• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Japanese Story (2003)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Αντιθέσεις

Δραματική | 110' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 7/2/2006
Διανομή: Audio Visual
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Αγγλικά - Ιαπωνικά
Δημοτικότητα: 0.05 %
Αξιολόγηση: 9.33/109.33/109.33/109.33/109.33/109.33/109.33/109.33/109.33/109.33/10   (9.33/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 14 Ιουνίου 2004 - 11:50

Ήρθε λοιπόν και στην Ευρώπη το πολυαναμενόμενο Japanese Story που έλαβε διθυραμβικές κριτικές στις ΗΠΑ. Μην σας ξεγελάει ο τίτλος-δεν το έχει κάνει κανένας Miyamae ή κανένας Izumi αλλά κάποια Sue Brooks. Το Japanese Story είναι γνήσιο αυστραλέζικο προϊόν όπως η Qantas, ο Hugh Jackman και τα κοάλα και είναι μία από τις καλύτερες ταινίες της μακρυνής αυτής ηπείρου από εποχής Crocodile dundee. Η Collette είναι μια σέξυ αλλά ατημέλητη και φωνακλού ladette που τρώει βραστά φασόλια για πρωινό, μεσημεριανό ή βραδυνό και έχει μια μάνα που τρελαίνεται να κόβει αποκόμματα επικήδειων. Ο Gotaro Tsunashima είναι ένας businessman εσωστρεφής και αλαζόνας που ντύνεται κυριλέ ακόμα και όταν είναι να ταξιδέψει στην αυστραλιανή έρημο και τρελαίνεται να παίρνει φωτογραφίες-τυπικός Ιάπωνας. Για λόγους που δεν διευκρινίζονται επακριβώς στην ταινία ο κλήρος πέφτει στην Collette να πάρει τον Ιάπωνα από το αεροδόμιο και να τον οδηγήσει μέχρι τα μεταλλεία στα οποία είναι μέτοχος καθώς και όπου αλλού αυτός θελήσει. Η δυσαρέσκεια της για το «χώσιμο» είναι αρκετά έντονη εντείνεται όμως όλο και περισσότερο όταν ο Tsunashima της φέρεται σαν να είναι ο σωφέρ του και την κουτσομπολεύει διηπειρωτικά μέχρι το Τόκυο «Τανάκα-σαν, ναι μου έδωσαν γυναίκα οδηγό, ναι, μιλάει πολύ και έχει και μεγάλο πισινό...» Κάποια στιγμή το τζιπ τους κολλάει στην μέση της αυστραλιανής ερήμου και οι δύο επιβάτες αναγκάζονται να περάσουν εκεί μια καυτή μέρα και μια παγωμένη νύχτα... Καταφέρνουν κάποια στιγμή να ξεκολλήσουν όμως οι κακουχίες τους φέρνουν πολύ κοντά...όσο πιο κοντά γίνεται... δυστυχώς όμως το love story δεν έχει ευτυχή κατάληξη, καθόλου ευτυχή κατάληξη....

Οι (λιγοστοί) επικριτές της ταινίας αυτο που της προσάπτουν είναι αργή εξέλιξη. Προσωπικά δεν έχω ξανακούσει πιο άδικο σχόλιο. Στην ταινία δεν βαριέσαι ούτε λεπτό. Αυτοί οι κ.κ. πρέπει να δουν ταινίες όπως το The Station Agent για να καταλάβουν τι θα πει αργή εξέλιξη. Εναλλακτικά μπορούν να δουν κανέναν αγώνα σπριντ ή κανέναν Terminator αν θέλουν πολλά κυνηγητά και πιστολίδια. Η Brooks έχει ζυγίσει με ηλεκτρονική ζυγαριά πόσο χρόνο θα αφιερώσει στο κάθετι: Πόσο χρόνο θα αφιερώσει στο τοπίο, πόσο χρόνο στο γυμνό, πόσο θα τραβήξει τον διάλογο, πόσο θα τραβήξει τις αμήχανες σιωπές, πόσο θα κάνει close-up στα πρόσωπά τους, πόσο θα δείξει τους τρίτους χαρακτήρες. Καθοδηγεί εκπληκτικά την Collette. Την δείχνει άβαφη, αχτένιστη, ταλαιπωρημένη και όμως η Collette εκπέμπει τέτοια γλυκύτητα και σεξουαλικότητα που η συμπατριώτισα της Kidman θα πέθαινε να έχει ως «είμαι καθαρίστρια αλλά μοιάζω σαν μόλις να γύρισα απο botox» στο The Human Stain - Το Ανθρωπινο Στιγμα. Δείχνει το love story ανάμεσα σε δύο αταίριαστους ανθρώπους ρεαλιστικά, σχεδόν νατουραλιστικά Ούτε το Notting Hill είναι ούτε το Laws of Attraction να πήξουμε στο ροζ και στον ρομαντισμό. Το love story είναι αυτό που πραγματικά είναι μια σεξουαλική σχέση χωρίς μέλλον, γεμάτη στοργή και συναίσθημα. Δείχνει τις μονομανίες τις σύγχρονης ιαπωνικής κοινωνίας (την εσωστρέφεια, την αλαζονεία, το «καλύτερα να πεθάνω παρά να πρέπει να ζητήσω βοήθεια», το καραόκε, την τυπικότητα με τις επισκεπτήριες κάρτες) χωρίς να τις κάνει καρικατούρα (μήπως αναφέρομαι στο Lost in Translation - Χαμενοι στη Μεταφραση, λέω μήπως...). Δείχνει τους αυστραλούς «βλάχους» με τις κοιλιές από την μπύρα, τα χωριά στην μέση του πουθενά, τα βενζινάδικα που σου θυμίζουν Εθνική Αθηνών-Κορίνθου και πάνω από όλα το ξηρό, φοβερό και τρομερό αυστραλιανό τοπίο και νιώθεις σαν να είσαι και εσύ εκεί. Η Brooks του σινεμά είναι ο Steinbeck της λογοτεχνίας - χωρίς φυσικά να εννοώ πως θα γίνει τόσο διάσημη όσο ο big boy....Το μόνο που μπορώ να προσάψω πάντως στην ταινία δεν είναι η βραδύτητα της αλλά το twist στην μέση της περίπου, twist που με έκανε να μην πιστεύω στα μάτια μου και να μην μπορώ να χωνέψω πως θα είχαμε τέτοιο τέλος.... τι να πω πάντως...shit happens ειδικά στην μέση της ερήμου..υποθέτω μάλιστα πως μια τέτοια κατάσταση ταιριάζει απόλυτα με την νατουραλιστική οπτική της ιστορίας...

Όσο για τους ηθοποιούς τώρα - Η Collette είναι απλά μοναδική. Ήδη αναγνωρισμένη σε Αυστραλία, έχει κερδίσει το Australian Academy Award, δεν νομίζω ότι χρειάζεται παραπάνω περγαμηνές να αποδείξει την αξία της. Αν είχε μετακομίσει σε Hollywood θα ήταν ήδη πρώτο όνομα σαν την Blanchett τουλάχιστον...Ο Tsunashima και αυτός κάνει αρκετά στον ρόλο τους ως τυπικός businessman που «λιώνει» σιγά σιγά και μαθαίνει να απολαμβάνει την ζωή. Καλός ηθοποιός μα πάνω από όλα όμορφος άντρας. Καμία σχέση εμφανισιακά με τον Takeshi Kitano για παράδειγμα.... Ιαπωνικό eye-candy o κύριος... ξαφνικά μου άνοιξει η όρεξη για sushi νομίζω...ελπίζω να τον ξαναδούμε και σε μελλοντικές παραγωγές...



Βαθμολογία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)
Βασιλική Πολυχρονοπούλου


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.