• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22307
  • Αριθμός συν/τών: 759912
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Back to the Future (1985)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Επιστροφή στο Μέλλον

Κωμωδία Φαντασίας | 116' | Κατάλληλο, επιθυμητή γονική συναίνεση
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 16/12/2002
Ημερομηνία κυκλοφορίας BluRay: 4/5/2012
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Surround (Prologic)
Γλώσσα: Αγγλικά
Δημοτικότητα: 0.23 %
Αξιολόγηση: 8.42/108.42/108.42/108.42/108.42/108.42/108.42/108.42/108.42/10   (8.42/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Υψηλή (Συμφωνία ψήφων μεταξύ 15 και 50%)




- Υπότιτλος:

Δεν ήταν ποτέ στο χρόνο του για το σχολείο. Ώσπου μια μέρα, δεν ήταν στον χρόνο του γενικώς.

- Gallery:



 

- Κριτική από το Cine.gr:


Δευτέρα 25 Ιουνίου 2007

Back to the Future (1985)


«If my calculations are correct, when this baby hits eighty-eight miles per hour... you`re gonna see some serious shit».

Ταξίδι στο χρόνο: The final frontier. Υπάρχει κάποιο πιο φιλόδοξο επιστημονικό όραμα από το ταξίδι στο χρόνο; Λύση του ενεργειακού προβλήματος; Όχι. Θεραπεία για την ηλιθιότητα; Χμφ. Ένας τρόπος να γλιτώσεις από το spam mail; Πφ. Δώστε μας τη δυνατότητα να χοροπηδάμε ανεξέλεγκτα πάνω στο νήμα που λέγεται χρόνος και θα είμαστε ευτυχείς. Σκεφτείτε τις δυνατότητες: Θα μπορείς να δεις από κοντά τα μεγαλύτερα γεγονότα της ανθρώπινης ιστορίας. Να γίνεις μάρτυρας της κατασκευής των πυραμίδων, να είσαι παρών στις Πλαταιές ή την Cannae ή να ρωτήσεις αυτοπροσώπως τους ντόπιους αν ξέρουν κάποιον ξυλουργό που ανασταίνει τους νεκρούς. Αυτά φυσικά είναι όσα θα έκανα εγώ ΑΦΟΥ θα είχα εξαντλήσει όλο το απόθεμα ανοησίας μου και θα είχα ασχοληθεί με κάθε είδους μικροχαζομάρα που θα μου ερχόταν στο μυαλό-όπως να δω ποιος μου έκλεψε το ποδήλατο όταν ήμουν 15, να μάθω πως τελειώνει το Lost, να εκδώσω τους Σατανικούς στίχους πριν από τον Rushdie και να προκαλέσω τη μήνη των Αγιατολάχ και, χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο, να δείρω τον Τσατσαρέλη την πρώτη μέρα του σχολείου. Και φυσικά θα γινόμουν εκατομμυριούχος παίζοντας Λότο, αλλά αυτό δεν είναι και ιδιαίτερα πρωτότυπο.

Το ταξίδι στο χρόνο ήταν ανέκαθεν τροφή για την φαντασία άπειρων ανθρώπων, πολλοί από τους οποίους το έκαναν βάση για φάρσες (John Titor, ο άνθρωπος που ήρθε από το μέλλον), αριστουργήματα (The Time Machine- H.G.Wells) και άλλοι για…εεε…κάτι λιγότερο εντυπωσιακό («Αχ και να χαν βρει μωρό μου, μια μηχανή του χρόνου, να γυρίσω λίγο πίσω, να σε βρω και να σε σβήσω»). Το σινεμά ήταν αδύνατο να ξεφύγει από τη μαγεία της ιδέας και πολλά από τα αποτελέσματα σας είναι γνωστά: The Time Machine, 12 Monkeys, Bill & Ted`s Excellent Adventure, Donnie Darko (αν και ο Donnie κινείται περισσότερο μεταξύ διαστάσεων και όχι στο χρονικών σημείων). Αν όμως σας ρωτούσαν ποιο είναι το φιλμ που έκανε το time travel μέρος της pop culture και όχι θέμα συζήτησης για nerd τι θα απαντούσατε; Σας βοηθάμε: Μία από τις λέξεις κλειδιά είναι «DeLorean».

Προς μεγάλη μας έκπληξη, ένα μεγάλο ποσοστό των θεατών φαίνεται να αγνοεί την σημασία (και την δύναμη) της «DeLorean» ή το μυθικό όριο των 88 μιλίων την ώρα, που όχι μόνο δεν σε φέρνει κοντά σε κλήση της τροχαίας αλλά σου δίνει τη δυνατότητα να κάνεις τον χρόνο προσωπικό σου σιρκούι. Μέχρι ένα σημείο το αγνοεί και ο ήρωάς μας, Marty McFly (Michael J. Fox), ένας νεαρός σαν όλους τους άλλους, με πάθος το ροκ αλλά και με έναν εκκεντρικό φίλο: Τον τρελό επιστήμονα Dr Emmett Brown (Christopher Lloyd), περίγελο της πόλης και εν δυνάμει ταραξία. Οι γονείς του Marty επιπλέουν σε μια ντροπιαστική μετριότητα: Η μητέρα του, Lorraine, (Lea Thompson) ασχολείται πλέον με το να μαζεύει κιλά, και ο πατέρας του, George McFly (Crispin Glover), παραμένει ένας υπαλληλίσκος που υποφέρει κάτω από τη...φασιστική μπότα του Biff Tannen (Thomas Wilson), αυταρχικό ρεμάλι που τυραννάει τον George ήδη από τα σχολικά του χρόνια. Και ο Marty; Ο Μarty θέλει να ξεφύγει από την μοίρα που τον περιμένει, αλλά η φήμη των McFly, και κυρίως της αχρηστίας τους, τον συνοδεύει παντού. Ο μοναδικός που δεν έχει πρόβλημα με την καταγωγή του Marty είναι ο Doc Brown, που έχει βρει στο πρόσωπο του νεαρού έναν πολύτιμο βοηθό (τον μοναδικό) για τα θεόμουρλα πειράματά του…και η τελευταία του εφεύρεση είναι μία που αλλάζει, κυριολεκτικά, τα δεδομένα: O Doc έχει μετατρέψει μια DeLorean σε μηχανή του χρόνου, ένα όχημα που μόλις πιάσει την ταχύτητα των 88 μιλίων την ώρα σπάει το φράγμα του χρόνου και μεταφέρει τον επιβάτη του στο χρονικό σημείο που ο ίδιος έχει επιλέξει, ρυθμίζοντας ένα ψηφιακό πινακάκι. Ο Doc ζητάει από τον Marty να βιντεοσκοπήσει την πρώτη δοκιμή (με επιβάτη τον σκύλο του δόκτορα) και ο καλόβολος ήρωας δεν του λέει όχι, αναρωτόμενος πιθανότατα για το πότε οι κύριοι με τα άσπρα θα έρθουν να μαζέψουν τον Doc με μια μεγάλη απόχη. Το αποτέλεσμα είναι απίστευτο: Η DeLorean εξαφανίζεται μπροστά στα έκπληκτα μάτια του Marty και όταν επιστρέφει ο Doc Brown επιβεβαιώνει πως μόλις έγιναν μάρτυρες ενός άλματος στο χρόνο. Ω, ιδιοφυή Emmett Brown, οι άνθρωποι θα σε ευγνωμονούν αιώνια. Ένα λεπτό, είπαμε «ιδιοφυή»; Το παίρνουμε πίσω, γιατί κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα έφτανε στο σημείο να κλέψει πλουτώνιο από Λίβυους τρομοκράτες για να το χρησιμοποιήσει ως ενεργειακή πηγή στο πείραμά του! Όσο για το πόσο ιδιοφυείς είναι οι τρομοκράτες που εμπιστεύονται έναν τρελό επιστήμονα για να τους φτιάξει μια ατομική βόμβα ας μην το αναλύσουμε καν. Το θέμα είναι ότι, όπως ακριβώς η διάρροια, έτσι και οι Λίβυοι τρομοκράτες εμφανίζονται στην λιγότερο κατάλληλη στιγμή. Για να είμαστε ειλικρινείς έτσι μας έρχεται να τους δώσουμε μερικά ψιλά και να τους αγοράσουμε και από ένα hot dog, αφού το θέαμα του ετοιμόρροπου Volksvagen τους μας κάνει να αμφιβάλλουμε για την οικονομική υποστήριξη της Jihad αλλά τουλάχιστον έχουν όπλα-και δεν διστάζουν να πυροβολήσουν προς τη γενική κατεύθυνση των πρωταγωνιστών. O Marty, έντρομος, βλέπει τον Doc να πέφτει νεκρός κάτω από τα πυρά των Λίβυων και χρησιμοποιεί την DeLorean για να ξεφύγει-αν και το φορτηγάκι των τρομοκρατών θα δυσκολευόταν να προφτάσει ακόμα και μια αναπηρική καρέκλα που κυλάει σε μια κατηφόρα. Βέβαια, όταν σε πυροβολούν αιμοδιψείς τρομοκράτες δεν είναι και η πιο κατάλληλη στιγμή για να σεβαστείς τον Κ.Ο.Κ. και ο Marty, πιέζοντας ανεξέλεγκτα το γκάζι, στέλνει το ταχύμετρο στα 88 μίλια και τον εαυτό του στο παρελθόν-το 1955 για την ακρίβεια!

Νομίζετε ότι το πραγματικό σοκ είναι να κατεβαίνεις από το αεροπλάνο και να βρίσκεσαι σε μια χώρα της οποίας δε γνωρίζεις γλώσσα, ήθη και έθιμα; Σκεφτείτε το πάλι: Ο εφιάλτης είναι να βρίσκεσαι σε μια χρονική περίοδο όσοι θα μπορούσαν να σε βοηθήσουν δεν έχουν γεννηθεί καν ή, στην καλύτερη περίπτωση, δεν σε ξέρουν. Μπορεί να μην είσαι εκτός τόπου, αλλά είσαι σίγουρα εκτός χρόνου. Έτσι και ο Marty, φορώντας ρούχα που δεν ανήκουν σε καμία υπαρκτή μόδα και με μνήμες γεγονότων που δεν έχουν ακόμα συμβεί, είναι ένας ναυαγός του χρόνου, ανίκανος να γυρίσει στην εποχή του: Το 1955 ένας teenager δεν μπορούσε να βρει καν μια μπύρα, πόσο μάλλον πλουτώνιο για μια DeLorean. Και όπως λέει ένας γνωστός νόμος, δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να γίνει ακόμα χειρότερο: Aν, μέσω μιας ασύλληπτης συγκυρίας γεγονότων, σε ερωτευθεί η (μελλοντική) μητέρα σου και έτσι δεν γνωρίσει τον (μελλοντικό) πατέρα σου, θέτοντας σε κίνδυνο την (μελλοντική αλλά και…εεε…παρελθοντική) ύπαρξή σου; Ακόμα και ο Οιδίποδας θα σου χτύπαγε την πλάτη με κατανόηση λέγοντας σου «ρε φίλε είσαι πολύ γκαντέμης». Αυτό ακριβώς συμβαίνει στον Marty που, χτυπημένος από το αυτοκίνητο του παππού του, φιλοξενείται στο σπίτι του και γίνεται το αντικείμενο ρομαντικού ενδιαφέροντος της ίδιας της μητέρας του. Πως θα καταφέρει να κάνει την μητέρα του να ενδιαφερθεί για τον άχρωμο George McFly; Πως θα βρει την απαραίτητη ενέργεια για να επιστρέψει με την DeLorean στο 1985; Και πως θα καταφέρει να γλιτώσει το κεφάλι του από τις θρυμματιστικές προθέσεις του Biff;

Για άλλη μια φορά το όνομα του Steven Spielberg ταυτίζεται με ένα νοσταλγικό, χαβαλετζίδικο φιλμ (πόσο διαφορετικό είναι από το Goonies;). Τιμή και δόξα στον Zemeckis για την ιδέα και την πραγματοποίηση αλλά αν δεν υπήρχε ο παντοδύναμος Steven δύσκολα το Back to the Future θα είχε πάει παραπέρα από το straight to VCR- ενδεικτικά, η Disney θεώρησε σκανδαλώδη την subplot του φλερταρίσματος μεταξύ μητέρας και γιού, χάνοντας έτσι μέσα από τα χέρια της ένα ασύλληπτο hit. Φυσικά, πέρα από την σεναριακή ιδέα, που όπως είδαμε στο The Time Machine του δεν εγγυάται αυτόματα επιτυχία, το φιλμ είναι επιτυχημένο κυρίως γιατί έχει πετύχει την τέλεια αναλογία μεταξύ Twilight Zone και Happy Days. Το time travel, ως συσκευή προώθησης της πλοκής, πολλές φορές σκοντάφτει στα ίδια του τα κορδόνια προσπαθώντας να εξηγήσει τα παράδοξα ή να παίξει με τις δραματικές επιπτώσεις του butterfly effect (πχ The Butterfly Effect, A Sound of Thunder). Στην περίπτωση του Back to the Future το σύμπαν περιστρέφεται γύρω από τον ήρωά μας, την οικογένειά του, και κάνα δυο γνωστούς (φίλους και εχθρούς). Αν ο Marty δεν καταφέρει να ενώσει τους γονείς του απλά θα σβηστεί από την ύπαρξη μαζί με τα αδέρφια του. Καμία άλλη επίπτωση: Σε άλλα φιλμ, μετά από μια τέτοια αλλαγή το «σήμερα» θα είχε γίνει αγνώριστο, με πυρηνικούς πολέμους ή τη γη να κυβερνάται από κουνάβια. Όχι, μόνο ο Marty μας ενδιαφέρει και, περιθωριακά, το welfare της οικογένειας McFly. Σε τελική ανάλυση βλέπουμε μια ξένοιαστη sci fi κωμωδία, όχι διάλεξη του Stephen Hawking. Ανάλαφρο σενάριο λοιπόν, χωρίς να λείπουν οι εκπλήξεις, και στην μέση το ιδιοφυές casting του Michael J. Fox. Aκόμα και σήμερα, παρά τον διάολο ονόματι Parkinson που τον ταλαιπωρεί, ο Michael έχει περισσότερη νεανική αύρα γύρω του από ότι ο Haley Joel Osment, και παρά τα 24 του χρόνια (εν έτει 1985) περνάει άνετα για πελαγωμένος teenager. Είναι ένα δώρο που το έχουν λίγοι ηθοποιοί στο Hollywood- Ralph Macchio, Judge Reinhold, C. Thomas Howell (που ήταν υποψήφιος για το ρόλο)- και που σίγουρα ΔΕΝ το έχει ο Eric Stoltz, που παραλίγο να κλέψει τον Marty McFly από τον πνιγμένο στη δουλειά Fox. Προς τιμή του, ο Michael έφαγε στα σετ ολόκληρα μερόνυχτα (μαθαίνοντας και skateboard για το ρόλο) συνδέοντας το όνομά του με ένα από τα πιο πρωτοποριακά και διασκεδαστικά hit της ιστορίας. Εξαιρετικές οι εμπνεύσεις και για το casting των Doc Brown (Αν ο Llloyd ξέρει να κάνει κάτι καλά, αυτό είναι η εκκεντρικότητα) και George McFly, με τον Crispin Glover (είδωλο!) σε ένα πραγματικό tour de force. Παρόλο που είμαστε στα 50’s o Zemeckis γεμίζει με πονηρές ιδέες την ταινία του, ενθυμούμενος προφανώς πως όσο και αν επιμένουν οι παλιοί σε καμία εποχή οι νέοι δεν ήταν υποδείγματα αθωότητας: Ο George αποδεικνύεται ματάκιας και η φαινομενικά ντροπαλή Lorraine είναι έτοιμη για αμαρτίες (και καπνίστρια!). Ευτυχώς, ο ήδη μπλεγμένος Marty φαίνεται να απομυθοποιεί ψύχραιμα τις φιγούρες των γονιών του! Αυτό δε σημαίνει πως η ταινία δεν είναι ένα συνεχές rollercoaster από σεναριακές ανατροπές ή αξιομνημόνευτες σκηνές: Από την ξέφρενη καταδίωξη μεταξύ Marty και Biff (που στο τέλος της βρίσκει τα νεαρά καθάρματα καλυμμένα από κοπριά) έως τον ευφυή τρόπο με τον οποίο ο Marty πείθει τον πατέρα του να φλερτάρει την Lorraine («Last night, Darth Vader came down from planet Vulcan and told me that if I didn`t take Lorraine out that he`d melt my brain!») o Zemeckis ποτέ δεν αφήνει την φιλόδοξη σεναριακή ιδέα να γίνει εμπόδιο ενός καλοστημένου αστείου.



Φέρτε στο μυαλό σας το Black Knight με τον Martin Lawrence και αμέσως μετά το Back to the Future. Όταν περάσει η ζαλάδα θα ξέρετε ήδη γιατί η ταινία του Zemeckis είναι αυτό που είναι: O Marty δεν βρίσκεται στο παρελθόν μόνο και μόνο για να στηρίξει το κωμικό μέρος ενός φιλμ, με ατάκες και συμπεριφορά εκτός εποχής λόγω ηλιθιότητας. Ο Marty δρα αρχικά μέσα από ένα φίλτρου πανικού, μέχρι τελικά να βρει την ψυχραιμία και τον τρόπο να χρησιμοποιήσει τις επιπλέον γνώσεις του για τον μοναδικό σκοπό του-να γυρίσει στο 1985. Το ότι στην πορεία εφευρίσκει το skateboard και το rock and roll είναι απλές συγκυρίες! Επιπλέον, παρά το προβλεπόμενο happy ending, ποιος μπορεί να πει πως έμεινε ασυγκίνητος από την φιλία του Doc Brown ( 1955) με τον Marty, και τις απέλπιδες προσπάθειες του τελευταίου να σώσει, μελλοντικά, τη ζωή του δόκτορα; Παρά την κωμική επικάλυψή του, το Back to the Future αποδεικνύεται ένα φιλμ με χαρακτήρες εξαιρετικά συμπαθητικούς ακριβώς γιατί ο καθένας ζει το μικρό του δράμα: Είτε είναι η πίεση των γονιών για την νεαρή Lorraine είτε το πάθος του άτολμου George για την νεαρή κοπέλα- ή ακόμα και η αμφιβολία του Doc Brown για τις επιστημονικές του ικανότητες, οι δευτερεύοντες χαρακτήρες της ταινίας είναι ισάξιοι του πρωταγωνιστή της. Γι αυτό είμαστε και χαρούμενοι που στο φινάλε όλοι τους ανταμείβονται –άλλος με μια καλύτερη ζωή, άλλος με το να μείνει ζωντανός. Όσο για την ακεραιότητα του χωροχρόνου: Μια ωραία πεταλούδα.

Ταινία: 8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars8/10 Stars (8/10)
Αν είχα ήδη γράψει αυτό το κείμενο προχτές και σήμερα είχα το πρωί ελεύθερο: 10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars10/10 Stars (10/10)

Θοδωρής Σαρλάς (This is...cult!)


 
Αξιολόγηση: 9/10 - vasilis_g - Τρί 28 Αυγ 2012 - 03:00
Και οι τρεις ταινίες είναι απολαυστικές και κρατούν το θεατή καθ’ όλη τη διάρκεια τους καθηλωμένο και σε εγρήγορση. Τα οπτικά εφε αν και είναι αρκετά παλιά, στέκονται πρωτοποριακά για την τότε εποχή και μάλιστα πολλά από αυτά είναι ικανά να συγκριθούν με αυτά που απαντώνται σε πολλές σύγχρονες ταινίες. Το χιούμορ που διακατέχει τη σειρά είναι απολαυστικό και διαχρονικό. Στο ηχητικό μέρος η ταινία έχει ρυθμό και το soundtrack ακολουθεί την ιστορία αναδεικνύοντας το σασπένς και την ένταση της κάθε σκηνής. Οι ήρωες είναι άριστα δομημένοι και πολλοί από αυτούς έχουν αφήσει εποχή με τις μετέπειτα ερμηνείες τους στο Hollywood.

Ο Robert Zemeckis είναι ένας εκπληκτικός σκηνοθέτης και μαζί με τη βοήθεια του Steven Spielberg (στην παραγωγή) ανεβάζει την ταινία πολύ πάνω από το μέσο όρο. Πολλές από τις δουλειές του τις γνωρίζετε και τις έχετε αγαπήσει όπως το Romancing the Stone (1984), Forrest Gump (1994), Contact (1997), Cast Away (2000), The Polar Express (2004), A Christmas Carol (2009).

Τι περιμένετε λοιπόν; Γρήγορα στο πλησιέστερο video club της γειτονιάς σας για να δείτε μια από τις καλύτερες ταινίες του είδους της. Αν είσαστε και κάτοχοι blu ray player τόσο το καλύτερο γιατί στο restoration της τριλογίας έχει γίνει εκπληκτική δουλειά που αναδεικνύει τόσο την ηχητική μπάντα όσο και τη χρωματική παλέτα...


από: ο δρόμος του Cinema: http://theroadofthecinema.blogspot.gr/2012/08/back-to-future-trilogy-1985-1989-1990.html

 
<Χωρίς Τίτλο> - kapoios - Σάβ 10 Σεπ 2011 - 13:59
 Λοιπόν, το "Back to future" είναι μία κωμωδία δράσης και επιστημονικής φαντασίας, που δεν απομακρύνεται πολύ από το επίπεδο μιας μέτριας αμερικανιάς, αλλά ξεχωρίζει γιατί εκμεταλλεύεται το γεγονός αυτό και γίνεται μια αρκετά ελκυστική ταινία, που απαιτεί παρέα, ποπ-κορν και καλή διάθεση...
η σεναριακή ιδέα πολύ δυνατή και γύρω της χτίζεται μία ιστορία με πολλές παράλληλες κατευθύνσεις και κωμικοτραγικές καταστάσεις...
τα οπτικά και ηχητικά εφέ δίνουν το περίγραμμα της δράσης και δικαιολογούν και το ότι η ταινία αυτομάτως έσπασε τα ταμεία, όπου προβλήθηκε...
κορυφαίες στιγμές της αποτελούν οι δύο σκηνές που ο marty πραγματοποιεί το ταξίδι στο χρόνο, αφού η σκηνοθεσία προσθέτει σε αυτές την αγωνία για την κατάληξη των χαρακτήρων, που έχουν καταφέρει να κερδίσουν τη συμπάθεια (ή την αντιπάθεια, π.χ. biff) του θεατή...
κατά τα άλλα η σκηνοθεσία του zemeckis δεν έχει να επιδείξει τίποτα το ιδιαίτερο και η εξέλιξη είναι ενοχλητικά προβλέψιμη...
εν ολίγοις, είναι μια ταινία που αξίζει να δείτε με τους φίλους σας, να περάσετε καλά και να πάρετε μια γεύση της cult ατμόσφαιρας του 80`, που σαφώς επηρέασε καίρια και τον κινηματογράφο της εποχής...


   7,5/10...


   anfield09...
 
Legacy - Δήμος Τζικέλης - Unverified - Τρί 08 Απρ 2008 - 03:16
Ουτε που ξερω ποσες φορες την εχω δει και ακομα με ενθουσιαζει !Το γελιο και η περιπετεια στη σωστη αναλογια ,ο Zemeckis σκηνοθετει προσεχοντας και την παραμικρη λεπτομερεια και ο M J Fox απλα δινει ρεστα κανοντας ετσι τον Marty McFly τον πιο αγαπημενο κινηματογραφικο ηρωα των παιδικων μου χρονων .Βαθμολογια(δεν μπορω να ειμαι αντικειμενικος !) 10/10
Δήμος Τζικέλης
 
Legacy - Χρηστος Παναγοπουλος - Unverified - Δευ 28 Ιουν 2010 - 18:43
Ένα φανταστικο χολιγουντιανο παραμυθι που δεν γινεται να μην το αγαπησεις…Η δραση και το γελιο δεν γινεται να συνδυαστουν καλυτερα σε μια πανεξυπνη ταινια επιστημονικης φαντασιας .Ο Robert Zemeckis δημιουργει ενα καταπληκτικο περιπετειωδες φιλμ που ειναι για ολη την οικογενεια και δεν σου φτανει η μια φορα για να το χορτασεις…
4/5

Χρηστος Παναγοπουλος
 
Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.