• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


What Did You Do in the War, Daddy? (1966)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Τι Εκανες στον Πόλεμο, Μπαμπά;

Κωμωδία | 116' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Mono
Γλώσσα: Αγγλικά - Γερμανικά - Ιταλικά
Δημοτικότητα: 0.06 %
Αξιολόγηση: 8.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/108.00/10   (8.00/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Πολύ Υψηλή (Συμφωνία ψήφων < 15%)




- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Σάββατο 30 Μαΐου 2009

Όσο κι αν αγαπάμε τον Blake Edwards δεν θα περιμέναμε το πιο ουσιαστικό πολιτικό σχόλιο από αυτόν. Η άποψη του περί «κάντε έρωτα κι όχι πόλεμο» της εποχής εκείνης, που μαινόταν το Βιετνάμ και οι εσωτερικές αντιδράσεις, αγγίζεται πολύ επιφανειακά και καταλήγει με την ύψωση της αστερόεσσας. Όμως, αυτά που μας έκαναν να αγαπήσουμε τον Edwards δηλώνουν "παρών" και αφορούν τον ρόλο του ως διασκεδαστή.

Η ταινία είναι ξέφρενη. Από το σημείο που θα ζεσταθεί, προσφέρει αρκετό γέλιο, αυθεντική τρέλα των 1960 και κάποιες σκηνές, όπως η εικονική μάχη, που δεν θα σε αφήσουν απαθή. Όμως, οι καλές ερμηνείες, το ευπρεπές σενάριο και μια ιδανική καλοκαιρινή θέαση δεν παράγουν μια από τις καλύτερες στιγμές του Edwards, αλλά μια άτολμη παρωδία του πολέμου, που είδαμε καλύτερα στο, παρόμοιου ύφους, γαλλικό Ασύλληπτη Απόδραση με τον Louis De Funes. Από όλα αυτά ας κρατήσουμε το "ιδανική καλοκαιρινή θέαση", αφού πράγματι είναι μια ταινία δροσερή και κρατάει ζωντανή την φρεσκάδα της κωμωδίας του χθες.

Βαθμολογία: 2.5/5 Stars2.5/5 Stars2,5/5 Stars (2.5/5)

Σταύρος Γανωτής





Δευτέρα 25 Οκτωβρίου 2010

Όπως αρκετοί σκηνοθέτες, έτσι και ο Blake Edwards είπε να ασχοληθεί με τον Β` Παγκόσμιο πόλεμο. Ο σκηνοθέτης όμως επέλεξε την κωμική πλευρά φυσικά και έτσι το 1966 παρουσίασε το «Τι Εκανες στον Πόλεμο, Μπαμπά;». Ο συγγραφέας του «Εξορκιστή» William Peter Blatty βοήθησε στη συγγραφή του σεναρίου, από μια ιστορία του ίδιου του Edwards. Οι δυο τους είχαν ξανασυνεργαστεί το `64 στη δημιουργία του 2ου ροζ πάνθηρα, το επίσημα λεγόμενο A Shot in the Dark.

Βρισκόμαστε στη Σικελία του `43. Η ταινία μας παρουσιάζει έναν πωρωμένο λοχαγό (τον κωμικό Dick Shawn) που αναλαμβάνει από το στρατηγό του ένα μικρό λόχο που είναι εντελώς... χύμα και έχει υπολοχαγό τον James Coburn. Τους αναθέτουν να πάνε να καταλάβουν ένα μικρό ιταλικό χωριό. Με το που φτάνουν εκεί, το ιταλικό στρατιωτικό τμήμα παραδίνεται άνευ όρων. Ή, μάλλον, με έναν όρο: να τους αφήσουν να κάνουν τη γιορτή του χωριού εκείνο το βράδυ και την άλλη μέρα παραδίνονται. Και οι φίλοι μας οι Αμερικανοί δέχονται, στέλνοντας ένα υπόμνημα στο στρατηγό ότι συναντήσανε «μια μικρή αντίσταση». Το κρασί ρέει άφθονο, οι γυναίκες είναι χάρμα οφθαλμών και όχι μόνο και ο πορωμένος λοχαγός βρίσκει το δάσκαλό του. Κάπως έτσι κυλάει το πρώτο μισάωρο του έργου. Κυλάει όμως αργά και βαρετά, με όχι και τόσο πετυχημένα αστεία. Τότε όμως, αφού ξημερώσει η επόμενη μέρα, αρχίζει το μπάχαλο: οι στρατιώτες να έχουν ανταλλάξει στολές, να καταφθάνει ένας ταγματάρχης να ελέγξει την κατάσταση, να είναι όλοι με hangover, να αναγκάζονται να κάνουν στα ψέματα ότι πολεμάνε και αυτά είναι μόνον η αρχή. Ο Edwards εδώ βρίσκει ρυθμό και η ταινία κυλάει απίστευτα όμορφα. Σε κάθε ανατροπή στην προδιαγεγραμμένη πλοκή, ακολουθεί μια άλλη και μετά μιαν άλλη, μη μπορώντας να μαντέψεις τι θα επακολουθήσει. Και όταν σκάσουν μύτη και οι Ναζί, τα πράματα θα εκτροχιαστούν, με απίστευτα κωμικά μπερδέματα και ακόμα πιο απίστευτα ξεμπερδέματα.

Ζήσης Μπαρτζώκας (5Χ5 on Classic by Zisis: World War II)





Μέσα στη θύελλα των επανεκδόσεων (και) αυτού του καλοκαιριού, και μάλιστα σε μια χρονιά που αναμένεται να δούμε διάφορα υποδημιουργήματα μεγάλων σκηνοθετών (όπως έχει άλλωστε επισημανθεί από διάφορες πλευρές), αναμενόμενο ήταν να δούμε και κάτι από Blake Edwards. Βέβαια, θα προτιμούσαμε η έκταση της αναβίωσής του να περιοριζόταν στο (υποδειγματικό sit-com) Party και τους τρεις Ροζ Πάνθηρες που θα ακολουθήσουν, αλλά φευ…

Το Τι έκανες στον Πόλεμο Μπαμπά, έρχεται από μια εποχή που οι Αμερικάνοι σκηνοθέτες ξεκινούσαν να επιδίδονταν σε κανιβαλισμό των πολεμικών τους δαφνών (μιας και βρισκόμαστε τριγύρω από την περίοδο του Βιετνάμ), και τα αντιπολεμικά μηνύματα στις ταινίες ήταν το ανερχόμενο thing –βλέπε The Great Escape το ‘63, ή Johnny got his gun και MASH που ευχαρίστως θα ξαναβλέπαμε, να έρχονται λίγο αργότερα.

Η σάτιρα του Edwards για την εποχή της, ήταν εξαιρετικά δηκτική, όσο και διασκεδαστική, ξεκάθαρα επικριτική, αλλά και προσεγμένα ανάλαφρη για να κερδίσει το κοινό. Σήμερα όμως, φαντάζει αρκετά ξεθωριασμένη μέσα στο 60’s πνεύμα της, ενώ στη δίωρη διάρκειά της μερικά κομμάτια της μάλλον κρατούν παραπάνω απ’ όσο θα θέλαμε.

Ωστόσο, οι εξαιρετικές ερμηνείες (ιδίως από τον James Coburn που ισορροπεί με χάρη ανάμεσα στον πολυμήχανο, αποτελεσματικό στρατιωτικό και το τρελό party animal, και όχι τόσο τον Dick Shawn που μερικές φορές φαίνεται υπερβολικός) και η χαλαρή σκηνοθετική διάθεση, την κρατούν διασκεδαστική σαν σύνολο, ακόμη κι αν δεν δικαιολογούν την τεράστια φήμη που συνοδεύει τον –άσχετο με τα δρώμενα- τίτλο της.

Βαθμολογία: 6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars6/10 Stars (6/10)

Ιωσήφ Πρωιμάκης


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.