• ΕΠΙ ΤΟΥ ΠΙΕΣΤΗΡΙΟΥ...

  • Αριθμός ταινιών: 22315
  • Αριθμός συν/τών: 759967
  • Πρόγραμμα 300 Κινηματογράφων και 18 τηλεοπτικών σταθμών
Ταινίες - Κριτική από το Cine.gr


Confidences Trop Intimes (2004)

- Μεταφρασμένος Τίτλος:
Εξομολογήσεις Πολύ Προσωπικές
- Γνωστό και ως:
Intimate Strangers

Δραμεντί | 104' | Ακατάλληλο κάτω των 15
Πρεμιέρα στην Ελλάδα: Παρ 16 Απρ 2004
Ημερομηνία κυκλοφορίας DVD: 12/11/2004
Διανομή: Προοπτική
Χρώμα: Έγχρωμο
Ήχος: Dolby Digital
Γλώσσα: Γαλλικά
Δημοτικότητα: 0.03 %
Αξιολόγηση: 9.25/109.25/109.25/109.25/109.25/109.25/109.25/109.25/109.25/109.25/10   (9.25/10)
Aντιφατικότητα ψήφων: Χαμηλή (Συμφωνία ψήφων > 75%)




- Υπότιτλος:

Τον πέρασε για ψυχίατρο και του είπε τα πιο βαθιά της μυστικά. Τώρα, δύο άνθρωποι που δεν έπρεπε να συναντηθούν ποτέ ανακαλύπτουν πως δεν υπάρχει τίποτα πιο γοητευτικό από την αλήθεια.

 

- Κριτική από το Cine.gr:


Η γενική αίσθηση: Σινεμά δωματίου που θα ενθουσιάσει όσους είναι αδιόρθωτα ρομαντικοί και ταυτόχρονα τρέφουν -έστω και μια τόση δα- εκτίμηση για τις πρακτικές της ψυχανάλυσης και τις μεθόδους της ψυχολογίας.

Το σενάριο: Το σενάριο στηρίζεται στην απλοϊκή και εντελώς ειρωνική παραδοχή, ότι οποιοσδήποτε θα κατάφερνε να πείσει και κυρίως να λειτουργήσει ως επαγγελματίας ψυχαναλυτής. Στην πορεία όμως, αποδεικνύεται ότι δεν είναι τόσο πολύ ασεβές προς την επιστήμη του Φρόιντ, αφού ο πρωταγωνιστής αναγκάζεται να καταφεύγει σε έναν αληθινό ψυχαναλυτή, για να μπορέσει να χειριστεί την δική του κατάσταση και εκείνη της «αναλυόμενης» του. Χάρη λοιπόν στις βασικές αρχές της ψυχανάλυσης στήνεται ένα «συναισθηματικό θρίλερ» που λειτουργεί σαν ένα προπέτασμα καπνού, με το οποίο γίνεται μια απόπειρα να καμουφλαριστεί ένα εντυπωσιακό και αδυσώπητο παιχνίδι γοητείας, του οποίου οι κανόνες δεν είναι γνωστοί, παρά διαμορφώνονται, ενόσω αυτό παίζεται.

Το «ρινγκ» μέσα στο οποίο αυτοκλειδώνονται οι δύο πρωταγωνιστές, εκπλήσσει, επειδή είναι πολύ πιο «διεστραμμένο», απ’ όσο απαιτεί η αρχική παραδοχή του «λάθος-πόρτα-χτύπησα-και-μπήκα». Μια συνεχής αντιστροφή των ρόλων, καθώς και ο τρόπος με τον οποίο ο «αναλυόμενος» κολακεύει και ξεγελά κάθε φορά τον «αναλυτή» του, με το να του επιβάλλει τις ευθύνες του προσώπου που υποτίθεται ότι κατέχει την αυτογνωσία, αποδίδονται με αριστοτεχνικό τρόπο και κρατούν το θεατή σε εγρήγορση.

Εξάλλου, ο Patrice Leconte, έχει (ως γνωστόν) μια μονομανία με την άποψη ότι είναι μεν δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο για έναν άνδρα, να κάνει τη μεγαλύτερη πιθανή θυσία για τη γυναίκα που αγαπά και η οποία είναι το να την παραδώσει -με την ευχή του- στον άλλο άνδρα, τον οποίο εκείνη επιθυμεί. Πρόκειται για κάτι, το οποίο προπαγανδίζει με τη μανία προσηλυτιστή και σε πολλές ταινίες του το έχει δείξει με λιγωτικά γλυκερό τρόπο. Επανέρχεται λοιπόν κι εδώ στο ζήτημα αυτό, αλλά περνάει το μήνυμα του βιαστικά, κουκουλώνοντας το με μια «μάσκα θρίλερ», έτσι ώστε τελικά να φαίνεται πιο εύληπτο, σαφώς δευτερεύουσας σημασίας και λιγότερο ενοχλητικό, για όσους θεατές τυχαίνει να το έχουν βαρεθεί.

Σκηνοθεσία: Σε όλα του τα έργα από το 1987 και μετά, ο Patrice Leconte βάζει την προσωπική του σφραγίδα σε κάθε ένα πλάνο ξεχωριστά. Όπως ο ίδιος επισημαίνει, δεν αναζητά την τελειότητα. Αντίθετα μάλιστα, θεωρεί ότι η τελειότητα στο σινεμά, μπορεί να είναι πληκτική. Η κάμερα του ακολουθεί την ψυχική κατάσταση των πρωταγωνιστών. Είναι νευρική και ανήσυχη στην αρχή του έργου και πολλές φορές δεν νετάρει (όπως ακριβώς οι πρωταγωνιστές βλέπουν θολά την πραγματικότητα) Στην πορεία όμως ηρεμεί και σταθεροποιείται αξιοποιώντας στο μέγιστο και με εύσχημο τρόπο, μερικές λεπτομέρειες- κλειδιά, για την ανάγνωση του έργου μέσα από την ψυχαναλυτική σκοπιά (π.χ. στιγμές γλωσσικών ολισθημάτων, φερμουάρ που μπλοκάρει και δεν ανοίγει, σύζυγος που κουτσαίνει, πλάνα στους σιδηροδρομικούς σταθμούς κ.ά.). Σ’ αυτήν την ταινία, ο Patrice Leconte ξαναβρίσκει τον σκηνοθετικό εαυτό του, που το ελληνικό κοινό γνώρισε και αγάπησε στον «Εραστή της κομμώτριας» και γι αυτό οι fan θα ξετρελαθούν.

Ερμηνείες: Η Sandrine Bonnaire είναι εξαιρετικά όμορφη και απολύτως σέξι. Όχι βέβαια με τον τρόπο που είναι σέξι η (σόρρυ-) Pamela Anderson (ή όποια άλλη γκουμούτσα του είδους προτιμάτε) αλλά με έναν πιο ανομολόγητο και λανθάνοντα τρόπο, που «προστατεύει» μέχρι το τέλος του έργου το διφορούμενο χαρακτήρα της στάσης της και των όσων λέει (νιώθει πραγματικά τόση δυστυχία, ή απλά είναι μυθομανής;) Ωστόσο και ενώ είναι η τέλεια πρωταγωνίστρια, παραμένει ως δεύτερος ρόλος, εξαιτίας της σαρωτικής ερμηνείας του Fabrice Luchini. Είναι ο πιο καλοδουλεμένος αντιήρωας, που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στο σινεμά. Πετυχαίνει μια τέλεια «ζυγοστάθμιση» στο ρόλο του, ανάμεσα στο φοροτεχνικό που ζει «σφιγμένος» σαν τον κόμπο της γραββάτας του και τον άνδρα που ξαναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του. Στους δεύτερους ρόλους ξεχωρίζουν η Anne Brochet(Ζαν, η πρώην σύζυγος του Γουίλιαμ), η Hélène Surgère (μαντάμ Μυλόν, η γραμματέας του Γουίλιαμ) και ο Michel Duchaussoy (ως Δρ Μονιέ).

Αλήθειες και ψέμματα για την ταινία

Η Sandrine Bonnaire είναι μια εκ φύσεως ντροπαλή ηθοποιός, που κατέβαλε ιδιαίτερη προσπάθεια για να ταυτιστεί με το ρόλο, ο οποίος απαιτούσε ιδιαίτερη άνεση και ετοιμότητα στο να μιλά κανείς ανοιχτά και χωρίς ενδοιασμούς για προσωπικά του σεξουαλικά ζητήματα. Αλήθεια.
Και αρχικά φοβόταν ότι θα κοκκινίζει σε κάθε «ωμή» ατάκα από τις τόσες του ρόλου της.

Το όνομα της στο έργο (Άννα) είναι μια αλληγορική αναφορά στο όνομα της κόρης του Φρόυντ. Αλήθεια. Άλλωστε είναι ένα παράδοξο όνομα για τη Γαλλία, όπου η Άννα λέγεται Anne.

Ο Fabrice Luchini είναι σταθερός πρωταγωνιστής στα έργα του Leconte. Ψέμματα. Ο Patrice Leconte δεν είχε συνεργαστεί ξανά με τον Fabrice Luchini. Τον θεωρούσε φλύαρο, φαφλατά και ότι έκανε περισσότερες απλωτές χειρονομίες απ’ όσες θα έπρεπε. Ωστόσο, τον συνάντησε επειδή επέμενε ο παραγωγός Alain Sarde. Τότε παρατήρησε ότι τα μάτια του Luchini είναι αρκετά βαθουλωτά, κάτι που θεώρησε πολύ σημαντικό για το ρόλο, καθώς δεν ακολουθεί κανείς εύκολα το βλέμμα του. Επίσης του φάνηκε ότι ο Luchini ταιριάζει στο στερεότυπο του ανθρώπου που τον κατατρώγει μια βαθιά απελπισία. Στην πορεία η συνεργασία τους υπήρξε κάτι περισσότερο από άψογη.

Ο Patrice Leconte γυρίζει τουλάχιστον μία ταινία μεγάλου μήκους το χρόνο. Αλήθεια. Όμως έχει δηλώσει, ότι η ταινία αυτή αποτελεί την τελευταία του εξερεύνηση των βαθύτερων πεδίων της ανθρώπινης ψυχής και συγκεκριμένα το θέμα που φαίνεται να του αρέσει περισσότερο, δηλαδή την παθητική στάση που μπορεί να έχουν οι άνδρες απέναντι στις γυναίκες.

Βαθμολογία: 7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7.5/10 Stars7,5/10 Stars (7.5/10) (επειδή τον τελευταίο καιρό απαιτώ από τον εαυτό μου να είναι ιδιαίτερα αυστηρούτσικος, με τις γαλλικούρες)

Γιάννης Κωνσταντινίδης


 
Δεν υπάρχουν ακόμη σχόλια. Στείλτε το πρώτο!

Αυτή τη στιγμή δεν είστε συνδεδεμένος. Συνδεθείτε ή κάντε εγγραφή για να σχολιάσετε.