολή του Fincher πιθανότατα, φαίνεται να έχει εμπεδώσει ένα πολύ σημαντικό μάθημα. Μεγαλύτερος όλων είναι ο φόβος που υποβόσκει, που υπονοείται και όχι εκείνος που αναπαριστάται με βίαιες εικόνες στην οθόνη. Το μυαλό είναι περισσότερο περίπλοκο από το μάτι και η φαντασία του καθενός είναι εκείνη που μπορεί να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερο φόβο καθώς το υποσυνείδητο έχει την ικανότητα να ξεθάβει αυτά που μας τρομάζουν περισσότερο. Παίρνοντας λοιπόν τα παραπάνω και τοποθετώντας τα σε ένα κλειστοφοβικό, έρημο και βρώμικο αποχωρητήριο, ξεχασμένο από τον θεό και χωρίς καμία πιθανότητα διαφυγής, έχουμε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τον απόλυτο φόβο, την αναζοπύρωση του ενστίκτου της επιβίωσης.

Μέσα όμως σε όλα αυτά τα θετικά στοιχεία που ήδη προανέφερα, υπάρχουν και τα αρνητικά που δεν είναι τίποτα περισσότερο από το αντίκτυπο μιας χαμηλής προϋπολογισμού παραγωγής που δεν μπορούσε προφανώς να δώσει παραπάνω χρήματα προκειμένου να αγοράσει καλύτερες ερμηνείες. Τόσο ο Cary Elwes όσο και ο Leigh, καταφεύγουν σε ερμηνευτικές υπερβολές που όχι μόνο δεν προκαλούν την συναισθηματική μας ένταση, όχι μόνο δεν μας κάνουν να συμπάσχουμε μαζί τους γαι το δράμα που ζούνε αλλά αντίθετα, είναι ο λόγος που μέσα από την προσωπική μας αγωνία ξεσπάνε κάποια μικρά χαμόγελα κατά την διάρκεια της παρακολούθησης.

Αν παραβλέπει λοιπόν κανείς τις επίπεδες ερμηνείες των δύο πρωταγωνιστών, το Saw είναι ότι καλύτερο έχουμε δει στην κατηγορία αυτή τα τελευταία χρόνια. Έπειτα από μια σειρά αποτυχημένων ταινιών τρόμου και μετά από την τρομοκρατία των μεταφυσικών ταινιών τρόμου που εξαιρουμένων ορισμένων περιπτώσεων, έπληξαν τα εγκεφαλικά μας κύτταρα, είναι το δίσως άλλο μια κινηματογραφική πρόταση που εξιτάρει τις αισθήσεις, τον εσωτερικό φόβο κάθε θεατή και ίσως το κυριότερο, την φαντασία μας χωρίς να μας αφήνει έξω από το παιχνίδι αλλά αντίθετα, αφήνοντάς μας να συμμετάσχουμε ενεργά. Ένα από τα πιο έξυπνα κινηματογραφικά ψυχολογικά παιχνίδια, με την πιο απροσδόκητη εξέλιξη και ίσως, το πιο ανατρεπτικό φινάλε των τελευταίων ετών.

Βαθμολογία: 8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8.5/10 Stars8,5/10 Stars (8.5/10)

Γιώτα Παπαδημακοπούλου


 
Saw Σε Βλέπω (2004) - horrormovies.gr - Σάβ 12 Απρ 2014 - 20:06
Φρέσκο, ευφυές και σοκαριστικό φιλμ τρόμου με σπουδαία ιστορική σημασία. Από τις καλύτερες ταινίες τρόμου της περασμένης δεκαετίας...

Διαβάστε την κριτική εδώ: horrormovies.gr.
 
<Χωρίς Τίτλο> - Movie_maniac123 - Κυρ 10 Φεβ 2013 - 16:00
Ναι είναι γεγονός το "Saw" ήταν απ`τα καλύτερα θρίλερ της περασμένης δεκαετίας,αν όζι το καλύτερο.Ξεχώριζε από πολλά άλλα είχε κάποιο επίπεδο σαν ταινία αν και οι ερηνείες δεν ηταν καλές.Μες την υπερβολή οι περισσότεροι από τους ηθοποιούς.Παρ`όλα αυτά μια πολύ καλή ταινία τρόμου για γερά στομάχια και για μια συγκεκριμένη ηλικία και πάνω και ένα φιναλε δυναμίτης!!!

                                         8/10
 
<Χωρίς Τίτλο> - agapitotyraki - Πεμ 31 Μαρ 2011 - 17:56
apo tis kaluteres tainies!!!!10/10
 
Legacy - willow - Unverified - Κυρ 27 Μαρ 2005 - 01:15
αρκετα καλη η ταινια,αλλα πολυ βια ρε παιδια,παρα πολυ βια και παρανοια σε ολο της το μεγαλειο...το σιγουρο ειναι οτι η ταινια θα σοκαρει...αντε να δουμε τι αλλο θα σκαρφιστουνε...
willow
 
Βλέπετε τα πρώτα 4 σχόλια. Πατήστε εδώ για να εμφανιστούν όλα.

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.